Byle nie wypaśc z zakrętu

[material_girl]

Sytuacja wygląda tak: mam 23 lata, kończę studia i czuje się zgorzkniała i
zmęczona życiem. A to wszystko dlatego, że znajduje się (tak przynajmniej mi
się wydaje) na życiowym zakręcie. Mam chorą matkę (nowotwór), starzejącego
się ojca (ze wszystkim tego objawami). Do tego rodzice są rozwiedzeni, a ja
jedynaczka nawet nie potrafię miec życia osobistego - moja kolezanka mowi ze
na twarzy mam wypisana wrogosc do rodzaju męskiego. Fakt pozostaje faktem, ze
mimo przytłaczającej samotnosci od 3 lat zaden facet nie umowil sie ze mna.
Ostatnio zaczynam na serio myslec o tym że samotnosc to integralna czesc
mojego zycia. Cholera ... życie daje mi ostatnio w kośc, a już nie raz
dostałam od niego po tyłku. Do tego ciągłe wymagania otoczenia by byc "the
best". Powoli tracę nadzieję na wszystko co dobre w życiu.

[jula09]

Przechodzisz ciężki okres w życiu trudno jest myśleć o chłopakach gdy są
ważniejsze sprawy z którymi trzeba sie uporać. Z czasem sytuacja poprawi się,
odnajdziesz radość i chęć na kontakty z mężczyznami.

[jakfajnie]

Głowa do góry!!!
Będzie dobrze, skończysz studia, podejmiesz pracę - będziesz miała czas i na
opiekę nad rodzicami i na spotkania towarzyskie. Te dwie sprawy można za soba
pogodzić.
Nie dopatruj się winy swego stanu emocjonalnego w rodzicach, oni są Twoimi
rodzicami, masz wobec nich obowiązki i tego nie zmienisz. Postaraj sie
podchodzić do życia bardziej na luzie, dostrzegaj to co radosne, dające
poczucie komfortu psychicznego (opieka lekarska dla rodziców, zakupy, studia).
Masz dopiero 23 lata i wszystko przed Tobą - zwłaszcza wspaniała, wzajemna
miłość mężczyzny,
Uśmiechaj się jak najwięcej. To pomaga.

[material_girl]

Dzięki za słowa otuchy. Pracuję nad swoja kondycją psychiczną, ale "różnie" mi
to wychodzi. Na razie tyle się dzieje że nie wiem za co mam się wziąśc. Rodzice
w tym wszystkim zachowują się jak dzieci, oczekuja bezwzględnego oddania,
potrafią nawet mnie obwiniac za zyciowe niepowodzenia (zwłaszcza mama). Przez
długi czas byli moimi powiernikami, a teraz mam wrażenie że nie mam nawet komu
się wypłakac. A w takich momentach samotnośc najbardziej boli.

[jula09]

Po pierwszym poście trochę inaczej Cię odebrałam.
Po następnym poŚcie od razu widaĆ że jestes jedynaczką.
Masz pretensje do matki że nie jest już Twoim powiernikiem.
Masz też pewnie pretensje o to że jest chora na raka
i nie może opiekować się córeczką.
Dziwisz się że rodzice ocekuja od Ciebie oddania?
A od kogo maja oczekiwać? W końcu wychowali Cię poświęcili dla Ciebie wiele lat
życia. Piszesz jakbys nie zdawała sobie sprawy z tragicznej sutuacji w jakiej
znalażła się Twoja mama.T
o nia rodzice są dziecini tylko Ty.

[jakfajnie]

> Masz pretensje do matki że nie jest już Twoim powiernikiem.
> Masz też pewnie pretensje o to że jest chora na raka
> i nie może opiekować się córeczką.
- chyba trochę przesadziłaś, z czego wnioskujesz że ma pretensje do matki?
Dziewczyna ma na głowie mnóstwo poważnych spraw - opieka nad schorowanymi
rodzicami, studia, ułożenie sobie życia osobistego. Sama musi się z tym zmagać,
nie ma na kogo liczyć i ma prawo być "zmęczona" tą sytuacją.

> Dziwisz się że rodzice ocekuja od Ciebie oddania?
- proszę nie mylić oddania z zaborczością. To, że matka jest chora nie musi
oznaczać rezygnacji dziecka z własnego życia. Wg Ciebie co ma dziewczyna zrobić?
Rzucić studia, zamknąć się w domu z rodzicami?
Powtarzam po raz drugi - doba ma 24 godziny i przy odrobinie wzajemnego
zrozumienia potrzeb drugiej osoby, można wygospodarować czas na obowiązki i na
rozrywkę. Każdy potrzebuje od czasu do czasu odpocząć, zdystansować się do
codzienności aby z nowymi siłami, choćby nawet po 5 min, powrócić do obowiązków.

[jula09]

Czasami jest taki okres życiu jak ciężka choroba matki że wszystkie sprawy
podporządkowuje się chorej sosobie. Są rodziny w których sprzedaję się
dosłownie wszystko, bierze pożyczki by ratowac czyjeś życie.
Choroba nowotworowa nie jest chorobą przewlekłą. Albo ją się przezwycięży albo
nie. Przważnie postepuje bardzo szybko.
O jakim wzajemnym zrozumieniu piszesz?
Matka umiera i pomoc dla niej jest w tej chwili najaważniejsza oprócz
oczywiscie studiow.

[jakfajnie]

> Matka umiera i pomoc dla niej jest w tej chwili najaważniejsza oprócz
> oczywiscie studiow.

- no nie, tak nie można!
Autorka wątku żali się, że jest samotna, że ma mnóstwo problemów i obowiązków a
Ty dorzucasz jej jeszcze kamyczek "matka umiera". Musiałaś użyć tego słowa?
Doły poglębiać to Ty potrafisz.
Na forum zdrowie lepiej nigdy nie wchodź.

[jula09]

Autorka jest dorosłą osobą i przed problemami nie ucienie.
Moze w tej chwili jedynie ulżyć matce w cierpieniu fizycznym
i wspierać ją psychicznie.
Psychika chorego jest bardzo ważna przy leczeniu chroby nowotworowej.
To jedyne co może dla matki zrobić i czekać na efekty leczenia.

[jakfajnie]

Daczego tak się uczepiłaś "chorej matki"?
Problemem dziewczyny jest s a m o t n o ś ć , może nawet tęsknota za
przeszłością ale nie opieka nad rodzicami sama w sobie.
ufff....

[jula09]

Właśnie piszę że Autorka ciągle tęskni za przeszłościa gdy cały dom krcił sie
wokoł jej osoby. Teraz sutuacja zmieniła się i trudno jej sprostać dorosłym
obowiązkom. Chciałaby by matka znów poświecała się dla niej. W nowej sytuacji
Ona powinna poświęcić cześć swojego czasu matce.

[material_girl]

Jula09 to nie jest tak jak myślisz. Daleko mi do rozpieszczonej jedynaczki,
nigdy taką nie byłam i nie jestem. Ojciec i matka byli (i są nadal) dla mnie
dobrymi rodzicami, ale ich wzajemne relacje były na tyle złe, że czułam się tym
wszystkim przybita. W naszym domu zawsze był jakiś "kryzys" nie przypominam
sobie aby było kiedykolwiek naprawde OK. I może właśnie teraz kiedy jestem
dorosła te sprawy docierają do mnie ze zdowojoną siłą. Jestem naprawde oddana
moim rodzicom, ale oprócz nich mam także swoje osobiste rozterki i tego faktu
nic nie zmieni.

[material_girl]

Dodam jeszcze, że wzajemnych relacji między mną a rodzicami nigdy nie
postrzegałam w kategoriach poświęcenia a raczej naturalnej kolei rzeczy, czegoś
oczywistgo. A mój problem polega raczeja na osamotnieniu w trudnych mometach
życiowych. Poprostu it's too much for a man.

do jakfajnie i juli

[oraora]

jakfajnie napisała:

> Doły poglębiać to Ty potrafisz.
> Na forum zdrowie lepiej nigdy nie wchodź.

Zgadzam sie z Toba "jakfajnie".
Chyba tak bardziej nieodpowiednich odpowiedzi jak Juli nie ma na tym forum.
Kobieta jest totalnie "niezyciowa", nie rozumiejaca niczego a w prawie kazdym
watku udziela rad. Myslenie totalnie ze sredniowiecza wziete. Brrrr...
Niestety, robi wiecej zlego niz dobrego.

[solaris_38]

a co jest dobre w zyciu ?

drugi człowiek

[blue_a]

jednak. wg mnie imagiro nie ma racji
ale to tak na marginesie

[solaris_38]

ale to pytanie było do autorki wątku

bo czasem to pomaga wyjśc z impasu jak człowiem, sobie osobiście odpowie na
takie pytania

[plazmodama]

o, widzę że nie ja jedna się wygrzmociłam
ale czemu dzisiaj?
bo pada?
i ślisko?

brrr