Ja kontra swiat - czyli jak odbieram rzeczywistosc

[kwieto]

Bardzo czesto jest tak, ze jesli spotka nas z czyjejs strony jakas przykrosc
- natychmiast mamy do tej osoby zal. Wpadamy w zlosc, awanturujemy sie z tym
kims, stwierdzamy ze "zrobil to specjalnie". A przeciez owa przykrosc mogla
byc spowodowana czymkolwiek - "niezgrabnoscia", nieuwaga tej osoby,
nieznajomoscia naszych "czulych punktow", czy zwyczajnym przypadkiem.
A jednak latwiej nam stwierdzic, ze ktos specjalnie sie nad nami zneca, niz
przyznac po prostu, iz bedac zupelnie inna osoba niz my - moze nie miec
zwyczajnie pojecia o naszych slabosciach, zalach, zadraznieniach, ranach.

Dlaczego wlasciwie tak latwo jest nam wpasowac sie w kanon "walki ze swiatem"
i poczucia, ze wszyscy (lub prawie wszyscy) dookola czychaja tylko by nam
dokopac, pognebic? Dlaczego z rzadka tylko jestesmy w stanie przyznac, ze
czyjes dzialanie odebrane przez nas jako przykrosc stala sie przypadkiem,
niechcacy?

Dlaczego preferujemy agresje i zlosc, odtracajac zrozumienie i wybaczenie?
Czyzbysmy CHCIELI czuc sie pokrzywdzeni?

[kamfora]

kwieto napisał:

> Bardzo czesto jest tak, ze jesli spotka nas z czyjejs strony jakas przykrosc
> - natychmiast mamy do tej osoby zal. Wpadamy w zlosc, awanturujemy sie z tym
> kims, stwierdzamy ze "zrobil to specjalnie".

Nie będę pisać "my", bo jestem pojedyńcza ;-)
Żal mam, i owszem. Ale się nie awanturuję, nie wpadam w złość...pochlipię
sobie tylko czasem w samotnosci, jaka to ja nieszcześliwa...;-)

Gorzej znoszę posądzenie o premedytację w wyrzadzeniu przykrości...
Wtedy mam ochotę "się awanturować", ale...też najczęściej kończy
sie chlipaniem w samotności ;-)

[kwieto]

Och, ja po prostu uogolniam. Sam czesto cos, co okazalo sie pozniej
zwyklym zbiegiem okolicznosci albo bledna interpretacja czyichs slow,
potrafie interpretowac jako premedytowana zlosliwosc.
Czytajac forum, mam wrazenie, ze podobnie dziala bardzo wielu...

[kamfora]

kwieto napisał:

> Och, ja po prostu uogolniam. Sam czesto cos, co okazalo sie pozniej
> zwyklym zbiegiem okolicznosci albo bledna interpretacja czyichs slow,
> potrafie interpretowac jako premedytowana zlosliwosc.
> Czytajac forum, mam wrazenie, ze podobnie dziala bardzo wielu...

A, jeśli chodzi o forum, to chyba sprawa przedstawia się mniej wiecej
tak: Jeśli kogoś poznam w realu ( czy listownie, czy osobiście) to
zupełnie inaczej odbieram niektóre jego forumowe złośliwości,
czy, jak to ktoś napisał, "fopy" ;-) Bo wtedy ważniejsze jest to,
co wiem o nim prywatnie, nie wyrabiam sobie opinii na podstawie jedynie
tej konkretnej złośliwości, czy posądzenia mnie o złośliwość...

Zauważyłam, że większość forumowiczów reaguje podobnie...:-))

[kwieto]

Ech, nie o to mi szlo. Jak na razie chyba tylko Fnoll pojal blyskiem o co
chodzi :(((

Nie chodzi o jakas osobe ktora znamy z forum - ale o to jak forumowicze
przedstawiaja swoje problemy. Niemal zawsze (szczegolnie w konfliktach
"zwiazkowych") winny jest ten(ta) drugi, ktory "robi to specjalnie", albo "nie
zalezy mu(jej)" - choc byc moze to, co wyglada na totalna "olewke", ow
drugi(a) moze odbierac jako skrajne poswiecenie dla zwiazku...

Musze chyba popracowac nad forma przekazu :(

[kamfora]

kwieto napisał:

> Ech, nie o to mi szlo. Jak na razie chyba tylko Fnoll pojal blyskiem o co
> chodzi :(((
A...no, gdzie mi tam z Fnollem się równać! :-))

> Musze chyba popracowac nad forma przekazu :(

Iii, chyba nie musisz, musiałbyś, gdyby nawet Fnoll nie pojął..;-)
To ja muszę przestać na każdy temat zabierać głos...(Hmmm...nie
wiem, czy mi się uda...rosnąć zaczynają podejrzenia, że może
ten @holizm to nie takie znowu hop-siup...)

[kwieto]

:")))

do Ziemniakow

[fnoll]

kwieto napisał:

> Czyzbysmy CHCIELI czuc sie pokrzywdzeni?

my, Fnolle, nie chcemy i nie bywamy

za jednym wyjatkiem - jako dzieci jestesmy bezwgledne, wymagamy troski i
opieki i przewodnictwa kogos dojrzalego, i jesli tego nie dostajemy, jestesmy
ZLE i WSCIEKLE podwojnie, bo bezradne - mozemy jedynie sabotowac nieprzyjazny
swiat lub robic krzywde sobie nasladujac go, upodabniajac sie od swego kata,
ktorego mamy wrodzona potrzebe kochac

a ze w kazdym duzym Fnollu jest schowany maly Fnoll - no to roznie z ta
miloscia i umiejetnoscia wybaczania bywa

gdy maly ryczy - duzy zaciska zeby - przy zacisnietych zebach trudno sie
usmiechac

nie wiam jak macie wy, Ziemniaki, ale u nas Fnolli tak to jest

male w duzym

pzdr

Fnoll warstwowy

[kwieto]

Znaczy sie taka "baba w babie"? :")

[fnoll]

a czasem nawet chlop w babie! i na odwrot...

the owls are not what they seem to be...

Bob

sowy zupelnie bez zwiazku z watkiem

[Gość: lusia]

fnoll napisał:

> a czasem nawet chlop w babie! i na odwrot...
>
> the owls are not what they seem to be...
>
> Bob

if two events referring to the same thing occur simultaneously...
nie moge sie oprzec podkresleniu tego faktu: mam przestotoj w pracy, wiec
jestem wlasnie przy lekturze scenariusza 11 odcinka Twin Peaks. Sowy byly w 9 i
10.

Pozdrawiam - czyzby wspolzapalenca w lekturze?

[trzcina]

Na palcach jednej, z trudem obu rąk policzyłabym przypadki, kiedy kogoś
podejrzewałam o premedytację w zrobieniu mi przykrości czy krzywdy. I były to
proste oszustwa, ktoś działał w specyficznie pojmowanym własnym interesie. Może
nawet i nie miał mej krzywdy na mysli. Do głowy mu nie przyszło, podpowiada -
naiwność?
I rzadko reaguję agresją. Zawalczyć raczej muszę z rozgoryczeniem, ew. chęcią
ucięcia kontaktu, jeśli ktoś powtarzalnie sprawia mi przykrośc, nawet bez
premedytacji. I ew. po nieudanych próbach kompromisu, ucinam go.
Oszukana, dochodzę swego pokojowymi środkami. I uczę się na zaś.
A agresja? Jeśli czujemy się atakowani, mozemy uciekać albo się bronić. To
raczej naturalne mechanizmy? Pewnie słaby ze mnie zwierz skoro częściej
wybieram to pierwsze;)Walczę, kiedy ściana.
t.

[ich]

>Dlaczego wlasciwie tak latwo jest nam wpasowac sie w kanon "walki ze swiatem"
>i poczucia, ze wszyscy (lub prawie wszyscy) dookola czychaja tylko by nam
>dokopac, pognebic?

Może dlatego,że to my najlepiej znamy nasze słabości i w kazdej rozmowie
podswiadomie szukamy naszych wad i przytyków do nich

>Dlaczego z rzadka tylko jestesmy w stanie przyznac, ze czyjes dzialanie
>odebrane przez nas jako przykrosc stala sie przypadkiem, niechcacy?

Kazdy z nas swoją miarką mierzy. Jeśli wiemy,że nikt z nas nie jest doskonały i
czasami popełniamy i my błędy wówczas potrafimy zrozumieć innych.I powiedziec
nie ma sprawy to tylko przypadek.

>Dlaczego preferujemy agresje i zlosc, odtracajac zrozumienie i wybaczenie?

agresja i złość są prostrze, bo nie trzeba wnikać w przyczyny, od razu można
się wyładować. efekt jest natychmiastowy.

>Czyzbysmy CHCIELI czuc sie pokrzywdzeni?

wielu z nas lubi gdy inni sie nad nim rozczulają, bo wówczas sa najważniejsi.
Nie jest ważny powód dla którego znalazło sie w centrum zainteresowania, tylko
sam fakt bycia tam. Może to wynika z potrzeby akceptacji i bycia zauważonym ?

[kwieto]

ich napisała:


> >Czyzbysmy CHCIELI czuc sie pokrzywdzeni?
>
> wielu z nas lubi gdy inni sie nad nim rozczulają, bo wówczas sa
najważniejsi.
> Nie jest ważny powód dla którego znalazło sie w centrum
zainteresowania, tylko
> sam fakt bycia tam. Może to wynika z potrzeby akceptacji i bycia
zauważonym ?

Zgodnie z mysla: "nie wazne czy mowia zle czy dobrze - wazne by
poprawnie wymawiali nazwisko?" :"))))

Ale skad w takim razie az taki egocentryzm?

[ich]

kwieto napisał:

> ich napisała:
>
>
> > >Czyzbysmy CHCIELI czuc sie pokrzywdzeni?
> >
> > wielu z nas lubi gdy inni sie nad nim rozczulają, bo wówczas sa
> najważniejsi.
> > Nie jest ważny powód dla którego znalazło sie w centrum
> zainteresowania, tylko
> > sam fakt bycia tam. Może to wynika z potrzeby akceptacji i bycia
> zauważonym ?
>
> Zgodnie z mysla: "nie wazne czy mowia zle czy dobrze - wazne by
> poprawnie wymawiali nazwisko?" :"))))
>
> Ale skad w takim razie az taki egocentryzm?
>
>

[Gość: Manitra]

a czy to nie jest w wiekszosci przypadkow tak, ze dziala tu tak naprawde nasze
wyobrazenie, nasze nastawienie, nasz wlasny obraz o innych, o tym jak się
powinni zachowac, jak reagowac ? czy to nie my sami tworzymy sobie pewne
historyjki, bajki, osobiste swiaty, które przypisujemy innym, chcemy widziec
swój obraz w drugich i to co dla nas wygodne, do przyjecia, narzucic wokół,
chcemy w innych widziec siebie i to co my akceptujemy ? i jeżeli ktos nie
miesci się w tych naszych ramach wyobrazen czujemy się pokrzywdzeni,
sfrustrowani, mamy zal, pretensje, ze ktos nie spelnil naszych oczekiwan ? no
wlasnie – dlaczego ktos ma spelniac nasze oczekiwania ? dlaczego w swój wlasny
wizerunek tak bardzo chcemy „ubrac” innych ?

Ty kontra Świat

[lilpop]

A gdybyś mógł powiedzić, dlaczego Tobie się to przytrafia - to co byś
powiedział ?

Paradoksalnie najwięcej wynoszę z tak zwanych trudnych relacji, kiedy spotykam
kogoś z kim się nie zgadza i mam wrażenie postawienia pod ścianą, a może
jednak lustrem ?
Natrafiam najczęściej w tym kimś na fragment siebie do którego nie chcę się
przyznać. Kiedy to zrozumiem odczuwam niesamowitą wdzięczność do losu za taką
próbę i satysfakcję, jeśli tę próbę pokonam.

egocentryzm z niedowartosciowania

[debe]

sie bierze, zreszta jak chyba wiekscosc naszych problemow (zwlaszcza tych
wyimaginowanych, wliczajac przekonanie, ze wszyscy dla nas wilkiem..)
tak przynajmniej mi sie wydaje

nie wiem czy zwrociliscice uwage na jedna rzecz,
czy u zadowolonych z siebie, lubiacych siebie ludzi zlosc i agresja jest
pierwsza reakcja? czy moze wlasnie chec zrozumienia?

i czy zdarza Wam sie pomyslec, czytajac czyjac zlosliwa wypowiedz na forum, czy
slyczac zjadliwo-idiotyczna uwage w kolejce: "ten/ta to ma ze soba problem?"
czy takie uwagi (czasami chamskie, agresywne, czasami po prostu glupie) nie sa
proba "wyladowania sie", "dokopania" komus?

w jakim celu?
moze zeby poczuc sie lepiej ("no popatrz jaki ze mnie gosc, ja to mu
dogadalem!"),
a moze po prostu dlatego (jak juz ktos tutaj ktos zauwazyl), ze tak
najprosciej, po co sie zastanawiac czy probowac zrozumiec?
przeciez mozna isc przez zycie wierzac, ze wszyscy przeciw nam

debe (tez kiedys wierzaca, ze swiat byl przeciw niej)

[olek13]

kwieto napisał:

> Bardzo czesto jest tak, ze jesli spotka nas z czyjejs strony jakas przykrosc
> - natychmiast mamy do tej osoby zal. Wpadamy w zlosc, awanturujemy sie z tym
> kims, stwierdzamy ze "zrobil to specjalnie". A przeciez owa przykrosc mogla
> byc spowodowana czymkolwiek - "niezgrabnoscia", nieuwaga tej osoby,
> nieznajomoscia naszych "czulych punktow", czy zwyczajnym przypadkiem.
> A jednak latwiej nam stwierdzic, ze ktos specjalnie sie nad nami zneca, niz
> przyznac po prostu, iz bedac zupelnie inna osoba niz my - moze nie miec
> zwyczajnie pojecia o naszych slabosciach, zalach, zadraznieniach, ranach.

Gdzieś na tym forum już się "wywnętrzniałem" na ten temat, ale może nie dość precyzyjnie.
Myślę, że wszystko jest kwestią poziomu odpowiedzialności za siebie i świadomości (samoświadomości). Uważam, że drogą do spełnienia i szczęścia jest wzięcie pełnej odpowiedzialności za siebie, swoje życie i tym samym za swoje reakcje. Uzasadnienie wynika już z Twojego pytania: nie mogę przewidzieć reakcji drugiej osoby na moją wypowiedź. Jeśli mówię coś w dobrej wierze, to i tak mój rozmówca może poczuć się dotknięty z byle powodu, jeśli akurat poruszyłem drażliwy dla niego temat. Z drugiej strony: jeśli ktoś chce mnie obrazić, to uda mu się to wtedy, gdy moje reakcje każą mi potraktować to jako atak, poniżenie i w rezultacie da to gwałtowny spadek nastroju. Zaś przy wysokiej samoocenie i dużym poczuciu bezpieczeństwa moje reakcje będą nieporównanie łagodniejsze - obrazę potraktuję jak czyjąś opinię, z którą się nie zgadzam, bowiem mam po temu przesłanki.
Podałem dwa przypadki skrajne, z obu z nich wynika, że za swoją reakcję na dowolną wypowiedź każdy odpowiada sam.

> Dlaczego wlasciwie tak latwo jest nam wpasowac sie w kanon "walki ze swiatem"
> i poczucia, ze wszyscy (lub prawie wszyscy) dookola czychaja tylko by nam
> dokopac, pognebic? Dlaczego z rzadka tylko jestesmy w stanie przyznac, ze
> czyjes dzialanie odebrane przez nas jako przykrosc stala sie przypadkiem,
> niechcacy?

To jest dla mnie kwestią świadomości: na ile jesteśmy w stanie zrozumieć swoje reakcje i wyciągnąć z nich wnioski, a na ile łatwiej jest nam bezkrytycznie odpowiedzieć kontruderzeniem. To drugie pozornie wydaje się łatwiejsze - i tak jest na krótką metę. Alternatywne podejście każe się skonfrontować z własnymi niedostatkami, realnymi brakami, które właśnie prowokują negatywną reakcję (co przez chwilę może zaboleć). Potrzebna jest akceptacja i integracja uświadomionych braków - nagrodą jest "odporność" na ataki.

> Dlaczego preferujemy agresje i zlosc, odtracajac zrozumienie i wybaczenie?
> Czyzbysmy CHCIELI czuc sie pokrzywdzeni?

Osoby działające jak ofiary będą widziały zdarzenia zewnętrzne jako ataki, często również wtedy, gdy to wcale nie są ataki. Tego oczekują i tak to widzą.
Ofiara lubi też budować w sobie żądzę odwetu - wtedy trudno o wybaczenie.
Często też wzorzec ofiary funkcjonuje jako sposób na życie - człowiek koduje sobie, że tak mu będzie łatwiej wyżebrać u otoczenia wszystko, czego uważa, że mu brakuje i wówczas musi potwierdzać sobie, że jest atakowany, żeby być bardziej wiarygodnym.
Może już dosyć, bo można napisać książkę na ten temat.

Pozdrawiam serdecznie.

PS. Polecam wszystkim "uodpornienie się" - znakomicie poprawia jakość życia.

A propos - co Ty na to?

[kwieto]

Pieknie, ale co ma samoocena i bezpieczenstwo do takiej sytuacji:
dostaje dzis SMS-a z internetu, tresci mniej wiecej takiej "czemu sie pan
do mnie nie odzywa?". Podpisane "Karol". Nic wiecej. Nie znam zadnego
Karola, tym bardziej takiego z ktorym bylbym na "Pan". Hmmm. odpisac
nie moge, bo nawet nie wiem gdzie?
Chwile pozniej kolejny SMS od tej samej osoby "Niech Pan sie do mnie
odezwie!!!!!!!!".
I teraz pogdybajmy - co mysli sobie ow czlowiek, ktory wysyla rozpaczliwe
SMS-y, na ktore nie ma odpowiedzi? (nie jestem w stanie nawet napisac
mu, ze to pomylka, bo przy SMS-ach wysylanych z internetu nie ma
zadnego numeru zwrotnego przeciez).
Sadzac z rozpaczliwosci listow, mysli sobie cos w stylu "obrazlil sie" albo
"szuja". Tak czy siak, falszywy obraz drugiej osoby powstaje w oparciu o
jego wlasna pomylke i zwykla nieuwage. A jednak moge sie niemal
zalozyc, ze w konsekwencji wlasnej pomylki, ow tajemniczy Karol obrazi sie
na ta osobe, do ktorej kierowal SMS-a.
I teraz - nie ma tu ani ataku, ani obrony. Wszystko (interpretacja
zdarzenia) dzieje sie w wyobrazni, glowie owego Karola. Jak sie to ma do
odpowiedzialnosci za siebie?

[olek13]

kwieto napisał:


> I teraz pogdybajmy - co mysli sobie ow czlowiek, ktory wysyla rozpaczliwe
> SMS-y, na ktore nie ma odpowiedzi? (nie jestem w stanie nawet napisac
> mu, ze to pomylka, bo przy SMS-ach wysylanych z internetu nie ma
> zadnego numeru zwrotnego przeciez).
> Sadzac z rozpaczliwosci listow, mysli sobie cos w stylu "obrazlil sie" albo
> "szuja". Tak czy siak, falszywy obraz drugiej osoby powstaje w oparciu o
> jego wlasna pomylke i zwykla nieuwage. A jednak moge sie niemal
> zalozyc, ze w konsekwencji wlasnej pomylki, ow tajemniczy Karol obrazi sie
> na ta osobe, do ktorej kierowal SMS-a.
> I teraz - nie ma tu ani ataku, ani obrony. Wszystko (interpretacja
> zdarzenia) dzieje sie w wyobrazni, glowie owego Karola. Jak sie to ma do
> odpowiedzialnosci za siebie?

Fałszywy obraz rozmówcy w umyśle Karola powstał wcześniej. On nieświadomie oczekuje takiego zachowania interlokutora i jego podświadomość wykreowała mu... pomyłkę - tak, aby rzeczywistość zgodziła się z wyobrażeniem.

Pozdrawiam serdecznie

[kwieto]

Ech, nie przesadzasz z tym kreowaniem rzeczywistosci przez siebie?
Wyjdzie teraz, ze ofiary takiego zamachu na WTC czy np. Katynia, to bylo
pare tysiecy osob ktore CHCIALO zginac w taki sposob. Wszyscy naraz?
Jakas zbiorowa paranoja?
A moze po prostu przypadek?
Doszukiwanie sie celu "zawsze i wszedzie", hmmm.... kolejny temat na
forum?

[olek13]

A przypomnij sobie nastroje i patriotyczne postawy Polaków przed 1939 r. Bóg, honor, Ojczyzna; gotowi byli oddawać życie za wolność - no i oddali...

Pozdrawiam serdecznie

[kwieto]

Francuzi natomiast nie chcieli "umierac za Gdansk" a jatki ich spotkaly
wcale nie mniejsze. A Chamberlain (i razem z nim wiekszosc Europy) nie
chcieli wojny (tylko po to podpisywal przeciez traktat Monahijski!) a jednak
wybuchla...
Szczerze - marne to wytlumaczenie.
zgodnie z tym co mowisz, od jakiegos roku czy dwoch w Polsce powinna
byc rewolucja i rzady socjal-komunistow

Dopisek o wojnie

[kwieto]

Zreszta, zgodnie z nastrojami o ktorych mowisz - to mysmy powinni wygrac
ta wojne! :")

[olek13]

kwieto napisał:

> Zreszta, zgodnie z nastrojami o ktorych mowisz - to mysmy powinni wygrac
> ta wojne! :")
>
>

[kwieto]

Ale Ty mi jeszcze tego ukrytego nie wyjasniles - nie rozwiewasz watpliwosci
ktore sie rodza przy okazji odkrywania tego ukrytego, a jeszcze bardziej je
mnozysz.

Twoje wypowiedzi w roznych watkach zaczynaja byc sprzeczne. Z jednej
strony, mowisz, ze alkoholik nie moze byc boddhisatwa (nawet w
poprzednim wcieleniu?). A z drugiej, mowisz, ze nasza swiadomosc
zachowuje ciaglosc przez wszystkie wcielenia. Jak wyjasnisz te dwa
stwierdzenia, ktore sobie wzajemnie przecza?
Dziwisz sie, ze nie ufam temu co mowisz?
Pamietaj - rozmawiasz ze sceptykiem, a nie fascynatem...

[olek13]

kwieto napisał:

> Ale Ty mi jeszcze tego ukrytego nie wyjasniles - nie rozwiewasz watpliwosci
> ktore sie rodza przy okazji odkrywania tego ukrytego, a jeszcze bardziej je
> mnozysz.

No i nie wyjaśnię. Każdy człowiek jest osobną i otwartą księgą. Żeby go zrozumieć, musisz ją przeczytać. Sytuacja na stronie 254 wynika ze wszystkich poprzednich, u każdego innych. I jak mam Ci to wyjaśnić?
Przedstawiam Ci mechanizm, jego modelu nie zbudujesz aby go zweryfikować - to się da tylko z pozycji Boga. Przy tym to co przedstawiam, jest jedynie jego małą częścią. My możemy go tylko poznawać.

> Twoje wypowiedzi w roznych watkach zaczynaja byc sprzeczne. Z jednej
> strony, mowisz, ze alkoholik nie moze byc boddhisatwa (nawet w
> poprzednim wcieleniu?). A z drugiej, mowisz, ze nasza swiadomosc
> zachowuje ciaglosc przez wszystkie wcielenia. Jak wyjasnisz te dwa
> stwierdzenia, ktore sobie wzajemnie przecza?
> Dziwisz sie, ze nie ufam temu co mowisz?

Można mieć wzorce i alkoholika i boddhisatwy - uaktywniające się w różnym czasie. A człowiek naprawdę nie jest ani jednym, ani drugim.

> Pamietaj - rozmawiasz ze sceptykiem, a nie fascynatem...

Sceptycyzm jest mile widziany. Uważam, że trzeba weryfikować swoje przekonania. W naukach ścisłych jest to proste: założenie, teza i dowód.
Tutaj się tak nie da. Jedyną weryfikacją jest praktyka, empiria.
Zresztą gdybym był np. wielkim prorokiem, czyniącym cuda, tu myślę, że większość by stwierdziła, że to zwykła hochsztaplerka. Z prostego powodu: większości to nie interesuje, nie mieści się w systemie pojęć, nie pociąga. I dobrze! Tak ma być!
Nie wiem, w jakim celu Ty prowadzisz takie dyskusje. Jeśli jesteś gotów, aby się przekonać do czegoś, to się przekonasz. W przeciwnym wypadku żadne dowody nie będą wystarczające. Ja nie mam ambicji przekonać Cię, nie jest mi to potrzebne. Raczej potrzebne mi jest nauczenie się pełnej akceptacji ludzi z ich poglądami i wyborami.
Jeśli prowadzisz sobie dyskurs w celach filozoficznych, aby logicznie wszystko wywieść, to uważam, że to jest jałowa zabawa. To się nie uda. Intelekt nie jest tu właściwym narzędziem.

Pozdrawiam serdecznie

[milusia_]

kwieto napisał:

> Bardzo czesto jest tak, ze jesli spotka nas z czyjejs strony jakas przykrosc
> - natychmiast mamy do tej osoby zal. Wpadamy w zlosc, awanturujemy sie z tym
> kims, stwierdzamy ze "zrobil to specjalnie". A przeciez owa przykrosc mogla
> byc spowodowana czymkolwiek - "niezgrabnoscia", nieuwaga tej osoby,
> nieznajomoscia naszych "czulych punktow", czy zwyczajnym przypadkiem.
> A jednak latwiej nam stwierdzic, ze ktos specjalnie sie nad nami zneca, niz
> przyznac po prostu, iz bedac zupelnie inna osoba niz my - moze nie miec
> zwyczajnie pojecia o naszych slabosciach, zalach, zadraznieniach, ranach.
>
> Dlaczego wlasciwie tak latwo jest nam wpasowac sie w kanon "walki ze swiatem"
> i poczucia, ze wszyscy (lub prawie wszyscy) dookola czychaja tylko by nam
> dokopac, pognebic? Dlaczego z rzadka tylko jestesmy w stanie przyznac, ze
> czyjes dzialanie odebrane przez nas jako przykrosc stala sie przypadkiem,
> niechcacy?
>
> Dlaczego preferujemy agresje i zlosc, odtracajac zrozumienie i wybaczenie?
> Czyzbysmy CHCIELI czuc sie pokrzywdzeni?
>
>
>

[kwieto]

Piekne co piszesz :")
Ja tylko skomentuje jedna rzecz - owo wyjasnianie niezamierzonej rany -
gdy ktos niechcacy dotknal naszych czulych punktow.
A co wtedy, gdy "dotkniety" "wie lepiej"? Gdy wszelkie tlumaczenia nie daje
efektu, bo on i tak wie lepiej, ze "raniacy" wykazal sie totalna ignorancja i
jak on mogl nie wiedziec, ze to jest czuly punkt?

Swoja droga, przypomnial mi sie taki dowcip: On i ona siedza przy stole i
jedza obiad. Nagle ona patrzy na niego ze zlym blyskiem w oku i mowi
dobitnie:
- "Ty swinio!"
Sploszony on wyjakuje z siebie:
- "alez ja nic nie zrobilem!"
- "ale chciales!"

:")

[milusia_]

kwieto napisał:

> Piekne co piszesz :")
> Ja tylko skomentuje jedna rzecz - owo wyjasnianie niezamierzonej rany -
> gdy ktos niechcacy dotknal naszych czulych punktow.
> A co wtedy, gdy "dotkniety" "wie lepiej"? Gdy wszelkie tlumaczenia nie daje
> efektu, bo on i tak wie lepiej, ze "raniacy" wykazal sie totalna ignorancja i
> jak on mogl nie wiedziec, ze to jest czuly punkt?
>
> Swoja droga, przypomnial mi sie taki dowcip: On i ona siedza przy stole i
> jedza obiad. Nagle ona patrzy na niego ze zlym blyskiem w oku i mowi
> dobitnie:
> - "Ty swinio!"
> Sploszony on wyjakuje z siebie:
> - "alez ja nic nie zrobilem!"
> - "ale chciales!"
>
> :")
>
>

[kwieto]

A jesli emocje beda opadac latami? Dac sobie spokoj, czy wyjasniac?

[milusia_]

kwieto napisał:

> A jesli emocje beda opadac latami? Dac sobie spokoj, czy wyjasniac?
>
>

[kwieto]

Ojej, to teraz mi nie wypada nic nie napisac na Twoim watku...
Co do mnie - nic strasznego mi nie zrobiono, po prostu korzystajac z
nieco wiekszej ilosci wolnego czasu, chce wyartykulowac i potestowac rozne
rzeczy ktore mi sie w glowie kolacza od jakiegos czasu. I szukam kogos, kto
rzuci swiatlo z troszke innego kata na problem, moze pokaze jakas furtke
w rozumowaniu? Ale nikt taki sie nie pojawil jeszcze :((((
Choc samej przyjemnosci gimnastyki umyslu trudno nie docenic :"))))

[milusia_]

kwieto napisał:

> Ojej, to teraz mi nie wypada nic nie napisac na Twoim watku...

Wyluzuj :) Nie chcesz to nie pisz, ja cię tylko
zaprosiłam, a nie zmusiłam... Dziwnie zabrzmiało to twoje
zdanie "Ojej...". Jeżeli sobie nie życzysz, to postaram
się nie nie robić takich "wcieczek" (typu: zapraszam do
mojego wątku, wypowiedz się itp.) pod twoim adresem.


> Co do mnie - nic strasznego mi nie zrobiono, po prostu korzystajac z
> nieco wiekszej ilosci wolnego czasu, chce wyartykulowac i potestowac rozne
> rzeczy ktore mi sie w glowie kolacza od jakiegos czasu. I szukam kogos, kto
> rzuci swiatlo z troszke innego kata na problem, moze pokaze jakas furtke
> w rozumowaniu? Ale nikt taki sie nie pojawil jeszcze :((((


I z tego powodu jesteś taki smutny? Eeee... nie jest tak
źle :)


> Choc samej przyjemnosci gimnastyki umyslu trudno nie docenic :"))))

Popieram i pozdrawiam.


>

[kwieto]

Och, gdybym czul sie przymuszany, dyskretnie bym przemilczal problem
albo sie wylgal :")))
Choc wczoraj tam nie zajrzalem przyznaje.

Co do smutku - no mam wielka ochote sie podroczyc, ale jakos bardziej
fantazyjnie. A tu Ci fantazyjni albo sie zgadzaja, albo milcza, buuu :(