moja mama kradnie

[dziewczyna_z_sasiedztwa]

I juz sobie z tym nie radzę....jest mi niesamowicie wstyd ale nie mam wyjścia
musze komuś o tym napisać.
Kradła zawsze- takimi etapami jak ja "naszło" w sklepie na rynku, zazwyczaj
jakieś duperele, czasami książke czasami coś droższego. Robiła to przy nas-
dzieciach i często nas jeszcze wykorzystywała do np. odwrócenia uwagi
sprzedawcy. Nie wiem po co to robiła. Biedni nie byliśmy nigdy, czasami
ojciec nie pozwalał jej na droższe rzeczy ale to też rzadko.
Potem wyprowadziłam sie z domu i nasze stosunki sie oziębiły, niedawno po
urodzeniu dziecka przezemnie matka zaczęła nas odwiedzać i......jednocześnie
podkradać. Drobne sumy-1 zł czasami 10 do 20 zł. Udawałam że nie widzę, potem
poprosiłam ją grzecznie żeby przestała, potem przy większej sumie nie
wytrzymałam i zrobiłam awanturę. Powiedziałam mężowi i postanowiliśmy
powiedzieć o tym ojcu. A ojciec powiedział :
" co ja wam poradze ? mnie całe życie okrada. Muszę chować pieniądze do
mysiej dziury a i tak znajdzie".....
Ręce mi opadły. Rozmawiałam z nią- przyznała się pieniądze oddała ale skruchy
za wielkiej nie widziałam. Raczej żal że się jej nie udało. Po kilku dniach
ukradła drobne mojej siostrze.
Dzisiaj zabrała mi z torby 2 zł jak wyszłam na chwilę. Rozmawiać nie chciała.
Wrzasnęła żebym jej dała spokój i już.
Ja nie wiem co z nią jest? Przychodzi na codzień jest normalna, zajmuje się
dzieckiem bardzo dużo mi pomaga jest na każde zawołanie. Nie ma sprway której
by nie załatwiła. No ale jak ją najdzie na kradzież to nie ma
siły.....ukradnie i już.
Co mam robić? Udawać że nie widzę, chowac pieniądze? Zabronić jej
przychodzenia do nas? Nie chce tego zrobić mojej córce która ją uwielbia....
Pomóżcie.....

[czekoladka_84]

Jest kleptomanką.

[dziewczyna_z_sasiedztwa]

No właśnie nie wiem. Kleptomania polega na odczuwaniu przymusu kradzieży,
narastającym lęku. Człowiek kradnie wtedy bez rozróżniania wartości i
przydatności przedmiotów. A matka kradnie głównie pieniądze żeby coś sobie
potem kupić (nie pracuje, emerytury jeszcze nie ma).
A najgorsze że okrada własne dzieci!!!! Chociaż u niej to też działa na
zasadzie "okazji". Okradnie każdego jak tylko będzie okazja.
Ja już nie wiem czy to choroba czy zwykłe draństwo......

[solaris_38]

to choroba i córka powinna wiedziec o tej chorobie

a rzeczy tzreba po prostu zabezpieczać lub NIE spotykac sie w twoim domu lecz
u niej

dopoki nie zmodyfikuje zchowania
ona wie że źle robi ale to nałóg i nie pzrestanie a wiecej szkodypzryniesie
złośc za ignorowanie jej zachowania i udaanie że nic się nie dzieje

[ball_bina]

Taka osoba potrzebuje ujawnienia,ona kradnie bo dobrze wie,ze rodzina nic jej
nie zrobi. Zamelduj matke na policje za te kradzieze. Niech ktos w koncu
zabierze sie za jej wychowanie, choc na stare lata. Pomysl teraz masz
dziecko....a niech twoje dziecko zostanie przez nia wypaczone i tez zacznie
okradac i co wtedy, jak reszte zycia bedzie zdemoralizowane spedzi w
poprawczaku i wiezieniach. jak najdalej od takiej baby!!!! Ja czegos takiego
NIGDY bym nie tolerowala, nie wazne, ze to jest twoja matka. Ona daje zly
przyklad swojemu wnukowi. chron dziecko przed taka babcia!!!!!!

[lusia501]

Przeważnie jeśli matka kradnie, to zaczyna kraść również córka, później wnuczka.
Złodziejstwo jest rodzinne.

[kwiatek998]

Daj mamie parę groszy np.10 czy 20 zł co jakiś czas zanim Cie okradnie. Wydaje
mi się ze to choroba, chyba nie da się tego wyleczyć ale dokładnie nie wiem,
spróbuj z nią iść do lekarza psychiatry ale bez Twojego męża.

[novika7]

włąsnie najlepiej jej dać a potem dyskretnie ukraść jej tę kasę, może wtedy
zrozumie jak to jest. Pozatym warto też wpaść do domu do mamy i też coś
podwędzić to napewno poskutkuje.

[novika7]

pozatym mama powinna zatrudnić sie w banku. Będziecie bogaci :)

[dandab]

Nie odtracaj mamy, choroba sie tylko pogorszy. Jej jest konieczna wizyta u
psychiatry i leczenie terapeutyczno-chemiczne. Nie wszyscy wiedza, iz istnieja
rozne " odslony " kleptomanii - jest to choroba nie do konca zbadana. Nagle
impulsy jakie powstaja w mozgu latwo jest zastopowac przy uzyciu odpowiednio
dobranych medykamentow. Kuracja jest dluga- czasami musi trwac cale zycie. Okaz
jej zrozumienie i wsparcie- -tutaj awantury nic nie pomoga. Ona neguje swoja
chorobe i niedopuszcza nikogo do swych problemow. Sprobuj z mama porozmawiac i
umowic sie z nia ( moze tutaj potrzebuje wsparcia i lekkiego pchniecia w plecy )
na wizyte u psychiatry.