"PUCOWANIE AUREOLKI"

[Gość: dike]

[Gość: kwieto]

Ja swoja pucuje codziennie przy pomocy szczoteczki i CIF-a... potem chowam do puzderka,
zeby sie nie zniszczyla

Ja zgubilam aurelke w Calumbus, Ohio i ....

[Gość: Anna26]

nie mam juz niec do pucowania....

[Gość: Czart]

Nie martw sie Aniu, niedlugo wyrosna Ci rozki. Ja swoje pucuje codziennie.
Pozdrawiam

[Gość: dike]

Gość portalu: kwieto napisał(a):

> Ja swoja pucuje codziennie przy pomocy szczoteczki i CIF-a... potem chowam do p
> uzderka,
> zeby sie nie zniszczyla

iii...taka tam malutka... Moja jak mi wczoraj spadła na klawiaturę, to nie dosyć,
że mi post poleciał z samym tytulem, to jeszcze dostęp do sieci mi zablokowało...

A miało być o wewnętrznej potrzebie kreowania "lepszego ja" na forum i nie tylko
tu.
Podobno człowiek jest nie tylko tym, kim jest, ale także tym, kim pragnie być...
Ale nieraz po przeczytaniu czyjejś biografii nie potrafiłam już zachwycać się
dziełami...
A może nie ma w tym sensu...
Pozdrawiam.

aureolka

[mariposa]

od czego by tu zaczac...
chyba nie ma w tym nic zlego, zeby swoje "ciemniejsze" strony ukrywac przed
swiatem eksponujac "twarz pozytywna". w koncu jak uwierzymy w to, ze jestesmy
lepsi to moze sie tacy staniemy?

dla mnie jednak prowadzi to do ogromnej frustracji. "przyzwyczailam" otoczenie,
ze jestem wesola i dowcipna. ale sama tak siebie nie odbieram. to jest jak
odruch pawlowa - czlowiek - usmiech - interesujaca/dowcipna/serdeczna uwaga.

tylko strach przed zdarciem tej "maski" (?) i odslonieciem pustki nie pozwala
mi na nawiazywanie blizszych relacji. o maskach juz bylo... ale one sa jak te
sztuczne paznokcie, ktore sie zgrzewa z prawdziwymi i nie mozna ich odczepic.

[Gość: kwieto]

Puzderko jest dosc spore...

A kreowanie lepszego Ja "na zewnatrz" to najgorsza rzecz, jaka mozna sobie
zrobic. Tak jak napisala mariposa - wszyscy sie przyzwyczajaja, ze jestes
dobra, wesola, itd., a Ty sie potem dziwisz, ze nikt nie reaguje wtedy, kiedy
Tobie chce sie krzyczec albo wyc. No ale jestes mila, wesola, wiec przeciez to
niemozliwe, zebys Ty wyla po nocach prawda?

No i chyba nie jest tak, ze jestesmy tacy, jacy pragniemy byc. To znaczy tak
jest, ale w 99% nie wiemy tak na prawde kim PRAGNIEMY byc, a raczej kim
POWINNISMY byc. No i wydaje sie nam, ze powinnismy byc doskonali, swieci (bo
wtedy rzekomo mamy byc szczesliwi), a potem dochodzimy do wniosku, ze jestesmy
do niczego, bo nie udaje sie nam byc swietym...

Kiedys slyszalem jak pewna osoba, majaca duzo do czynienia z ludzmi,
powiedziala: "Zajrzyj w umysl swietego, a znajdziesz w nim grzesznika, zajrzyj
w umysl grzesznika, a znajdziesz marzenia o swietosci..."

[Gość: Str.]

Gość portalu: kwieto napisał(a):

>
> A kreowanie lepszego Ja "na zewnatrz" to najgorsza rzecz, jaka mozna sobie
> zrobic.

No ale ludzie muszą nas JAKOŚ postrzegać. I w ludzkiej naturze leży
szufladkowanie bliźnich - Iksińska: wesoła, Ygrekowski: małomówny, Zetowicz:
pracowity. Nie zaradzimy temu. Tylko przyjaciele, naprawdę bliscy, wiedzą że
bywamy i wcieloną cierpliwością ale też jesteśmy w gorącej wodzie kąpani. Od
obcych tego nie wymagajmy.
>
> No i chyba nie jest tak, ze jestesmy tacy, jacy pragniemy byc. To znaczy tak
> jest, ale w 99% nie wiemy tak na prawde kim PRAGNIEMY byc, a raczej kim
> POWINNISMY byc. No i wydaje sie nam, ze powinnismy byc doskonali, swieci (bo
> wtedy rzekomo mamy byc szczesliwi), a potem dochodzimy do wniosku, ze jestesmy
> do niczego, bo nie udaje sie nam byc swietym...

No ale cała rzecz w dążeniu do doskonałości a nie w byciu doskonałym, nie? A nie
doświadcza porażek i załamań ten, kto nic nie robi.

Str.

[Gość: kwieto]

Po pierwsze: wisi mi jak mnie postrzegaja obcy (znajomi tez), wiec nie pucuje
aureolki dla tego, zeby ladniej wygladac
Po drugie: Tez mi sie wydawalo, ze cala rzecz w dazeniu do doskonalosci.
Ostanio mnie oswiecilo (albo na mozg mi padlo jak kto woli), i wyszlo, ze
dazenie do doskonalosci tez jest chore.
To troche tak, jakbys z niewiadomych przyczyn chcial miec szesc palcow u reki i
zielone czolki na glowie. Ty szesciu palcow nie masz, i nie bedziesz mial,
chocbys niewiem jak sie staral - dlatego cale doskonalenie sie to strata czasu

[Gość: ona]

a co to doskonalosc?...

(u mnie aureolka swieci wlasny swiatlem i nie wymaga pucowania)

[Gość: Str.]

Właśnie chodzi o te przyczyny, kwieto.
Jeśli ich nie odkryłeś to jest to rzeczywiście strata czasu.

[Gość: kwieto]

Kiedy je odkrylem - przerazilem sie

[fnoll]

kiedys wpadla mi do rak ksiazka Macieja Dymkowskiego "Poznawanie siebie"
(psycholog-naukowiec zdaje sie z Wroclawia) i jej tresc ma chyba cos wspolnego
z tymi aureolkami - a jest ciekawa

otoz z tej ksiazki dowiedzialem sie (i mialem to nawet okazje potwierdzic), ze
ludzie buduja swoje samoopisy generalnie na trzy sposoby, w skrocie:

- jedni maja bardzo dobrze wyksztalcone "ja idealne" i niejako "w tle" "ja
realne", i wybieraja takie aktywnosci w otoczeniu, ktore daja im informacje
zwrotne bliskie "ja idealnego", bolesnie odczuwaja roznice miedzy tymi dwoma
"ja", zycie samo z siebie daje im takze, naturalnie, informacje zwrotne bliskie
"ja realnego"

- drudzy maja dobrze wyksztalcone "ja realne" i nikle albo zadne "ja idealne",
szukaja w otoczeniu takich informacji zwrotnych, ktore by potwierdzaly ich
dobrze zreszta ugruntowana wizje samego siebie

- trzeci nie dysponuja mocnym, stabilnym opisem "ja", sa sklonni zmieniac
opinie na swoj temat, odczuwaja samych siebie jako jeszcze nie w pelni
poznanych, nastawieni sa na poszukiwanie nowych informacji na swoj temat,
sprawdzania sie w nowych kontekstach, i porownujac je z juz posiadanymi
prowadza niejako nieustanne badania na swoj wlasny temat


wychwycic te roznice mozna mniej wiecej w ten sposob: zadajac pytanie "jaki
jestes?", "jaki chcialbys byc?" od pierwszego typu uzyskamy bardziej obfita
odpowiedz na drugie pytanie, od drugiego typu na pierwsze, a od trzeciego nie
uslyszymy nic konkretnego ;-)

oczywiscie na takie czy inne odpowiedzi wplywa wiecej czynnikow nic strategia
budowania samoopisu - takze nie przylepiajcie nikomu etykiety ;-) ktos moze nie
udzielac odpowiedzi nie dlatego, ze jest typem trzecim, ale chocby dlatego, ze
jest nieufny, nie lubi was, albo ma kaca

mnie ten podzial zainteresowal o tyle, ze kiedys wydawalo mi sie, ze wszyscy to
"ja idealne" maja, mniejsze lub wieksze, a tu prosze, nawet "ja realnego" mozna
za bardzo nie posiadac i dobrze sie miec

pzdr!

fnoll ksiazkowy

[Gość: kwieto]

Dziekuje za wyklad, wychodzi na to, ze obecnie jestem typ trzeci.

Wogole to ja jestem ciemny typ.

[Gość: ona]

KLAMCA!!!! JESTES BLONDYN!!!! (fakt ciemny, hehe)

[Gość: kwieto]

Ja jestem blondyn??????

Zawsze myslalem, ze szatyn (czyli cos pomiedzy blondynem a brunetem) Na
blondyna to jestem rzeczywiscie ciemny - ciemniak po prostu :")))

[Gość: ona]

nie jestes szatynem, tylko CIEMNYM blondynem.

dzis tu jest wesolo, bo mielismu office meeting i dostalismy beczke pifka od
klienta.... se wyobraz....

twoje zdrowie!
(ja sie juz wtrombilam)

[Gość: kwieto]

Na zdrowie!

Wiedzialem ze jestem ciemny (blondyn) ale nie, ze az tak...

[fnoll]

Gość portalu: kwieto napisał(a):

> Wogole to ja jestem ciemny typ.

a ktory podtyp?

mroczny - oblicze zla
zamroczony - ciemna strona bahusa
spod ciemnej gwiazdy - dziecko gwiazdy ktora zginela w solarium
skorny - odmiennej rasy
ciemniak - inteligentny inaczej

a mozes ty gornik? albo kominiarz?

hmm?

:)

[Gość: kwieto]

Rzad - humanoidalne
Typ - ciemny
Podtyp - Blizej nieznany
Gromada - Piwne
Gatunek - Porter

[Gość: dike]

Gość portalu: kwieto napisał(a):
> Po pierwsze: wisi mi jak mnie postrzegaja obcy (znajomi tez)
A jak sam siebie postrzegasz?
Ja chyba tę moją aureolkę dla siebie pucowałam cały czas.
Jaka to ja dobra, szlachetna...
Aż dziwne, że nie wszyscy to widzą, i doceniają...
A może to tak jak u mistrza Wilde'a - taki portret Doriana Grey'a?
Pozdrawiam

[Gość: kwieto]

Sam siebie tez staram sie nie postrzegac w zaden sposob. Jeszcze gorsze niz
usilowanie sprostania wizji kreowanej dla znajomych jest sprostanie wizji
tworzonej dla siebie.

Wlasciwie (o dziwo) nie mam sprecyzowanych aksjomatow na swoj temat (typu
madry/glupi, ladny/brzydki, inteligentny/buc itd.) a w kazdym razie mam ich
bardzo malo. Chyba ze wezmiesz opis typu: Wysoki szatyn o szarozielonych
oczach, ktory skonczyl studia, zna angielski, nie ma pojecia o wyzszej
matematyce. Ale taki opis to nie opis - "fotografia" stwierdzajaca fakt, a nie
okreslajaca stosunek do siebie.

[Gość: Str.]

A jakiego typu opis określa stosunek do siebie?

[Gość: kwieto]

Charakterologiczno - behawioralny.

Czyli np. Jestem niedoskonaly, ulomny, wspanialy, idealny, leniwy, pracowity
madry, glupi, piekny, brzydki, bogaty, spokojny (jako charakter a nie "w danej
chwili"), inteligentny, debilowaty itd.

Czyli wszystkie cechy ktore maja nas w jakis sposob "ocenic", ktore mozna sobie
podzielic jednoznacznie na "dobre" i "zle"