Talent i styl

[fleuret]

jaka jest różnica między talentem a stylem?

[illiterate]

Nie do konca rozumiem dlaczego po prostu nie zajrzysz do slownika?

[fleuret]

bo jestem leniwa

[illiterate]

Czyli w ten barokowo okrezny sposob zadajesz pytanie forum, czemu jestes
leniwa ;)

Wystarczy kliknac: sjp.pwn.pl/haslo.php?id=61657
i: sjp.pwn.pl/haslo.php?id=59390

[fleuret]

illiterate napisała:

> Czyli w ten barokowo okrezny sposob zadajesz pytanie forum, czemu jestes
> leniwa ;)

nie, nie interesuje mnie zdanie forum o moim charakterze
ale dziękuję za linki

[hsirk]

talent to jest to czego mi brakuje


a styl to to czego mam w nadmiarze

[iwan_w]

ja mam jednego i drugiego w wielkiej obfitości, tylko chęci póki co brak, coby
zostawić potomnym coś... wielkiego...;)

[luxi]

Oui, Vous avez raison

Najlepsze rzeczy udaja sie na kompletnym luzie :)

[belladyna]

hsirk napisał:

> talent to jest to czego mi brakuje
>
>
> a styl to to czego mam w nadmiarze
recze ze masz i styl i talent...:)))

[hsirk]

oooch, taaak!!! taaaaak!!!ttttaaaoooaaaakkkk!!!

ooochh! oooooch!! tttaaaaaak jeeeeszcze mi róóóób...



zaraz... a skad my się znamy ?

jak się przedtem nazywałaś?

[belladyna]

[hsirk]

ale skad sie znamy???

[malvvina]

talent sie ma lub nie
styl sie nabywa
(ale w odroznieniu, klase sie tez ma - lub nie)

[belladyna]

talent to polowa sukcesu talent i styl to 100 % sukces to tak w skrocie...sa
ludzie z talentem jednak nie maja stylu, tak jak w pisarstwie....Dan Brawn
napisal fajna ksiazeczke "Mona lisa kod", jednak ksiazce brak stylu pomimo ze
jest calkiem ciekawa jednak Dan Brawn nie ma za wiele talentu ani stylu za to
bylby dobrym manuskrypta dla filmow sensacyjnych....

[iwan_w]

talent się ma albo nie, od urodzenia, stylu można się wyuczyć

o ile styl jest silnie osadzony w epoce, środowisku, pozyskiwany dzięki
długotrwałym ćwiczeniom, o tyle talent wyrywa się takim kontekstom - jest
bezczasowy

zatem, tak jak istnieją świetni styliści będący w istocie beztalenciami, tak i
są ludzie utalentowani, któych dzieła są całkowicie pozbawione stylu


ale skąd właściwie wzięło Ci się to pytanie?

[fleuret]

iwan_w napisał:

>
> talent się ma albo nie, od urodzenia, stylu można się wyuczyć
>
> o ile styl jest silnie osadzony w epoce, środowisku, pozyskiwany dzięki
> długotrwałym ćwiczeniom, o tyle talent wyrywa się takim kontekstom - jest
> bezczasowy
>
> zatem, tak jak istnieją świetni styliści będący w istocie beztalenciami, tak i
> są ludzie utalentowani, któych dzieła są całkowicie pozbawione stylu
>
>
> ale skąd właściwie wzięło Ci się to pytanie?


według Ciebie gdzie jest talent a gdzie styl?

www.gnosis.art.pl/iluminatornia/sztuka_o_inspiracji/vermeer_van_delft/vermeer_van_delft_koronczarka_1669-70.htm

www.dzierzoniow.art.pl/wielcy/watteau/index.html

[iwan_w]

to dwaj malarze, których lubię, ale Watteau - bardziej.

jeśli już upieramy się przy takiej klasyfikacji, powiedziałbym, że u obydwóch
jest i talent, i styl, ale w różnych proporcjach: u Watteau więcej talentu niż
u Vermeera. dlaczego? obrazy Vermeera subtelnie, ale też silnie realistycznie
oddają rzeczywistość; przypominają fotografie (Vermeer posługiwał sięzresztą
pradziadkiem aparatu fotograficznego o jakże wdzięcznej nazwie camera obscura)
o nieodkrywczym układzie kompozycyjnym, ale z pięknym światłem i kolorystyką.
Wszystko w zgodzie ze stylem epoki, obrazy w sam raz do powieszenia w domu
zasobnego finansowo holenderskiego mieszczanina.

A Watteau? Watteau jest lekki i zwiewny, jak jego epoka, ale jego styl ma silne
piętno indywidualności: obrazy są słodko-gorzkie, uśmiechająca się melancholia,
atmosfera przemijającej zabawy, "bal jednej chwili"... zdecydowanie mniej
sielankowy w porównaniu z Fragonardem na przykład. kolorystyka piekna i
kunsztowna, rysunek postaci bardzo wdzięczny, wielka precyzja pedzla...

niedawno miałem okazję oglądać na żywo płótna jego i Koronczarkę Vermeera
również - są naprawdę niewielkich formatów, ale ilość szczegółow i precyzja
mogą przyprawić o zawrót głowy:)

z tego co napisałem wychodzi mi, że wiekszy talent ma ten, którego dziełko jest
bardziej indywidualne, sprzeciwiające się choć w pewnym stopniu gustowi epoki,
przekazujące coś więcej, stworzone z lżejszą ręką, w sposób niewymuszony, mniej
rzemieślniczy, mniej realistyczny... wielki talent miał El Greco - jego obrazy
wyglądają jak płótna niemieckich ekspresjonistów z początku XX wieku, a jak ze
stylem? albo nie, to zły przykład. lepszy to Przybyszewski: duży talent,
kiepski styl. świetny styl, mały talent? na przykład kopiści obrazów wielkich
mistrzów...

[fleuret]

zgadzam się
Watteau - talent
Vermeer - styl

[olga136]

Gdzie wystawa się odbywa?
Szkoda byłoby stracić okazję do jej obejrzenia.

[iwan_w]

ja widziałem ich obrazy na stałej ekspozycji w Luwrze

ale, żeby obejrzeć Vermeera, lepiej jechać oczywiście do Amsterdamu.

[rene29]

nie zgadzam sie

obaj faceci mają i styl i talent

tylko watteau jest bardziej uwikłany w ówczesną epoke - w pewną maniere

a Vermeer jest bardziej uniwersalny i ponadczasowy
własnie dlatego, ze jest "oczyszczony" z maniery epoki
z jego obrazów bije jednolita myśl, jakies takie zwykłe człowieczenstwo, ktore
dzis z łatwoscią w lot chwytamy

natomiast watteau jest bardziej "światowy"? salonowy?
myśl nie jest tak czytelna,
bo jest zaciemniona przeróżnymi gadżetami z epoki oraz efektownością pędzla

w tym sensie prędzej jestem skłonna przypisać
więcej "stylu" watteau,
ale zarówno jeden i drugi mają talent.

"Styl", ktorego uzywa vermeer jest jakby "przezroczysty".

styl watteau polega na wizualności, zręczności, metaforze
styl vermeera - na ciszy...


i z tego własnie powodu ja osobiście preferuje tworczosc vermeera

mimo, ze "smaczność" pędzla watteau jest zniewalająca

[iwan_w]

rene29 napisała:

>
>
> nie zgadzam sie
>
> obaj faceci mają i styl i talent

i ja uważam, że obaj mają i styl i talent - o czym też napisałem.

> tylko watteau jest bardziej uwikłany w ówczesną epoke - w pewną maniere

> a Vermeer jest bardziej uniwersalny i ponadczasowy
> własnie dlatego, ze jest "oczyszczony" z maniery epoki

Vermeer malował jak najbardziej w manierze swojej epoki...


> z jego obrazów bije jednolita myśl, jakies takie zwykłe człowieczenstwo,
ktore
> dzis z łatwoscią w lot chwytamy

myśli u Vermeera za dużo nie ma, jest codzienność, zwyczajność, mieszczaństwo,
a niekiedy nawet - nuda! nie ma żadnej wizji, ogólnej idei, ponadczasowego
przesłania...
no chyba że takie małe, pozostające w zgodzie ze stylem i treścią życia
holenderskich kupców, mleczarek, jako i uczonych w geografii tudzież
astronomii, bez sprzeciwu, bez pytań, bez... refleksji?


> natomiast watteau jest bardziej "światowy"? salonowy?
> myśl nie jest tak czytelna,
> bo jest zaciemniona przeróżnymi gadżetami z epoki oraz efektownością pędzla

> w tym sensie prędzej jestem skłonna przypisać
> więcej "stylu" watteau,


> "Styl", ktorego uzywa vermeer jest jakby "przezroczysty".
>
> styl watteau polega na wizualności, zręczności, metaforze
> styl vermeera - na ciszy...

właśnie, chociażby metafora. dzięki niej Watteau mówi więcej niż Vermeer.
Vemeer jest dosłowny i realistyczny.

>
> i z tego własnie powodu ja osobiście preferuje tworczosc vermeera
>
> mimo, ze "smaczność" pędzla watteau jest zniewalająca

o tak, z tym ostatnim całkowicie się zgadzam:)

Talent i styl - to jak finezja i dryll :)

[luxi]

Duza, moje Ty Zlotko.

Talent masz.
A nad stylem musisz jeszcze popracowac :)

[scylla]

talent - "lekkość"
Styl - "dusza człowieka"
Jakoś tak to widzę.

[iwan_w]

styl - dusza?

o nie, raczej jej makijaż albo skóra

[scylla]

Nie zgadzam się.
Styl, nawet udawany, mówi wiele o człowieku.
Problem jest tylko taki, lub aż taki,
aby się dopatrzeć.

[iwan_w]

scylla napisał:

> Nie zgadzam się.
> Styl, nawet udawany, mówi wiele o człowieku.

zależy jeszcze, o jakim stylu mówimy. ja o tym, który wiąże się z twórczością:
w pisarstwie, malarstwie, architekturze itd.

oczywiście, że styl może powiedzieć wiele o człowieku, który się nim posługuje.
ale to parawan, i dopiero za nim kryje się to, co najistotniejsze. Pamiętniki
Juliusza Cezara, którego duszę piekną nazwać chyba nie można, napisane zostały
pieknym, wyszukanym stylem. chyba że w kwestiach tych miałoby działać nie
wiadomo zresztą dlaczego prawo paradoksu.

> Problem jest tylko taki, lub aż taki,
> aby się dopatrzeć.

[fleuret]

scylla napisał:

> talent - "lekkość"
> Styl - "dusza człowieka"
> Jakoś tak to widzę.

widzę podobnie.
styl trafia prosto w duszę,
a adresatem talentu są zmysły

[iwan_w]

fleuret napisała:

> scylla napisał:
>
> > talent - "lekkość"
> > Styl - "dusza człowieka"
> > Jakoś tak to widzę.
>
> widzę podobnie.
> styl trafia prosto w duszę,
> a adresatem talentu są zmysły


nie! to styl trafia przede wszystkim w serce zmysłów; często dalej, ale
niekoniecznie.

[fleuret]

a to co napisałes o Watteau?

A Watteau? Watteau jest lekki i zwiewny, jak jego epoka, ale jego styl ma silne
piętno indywidualności: obrazy są słodko-gorzkie, uśmiechająca się melancholia,
atmosfera przemijającej zabawy, "bal jednej chwili"... zdecydowanie mniej
sielankowy w porównaniu z Fragonardem na przykład. kolorystyka piekna i
kunsztowna, rysunek postaci bardzo wdzięczny, wielka precyzja pedzla...

lekki, zwiewny, słodko-gorzki, nastrojowy - czy to wszystko nie powoduje
błogości zmysłów u odbiorcy?

[iwan_w]

jeśli chodzi o mnie, i Watteau, i Vermeer są zmysłowi w odbiorze (bo obaj mają
styl właśnie). jak inaczej nazwać to, co dzieje się za sprawą kolorów i światła
bardzo ziemskiego zresztą u Vermeera?

zarazem, odbiór Watteau nie kończy się ani na obrzeżach, ani w sercu zmysłów,
tylko sięga głębiej, głębiej niż Vermeera, który daje zaledwie jakąś tam dawkę
spokoju, który niekiedy może stawać się pokrewny nudzie. dlatego uważam, że u
tego pierwszego więcej talentu niż u drugiego...

[fleuret]

Całkowicie się z Tobą zgadzam w ocenie malarstwa obu mistrzów.
W tomie esejów "Drogi donikąd" (Holzwege, niemiecki tytuł można tłumaczyć też
jako Leśne bezdroża), M Heidegger wyraża opinię, że u źródła każdej ze sztuk
kryje się poezja (czy raczej 'poetyckość"). Zgadzam się z jego sugestią.
Jak widać na przykładzie dzieł obu malarzy, doskomała poezja może być całkiem
różna...
Zmysłowy wiersz Watteau uwalnia w odbiorcy całą gamę doznań, to poezja lekka,
finezyjna, elegancka i pełna metafor...
Poezja Vermeera jest zdecydowanie bardziej ascetyczna, klarowna i prosta. Ona
nie poi tak zmysłów, ale niewątpliwie też wzrusza...każdy włos Koronczarki
policzony jest przez miłość...

[hellaa]

Talent - raczej funkcja treści, styl - formy.
Ale nie całkiem, tylko proporcjonalnie, tak mniej/więcej 1/5 - czasami
proporcja trochę inna, bo granice są tu płynne.
W talencie np. 4/5 "iskry Bożej" i 1/5 szlifu - aby cenna materia się ładnie
trzymała,
w stylu odwrotnie: 4/5 świetnego szlifu, ale on może wynikać tylko z niezbędnej
dawki talentu, tej 1/5, w którym jest potrzeba kreacji i wyrażania siebie w
specjalny sposób.
Oczywiście myślę o indywidualnym stylu a nie o modzie w typie "owczego pędu"
i "zrobieniu na".
Obie rzeczy zaś fajowe są i warte zachodu.

[mathias_sammer]

Mam doskonaly przyklad: talent ma kohol, ale nie ma stylu.
M.S.

[xy2]

A ty Grześ nie masz ani stylu ani talentu i jesteś spalony wszędzie

[mathias_sammer]

lepsze w realu zycie wspaniale

niz w wirtualu byty wyleniale


czyli lepiej byc madrym, zdrowym, pieknym i bogatym niz brzydkim, tlustym,
chorym na skolioze lichwiarzem.

Buzka!

M.S.

[xy2]

A ty nie jestes ani piękny ani mądry a bogaty też nie będziesz, bo adwokaci cie
zrujnują:-)

[mathias_sammer]

Co do dwoch elementow sie mylisz, a jesli masz co najmniej 2 komorki mozgowe
domysl sie o ktorych mowa.

M.S.

taka, jak...

[wichrowe_wzgorza]

...pomiędzy treścią i formą - najlepiej, gdy idą w parze, wtedy wychodz dzieło
czy cuś:)

:)))

[zza_krzaka]

Fleuret

Masz niewątpliwy talent do zadawania stylowych pytań

:)

[drak02]

fleuret napisała:

> jaka jest różnica między talentem a stylem?

Tak jak między piekarzem a księgowym

[paco_lopez]

Tego się nie rozróżnia bo styl ma taki talent jak talent ma styl. To taka
psycho mentalo hybryda.