moj problem

[mysiaa7]

Wychowywałam się w domu dziecka, ale dzięki wlasej wytrwałości skończyłam
studia i znalazłam niezłą pracę w Warszawie, marzę o tym zeby uczyc się
dalej.Uwazam to za jakis sukces bo naprawde mogłam liczyc tylko na siebie.
Ale nie tym chciałam się podzielic...Problemem jest brak akceptacji ze strony
rodziny mojego chłopaka.Jego matka uwaza, ze skoro nie wychowywałam się
w "normalnej rodzinie"to nie będę potrafiła stworzyc właściwych relacji we
własnym zyciu.Traktuje mnie cały czas jako tą gorszą...Moj najdrozszy
oczywiscie mowi zebym sie tym nie przejmowała ale i tak wiem ze ona wierci mu
dziure w brzuch zeby rozstał sie ze mną i znalazł sobie dziewczynę z
normalnego domu, która ma rodziców.No cóż rzeczywiście ja nie mam się czym
pochwalic-nie mam rodziny do której mogłabym pojechac na święta, czy tez
liczyc na jej wsparcie. Czuje sie w tym wszsystkim zagubiona i bardzo
samotna...i boje sie ze rozsypie sie moj związek bo byłam w domu dziecka i
nie mam "odpowiednich wzorców rodziny". pocieszam sie ze mam przyjaciół ale
kazdy z nich ma swoje sprawy, swoje zycie...dlaczego zawsze mam byc ta
gorsza??dlaczego według innych nie bede potrafiła stworzyc rodziny, domu??to
bardzo krzywdzaca opinia i jest mi naprawde ciężko...

[mskaiq]

Uwazaj abys Ty sama nie zniszczyla tego zwiazku. W tej chwili boisz sie,
zastanawiasz sie nad tym co jest mowione o Tobie Twojemu Chlopakowi. Nie mozna
sie bac, bo kiedy pojawia sie strach wtedy zaczynamy podejrzewac, stajemy sie
coraz mniej pewni chlopaka czy dziewczyny a takze siebie.
Piszesz ze dlatego ze nie masz rodzicow czujesz sie gorsza. Nie jestes gorsza,
uwierzylas w to z czym nie chcesz sie zgodzic, co uwazasz ze jest zlym
podejsciem. Musisz uwierzyc ze nie jestes gorsza i musisz tego bronic. To nie
chodzi o to abys klocila sie o to ale przy kazdej okazji mozesz podkreslac
Swoja wartosc. Masz wiele osiagniec, to ze osiagnelas tyle swiadczy o wielkich
zaletach.

[znowuzagubiona]

dlaczego zawsze mam byc ta
> gorsza??
Nie dopuszczaj do siebie tej mysli,
nie katuj się nią, bo na to nie zasługujesz!!!
Uwierz w siebie, to jest najwazniejsze!!
Nie uzależniaj swojego poczucia szczęścia od
opinii innych.
To Ty jesteś dzielną wspaniałą dziewczyną
i wiesz o tym.Patrz na życie poprzez swoje zalety.


dlaczego według innych nie bede potrafiła stworzyc rodziny, domu??
Jest niestety taki stereotyp myslenia, że pewne umiejętności
wynosi się z domu.I tego nie zmienisz. Niech sobie tak myslą,
to ich sprawa i ich , A NIE TWÓJ problem!!!
Szkoda nerwów na udowadnianie im, jakie to wartości mozna
wynieść z tak nietolerancyjnej rodziny.
Wazne, ze Twój chłopak Cie koch.
zajmijcie sie sobą, a im spróbuj wybaczyć tę ułomność.
pewnie ich tak wychowano i w pewnym wieku
trudno zmienić przekonania. Daj im czas ,to nie ich wina!

"bardzo krzywdzaca opinia i jest mi naprawde ciężko..."
Wierzę, że jest Ci cięzko.
Wiem , że marzysz o ciepla i akceptacji, której od zawsze
Ci brakowało.To rana, która goi sie bardzo powoli.
Porzuć mysli o sobie jako ofierze tego co sie
z Tobą działo, bo będzie Ci zawsze kulą u nogi.

Nie wiem czy słusznie, ale tak sobie myslę,
że moze pomogłaby Ci zmienić sposób myslenia
ksiązka, dzięki której goję swoja życiową ranę:
" Leczenie uzaleznionego umysłu" Lee Jampolskiego.
Obie uzaleznione jestesmy, choc z innych powodów,
od "głodu ciepła i akceptacji".
Pozdrawiam Cię bardzo serdecznie.

[jo_jo5]

Co do braku wzrocow, macie racje, lepsze zadne niz zle
Jedna uwaga: mam w rozdznie osobe wychowana w domu dziecka (nota bene majaca w
czasie, gdy trafila do sierocinca dorosle rodzenstwo, ktore jednak nie chcialo
sie nia zajac). Jej problem polega na tym, ze poniewaz sama jako dziecko
niewiele miala: i akceptacji, i tez materialnych dobr, postanowila wszystko to
dac swoim dziciom. Niestety efekt jest taki: rozpuszczone dzieciary nieznajace
dyscypliny, wydajca kase bez opamietania, w razie jakis protestow rodzicow,
podbierajace pieniadze, omijajace szkole duzym lukiem.
Mysle, ze jesli juz, wlasnie to moze byc problemem, oczywiscie niekoniecznie w
Twoim przypdaku, ale warto uwazac.