pomozcie mi odejsc od meza!

[bea08]

nie chcialabym was zanudzac swoja historia.prosze o troche
cierpliwosci.
historia jakich wiele zapewne na tym swiecie.
mloda zakochana myslala ze uda sie zawojowac swiat ze zmieni swojego
ukochanego oddajac mu swoje serce okazujac milosc szacunek i wiernosc.
zaraz po slubie pokazal na co go stac. imprezy alkohol a ja trwalam
wiernie przy ognisku domowym coz mialm robic.teraz wiem ze powinnam juz
wtedy uciekac ale stalo sie jak stalo..
nadal jestem z nim..
ponziej urodzilo sie nam dziecko.byla poprawa na jakis czas tak nowa
zabaweczka w domku ...cos sie dzialo.wiec troche zapanowal nad soba.
zrobilam bilans i coz mi dalo to malzenstwo.
upokozenie ponizenie brak szacunku pomijam to ze wiem jak smakuja lzy
i wiem jaka bywa silna dlon meska wiem co to noce nie przespane wiem jak
wyglada facet ktory wraca po 2 dniach alkoholowej libacji. mysleze zbyt wiele
wiem widzialam
nie mam juz sily trwac w tym wszytkim. jednak boje sie.czego zapyacie
sie mnie ? nie wiem czego samotnosci ? przeciez w tym zwaizku jestesm
samotna mijamy sie w drzwiach ..
tego ze nie dam sobie rady..czy ja wiem chyba nie.
finansowo powodzi sie nam dobrze to tylko to co potrafilismy osiagnac przez
te lata i moj nasz syn..ktory jest moja opoka to on dawal mi sile zeby
zyc!! bo i zle mysli czasmi przebiegaly po glowie.
dlaczego wiec tkwie w tym zwiazku..dlaczego pytam sie siebie.moze was?

[bea08]

wiem ze to bedzie tylko moja i wylacznie moja decyzja. ale mzoe z boku ktos
spojrzy na ta sytuacje mzoe ktos byl w podobnym ukladzie przezyzl to odszedl
ulozyl sobie zycie. tak trudno podjac ta decyzje.jednak wiem ze trudno mi sie
zyje bardzo trudno czy tak ma moje zycie wygladac.bez perspektyw bez radosci w
ciaglym leku strachu i ponizeniu??????

[Gość: Imagine]

bea08 napisał(a):

> wiem ze to bedzie tylko moja i wylacznie moja decyzja. ale mzoe z boku ktos
> spojrzy na ta sytuacje mzoe ktos byl w podobnym ukladzie przezyzl to odszedl
> ulozyl sobie zycie. tak trudno podjac ta decyzje.jednak wiem ze trudno mi
sie
>
> zyje bardzo trudno czy tak ma moje zycie wygladac.bez perspektyw bez radosci
w
>
> ciaglym leku strachu i ponizeniu??????

Rozumiem Cie, ale "nietradycyjnie". Ja bylem taki jak Twoj maz. Powiem Ci
wprost. On jest alkoholikiem. Masz prawo zazadac leczenia. Jesli nie bedzie
chcial, odjezdzaj od niego. Mnie sie udalo wyjsc z tego galimatiasu bez lekarzy.
Ale to dluga historia i pewnie nie dla kazdego dostepna. Doznalem oswiecenia
jednego pieknego poranka i od wielu lat nie mialem w gebie ani kropli.
Zreszta znam to tez z innej perspektywy, gdyz moj ojciec byl dzierzykuflem.
Pozdrawiam Cie. I zrob tak jak Ci radze. W krotkich abcugach zazadaj leczenia.
Jesli nie .....
Imagine.

[bea08]

dzieki .
tak wiem ze on jest alkoholikiem nie napisalam wszytkiego.
on podejmowal takie proby nie pil 2 lata poznije znou poplynol znou przerwa
jakis czas i tak zdarza sie okresowo .
cieszylam sie bardzo ze w koncu zaczniemy zyc normalniej.ale ten czas nie
byl duzo lepszy nie mialam widoku pijanego meza za to okrutnego msciwego
faceta malkontenta jakich malo. i tak nadal zupa byla za slona za zimna za
goraca nie tak zle chyba w zyciu nie powiedzial ze cos zrobilam
dobrze .niszczyl i niszczy mnie psychicznie. czasmi nie panuje nad emocjami a
wtedy ...... slychac krzyk i czasmi reka unosi sie..
teraz o leczeniu nie chce slyszec / poradiz sobie sam potrafi pol roku byc
trzezwy a w najmniej oczekiwanym momencie zawiesc zaufanie .np. zamiast zjac
sie chorym synem poprostu pojsc sobie na.....a ja w tym czasie bylam w szpitalu.
smutne ale prawdziwe to maly fragment mojego zycia..

[Gość: Imagine]

bea08 napisał(a):

> dzieki .
> tak wiem ze on jest alkoholikiem nie napisalam wszytkiego.
> on podejmowal takie proby nie pil 2 lata poznije znou poplynol znou
przerwa
> jakis czas i tak zdarza sie okresowo .
> cieszylam sie bardzo ze w koncu zaczniemy zyc normalniej.ale ten czas
nie
> byl duzo lepszy nie mialam widoku pijanego meza za to okrutnego msciwego
> faceta malkontenta jakich malo. i tak nadal zupa byla za slona za zimna za
> goraca nie tak zle chyba w zyciu nie powiedzial ze cos zrobilam
> dobrze .niszczyl i niszczy mnie psychicznie. czasmi nie panuje nad emocjami
a
> wtedy ...... slychac krzyk i czasmi reka unosi sie..
> teraz o leczeniu nie chce slyszec / poradiz sobie sam potrafi pol roku byc
> trzezwy a w najmniej oczekiwanym momencie zawiesc zaufanie .np. zamiast zjac
> sie chorym synem poprostu pojsc sobie na.....a ja w tym czasie bylam w
szpitalu
> .
> smutne ale prawdziwe to maly fragment mojego zycia..

Znam to . Odejdz jesli masz sie gdzie podziac. To bedzie takze dla niego
ostatnia szansa.
Pozdr, Imagine.

[bea08]

tak mam gdzie odejsc. urzadzam mieszkanie dla mnie i syna. jednak nie sprawia
mi to zadnej radosci. to smutne.
pomimo ze tyle zlego od niego wycierpialam.szkoda mi go jako czlowieka.
chcialam pomoc a w zamian dostaje tylko razy.
rtak mysle ze masz racje!!!!!!1
ze to dla niego ostatnia szansa.
albo skonczy gdzies nie wiadomo gdzie
albo odrodzi sie na nowo...

[Gość: Terry]

A jaka jest szansa powiedzieć mu na spokojnie to wszystko ?
Powiedzieć, że zniszczył twoje życie, zatruł waszą miłość i grzebie się w
rynsztoku ? Może opowiedzieć mu jak wygląda schlany ?
Spróbuj porozmawiać. Zanim cokolwiek zrobisz spróbuj porozmawiać i nie
zniechęcaj się jeśli rozmowa zacznie się kiepsko. Ja wiem, że czasem łatwiej
rozmawia się ze ścianą bo chociaż nie ubliża i nie lekceważy człowieka.
Przykre jest czytanie tu tych wszystkich wypowiedzi smutno podsumowujących coś
co jest najpiękniejsze na świecie. Naoglądają się ludzie tv, pornoli, różnych
big kretynów, idoli i wydaje im się, że spuścił ich ktoś z łańcucha.

[bea08]

rozmawiac to ja probowalam od lat.a najsmutniejsze w tym wszytkim jest to.on
nie widzi albo nie che widziec ze krzywdzi wszytkich wokol siebie.nie tylko
mnie.

[procesor]

bea08 napisał(a):

> rozmawiac to ja probowalam od lat.a najsmutniejsze w tym wszytkim jest to.on
> nie widzi albo nie che widziec ze krzywdzi wszytkich wokol siebie.nie tylko
> mnie.

To chory człowiek.
On tego faktycznie nie widzi. Nie jest panem samego siebie.
A ty masz prawo się ratować. I dziecko przed takim życiem.
Czego się boisz? Nowego normalnego życia. Bo będziesz musiała się go od nowa
uczuć.
A jak z mieszkaniem i praca u ciebie?

[bea08]

procesor napisała:

> bea08 napisał(a):
>
> > rozmawiac to ja probowalam od lat.a najsmutniejsze w tym wszytkim jest to.
> on
> > nie widzi albo nie che widziec ze krzywdzi wszytkich wokol siebie.nie tylk
> o
> > mnie.
>
> To chory człowiek.
> On tego faktycznie nie widzi. Nie jest panem samego siebie.
MYSLE ZE DOKALDNIE TAK JEST
> A ty masz prawo się ratować. I dziecko przed takim życiem. DZIECKO SKUTECZNIE
CHRONILAM PRZEZ TE LATA.. JEST USMEICHNIETYM ZDROWYM WESOLYM CHLOPCEM MOI
RODIZCE MI W TYM POMOGLI.
> Czego się boisz? Nowego normalnego życia. Bo będziesz musiała się go od nowa
> uczuć. WLASNIE BOJE SIE CHYBA NORMALNEGO ZYCIA JA NIE WIEM CZY POTRAFIE
ODROZNIC CO JEST NORMALNE A CO NIE..TEN KTO PRZEZYL PO CZESCI TO CHYBA WIE O
CZYM MOWIE W TYM MOMENCIE
> A jak z mieszkaniem i praca u ciebie? KUPILAM MIESZKANIE JAK WIDAC POWLI
PRZYGOTOWUJE SIE DO PODJECIA ZYCIA OD NOWA .PRACA NARAZIE MAM .

[procesor]

Melba by sie tu przydałą.
Pewnie się jeszcze zjawi.
Ona moż eci dac parę praktycznych rad i wskazówek.

[bea08]

procesor napisała:

> Melba by sie tu przydałą.
> Pewnie się jeszcze zjawi.
> Ona moż eci dac parę praktycznych rad i wskazówek.
TAK MOZE SIE FAKTYCZNIE ZJAWI I COS PODPOWIE. OCH TAK TRUDNO SIE Z TYM
ZYJE A JESZCZE TRUDNIEJ O TYM MOWI...

[procesor]

A! W miedzyczasie wyżej odpowiedziałaś na te pytania.

Możesz mu pomóc namawiając na leczenie, odchodząc i pzostawiając JEMU decyzje.
Za niego sie NIKT nie wyleczy.
Jeśli on postanowi się stoczyć - to ty skacz póki możesz na bezpieczną półkę.
I trzymaj ise mocno!

[melba76]

Jestem :)
No cóż, zachęcam do wpadnięcia choć na chwilkę do poradni zajmującej się takimi
rodzinami....Kurcze, gdybym miała tu zacząć pisać, to co powinnam...Bea, co ja
mogę powiedzieć, czasem takie rozmowy ze mną trwają miesiącami :) Ale na
pocieszenie dodam, że ostatnio miałam spotkanie z osobą w bardzo podobnej do
Twojej sytuacji i to było niewiarygodne, jak wspaniale sobie poradziła ta
kobieta! Była u mnie raz, pogadałyśmy co ma zrobić, minęły 2 miesiące i wiem z
innych źródeł, że ZROBIŁA TO! Jej życie odmieniło się o 180 stopni! Bea, to
jest możliwe, sukces jest na wyciagnięcie ręki, Jedne kobiety radzą sobie z tym
lepiej, inne potrzebują więcej wsparcia, ale Ty możesz zmienić swoje życie,
wszystko jest w Twoich rękach. Trzymamy kciuki wszyscy! Pisz do nas!

peesik :)

[melba76]

Kochani, w sprawach pilnych piszcie do mnie na adres: [e-mail]
Terapii przez net nie prowadzę (bo się nie da), ale wskazówek i/zwłaszcza
adresów odpowiednich placówek / metod mogę trochę podrzucić. Lojalnie piszę, że
jestem zalatana jak osiołek i bywa, że zwlekam z odpowiedzią do
nieprzyzwoitości. Ale odpowiadam :)
Całusy dla wszystkich :)

[bea08]

melba76 napisała:

> Jestem :)
> No cóż, zachęcam do wpadnięcia choć na chwilkę do poradni zajmującej się
takimi
>
> rodzinami....Kurcze, gdybym miała tu zacząć pisać, to co powinnam...Bea, co
ja
> mogę powiedzieć, czasem takie rozmowy ze mną trwają miesiącami :) Ale na
> pocieszenie dodam, że ostatnio miałam spotkanie z osobą w bardzo podobnej do
> Twojej sytuacji i to było niewiarygodne, jak wspaniale sobie poradziła ta
> kobieta! Była u mnie raz, pogadałyśmy co ma zrobić, minęły 2 miesiące i wiem
z
> innych źródeł, że ZROBIŁA TO! Jej życie odmieniło się o 180 stopni! Bea, to
> jest możliwe, sukces jest na wyciagnięcie ręki, Jedne kobiety radzą sobie z
tym
>
> lepiej, inne potrzebują więcej wsparcia, ale Ty możesz zmienić swoje życie,
> wszystko jest w Twoich rękach. Trzymamy kciuki wszyscy! Pisz do nas!
DZIEKI DZIEKI.TAK PROBUJE SIERATOWAC ZMIENIC SWE ZYCIE .
MYSLEZ EMASZ RACJE JA JETSESM OSOBA WSPOLUZALEZNIONA.HMMM WPASC DO PORADNI.
JAK TRUDNO MOWIC O SWOICH PROBLEMACH...
WSPANIALE TEZ CHCIALABYM PO PARU MIESAICACH POWIEDZIEC..
MOJE ZYCIE SIE ZMIENILO.NARESZCIE WIEM CO TO ZNACZY ZYC BEZ OBCIAZEN.

[Gość: kaska]

trzymaj sie
powodzenia
walcz o siebie i dziecko

[jaroslaw.jank]

Bea, Twoja historia jest jedna z tysiaca podobnych, niestety. Nawet nie wiesz jak wiele
osob z powodu alkoholizmu potrafi cierpiec. To, co napisze, nie pomoze Tobie
bezposrednio, ale wierze, ze przynajmniej skloni do zastanowienia sie nad tym, co
powinnas, co chcesz zrobic dalej.

Popatrz na swoje zycie przez pryzmat faktow, a nie tego, jak je sobie wybrazasz.

Napisalas: "zrobilam bilans i coz mi dalo to malzenstwo.
upokozenie ponizenie brak szacunku pomijam to ze wiem jak smakuja lzy
i wiem jaka bywa silna dlon meska wiem co to noce nie przespane wiem jak
wyglada facet ktory wraca po 2 dniach alkoholowej libacji. mysleze zbyt wiele
wiem widzialam ..".

To sa wlasnie fakty i nic ich nie zmieni, gdyz dotycza przeszlosci.

A teraz jeszcze raz przeszlosc i resultaty w terazniejszosci:

" tak wiem ze on jest alkoholikiem nie napisalam wszytkiego..cieszylam sie bardzo ze
w koncu zaczniemy zyc normalniej.ale ten czas nie
byl duzo lepszy nie mialam widoku pijanego meza.(...). czasmi nie panuje
nad emocjami a
wtedy ...... slychac krzyk i czasmi reka unosi sie..
teraz o leczeniu nie chce slyszec / poradiz sobie sam potrafi pol roku byc
trzezwy a w najmniej oczekiwanym momencie zawiesc zaufanie .np.
zamiast zjac
sie chorym synem poprostu pojsc sobie na.....a ja w tym czasie bylam w
szpitalu.
smutne ale prawdziwe to maly fragment mojego zycia.. (...)nie mam juz
sily trwac w tym wszytkim (...)przeciez w tym zwaizku jestesm
samotna mijamy sie w drzwiach "

i przyszlosc:

"bez perspektyw bez radosci w
ciaglym leku strachu i ponizeniu?????? (...), ze to dla niego ostatnia szansa.
albo skonczy gdzies nie wiadomo gdzie
albo odrodzi sie na nowo..."

Nie jest latwo, jak sama widzisz, ale potrafisz rzeczy nazwac "po imieniu" i takie
postawienie sprawy- o ile nie zmieni przyszlosci- pozwala lepiej rozumiec przyczyny
i konsekwencje. Zdajac sobie doskonale sprawe w jakim punkcie swojego zycia
znalazlas sie mozesz dokonac wyboru. Wiele Tobie podobnych kobiet nigdy nie
odwazy sie odejsc od meza, zawsze beda wierzyc, ze moze byc lepiej, ze moze byc
tak jak kiedys, gdy przed laty poznali sie w parku przed uczelnia czy szkola
podstawowa (wykszalcenie nie ma tu nic do rzeczy) i opowiadali sobie o milosci. Nie
podwazam istnienia milosci ( o czym pozniej) i faktu, ze kochasz swojego meza,
pokazuje, a raczej Ty sama to robisz, jak bardzo ta milosc zostala zweryfikowana
przez zycie. Juz nigdy nie bedzie tak samo.

Idzmy dalej...

Tak, Twoj maz jest chory. Mozesz go wyzywac, oskarzac, mozesz plakac i krzyczec,
ale to co robi Twoj maz jest niczym innym jak tylko choroba (slusznie powyzej
zauwazono, to jest choroba). Tylko i az ! Czesto jednak z alkoholikami bywa, ze po
stwierdzeniu "tak, wiem, jestem chory, jestem uzalezniony" staraja sie uciec przed
odpowiedzialnoscia... bo "przeciez jestem chory". I kolo sie zamyka. A Ty w srodku
tego kola bez mozliwosci wyjscia.
Powiem cos jeszcze na temat alkoholikow. To nie jest tak, ze oni nie maja
swiadomosci swojego czynu, ze nie wiedza, ze rania. Wiedza doskonale, nawet wtedy,
gdy wyciagaja dlon aby cie uderzyc. To nie jest dzialanie w afekcie. Chca ranic, gdyz w
ten sposob najdotkliwiej rania samych siebie. Takie dzialania powoduje, ze sami
wpadaja w jeszcze wieksza otchlan emocjonalna, w jeszcze wieksze poczucie winy.
Alkoholik wie, ze jest winny, musisz Bea z tego zdawac sobie sprawe. Wie, ze rani i
zna konsekwencje bolu, gdyz sam cierpi. Znow kolo sie zamyka.

Dalej.

Mowi sie tez wiele o wspoluzaleznieniu zon, o dzieciach z syndromem DA (dziecko
alkoholika), a pozniej DDA. Alkoholizm to problem nie jednego czlowieka, ale -jak
sama widzisz- calej jego rodziny. Pamietaj jednak, nie daj sie wpedzic w trzecie
zamkniete kolo, czyli : jestem wspol-uzalezniona czyli wspol-odpowiedzialna, gdyz z
czasem ta "wspol-odpowiedzialnosc" zostanie zastapiona mysla: jestem winna, to
wszystko moja wina! Przypomnij sobie, czy w Twoim zyciu zdarzaly sie oskarzenia
Typu : to przez Ciebie, nie zrobilas tak lub tak, powiedzialas tak a nie powinnas...

Alkoholik, swiadomy alkoholik (tj swiadomy swoich czynow) a nie mogacy poradzic
sobie ze samym soba bedzie dzialal samodestrukcyjnie. Zrobi wszystko, zeby siebie
zniszczyc. Jednakze nie jest on sam na swiecie i w wyniku tych dzialan nastapi , ze tak
ja nazwe -spirala titanica- a zatem destrukcja osob bliskich, ich szybsze lub
wolniejsze toniecie.

Nie prawda jest, ze alkoholik nie kocha. Kocha, nawet bardzo, ale uczucia nie maja
tutaj nic do rzeczy, nie mowa tu bowiem o nich, ale o istocie choroby. Oczywiscie
milosc jest jedynym argumentem jakiego alkoholik moze sie uchwycic i przy sobie
osobe bliska zatrzymac. Bea, czy zdarzaly sie sytuacje, kiedy chcialas juz odejsc, a on
wtedy przerazony, ze bedzie sam, robil wszystko, zebys zostala? Czy byly wyznania
milosci, kwiaty, niespodzianki, wszystko to, za czym od dawna tesknisz i czego, jak
kazdy czlowiek, w glebi duszy pragniesz?

Nie zrozum mnie zle, Bea. Moja intencja bylo pokazanie nie marnosci sytuacji, ale
faktow, ktore, byc moze, staly sie Waszym udzialem (choc niekoniecznie), czesto
bowiem wlasnie tak dzieje sie w rodzinach osob uzaleznionych. Poprosilas o
komentarz kogos z boku, dlatego postanowilem napisac. Nie chce podciagac Twojej
sytuacji pod teorie uzaleznien i odbierac, tym samym, prawo do indywidualnego
przezywania, ale tak sie sklada, ze znam ten problem wlasnie z praktyki, a ona
niezmiennie pokazuje pewne prawidlowosci i powtorzenia.

Bea, zrobisz to co uznasz za sluszne. Powiem tylko jedno, glaskanie swojego meza po
glowce nie pomoze ani jemu ani Tobie. Jesli , jak napisalas : na nowo nie narodzi sie,
to musisz zdac sobie sprawe z faktu, ze masz swoje zycie i zycie dziecka.

Mozna wybaczyc przeszlosc, jesli nie wraca kserokopia do terazniejszosci. Jesli
natomiast zdarzenia powtarzaja sie w ten sam, bolesny sposob wowczas nie mozna
mowic o jakimkolwiek wybaczeniu, gdyz jego wielkie znaczenie traci calkowicie na
wartosci...

Zycze pomyslnych rozwiazan,
Jaroslaw J.

[bea08]

jaroslaw.jank napisał(a):

> Bea, Twoja historia jest jedna z tysiaca podobnych, niestety. Nawet nie wiesz
j
> ak wiele
> osob z powodu alkoholizmu potrafi cierpiec. To, co napisze, nie pomoze Tobie
> bezposrednio, ale wierze, ze przynajmniej skloni do zastanowienia sie nad
tym,
> co
> powinnas, co chcesz zrobic dalej.DZIKUJE CI SERDECZNIE !1!1
>
> Popatrz na swoje zycie przez pryzmat faktow, a nie tego, jak je sobie
wybrazasz
TAK DOKALDNIE JEST BILANS WYSZEDL NIE KORZYTSNIE ZDAJE SOBIE Z TEGO SPRAWE I
MYSLE ZE W TYM WSZYTKIM TO WLASNEI JEST NAJWAZNIEJSZE..ZACZYNAM ROZUMIEC
WIELE..ALBO NARAZIE TAK MI SIE WYDAJE
> . MYSLE ZE KTOS KTO NIE ZNA TAKIEJ SYTUACJI DO KONCA MOZE TEGO NIE ZROZUMIEC
NIE DIZWIE SIE MU WCALE.
JA BYLAM WYCHOWANA WE WSPANIALEJ KOCHAJACEJ SZANUJACEJ SIE RODZINIE ZRESZTA
RODZICE SA DO DZISAJ RAZEM SZANUJA SIE.
Z DOMU NAUCZYLAM SIE MILOSCI SZACUNKU DO DRUGIEGO CZLOWIEKA
ALE MOJE ZDERZENIE Z RZECZYWISTOSCIA PRZEROSLO WSZELKIE WYOBRAZENIA.
> >> Nie jest latwo, jak sama widzisz, ale potrafisz rzeczy nazwac "po imieniu"
i ta
> kie
> postawienie sprawy- o ile nie zmieni przyszlosci- pozwala lepiej rozumiec
przyc
> zyny
> i konsekwencje. Zdajac sobie doskonale sprawe w jakim punkcie swojego zycia
> znalazlas sie mozesz dokonac wyboru. Wiele Tobie podobnych kobiet nigdy nie
> odwazy sie odejsc od meza, zawsze beda wierzyc, ze moze byc lepiej, ze moze
byc
> JA JUZ NIE WIERZE ZNAM JEGO OKRUTNE POSTEPOWANIE ON STARA SIE TAK STARA
SIE, A PO JAKIMS CZASIE ATAKUJE ZE ZDWOJONA SILA POMIJAM TO ZE JEST
CHOROBLISWIE ZAZDROSNY WSZELKIE WYJSCIA TYLKO Z NIM INACZEJ MNIE SZANTAZUJE
MNIE JAK TY WYJDIZESZ TO JA ROWNIEZ I NIE WIEM KIEDY WROCE NA WODECZKE IDE.
WTEDY JEGO SZANTAZ SKUTKUJE I JA ZOSTAJE W DOMU.
TO NIE TYLKO CHORY CZLOWIEK ON JESZCZE JEST TYRANEM....
A POZNIEJ PRZEZCIEZ KOCHAM CIE.
A MI LZY LECA PO POLICZKACH
> tak jak kiedys, gdy przed laty poznali sie w parku przed uczelnia TAK
DOKADNIE BYLO.... czy szkola
> podstawowa (wykszalcenie nie ma tu nic do rzeczy) i opowiadali sobie o
milosci.
> Nie
> podwazam istnienia milosci ( o czym pozniej) i faktu, ze kochasz swojego
meza, NIE NIE KOCHAM MEZA. JEST TERAZ DLA MNIE OBCYM CZLOWIEKIEM..CZASMI BOJE
SIE SWOICH MYSLI ALE W PEWNYCH MOMENTACH WPROST PALAM DO NIEGO ZLYM UCZUCIEM.
> pokazuje, a raczej Ty sama to robisz, jak bardzo ta milosc zostala
zweryfikowan
> a
> przez zycie. Juz nigdy nie bedzie tak samo. TO PRAWDA NIGDY...NIE POTRAFIE
ZAUFAC JUZ NIGDY W MOMENTACH KTORYCH GO POTRZEBWALAM ZAWSZE ZAWIODL MNIE..
POMIJAM FAKT ZE W JAKIS SPOSOB POMOGL MI W TYM ZE MUSIALAM ZNALEZC SIE W
SZPITALU..ALE ON O TYM ZAPOMNIAL ZE JA POTRZEBUJE JEGO WSPARCIA ON SMUTKI
TOPIL W ALKOHOLU......SMUTNE PRAWDA TO SA FAKTY..
>
> Idzmy dalej...
>
> Tak, Twoj maz jest chory. Mozesz go wyzywac, oskarzac, mozesz plakac i
krzyczec
> ,
> ale to co robi Twoj maz jest niczym innym jak tylko choroba (slusznie powyzej
> zauwazono, to jest choroba). Tylko i az ! Czesto jednak z alkoholikami bywa,
z
> e po
> stwierdzeniu "tak, wiem, jestem chory, jestem uzalezniony" staraja sie uciec
pr
> zed
> odpowiedzialnoscia... bo "przeciez jestem chory". I kolo sie zamyka. A Ty w
sro
> dku
> tego kola bez mozliwosci wyjscia.
> Powiem cos jeszcze na temat alkoholikow. To nie jest tak, ze oni nie maja
> swiadomosci swojego czynu, ze nie wiedza, ze rania. Wiedza doskonale, nawet
wte
> dy,
> gdy wyciagaja dlon aby cie uderzyc. To nie jest dzialanie w afekcie. Chca
ranic
> , gdyz w
> ten sposob najdotkliwiej rania samych siebie. Takie dzialania powoduje, ze
sami
>
> wpadaja w jeszcze wieksza otchlan emocjonalna, w jeszcze wieksze poczucie
winy.
>
> Alkoholik wie, ze jest winny, musisz Bea z tego zdawac sobie sprawe. Wie, ze
r
> ani i
> zna konsekwencje bolu, gdyz sam cierpi. Znow kolo sie zamyka.
>
> Dalej. TAK OCH ON POTRAFI RANIC JEST W TYM MISTRZEM.....
>
> Mowi sie tez wiele o wspoluzaleznieniu zon, o dzieciach z syndromem DA
(dziecko
>
> alkoholika), a pozniej DDA. Alkoholizm to problem nie jednego czlowieka, ale -
j
> ak
> sama widzisz- calej jego rodziny.CALA RODZINA TO PRAWDA NIE JA JEDNA
Pamietaj jednak, nie daj sie wpedzic w trzeci
> e
> zamkniete kolo, czyli : jestem wspol-uzalezniona czyli wspol-odpowiedzialna,
gd
> yz z
> czasem ta "wspol-odpowiedzialnosc" zostanie zastapiona mysla: jestem winna,
to
> wszystko moja wina! Przypomnij sobie, czy w Twoim zyciu zdarzaly sie
oskarzenia
>
> Typu : to przez Ciebie, nie zrobilas tak lub tak, powiedzialas tak a nie
powinn
> as...TO JEST NA PORZADKU DZIENNYM OCH POZWOL HAHAHAA
>
> Alkoholik, swiadomy alkoholik (tj swiadomy swoich czynow) a nie mogacy
poradzic
>
> sobie ze samym soba bedzie dzialal samodestrukcyjnie. Zrobi wszystko, zeby
sie
> bie
> zniszczyc. Jednakze nie jest on sam na swiecie i w wyniku tych dzialan
nastapi
> , ze tak
> ja nazwe -spirala titanica- a zatem destrukcja osob bliskich, ich szybsze lub
> wolniejsze toniecie.
>
> Nie prawda jest, ze alkoholik nie kocha. Kocha, nawet bardzo, ale uczucia nie
m
> aja
> tutaj nic do rzeczy, nie mowa tu bowiem o nich, ale o istocie choroby.
Oczywisc
> ie
> milosc jest jedynym argumentem jakiego alkoholik moze sie uchwycic i przy
sobi
> e
> osobe bliska zatrzymac. Bea, czy zdarzaly sie sytuacje, kiedy chcialas juz
odej
> sc, a on
> wtedy przerazony, ze bedzie sam, robil wszystko, zebys zostala? Czy byly
wyznan
> ia
> milosci, kwiaty, niespodzianki, wszystko to, za czym od dawna tesknisz i
czego,
> jak
> kazdy czlowiek, w glebi duszy pragniesz? DOKALDNIE TAK BYLO ODCHODIZLAM JUZ 2
RAZY MOZE 3 ALE BYLY PROSBY GROZBY BLAGANIA LZY ETC.WROC ZMIENIE SIE DLA CIEBIE
DLA SYNKA DLA SIEBIE.TAK BYLO LEPIEJ ALE ILE TO TRWALO.HAHA DO MOMENTU JAK
POWLI ZACZYNALAM WIERZYC ZE BYC MZOE FAKTYCZNIE BEDZIMY W MIARE NORMALNA
RODZINKA. ALE SZYBKO WRACLAAM NA ZIEMIE ........
>
> Nie zrozum mnie zle, Bea. Moja intencja bylo pokazanie nie marnosci sytuacji,
a DZIKI CI ZA ZAINTERESOWNAIE PRZEAANALIZOWNAIE MOJEJ SYTACJI.DZIKUJE SZCZERZE
> le
> faktow, ktore, byc moze, staly sie Waszym udzialem (choc niekoniecznie),
czesto
>
> bowiem wlasnie tak dzieje sie w rodzinach osob uzaleznionych. Poprosilas o
> komentarz kogos z boku, dlatego postanowilem napisac. Nie chce podciagac
Twojej
>
> sytuacji pod teorie uzaleznien i odbierac, tym samym, prawo do indywidualnego
> przezywania, ale tak sie sklada, ze znam ten problem wlasnie z praktyki, a
ona
> niezmiennie pokazuje pewne prawidlowosci i powtorzenia.
>
> Bea, zrobisz to co uznasz za sluszne. Powiem tylko jedno, glaskanie swojego
mez
> a po
> glowce nie pomoze ani jemu ani Tobie. Jesli , jak napisalas : na nowo nie
narod
> zi sie,
> to musisz zdac sobie sprawe z faktu, ze masz swoje zycie i zycie dziecka.
>
> Mozna wybaczyc przeszlosc, jesli nie wraca kserokopia do terazniejszosci.
Jesli
>
> natomiast zdarzenia powtarzaja sie w ten sam, bolesny sposob wowczas nie
mozna
> mowic o jakimkolwiek wybaczeniu, gdyz jego wielkie znaczenie traci calkowicie
n
> a
> wartosci...
>
> Zycze pomyslnych rozwiazan, DZIKUJE SERDECZNIE... POWLI DOJRZEWAM DO TEJ
DECYZJI... ZNOU CHCE WRACAC BEZ LEKU DO DOMU PRAGNE TROCHE RADOSCI I
SPOKOJU..CZY TO AZ TAK WIELE?CZASEM SIE SAMA SIEBIE PYTAM ALE MYSLE ZE NIE!!
CHCE POWROTU DO NORMALNOSCI.JEDNYM SLOWEM.
> Jaroslaw J.

[jaroslaw.jank]

Szanowna Beo,
po napisaniu listu do Ciebie uswiadomilem sobie, ze musze cos jeszcze Tobie
opowiedziec. Przeczytalem listy wszystkich uczestnikow Twojego tematu, wiele w nich
ciepla, zainteresowania. Powiem szczerze, ze nie wiedzialem, ze tutaj na forum tyle
jest osob, ktore czytaja tego typu tematy, ktore sklonne sa podac pomocna dlon,
wesprzec slowem. Moje skojarzenia na temat forum sa raczej inne np. wspolne picie
alkoholu i jedzenie wirtualnych posilkow, wielogodzinne flirty skladajace sie z jednego
lub dwoch slow, tematy o dlugosci lub grubosci poszczegolnych czesci ciala.
Kazdemu jest cos innego potrzebne i kazdy zapewne znajdzie cos interesujacego dla
siebie. Ja jestem juz za stary i niereformowalny, jesli chodzi o adaptacje nowych
technologii ww formie we wlasnym zyciu.

Chcialbym podziekowac osobom, ktore przeczytaly moja wypowiedz, a przede
wszystkim moderatorce (pozwol Beo, ze tak Ciebie nazwe) i zyczyc przede wszystkim
najlepszego rozwiazania problemu.

Poruszyliscie w temacie sierpniowej pani (Bea-08, miesiac sierpien?) kilka znaczacych
elementow alkoholizmu, sam zreszta o nich rowniez wspomnialem. Chodzi o
wspol-uzaleznienie, wspol-uczestnictwo, wspol-wsparcie oraz konsekwencje w
przyszlosci dla dzieci.

Ale po kolei, choc przypuszczam i tak wyjdzie chaotycznie:

Wspol-uzaleznienie = wspol-uczestnictwo ?

Beo, czytajac Twoje wypowiedzi zakladam pewien pozytywny stan, a mianowicie, ze Ty
sama nie jestes uzalezniona. Wyleczenie alkoholika mozliwe jest ( w znacznie
wiekszym stopniu, niz zakladaja nie istniejace w Polsce statystyki) tylko wtedy, gdy
druga strona (partner, maz, zona, ojciec, matka) nie pije. Beo, jezeli dla "swietego
spokoju" zdarza sie Tobie siegnac po kieliszek, niejako zaakceptowac istnienie
koniecznosci picia Twojego meza wowczas mozesz zapomniec o wyleczeniu. Nie
pomaga sie alkoholikowi pijac razem z nim , nawet sporadycznie. Przypuszczam, ze
moje slowa moge Cie oburzyc. Pragniesz bowiem szczescia dla siebie, dla rodziny,
dla Twojego meza i proba wmawiania przeze mnie , ze, byc moze, stosujesz
nieskuteczne metody jest braniem pod wlos w sposob zbyt okrutny. Nie musi
oczywiscie tak byc w Twojej rodzinie. Wyjasnie pozniej dlaczego tak powiedzialem,
niemniej zastanow sie przez moment czy w Twoim domu mialo (ma) miejsce
wspol-uczestnictwo i bynajmniej nie w dzwiganiu ciezaru choroby, ale wlasnie w jej
tworzeniu i umacnianiu.

Czy mozesz zadac sobie Beo takie oto pytanie: Czy ja- Bea naprawde chce , aby moj
maz wyleczyl sie z uzaleznienia? Czy ja- Bea chce, aby moj maz stal sie calkowicie
niezalezny fizycznie i psychicznie? Czy ja- Bea, w sytuacji jego wyzwolenia a raczej
100% kontroli wlasnej, dam rade przystosowac sie do nowego zycia? Czy ja- Bea
pozwole mu stac sie cpasywnym alkoholikiem? Czy ja- Bea naprawde chce widziec
swojego meza innego?

Musisz wiedziec Beo, ze alkoholicy ( alkoholikiem tak jak narkomanem jest sie przez
cale zycie, mozna byc tylko niepijacym uzaleznionym) po rozpoczeciu terapii potrafia
bardzo zmienic sie i niekoniecznie staja sie lepsi, a raczej zdarza sie, ze nie staja sie
nowym, naszym o nich wyobrazeniem. Choc moze bezposrednio nie na temat, to
polece pewna ksiazke (nie, nie o uzaleznieniach, tych polecac zdecydowanie nie
bede). To historia o bolu, przezywaniu i doswiadczeniach, a mianowicie ksiazka
wegierskiego noblisty pt. "Los utracony". Przypuszczam, ze moglabys znalezc w tej
lekturze kilka wazkich odpowiedzi.

Przyszlosc a dzieci.

Zanotowalem sobie imie autora pewnej wypowiedzi, ktora mnie poruszyla i chcialbym
do niej nawiazac. Mowie o "onnanohito".
Ja tez jestem DDA, dlatego znam ten problem od podszewki.

Nasze wyobrazenie o alkoholizmie odnosi sie w spoleczenstwie najczesciej do
mezczyzn. Nie zawsze jednak tak jest.
W moim rodzinnym domu osoba uzalezniona byla matka. Juz od najmlodszych lat
pamietam najpierw pojedyncze awantury, ktore z czasem nasilaly sie, tluczenie
naczyn, demolowanie mieszkania, palenie ksiazek , wyzwiska. Potem bylo juz cos
wiecej, reakcja ojca bicie matki. Bylem swiadkiem gdy drobna, piekna blondyneczka
(taka byla moja mama) raz za razem przewracala sie wskutek uderzen silnej piesci
ojca. Bylem maly, siedzialem pod biurkiem, sciskalem psa i plakalem. Pies lizal moja
twarz a ja, pamietam, wtedy myslalem, ze pieklo, o ktorym mowil ksiadz na religii jest
wlasnie w moim domu. Po kazdorazowym pobiciu (pamietam juz lepiej, mialem moze
12 lat) ojciec tlumaczyl, ze przeciez nie mial wyboru, ze nie mozna zaakceptowac jej
stanu, ze trzeba ja leczyc. W tamtych czasach nie istnialy jeszcze kluby AA, a alkolizm
jak kazda ulomnosc rasy ludzkiej w czasach szalejacego socjalizmu byla spychana na
margines. Alkoholizm jako problem spoleczny nie istnial. Nikt nie chcial lub nie mogl
nam pomoc, choc sam jako dziecko zrobilem duzo, aby uratowac mame.
Tlumaczylem wowczas ojcu, ze musimy oddac ja na leczenie zamkniete, ze musimy
byc konsekwentni inaczej nie pomozemy jej ani sobie. Tak..tak...- mowil, potem
mama nie pila on stawal sie kochajacym mezem i tatusiem. Az do nastepnego razu,
do nastepnej serii alkoholowej. Byl za slaby, zeby jej tak naprawde pomoc, a ja za
maly , zeby to wszystko- co dzisiaj wiem- zrozumiec i wykorzystac. Potrafil tylko na
nia narzekac, a, gdy byla trzezwa i dobra, uwielbiac, lecz pozniej gdy znow siegala po
kieliszek proszac "pomozcie mi" upodlic ja i zdegradowac ja do roli zwyklej szmaty
podlogowej. Nadszedl dzien, gdy powstrzymalem piesc ojca, na wszystko bylo juz
jednak za pozno. Mam zmarla w wieku 45 lat wskutek przedawkowania alkoholu.
Dzis z ojcem mam bardzo poprawne stosunki. Ciagle powtarza, ze mnie kocha, jak
bardzo mu pomoglem w zyciu, jak bardzo jest ze mnie dumny zwlaszcza, ze
skonczylem studia, na ktore nie dal mi ani zlotowki. Kilka lat po smierci mamy ozenil
sie ponownie. Jego drugie malzenstwo uswiadomilo mi dlaczego przed laty mama
zaczela pic. Nie da sie cofnac czasu.

Beo, to co napisalem powyzej sporo mnie kosztowalo, kazde slowo jest tu prawdziwie
i pali niemilosiernie jak ogien. Napisalem to po to, abys zastanowila sie nad tym, co
tak naprawde w zyciu chcesz miec, jak chcesz zyc Ty i jak powinna zyc Twoja rodzina,
co jest dla Ciebie cenne, o co warto walczyc.

W moim zyciu nadszedl taki moment, niedowolalny moment, kiedy poczulem, ze
dalej juz tak nie moze byc. Dosc bolu i udreki, dosc cierpienia i samooskarzania sie,
dosc wysluchiwania, ze moim najwiekszym bledem jest to, ze sie urodzilem. Dosc!

Beo, zycze Ci, aby nigdy Twoje dziecko nie poczulo sie tak jak ja, aby nigdy nie
musialo przepraszac, za to ze zyje tylko dlatego, ze ktos byl zbyt slaby lub zbyt
egoistyczny. Ono-dziecko nie moze wybrac sobie domu, nie moze wybierac
rodzicow, ale Ty mozesz stworzyc mu normalna rodzine lub tez mozesz zatrzymac
go w piekle twierdzac, ze to wszystko dla jego dobra, a gdy podrosnie polozyc mu
glowe na kolanach i powiedziec: "potrzebuje twojego wsparcia synku, sama nie daje
rady". Moze zdarzyc sie, ze Twoje dziecko nie wytrzyma psychicznie, moze popasc w
depresje, w nerwice, moze wskutek nadmiernego stresu fizycznie zniszyc sobie
organizm, moze nawet przestac zyc (dwoje kilunastoletnich moich przyjaciol, dzieci
alkoholikow, popelnilo samobojstwo) .Oto czym moze stac sie
wspol-odpowiedzialnosc.

Beo, chce zebys mnie dobrze zrozumiala. Najwyzszy czas stac sie odpowiedzialnym -
przede wszystkim za siebie. Jesli taka bedziesz Twoje dziecko wygra razem z Toba.

Napisalem, mysle, wszystko co mialem do powiedzenia. Rozumiesz tez dlaczego to
zrobilem, choc Twoja, tragiczna historia obudzila we mnie schowana na dnie duszy
bolesna przeszlosc. Niejednokrotnie przeszlosci musialem pozniej stawic czola,
choc bol psychiczny byl nie do wytrzymania. Mnie nie zabil, ale... Nie funduj dziecku
"powtorki z rozrywki", rozrywki takiej jaka mialem j

jeszcze

[jaroslaw.jank]

Nie wiem dlaczego, ale ucielo moja wypowiedz, wlasciwie tylko ostatnie
zdanie. Zamieszczam jeszcze raz:

Nie funduj dziecku "powtorki z rozrywki", rozrywki takiej jaka mialem ja.

Jaroslaw J.

[Gość: kaska]

zastanow sie nad tym co mowila Melba

[Gość: midm]

Bea, po przeczytaniu tego wszystkiego... jesli mieszkanie jest juz na tyle
gotowe, ze da sie w nim mieszkac (a tez z tego, co zrozumialam jestes w stanie
utrzymac siebie i dziecko ze swojej pensji), to pakuj rzeczy i przenies sie,
skonczysz urzadzanie w miedzyczasie - przynajmniej bedzie miala sie czym zajac
dodakowo na poczatku. Co do reszty, do poradni.

[Gość: xyz-:))]

Bea,
rozumiem doskonale ,co napisalas i...to czego nie napisalas
Rozumiem Twoj strach przed odejsciem - hmmm. - nie tak, nie rozumiem (jak nie
rozumialam swojego) - ale wiem, ze istnieje...
O alkoholizmie czytalam baaardzo duzo, chodzilam na terapie dla
wspoluzaleznionych...itd. Na pewno wtedy bylo mi to pomocne, nie czulam sie tak
samotna w problemie...
ale...czytalam tez ksiazki ...dla terapeutow, nie dla wspoluzaleznionych i
wiem, ze tylko 8% z tych, ktorzy podjeli leczenie (!!!!) w koncu sie
wygrzebuje, to...bardzo malo.
No i (moim zdaniem!)- alkoholik nie potrafi kochac, to ...najczesciej (bo moze
sa wyjatki) zwyrodnialec, ktory niszczy, krzywdzi rani!
Fakt, ze pije - to zadne usprawiedliwienie.
Wygodnie jest nazwac "to" choroba
ale mam w nosie takich "chorych" z ich zachowaniami, podloscia, wyrachowaniem
itd.
Jesli zdecydujesz sie odejsc, to (moim zdaniem) uratujesz zycie i sobie i
synowi, ale to bedzie trudne, trudniejsze niz myslisz.
Jesli chcesz troche brutalnej prawdy, nie terapeutycznego "uswiadamiania" to
daj namiar na siebie, pogadamy
pozdrawiam Cie bardzo serdecznie
trzymaj sie
i....sa takie, ktorym sie udalo i nauczyly sie zyc, bedac teraz szczesliwe w
normalnych zwiazkach (ja do nich naleze) - ale...blizny zastaja na zawsze..
:-))

[bea08]

DZIEKI SERDECZNE DZIKI.
ZA TWOJE SLOWA.
CZY MOGLABYS NAPISAC DO MNIE NA W/W ADRES..
BARDZO CIE PROSZE.....

I DZIKUJE ZA TWOJ LIST...

[bea08]

dzikuje ze rozumiesz mnie...tak i porafilas odczytac moje niedopwiedzenia..
z przyjemnoscia porozmawialabym z toba..
ja rownez czytam inetresuje sie probemem alkoholowym. tyle lat z
tym walcze.ale teraz musze ratowadc siebie najwyzsza pora .....

[Gość: midm]

Zdaje sie, ze moj post nieco pominelas, a szkoda. Powodow do odejscia masz
wystarczajaco duzo. I nie ma sie co wiecej nad tym zastanawiac, masz gdzie i
jak sie utrzymac, to wyciagnij walizki, pozbieraj rzeczy, uloz w nich, masz
samochod, to zaladuj je do niego, jak nie to zamow cos albo niech Ci pomoze
jakis znajomy i do tamtego mieszkania. Trzeba wykonac te czynnosci. Bez tego
sie nie obejdzie. Trzeba je wykonac i tyle. Jak to sie potoczy po odejsciu, to
nikt nie wie. Prawdopodobnie beda pewne rzeczy charakterystyczne dla odejscia w
tego typu sytuacji i dlatego dobrze zebys zglosila sie do jakies poradni,
pomoga Ci sie uporac (sama mozesz miec trudnosci).

[minggu]

szkoda tez, ze post jaroslawa zostal tak ewidentnie pominiety. Wnosi duzo o
dyskusji.
No ale jaroslaw nie jest tu stalum bywacem, wiec to zrozumiale.

Jaroslawie, dzieki za wrazliwy i madry post

[bea08]

minggu napisała:

> szkoda tez, ze post jaroslawa zostal tak ewidentnie pominiety. Wnosi duzo o
> dyskusji.
> No ale jaroslaw nie jest tu stalum bywacem, wiec to zrozumiale.
>
> Jaroslawie, dzieki za wrazliwy i madry post
tak post JAROSLAWA WNIOSL WIELE DO ZASTANOWIENIA.JESTESM PELNA PODZIWU
DLA NEGO..
JA ROWNIEZ DZIEKUJE...

[bea08]

• Re: pomozcie mi odejsc od meza!
bea08 17-01-2003 19:02 odpowiedz na list odpowiedz
cytując

dziekuje za list poprzedni i dzisiejszy.
przeczytalam kazdy z nich dokadnie i wnikliwe.
coraz bardziej utwierdzam sie w przekonaniu ze to
najwyzsza pora na mnie..
DZIKI POMYLKOWO SKIEROWALAM DO KOGOS INNEGO ODPOWIEDZ
NA TWOJ LIST.

[bea08]

dziekuje za list poprzedni i dzisiejszy.
przeczytalam kazdy z nich dokadnie i wnikliwe.
coraz bardziej utwierdzam sie w przekonaniu ze to najwyzsza pora na mnie..

[Gość: midm]

Przepraszam jesli moje posty brzmia troche natarczywie, ale napisalas swoj tak
jakbys chciala zeby Cie popchnac, wiec (jako ze zgadzam sie, po czesci zreszta
z powodow o ktorych pisal Imagine, byc moze to ostatnia deska ratunku dla
Twojego meza) popycham. Jesli to mialoby Ci jakos obnizyc poziom leku, pomysl o
tym, ze nie jest to pewnie nieodwracalna decyzja, choc... - tu juz lepiej niech
daje wskazowki poradnia.

[bea08]

dzieki ...nie odebralam tak twoich listow.
dziki za zainteresownaie moja sprawa...

[Gość: midm]

Zycze odwagi.

[Gość: midm]

I zgadzam sie w duzej czesci z Renata i onnanohito. Pamietaj o dziecku.

Bea badz silna i szybka....

[Gość: Renata]

Odejdz jak najszybciej i przestan sie nim martwic. On jest dorosly. Daj szanse
sobie i dziecku zyc godnie i szczesliwie. Urzadzasz mieszkanie dla siebie i
syna? To wspaniale. Pamietaj kazdy dzien zwloki w przerwaniu tego ukladu jest
okradaniem siebie i dziecka z zyciowej szansy na lepsze zycie, na poczucie
godnosci i spokoju, moze na znalezienie sobie kogos kto bedzie na ciebie
zaslugiwal. Dla dziecka tez bedzie tak lepiej. Czy myslisz ze dla niego nie
jest to strach i tragedia jak widzi ciagle pijanego ojca ,bijacego matke?
Jestes warta lepszego zycia. Nie po to cie matka rodzila abys byla workiem
treningowym dla pijaka. Pozdrawiam

[Gość: JoAg]

Jeśli dwoje ludzi ma zupełnie inną wrażliwość, to nie ma możliwości
porozumienia się. Tak jest w Twoim przypadku i tak było w moim. Tkwiłam 6 lat w
związku łudząc się, że może jednak mnie kocha, że pewnie coś robię nie tak
skoro nie możemy się dogadać itp,itd. Jednym słowem UTKWIŁAM W MARTWYM PUNKCIE.
ALE ODESZŁAM. Nauczyłam się żyć sama, rozwijam się. A on nawet teraz obwinia
mnie za całe zło jakie mu sie przytrafia. Ale mnie to już, brzydko mówiąc,
g...o obchodzi. Moim skromnym zdaniem nie możesz poświęcać swojego życia by
nawrócić swojego męża. Jeśli będziesz próbowała mu pomóc bez jego zgody, to
wierz mi, ale jeśli coś mu nie wyjdzie to wyładuje to na Tobie. JEŚLI CIĘ KOCHA
to z własnej nieprzymuszonej woli może przejrzy na oczy. Niestety niektórzy są
tak ograniczeni własnym egocentryzmem, że do końca życia patrzą tylko na czubek
swego nosa.
Pozdrawiam

Bea, przeczytaj to, proszę

[onnanohito]

Troche się boję, bo już raz tu usłyszałam, żebym się lepiej zamknęła, jak nic
mądrego nie mam do powiedzenia na ten temat ...
Bardzo mnie to zabolało, bo to sprawy naprawdę bardzo osobiste i dużo mnie to
kosztuje.
Ale jeżeli jest jakaś szansa to, że Bea może i dzięki mojej wypowiedzi poczuje
się silniejsza, podejmie decyzję - to ja podejmę znowu to ryzyko.
Mam 31 lat. I przez 18 lat mieszkałam z Ojcem - alkoholikiem. I z Matką. Bea,
ja ze wszystkich Twoich wypowiedzi zapamiętałam to: Mój syn jest zdrowym,
uśmiechniętym dzieckiem. Bea. Ja też taka byłam. Tzn. na pewno tak o mnie
mówiono. Byłam bardzo miłą, grzeczną, może zbyt nieśmiałą dziewczynką.
Najlepszą uczennicą w klasie.... To nie była prawda, że byłam szczęśliwa.
Naprawdę ciężko mi to wszystko tu wybebeszać. Proszę, przeczytaj do końca. Nie
wiem ile Twój syn ma lat - prosze Cię, wyprowadź się, szybko, już zaraz.
Nieważne, co się będzie działo. Jakoś to wszystko przeżyjecie i za czas jakiś -
ułoży się. Już tak jest na tym naszym świecie, że wszystko się w końcu
układa. "Co nas nie zabije to nas wzmocni ..." Wiesz, Bea. Moja historia
rodzinna jest może nietypowa - może Mój Ojciec był alkoholikiem "nietypowym",
tzn. był niegroźny - wracał pijany do domu i spał. Nigdy mnie ani matki nie
uderzył, nie było awantur. Słowne utarczki, tak - często. To nieważne, to i tak
było straszne. Naprawdę. W 3 klasie ogólniaka moja Matka zdecydowała się
wyprowadzić. A słyszałam o tym od zawsze. I modliłam się, żeby to zrobiła.
Wiesz, pamiętam, jak byłam w szpitalu przez tydzień - miałam operowany
wyrostek, nic poważnego. Wiesz, jak tam było fajnie? Bezpiecznie? Nie chciałam
wcale tak szybko wracać do domu. I Rodzice codziennie przychodzili ... Razem,
uśmiechnięci. Podobało mi się to. Podobało mi się być w szpitalu, Bea. Ja teraz
cały czas myślę o tym Twoim Synku. Zrób to dla Niego, musisz to zrobić dla
Niego, Bea.
No to teraz najtrudniejszy fragment. Za to właśnie ostatnio mi się oberwało na
Forum. Otóż wyprowadziłyśmy się z Mamą do Babci, w 3 klasie ogólniaka, zaraz na
początku roku szkolnego. Różne rzeczy przeszłyśmy straszne w tym czasie, o tym
wszystkim nie ma sensu opowiadać. No i stało się tak, że mój Ojciec przestał
pić. Opowiadał mi o tym, jak to było dopiero kilka lat później. W każdym razie
rok później - znowu mieszkaliśmy razem. Przez następny rok to było badanie się
wzajemne itd. Do czego zmierzam. Jak mieszkaliśmy razem i mój Ojciec pił, to
ja ... przepraszam, za to mocne słowo, ale nienawidziłam czasami mojej matki.
Za to, że się nie wyprowadzamy, za to, że mnie na to wszystko skazała, za to,
że jest taka bezwolna i niekonsekwentna. I za to, że koleżanki mają normalne
domy, nie nasłuchują wieczorem - wróci trzeźwy, czy pijany? I teraz, minęło
już - ile? prawie 13 lat nie-picia mojego Ojca. Rodzice są razem, szczęśliwi
(tak myślę). A ja - cóż - przyjaźnię się z moim Ojcem, a do Matki nigdy się nie
przytuliłam w dorosłym życiu. To straszne, wiem, jestem kaleką. Ale tak już
jest. Czuję do Niej wielki żal i to chyba nigdy nie zmieni. A mojego Ojca - o
ironio - szanuję za to, że potrafił to zrobić. Sam. Uważam, że to ... hm ...
dowód Jego miłości do nas? Mądrości w końcu jakiejś? Ostatecznie - siły
charakteru?
Bea, proszę Cię, wyprowadź się od Męża.
Poradzicie sobie. Przecież macie mieszkanie - to już naprawdę jest coś od czego
można zacząć nowe życie. My też zawsze miałyśmy dokąd się wyprowadzić. I ja
naprawdę pamiętam, jak Matka mówiła mi, jak byłam mała, żebym się nie martwiła,
bo niedługo wyprowadzimy się do Babci ... I tak minęło 18 lat. Są razem,
szczęśliwi, może gdyby to zrobiła 15 lat wcześniej - mieliby dla siebie o 15
lat więcej?
I na koniec jeszcze jedno. Po "wyleczeniu" mojego Ojca, jak zaczęliśmy wreszcie
rozmawiać, opowiadać sobie mnóstwo rzeczy itd., no po prostu lubić się - moja
Matka była rozżalona i zazdrosna - raz mi to nawet wykrzyczała, że ona mnie
całe życie przed Ojcem pijakiem broniła, a teraz ja z Nim bardziej lubię
rozmawiać, a Ona dla mnie nic nie znaczy i że nagle Tatus jest autorytetem ...
Cóż - moje zdanie na ten temat - ona mnie nie BRONIŁA przed Nim, tylko mnie
skazała na życie w wiecznym strachu i kalectwo emocjonalne. Cóż - Ojciec pił,
więc od Niego nie mogłam wymagać, żeby coś zrobił. A moja Matka nie zrobiła
wtedy nic. Wiecie co? Nigdy jej tego nie powiedziałam, po co?
Nie można takich rzeczy robić swoim dzieciom. Szkoda mi bardzo tej małej
dziewczynki, którą byłam.
Onnanohito smutna trochę.

[Gość: xyz:))]

Hej Bea,
pisalam do Ciebie z roznych skrzynek - i...wrocily mi maile - moze cos nie tak
z adresem?
Nie mam pojecia
Jesli mozesz to napisz do mnie : [e-mail]
pozdrawiam

[bea08]

DZIEKI SERDZECZNE
WYSLALAM DO CIEBIE@
napewno dojdzie ...dziekuje

[Gość: midm]

> Cóż - moje zdanie na ten temat - ona mnie nie BRONIŁA przed Nim, tylko mnie
> skazała na życie w wiecznym strachu i kalectwo emocjonalne. Cóż - Ojciec pił,
> więc od Niego nie mogłam wymagać, żeby coś zrobił. A moja Matka nie zrobiła
> wtedy nic.
A Ty? Ja mniej wiecej w Twoim wieku odeszlam sama...

[Gość: m]

Wszystko co napisalas onnanohito jest piekne i wazne. Dzieki Ci za te slowa.

onnanohito napisała:

> Troche się boję, bo już raz tu usłyszałam, żebym się lepiej zamknęła, jak nic
> mądrego nie mam do powiedzenia na ten temat ...
> Bardzo mnie to zabolało, bo to sprawy naprawdę bardzo osobiste i dużo mnie to
> kosztuje.
> Ale jeżeli jest jakaś szansa to, że Bea może i dzięki mojej wypowiedzi
poczuje
> się silniejsza, podejmie decyzję - to ja podejmę znowu to ryzyko.
> Mam 31 lat. I przez 18 lat mieszkałam z Ojcem - alkoholikiem. I z Matką. Bea,
> ja ze wszystkich Twoich wypowiedzi zapamiętałam to: Mój syn jest zdrowym,
> uśmiechniętym dzieckiem. Bea. Ja też taka byłam. Tzn. na pewno tak o mnie
> mówiono. Byłam bardzo miłą, grzeczną, może zbyt nieśmiałą dziewczynką.
> Najlepszą uczennicą w klasie.... To nie była prawda, że byłam szczęśliwa.
> Naprawdę ciężko mi to wszystko tu wybebeszać. Proszę, przeczytaj do końca.
Nie
> wiem ile Twój syn ma lat - prosze Cię, wyprowadź się, szybko, już zaraz.
> Nieważne, co się będzie działo. Jakoś to wszystko przeżyjecie i za czas
jakiś -
>
> ułoży się. Już tak jest na tym naszym świecie, że wszystko się w końcu
> układa. "Co nas nie zabije to nas wzmocni ..." Wiesz, Bea. Moja historia
> rodzinna jest może nietypowa - może Mój Ojciec był alkoholikiem "nietypowym",
> tzn. był niegroźny - wracał pijany do domu i spał. Nigdy mnie ani matki nie
> uderzył, nie było awantur. Słowne utarczki, tak - często. To nieważne, to i
tak
>
> było straszne. Naprawdę. W 3 klasie ogólniaka moja Matka zdecydowała się
> wyprowadzić. A słyszałam o tym od zawsze. I modliłam się, żeby to zrobiła.
> Wiesz, pamiętam, jak byłam w szpitalu przez tydzień - miałam operowany
> wyrostek, nic poważnego. Wiesz, jak tam było fajnie? Bezpiecznie? Nie
chciałam
> wcale tak szybko wracać do domu. I Rodzice codziennie przychodzili ... Razem,
> uśmiechnięci. Podobało mi się to. Podobało mi się być w szpitalu, Bea. Ja
teraz
>
> cały czas myślę o tym Twoim Synku. Zrób to dla Niego, musisz to zrobić dla
> Niego, Bea.
> No to teraz najtrudniejszy fragment. Za to właśnie ostatnio mi się oberwało
na
> Forum. Otóż wyprowadziłyśmy się z Mamą do Babci, w 3 klasie ogólniaka, zaraz
na
>
> początku roku szkolnego. Różne rzeczy przeszłyśmy straszne w tym czasie, o
tym
> wszystkim nie ma sensu opowiadać. No i stało się tak, że mój Ojciec przestał
> pić. Opowiadał mi o tym, jak to było dopiero kilka lat później. W każdym
razie
> rok później - znowu mieszkaliśmy razem. Przez następny rok to było badanie
się
> wzajemne itd. Do czego zmierzam. Jak mieszkaliśmy razem i mój Ojciec pił, to
> ja ... przepraszam, za to mocne słowo, ale nienawidziłam czasami mojej matki.
> Za to, że się nie wyprowadzamy, za to, że mnie na to wszystko skazała, za to,
> że jest taka bezwolna i niekonsekwentna. I za to, że koleżanki mają normalne
> domy, nie nasłuchują wieczorem - wróci trzeźwy, czy pijany? I teraz, minęło
> już - ile? prawie 13 lat nie-picia mojego Ojca. Rodzice są razem, szczęśliwi
> (tak myślę). A ja - cóż - przyjaźnię się z moim Ojcem, a do Matki nigdy się
nie
>
> przytuliłam w dorosłym życiu. To straszne, wiem, jestem kaleką. Ale tak już
> jest. Czuję do Niej wielki żal i to chyba nigdy nie zmieni. A mojego Ojca - o
> ironio - szanuję za to, że potrafił to zrobić. Sam. Uważam, że to ... hm ...
> dowód Jego miłości do nas? Mądrości w końcu jakiejś? Ostatecznie - siły
> charakteru?
> Bea, proszę Cię, wyprowadź się od Męża.
> Poradzicie sobie. Przecież macie mieszkanie - to już naprawdę jest coś od
czego
>
> można zacząć nowe życie. My też zawsze miałyśmy dokąd się wyprowadzić. I ja
> naprawdę pamiętam, jak Matka mówiła mi, jak byłam mała, żebym się nie
martwiła,
>
> bo niedługo wyprowadzimy się do Babci ... I tak minęło 18 lat. Są razem,
> szczęśliwi, może gdyby to zrobiła 15 lat wcześniej - mieliby dla siebie o 15
> lat więcej?
> I na koniec jeszcze jedno. Po "wyleczeniu" mojego Ojca, jak zaczęliśmy
wreszcie
>
> rozmawiać, opowiadać sobie mnóstwo rzeczy itd., no po prostu lubić się - moja
> Matka była rozżalona i zazdrosna - raz mi to nawet wykrzyczała, że ona mnie
> całe życie przed Ojcem pijakiem broniła, a teraz ja z Nim bardziej lubię
> rozmawiać, a Ona dla mnie nic nie znaczy i że nagle Tatus jest
autorytetem ...
> Cóż - moje zdanie na ten temat - ona mnie nie BRONIŁA przed Nim, tylko mnie
> skazała na życie w wiecznym strachu i kalectwo emocjonalne. Cóż - Ojciec pił,
> więc od Niego nie mogłam wymagać, żeby coś zrobił. A moja Matka nie zrobiła
> wtedy nic. Wiecie co? Nigdy jej tego nie powiedziałam, po co?
> Nie można takich rzeczy robić swoim dzieciom. Szkoda mi bardzo tej małej
> dziewczynki, którą byłam.
> Onnanohito smutna trochę.

[Gość: samanta]

Imagine powiedzial ci , ze byl w takiej sytuacji
Czy Imagine'mu zona powiedziala , ze jej sie to nie podoba?
Na pewno mowila ale on tego pewnie nie slyszal

Alkoholik sie ocknie ale dopiero wtedy,kiedy wszyscy go opuszcza.
wtedy sam sie podniesie albo i nie.
przy tobie mysle maz sie nie ocknie ale jak go rzucisz to moze kiedys
wytrzezwieje.
Zadne AA nie pomoga dopoki nie wytrzezwieje sam i nie przejrzy na oczy jak w
kalejdoskopie- wlasnych osiagniec i upadkow.
dla ciebie nadzieja to ucieczka a dla niego kiedys ...moze....ulozy sobie
zycie na pewno bardzo dobre po tylu doswiadczeniach - ale chyba nie z toba.
a tak w ogole to widzialy galy co braly??????

Zabrzmialo to brutalnie ale tak bywa z nalogami

KOALKOHOLIZM

[melba76]

Proszę pamiętajcie, że cały czas mówimy tu o współuzależnieniu. To też jest
choroba, tak jak alkoholizm. Także należy się leczyć. To piszę też do Dorosłych
Dzieci Alkoholików, które często mają tendencje do rozgrzeszania ojca - wolno
mu było, bo był chory na alkoholizm a oskarżania matek - że nie odeszła. To
smutne, ale one też były chore - na ko-alkoholizm. Oboje rodzice są tu winni i
oboje chorzy. Trzymam kciuki Bea nadal- zrób coś.

[Gość: xyz:))]

melba76 napisała:

> Proszę pamiętajcie, że cały czas mówimy tu o współuzależnieniu. To też jest
> choroba, tak jak alkoholizm. Także należy się leczyć. To piszę też do
Dorosłych
>
> Dzieci Alkoholików, które często mają tendencje do rozgrzeszania ojca - wolno
> mu było, bo był chory na alkoholizm a oskarżania matek - że nie odeszła. To
> smutne, ale one też były chore - na ko-alkoholizm. Oboje rodzice są tu winni
i
> oboje chorzy. Trzymam kciuki Bea nadal- zrób coś.

Droga Melbo
Jestes na pewno wspaniala i madra kobieta, ale pozwol, ze bede miec troszke
inne zdanie.
Na terapiach mowi sie o "chorobie alkoholowej" o "chorobie wspoluzaleznienia -
koalkoholizmie" - i to wszystko bardzo ladnie brzmi i na pewno zalamanym
ludziom pomaga poczuc sie lepiej - bo...jest winny : choroba.
Ale, gdy trzezwo spojrzymy na problem, to musimy zdac sobie sprawe z faktu,
ze ...polskie spoleczenstwo pije, pije od....bardzo dawna i : wszyscy jestesmy
alkoholikami lub koalkoholikami (bo przeciez koalkoholikiem mozna zostac, gdy
ktos bliski pije : moze to byc przyjaciel, prawda?)
I 99% z nas mialo trudne dziecinstwo...itd.
Robienie z alkoholizmu "choroby" - to zwalanie winy na...."cos"
A jesli to choroba, to chory jest caly kraj - to wszyscy jestesmy naznaczeni.
To moze juz nie mowmy sobie tych terapeutycznych dyrdymalow, tylko wezmy sie za
siebie i zyjmy przyzwoicie, nazywajac rzeczy po imieniu, a s...syna. ktory
pije, bije, ubliza nie traktujmy jak "chorego" i nie litujmy sie nad nim -
tylko nazwijmy po prostu s...synem, a jego zachowanie takim, jakie ono jest.
Alkoholizm - to "choroba" klamstwa
To moze przestanmy juz oklamywac samych siebie
i nie liczcie na to, ze ten "chory" sie poprawi
(jesli tak sie zdarzy, to bedzie cud, a...cudow nie ma)
......
pozdrawiam wszystkich
:-)))
swiat moze byc piekny, jesli o to zawalczymy
(ale na pewno nie z alkoholikiem u boku)

[Gość: midm]

i : wszyscy jestesmy
> alkoholikami lub koalkoholikami (bo przeciez koalkoholikiem mozna zostac, gdy
> ktos bliski pije : moze to byc przyjaciel, prawda?)
Mozna pic regularnie i nie byc alkoholikiem albo wypic kieliszek raz na 3 lata
i byc. Chyba myslisz pojecia. Z koalkoholizmem tez jest inaczej.

> I 99% z nas mialo trudne dziecinstwo...itd.
Bez przesady.

[Gość: Melba]

Drogi xyzecie, też uważam, że troszkę przesadzasz i mylisz pojęcia. Jakkolwiek
by Ci się to nie podobało, uzależnienia (nie tylko alkoholizm) są od wielu lat
na liście WHO jako choroby. Mają jednostki statystyczne i są LECZONE. Ludzi
uzależnioych i ich bliskich się leczy - właśnie dlatego, że leczenia wymagają.
Ja nikogo nie usprawiedliwiam, w swojej pracy napatrzyłam się na podłość i
draństwo ludzi uzależnionych...ale także ich bliskich. Bo ta ohydna choroba
infekuje wszystkich dookoła.
Co do tego, że wszyscy jesteśmy koalkoholikami - absolutnie się nie zgodzę. Aby
współuzależnić się przy pijącym przyjacielu (no chyba, że mieszka się z nim pod
jednym dachem i nie ma z tej sytuacji wyjścia, ale to chyba marginalne
przypadki) trzeba by mieć mocno nieprawidłowo zorientowaną osobowość.
Nikogo nie staram się usprawiedliwić. Wręcz przeciwnie, uważam, że dorośli
ludzie na przeciętnym poziomie są zdolni do refleksji na tyle, by się nie
oszukiwać. W swoim poście wystąpiłam tylko przeciw nadmiernemu usprawiedliwaniu
alkoholików, kosztem obarczania winą ich żon. Albo choroba usprawiedliwia - tak
jak na to patrzą tu niektórzy - i powinno się lżej potraktować OBOJE, albo nie
usprawiedliwia - zdanie innych - i wtedy winne są obie strony.
A tak z zawdowej działki - dużo widziałam już rodzin, które OCZYWIŚCIE
NIEŚWIADOMIE wpychały próbujących się leczyć bliskich z powrotem w alkohol czy
narkotyki, bo...taka jest istota chorby zwanej współuzaleznieniem.
Leczyć powinny się obie strony i to bez względu na to, czy małżeństwo jeszcze
trwa, czy już się rozpadło. Choćby po to, żeby kolejny związek był w końcu
udany.

[Gość: midm]

>w swojej pracy napatrzyłam się na podłość i
> draństwo ludzi uzależnionych...
Tak na wszelki wypadek dodam, ze wsrod nie uzaleznionych tez mozna sie z tym
spotkac.

[Gość: Melba]

Oczywiście midm - w tym zdaniu odwoływałam się tylko do tego, co powyżej
napisał o "winie" uzależnionych xyz. Wszystkich urażonych uzależnionych -
przepraszam :)))))))))

[Gość: xyz:))]

Droga Melbo,
jak wczesniej pisalam - jestes wspaniala i madra kobieta i szanuje Twoja ciezka
prace.
Wiem na czym polega uzaleznienie i wspoluzaleznienie - jako "koalkoholik"
chodzilam na terapie (al-anon)przez pare lat.
Ale uwazam (to jest moje zdanie, kazdy moze miec wlasne) - ze traktujac ludzi
uzaleznionych jako ludzi chorych, w pewnym sensie ich rozgrzeszamy, bo "winna
jest jego choroba, a nie on" - a to nie jest tak. Alkoholik ma pelna swiadomosc
swoich czynow i dokonuje swiadomie wyboru "ucieczki przed rzeczywistoscia"
zapadajac w otumanienie alkoholem, potem mowi : nic nie pamietam, bylem pijany.
Stara sie odpowiedzialnosc za swoje zachowanie (hmmm, czesto podle) zwalic na
alkohol, na swoja "chorobe".
A wszyscy winnismy odpowiadac za swoje postepowanie.
Dla mnie fakt, ze ktos byl pod wplywem alkoholu, nie usprawiedliwia.
Podobnie jest ze wspoluzaleznieniem - wiem jakie to koszmarne - sama wiele lat
nie umialam wyzwolic sie "z objec" alkoholika.
Ale....fakt, ze bylam wspoluzalezniona nie usprawiedliwia mojego negatywnego
(bo i takie byly) zachowania. Nie mozna zaslaniac sie "choroba"
I w dalszym ciagu twierdze, ze wiekszosc naszego spoleczenstwa jest albo piana,
albo uzalezniona od kogos pijacego (wspoluzalezniona) - bo taka mamy wokol
siebie rzeczywistosc. kazdego, w zwiazku z tym, mozna byloby
tlumaczyc "choroba" - a jestesmy dorosli i musimy pamietac o konsekwencjach
naszych zachowan, bez wzgledu na to, co jest wokol nas.
I doskonale rozumiem, ze alkoholika trzeba zostawic samemu sobie, BO NIE MOZNA
MU POMOC - pomoc moze on tylko sobie sam, jesli naprawde tego chce.
pozdrawiam serdecznie

[Gość: Melba]

Kochana xyz, bardzo Ci dziękuję za ciepłe słowa :) Cóż, w moim poście chciałam
w zasadzie napisać naokoło coś, co przyszło mi do głowy po przeczytaniu wpisu
Onnanohito...że nie można chyba oskarżać żony (współuzależnionej),
rozgrzeszając męża (alkoholika). Nie wiem z własnego doświadzcenia, jak to jest
być dzieckiem alkoholika, choć naturalnie zdaję sobie sprawę, jaki jest to
koszmar. Jednak xyz, chyba jako osoba dotknięta tym problemem, przyznasz rację,
że nie można stawiać tu czarno - białych miarek i rozgrzeszać ojców, "bo
chorzy"? Tak, matki powinny od takich ojców odejść...ale nie robią tego.
Bo "chore".
W całym układzie "niewinne" są tylko dzieci.
Gorąco pozdrawiam i trzymam kciuki za Al-anonkę :)

[Gość: xyz:))]

Gość portalu: midm napisał(a):

> i : wszyscy jestesmy
> > alkoholikami lub koalkoholikami (bo przeciez koalkoholikiem mozna zostac,
> gdy
> > ktos bliski pije : moze to byc przyjaciel, prawda?)
> Mozna pic regularnie i nie byc alkoholikiem albo wypic kieliszek raz na 3
lata
> i byc. Chyba myslisz pojecia. Z koalkoholizmem tez jest inaczej.
>
> > I 99% z nas mialo trudne dziecinstwo...itd.
> Bez przesady.

Wiem to doskonale - alkoholizm mamy w glowie!!!! (juz te genetyczne historie
pomijam) - ale gdzie bysmy go nie mieli - to nie jest usprawiedliwieniem
negatywnych zachowan
i juz!!

Bea, droga, kochana...

[minggu]

Kochana... nawet nie wiesz ilu z nas boryka sie z tym samym problemem.
Moze nie alkoholok, moze nie bije..ale....boli to co czyni, to co mowi. Fakt ze
nie chce slyszec, fakt, ze jak slyszy to nie chce rozumiec...

Najgorsze jest to, ze ...widac, ze chyba jednak kocha,,, ale nie potrafi
niestety, zauwazyc ze to jego "hang ups" sa powodem do negowania tego co
zauwazyli inni...

... o boze, oisac by o tym i pisac!!!

Nie wiem co powiedziec - wlasnie pzrechodze prezez to samo, o Boze, blagsm cie,
niech mi nie bedzie dane widzenie jego niedociagniec, niekompetencji i
trudnego charakteru!!!

Bea,onjuz jest skazony, Ty chyba tez. Ale Twoj syn ciagle ma szanse...

nawet podpisac sie trudno

Pa

[bea08]

............ tylko taki komentarz mi przyszedl do glowy..
to wszytko smutne.

xyz DZIEKUJE!!!!!!!

[bea08]

Droga bea

[Gość: Facet]

Na podstawie tego, co piszesz mysle, ze Twoj maz to facet na odstrzal. Jesli
nie masz upodobania w marnowaniu swojego (a takze innych) zycia to odejdź.
Zabierz mu wszystko, co da się zabrac zgodnie z prawem i co ci nalezy się. Nie
zastanawiaj sie dlugo. W moim przekonaniu to twoj obowiazek. Jesli oczywiscie
prawda jest co piszesz. To biologia. On pewnie juz sie konczy a ty masz
obowiazek zajac sie dzieckiem (dziecmi). Oczywiscie jest 1% szans, ze on sie
poprawi. Dobrze byloby, abys dala mu szanse. Jesli nic nie wyjdzie to odchodź.

Facet

[dociak75]

Ja tez uwazam ze stwierdzenie ze alkoholizm to choroba jest niebezpieczne.
Alkoholizm jest uznany jako choroba przez WHO bo sa szanse na wyleczenie czy
raczej 'zaleczenie'. Ale ta sama definicja stosowana w potocznym jezyku ma
wedlug mnie glownie zle strony. Jezeli alkoholizm tlumaczy sie 'chorobowo' -
bo geny, bo uwarunkowania srodowiskowe, po psychika sklonna do uzaleznien -
ciezko jest odejsc osobie ktora z kims takim zyje. Jezeli opuszczasz s...syna
jestes madra i odwazna kobieta, jezeli opuszczasz chorego twoje sumienie moze
byc twoim najwiekszym oskarzycielem...Szczegolnie gdy kogos takiego kochasz,
widzisz ze sie meczy, ze pije z rozpaczy, ze chce sie zmienic i... starasz sie
go usprawiedliwiac.
Kochana Beo, wez od Melby adresy przychodni terapeutycznych i idz tam. Ktos na
pewno bedzie ci potrafil pomoc, rozwiac twoje watpliwosci, pomoc zanalizowac
twoje zachowanie, podniesc na duchu. Jest w psychologii termin nazwany
bodajze 'wyuczona bezsilnoscia',czesto pasujacy do ludzi w takiej samej
sutuacji jak ty - na samym poczatku walcza z przeciwnosciami, az w koncu wola
do walki slabnie. I wtedy, nawet gdy jest wyjscie z sytuacji i pomoc w zasiegu
reki - juz nie walcza. Bo w zamecie swojej pozycji wynalezli jakas nisze,
ktora pozwala jakos zyc i przezyc - sposoby unikania konfrontacji, psychiczne
odciecie sie, cokolwiek. Ale co to za zycie.

I na koniec, jak powiedziala Onnanohito, pomysl o swoim synku. Dzieci
intuicyjnie czuja wiecej niz myslimy. Moja historia jest troche z innej bajki,
ale jak Onnanohito robilam wszystko zeby mojej mamie zaoszczedzic trosk -
dobra uczennica, dobre dziecko, tysiace kompromisow w okresie w ktorym
powinnam byc przeciez egocentryczna. I zal mi 'normalnego' dziecinstwa, tyle
ze na szczescie moge winic tylko los.

A gdy juz opuscisz swojego meza i bedziesz miala watpliwosci, bo serce scisnie
ci zal gdy zobaczysz jak twoj maz sie miota i prosi o jeszcze jedna szanse,
pomysl o synku - twoj maz ma szanse SAM odmienic swoje zycie, dobre zycie
twojego synka zalezy od ciebie. Jestes madra, dobra i odwazna kobieta,
zobaczysz wszystko sie uda. Ale nie rob tego sama, sa ludzie ktorzy chca i
moga ci pomoc, i ktorzy, jezeli zdecydujesz sie na ten pierwszy krok pomaga w
dalszych, wydaje mi sie ze czasem trudniejszych niz ten pierwszy. Tak bardzo
chce zeby ci sie udalo.
Pozdrawiam cieplutko,
Dorota

[Gość: xyz:))]

> A gdy juz opuscisz swojego meza i bedziesz miala watpliwosci, bo serce
scisnie
> ci zal gdy zobaczysz jak twoj maz sie miota i prosi o jeszcze jedna szanse,
> pomysl o synku - twoj maz ma szanse SAM odmienic swoje zycie,
dobre z y c i e
> t wo j e g o s y n k a z a l e z y o d c i e b i e. Jestes madra, dobra
i odwazna kobieta,
> zobaczysz wszystko sie uda.


podpisuje sie pod tym obiema rekami
:-))

[Gość: kuchen]

Gdy odejdziesz juz od swojego dreczyciela duszy i ciala, urosna ci skrzydla,
staniesz sie na nowo CZLOWIEKIEM. Zmieni sie tak wiele w twoim zyciu, ze
bedziesz sama dziwila sie sobie: "Czemu tak dlugo zwlekalam?". Nauczysz sie od
nowa cieszyc sie drobnostkami, jak pierwszymi kwiatami, sloncem, ktore ogrzeje
twoja twarz.
Twoje watpliwosci sa naturalne, czyz nie boimy sie nieznanego? Lepsza stara,
znajoma bestia, niz nowy przyjaciel? Zastanow sie, czy jestes warta takiego
zycia, czy moze lepszego, mniej trywialnego niz ciagly strach, domysly,
upokorzenie tak glebokie, ze kreci sie w glowie, bolu, ze zawodzi cie po raz
tysieczny ktos, kto mial byc twoim oparciem, "glowa rodziny" ( o grozo!!!).
Gdzie podziala sie ta kropla egoizmu, ktora ratuje nas od najokropniejszych
bledow, jakie popelniamy my wieczne "Matki Polki". Pomysl, czy moze stac sie
cos gorszego niz to co masz na codzien?
Wiem ile strachow, fobii moze zmiescic sie w watlym ciele kobiety, ja
odeszlam, nie podajac adresu, numeru tel. Dzwonil do mnie na komorke, w koncu
znalazl, przyrzekal mi niebo na ziemi, gdy wroce, slal mi kwiaty, dziecku
prezenty... i wciaz oklamywal. Pil nadal. Odwazylam sie zajzec do naszego
domu, totalny balagan po libacji. Gdy mu powiedzialam, ze to juz koniec, ze
nie wroce, probowal popelnic samobojstwo. Odwiedzalam go w "psychiatryku",
gdyz tam trafil. Nie umialam, tak po prostu zostawic mojego chorego meza,
bardzo chcialam mu pomoc.Obecnie, nie ma domu (sprzedany),nie ma luksusowego
samochodu, pieniedzy tez nie ma (rozplynely sie w niebycie). Ale ja z corka
zyje, moze nie mamy luksusow, jakie mialam, ale kazdego dnia wiem, ze
postapilam slusznie. Byla to jedna z tych najbardziej trafnych decyzji jakie
podjelam i zyje .
Zycze ci duzo samozaparcia i sily do przezwyciezenia lekow, przyjaciol (takich
prawdziwych) i szczesliwszego zycia.
kuch

[Gość: Uczen]

Gość portalu: kuchen napisał(a):

> Gdy odejdziesz juz od swojego dreczyciela duszy i ciala, urosna ci skrzydla,
> staniesz sie na nowo CZLOWIEKIEM. Zmieni sie tak wiele w twoim zyciu, ze
> bedziesz sama dziwila sie sobie: "Czemu tak dlugo zwlekalam?". Nauczysz sie
od
> nowa cieszyc sie drobnostkami, jak pierwszymi kwiatami, sloncem, ktore
ogrzeje
> twoja twarz.
> Twoje watpliwosci sa naturalne, czyz nie boimy sie nieznanego? Lepsza stara,
> znajoma bestia, niz nowy przyjaciel? Zastanow sie, czy jestes warta takiego
> zycia, czy moze lepszego, mniej trywialnego niz ciagly strach, domysly,
> upokorzenie tak glebokie, ze kreci sie w glowie, bolu, ze zawodzi cie po raz
> tysieczny ktos, kto mial byc twoim oparciem, "glowa rodziny" ( o grozo!!!).
> Gdzie podziala sie ta kropla egoizmu, ktora ratuje nas od najokropniejszych
> bledow, jakie popelniamy my wieczne "Matki Polki". Pomysl, czy moze stac sie
> cos gorszego niz to co masz na codzien?
> Wiem ile strachow, fobii moze zmiescic sie w watlym ciele kobiety, ja
> odeszlam, nie podajac adresu, numeru tel. Dzwonil do mnie na komorke, w
koncu
> znalazl, przyrzekal mi niebo na ziemi, gdy wroce, slal mi kwiaty, dziecku
> prezenty... i wciaz oklamywal. Pil nadal. Odwazylam sie zajzec do naszego
> domu, totalny balagan po libacji. Gdy mu powiedzialam, ze to juz koniec, ze
> nie wroce, probowal popelnic samobojstwo. Odwiedzalam go w "psychiatryku",
> gdyz tam trafil. Nie umialam, tak po prostu zostawic mojego chorego meza,
> bardzo chcialam mu pomoc.Obecnie, nie ma domu (sprzedany),nie ma luksusowego
> samochodu, pieniedzy tez nie ma (rozplynely sie w niebycie). Ale ja z corka
> zyje, moze nie mamy luksusow, jakie mialam, ale kazdego dnia wiem, ze
> postapilam slusznie. Byla to jedna z tych najbardziej trafnych decyzji jakie
> podjelam i zyje .
> Zycze ci duzo samozaparcia i sily do przezwyciezenia lekow, przyjaciol
(takich
> prawdziwych) i szczesliwszego zycia.
> kuch
Gratuluje.
Kobiety ktore sie uzalaja sa albo takie dobre i wrazliwe albo poprostu egoistki
ktorym pasuje to ze maz jest alkocholikiem a one takie dobre i swiete.
Skomplikowane czyz nie ???