ZDRADA...

[Gość: plutonka]

...i co dalej/ jak myślicie, czy to w ogóle jest do przejścia? ktoś wraca,
przeprasza, mówi, że zrobił błąd, że kocha. ale czy z tym można żyć. Czy taki
związek przetrwa? Według mnie mnie zdrada to koniec miłości, koniec związku.
A może jestem zbyt radykalna. Jakie wy mieliście doświadczenia? Proszę
podzielcie się .
Pozdr.

[anx]

Ale jeżeli ktoś wraca to po co ma mówić, że zdradził? Jeżeli wraca to znaczy że
tamto nie było niczym powaznym i czy warto ranić druga osobę opowieściami o
zdradzie?

[Gość: plutonka]

Nie mówił, po prostu się wydało. Jeśli zdrada tak naprawdę nie jest niczym
poważnym tzw. prawdziwym zagrożeniem dla związku to znaczy według ciebie, że
można to robić??? Ja nie rozumiem...

[anx]

Nie powiedziałam, że można to robić. Przeżyłam coś takiego ostatnio. W moim
związku działo się nie najlepiej, postanowiliśmy "zrobić sobie przerwę" .
Pojawił się ten trzeci, z mojej strony totalne zauroczenie, z jego zresztą też.
W końcu przejrzałam na oczy i zobaczyłam, że tak naprawdę gdy jest mi źle, gdy
potrzebuję pomicy jest przy mnie nie ten , którym się zauroczyłam, ale tamten
poprzedni, który cierpi w milczeniu i szuka drogi powrotnej do mnie.
Nie można tego robić- ale czasem tak się po porstu zdarza. Próbuję pokazać, że
mimo, że się zdarza, to nie musi mieć destrukcyjnego wpływu na związek ( w moim
przypadku) . Tylko ja teraz zyję z wyrzutami sumienia i musze się z nimi
uporać.
A jeśli on siuę dowiedział? Cóż,......wydaje mi się, że czas leczy rany. Jeśli
naprawdę Wam na sobie zalezy to myślę, że będziecie ze soba niezależie od
wszytskiego.

[Gość: zuza112]

Zdrada to podobno powszechna rzecz... Zdarza się, jak napisała Anx. ale trudno
by mi było wybaczyć mojemu mężowi, gdyby to zrobił. Bo zaufanie to dla mnie
podstawowa sprawa w związku. trudno je odbudować nawet po jednorazowym skoku w
bok.
Podobno jest też tak, że skoro raz zdradził (-ła) zrobi to znowu.
I jak człowiek który rani w taki sposób może jeszcze kochać? Ja nie wierzę już
w taką miłość.
Powiecie - każdy popełnia błędy... Jasne, ale musi za nie płacić. Dla mnie
zdrada oznacza koniec bliskości, zaufania, uczciwości, szacunku dla drugiej
osoby. Nie wiem, czy miłość jest w stanie coś takiego przetrwać.
Mam nadzieję, że niegdy nie będę musiała tego doświadczyć. Nie wiem też jak
zareagowałabym na taką sytuację, gdyby rzeczywiście się wydarzyła.
Dla kobiet podobno trudniejsza do wybaczenia jest zdrada psychiczna, dla
facetów - fizyczna. To chyba prawda, co potwierdza mój mąż, z którym
rozmawiałam już na ten temat.
Pozdr.

[anx]

Nie do końca się z tym zgadzam. Poszukaj wątku "zdrada może czegoś nauczyc" -
jest tam wiele treści z którymi się zgadzam.
W skrócie mogę powiedzieć, że teraz doceniłam to co mam. I nie czuję zaniku
bliskości, ani uczucia. Chociaż u mnie to nie była taka klasyczna zdrada, bo w
tym okresie nie byliśmy razem. Co nie zmienia faktu, ze mój obecny jest
miłością mojego życia, a tamten to tylko epizod, w sumie bez znaczenia.

[Gość: plutonka]

trudno sie nie zgodzić z tym, co napisała Zuza. Niestety...Tylko stało się i co
teraz/ To prawda, za błędy się płaci. On nie ma 15 lat. wie, co jest dobre a co
złe. Gdybym ja zdradziła musiałabym miec absoluyną pewnośc, że to koniec
poprzedniego związku i żadne powroty po czymś takim nie wchodzą w grę. Tylko ja
go kocham i gdybym kazała mu ponieść konsekwencje swojego czynu ukarałabym
takze siebie. Co robić. Czuję że zwariuję. Juz nigdy nie zaufam i nie uwierzę,
że mnie kocha.Gdyby kochał nie zrobiłby tego. A może to nie ja mam rację?On
twierdzi, że życie nie jest czarno- białe. To prawda, ale dlaczego ja tego nie
zrobiłam? dlaczego powiedziałam sobie stop? Bo pomyślałam o konsekwencjach.
Wiedziałam, że ten krok będzie nieodwracalny. A on? On myśli, że każdy ma prawo
do błędów. Dlaczego muszę teraz akceptować coś, co jest niezgodne z moimi
poglądami. I jak mamy być razem?

[Gość: Magda]

Plutonko...Planeto,
zabrzmi to dosc infantylnie, ale jest zdrada i ...zdrada. Wiele odcieni tego
podlego czynu, rozne kosekwencje.
Istnieja zdrady, ktore mozna wybaczyc i mozna z nimi zyc. Trzeba umiec
wybaczyc. Mnie zdradzil maz, z tej zdrady urodzilo sie dziecko, choc, de facto,
nie bylismy wowczas ze soba zwiazani (byc zwiazanym znaczy zupelnie cos
innego dla kobiety i mezczyzny- tym samym ja i moj maz inaczej datujemy czas
rozpoczecia naszego zwiazku). Po ponad rocznej przerwie (wyprowadzilam sie ze
wspolnego domu) jestesmy razem kolejny, osmy rok. Nie sprawdzam kieszeni, nie
czytam poczty, nie jestem nieufna, nie czuje kompleksow. Wierze, ze moj maz
naprawde chce byc ze mna i dlatego tworzymy nowy (juz inny) dom. Nie wracamy do
tematu, nie ma sensu wyciagac przeszlosci, ktorej i tak nie da sie zmienic.
Wiemy jednak jedno, jesli podobna sytuacja bedzie miala miejsce, nie bedzie juz
czasu na rozmowy i na przebaczenie. Jestesmy takimi ludzmi, ze nie bedziemy sie
klocic o to, czyja wlasnoscia jest ta plyta, mebel czy samochod. Kazdy wezmie
to co jest mu niezbedne nie zapominajac o tym, ze druga strona wniosla tyle
samo do zwiazku. Tak samo ciezko pracowalismy na to co mamy teraz, nawet wtedy,
gdy jedna ze stron nie otrzymywala wynagrodzenia. To nie myslenie „co stanie
sie gdy..” to juz mialo miejsce i sprawdzilismy sie na tyle, by moc
odpowiedziec na pytanie, czy dalej chcemy byc ze soba, czy potrafimy, czy
mozemy byc partnerami a nie „winnym i ofiara, winnym- winnym, ofiara-
ofiara”.... Sa tez inne zdrady... Kiedy odeszlam od meza poznalam wspanialego
faceta. Nie planowalam tego, ale stalo sie. Na jego widok serce lomototalo we
mnie niczym ptak zamkniety w klatce. Stalo sie jednak inaczej, nie pozostalismy
razem, choc dzis mamy, niewatpliwie, sporo sympatii do siebie. Kilka razy w
roku spotykamy sie , on udaje macho, twardziela, figo fago kawa marago przede
mna, a ja smieje sie tylko. Kiedy od czasu do czasu zadzwoni i przesadzi ze
swoim komentarzami wowczas spuszczam mu manto, ale on lubi jak go sprowadzam do
pionu. Wie, ze nic od niego nie chce, nic nie potrzebuje, nie mam tez zadnych
oczekiwan. Jedyne co mnie chwilami zaskakuje to fakt jak bardzo broni sie przed
miloscia, jak bardzo nie chce jej przyjac. Jak bardzo boi sie przyznac, ze
kocha Ja, ze nie potrafi bez niej zyc, bez niej oddychac. Jak bardzo kocha
swoja...zone. Gdy mu to mowie smieje sie, ale chwile pozniej zasepia sie nad
moimi slowami. Wie, ze mam racje. Wiec dlaczego? To.. nie jest jedyne
usprawiedliwienie.. Lubi mojego meza, uwaza , ze jest super facetem, troche
podobnym do niego. Szczerze lubimy sie. Naprawde! Ja nie zrobie nic, aby
zniszczyc mu zwiazek, on nie zrobi nic aby zaszkodzic mnie. Raczej staramy sie
sobie nawzajem pomoc. Zdecydowanie mily uklad bez zobowiazan o duzej dawce
sympatii...

Anx, popatrz...napisalas : „W skrócie mogę powiedzieć, że teraz doceniłam to co
mam. I nie czuję zaniku
bliskości, ani uczucia. Chociaż u mnie to nie była taka klasyczna zdrada, bo w
tym okresie nie byliśmy razem. Co nie zmienia faktu, ze mój obecny jest
miłością mojego życia, a tamten to tylko epizod, w sumie bez znaczenia.” I to
chyba naprawde najpiekniejsze zakonczenie zbytecznych historii (czytaj:
zdrad)...

Plutonko, popatrz na Anx, to jest mozliwie, bo mozliwym jest .....samo
zycie. ...

A zatem odpowiedz na Twoje pytanie: “...i co dalej/ jak myślicie, czy to w
ogóle jest do przejścia? ktoś wraca,
przeprasza, mówi, że zrobił błąd, że kocha. ale czy z tym można żyć. Czy taki
związek przetrwa? ( Według mnie mnie zdrada to koniec miłości, koniec
związku.) “ brzmi: to jest do przejscia i mozna z tym dalej zyc..........Mozna
nawet trzeba byc szczesliwym!

Pozdrawiam,
Magda
---

“Zyj tak jakby kazdy dzien mial byc Twoim ostatnim”.

[Gość: plutonka]

Dziękuję za wasze listy. Ja tez chciałabym wybaczyć i zaufać ponownie. Tez
chciałabym cieszyć się. Ale to trudne . W waszych przypadkach doszło do zdrady
w fazie zawieszenia związku. U mnie nie. On mnie okłamywał patrzac mi w oczy i
zaprzeczając moim obawom. Widział, że cierpie, błagałam by tego nie robil jeśli
nie jest pewien ,że mnie juz nie kocha. A jednak zrobił to z pełną
premedytacją. Potem powiedział, że tylko mu się wydawało, że ją kocha bo tak
naprawde kochał mnie. Czy można zaufać komuś, kto wie,że rani a mimo to nie
jest w stanie zrezygnowac az czegos co go kusi? Życie składa się z wyborów. Nie
można mieć ciastka i zjeść ciastka. Czy musiał zdradzić, żeby poczuć ,że mnie
kocha? Dlaczego nie myślał, że jeden krok zniszczy nam wszystkim życie. Jego
dziecku też. Podkreślam, że cały czas utrzymywał, że nie przestał mnie kochać/
Chyba tym różnimy się od zwierząt, że potrafimy przewidywać i panować nad
instynktami. Twierdzi, że się zakochał, że zwariował. To dlaczego do niej nie
odszedł? Chcieli być razem a ja już nie walczyłam. Pogodziłam się z tym. Więc
dlaczego wrócił? Jak mam go szanować?

[Gość: fizia]

Jestem w podobnej sytuacji - zdrada trwala dlugo (prawie 2 lata). Ja
wiedzialam. Teraz mi wszystko opowiedzial. Chcialam znac prawde i ja znam.
Wszystkie najgorsze przypuszczenia okazaly sie prawda. Stwarzal pozory, ze jest
ze mna, rzeczywistosc - wspolne imprezy, hotele, plany wspolnego zamieszkania.
Chcial do niej odejsc (jak wyjechalam na wakacje, kupil jej pierscionek i robil
rozne glupstwa), ona go puscila w trabe. Nie wiem, co mam o tym myslec. Wiem,
ze raczej nie dostane juz (i nigdy nie dostalam) tego, co ona dostala i na co
naplula. Jesli nawet, nie wiem czy bede potrafila brac. To wszystko teraz
wydaje sie wtorne - marna kopia...

[anx]

Wiecie co? z jednej strony filozofuję, że to nic takiego itd...
Ale z drugiej strony potrafię wczuć się w rolę strony zdradzonej ( w końcu
jestem kobietą :) a kobiety podobno bardziej to przeżywają) i wiem co czujecie
i skąd biora sie Wasze obawy.
Głównie dlatego milczę jak grób i nie mam zamiaru mówić o tym mojemy facetowi.
Bo wiem, ze dla mnie to bez znaczenia a jemu zrujnowałoby życie.

[anima]

W takim razie i ja się podzielę swoimi doświadczeniami.
Jakiś czas temu założyłam tu wątek: "Czy zaufać raz jeszcze?". Dostałam wiele
różnych rad - byli tacy, co mówili, żeby nie ufać oraz tacy, którzy radzili
sprawdzić.
No i sprawdziłam. Okazało się, że chciał wrócić do mnie, ale po krótkim czasie
(miesiąc!!) rozmyślił się, bo w czasie tego miesiąca "powrotu" do mnie nadal
myślał o tamtej, dzwonił do niej, pisywał chyba też... Tak czy inaczej, dał mi
nadzieję, którą po raz kolejny odebrał.
Trzeba jeszcze dodać, że ta ostatnia zdrada nie była wcale pierwszą (stąd to
pytanie w tytule wątku), dlatego miałam wątpliwości co do jego uczciwych,
prawdziwych intencji.
Wybrał tamtą, bo młodsza, radośniejsza, bez bagażu doświadczeń, wolna, itd.
Jego sprawa.
Ja już teraz wiem, że lepiej się stało, że tak sie stało.
Inaczej cały czas żyłabym w złudzeniu, ale może też i strachu, że może ta
odeszła, ale przyjdzie inna, jeszcze młodsza i jeszcze radośniejsza. A ja będę
z miesiąca na miesiąc starsza - co znaczy - mniej atrakcyjna dla niego.
Cieszę się, że tak się stało. Teraz wiem, że nie chcę dzielić swojego życia z
takim człowiekiem, że on nie jest wart moich uczuć, nawet mojej uwagi.
Teraz wiem... chociaż to boli. Bardzo mnie zranił, oszukując, że kocha tylko
mnie, że tamta to tylko chwilowe zauroczenie, romans, fascynacja.

Wychodzę z tego powoli, staram się myśleć o przyszłości, nie wspominać tego, co
minęło, bo w głowie mam tylko złe wspomnienia.
Z nadzieją myślę o przyszłości. Nie spieszy mi się, mimo, że nie mam 25 lat.
Jeśli miłość ma przyjść - przyjdzie. Na prawdziwą warto czekać.
Pozdrawiam.