ZDRADA... I CO DALEJ

[Gość: ZAŁAMANA]

Dowiedziałam się, że mąż ma inną po 11 latach bycia razem, w tym po ponad 6
małżeństwa. Nie jest ideałem, ale każdą wadę byłam w stanie znieść, bo
jednego byłam pewna na milion procent, że nigdy, przenigdy mnie nie zdradzi.
Może przestanie kochać, może odejdzie, ale NIE ZDRADZI. I nagle świat mi się
zawalił. Nie tłumaczył się, że to tylko seks, pomyłka, zauroczenie. Okłamywał
mnie, rodzinę, dzieciaczki (choć za małe, żeby coś zrozumieć). Córeczka tylko
pyta, czemu mamusia ciągle płacze.
Nie wiem, czym zawiniłam. Nie dał mi najdrobniejszego sygnału, że coś mu nie
odpowiada w naszym związku. Nie kładliśmy się spać i nie wychodziłam z domu,
nie całując się i życząc dobrej nocy lub miłego dnia. Sypialiśmy ze sobą
rzadziej niż po ślubie, ale to on częściej szukał wymówki. Wracał późno z
pracy, bo znalazł dodatkowe zajęcie, a ja cieszyłam się, że robi coś dla
rodziny (nie przelewa się nam, każda złotówka jest ważna). Kiedy w weekendy
wychodził na spotkania z kolegami, nie robiłam mu wymówek, bo była to dla
niego odskocznia od pracy i codziennych problemów, a ktoś musiał zostać z
dziećmi. Często go chwaliłam, że tak się o nas troszczy, że tyle umie zrobić,
mówiłam to jemu i w obecności innych. A jeśli coś mi przeszkadzało, to
mówiłam tylko jemu, nie skarżyłam się mamie ani teściowej; albo stwierdzałam,
że nie jest to takie ważne, bo mam najwspanialszego męża na świecie...

ZDRADA... I CO DALEJ

[Gość: ZAŁAMANA]

... A on najzwyczajniej w świecie się odkochał - tak tłumaczy mi swoje
postępowanie.
W pierwszym odruchu zarządałam decyzji w ciągu chwili - albo ja, albo ona.
Wiedziałam, że ze względu na dzieci zostanie z rodziną. To było kilka tygodni
temu. Co przeżywam, nie muszę pisać, bo czytelnicy tego forum dobrze wiedzą,
również z własnego doświadczenia. Ale nie wiem, czy dobrze zrobiłam, bo
przeżywam taką huśtawkę emocjonalną, że nie mogę normalnie funkcjonować - w
domu, w pracy, w codziennych sprawach. Rozmawiam z przyjaciółką i wierzę, że da
się to naprawić, a za godzinę chcę odejść, albo wyrzucić go z domu. Zadręczam
się wyobrażeniami, jak im było dobrze, jak się kochali, pieścili, dawali sobie
to wszystko, co było tylko nasze. Na każdym kroku podejrzewam, że z nią nie
zerwał, że nadal się kontaktują, że któregoś dnia nie wróci z pracy. A z
drugiej strony jest miłością mojego życia, nie wyobrażam sobie życia bez niego.
Nie wiem, czy ratować ten związek, czy zakończyć i nie męczyć się tak dłużej?

[Gość: z]

cóż CI powiedzieć...poszperaj w starych postach,jest tam wątek KRACH ŻYCIOWY z
przełomu pażdz. i list. znajdziesz tam mojego maila. pisz. może będę mogła
pomóc. Póki co trzymaj się chć wierzę, że jesteś na granicy...
ściskam

[Gość: z]

to wątek z 27 list. A mnie wydawało się, że to tak dawno...

[Gość: ZAŁAMANA]

Droga Z.,
dzięki za te parę słów. Nie mogę znaleźć Twojego postu, może inna data, tytuł,
pseudo? A w pracy nie powinnam ciągle siedzieć w sieci, bo wylecę. I tak mam
już problemy, bo ciągle płaczę, biorę wolne z dnia na dzień, zawalam zlecenia i
z niczym sobie nie radzę.
Jeśli będziesz miała ochotę i chwilę czasu, napisz, czy Tobie przytrafiło się
coś podobnego i jak sobie z tym poradziłaś (albo nie poradziłaś).

[Gość: z]

tak naprawdę jeśli nie masz czasu, to nie musisz czytać tego wątku. Powiem Ci
tak: jeszcze nie tak dawno byłam w podobnej sytuacji.Małżeństwo super, dziecko,
pełna realizacjia. I miłość. On heros, bohater. Silny ,niezłomny z zasadami.
Monogamiczny. I nagle tak jak u Ciebie:póżne powroty, więcej pracy, jakiś
nieobecny. Czułam, że coś się dzieje. Pracował wtedy z pewną kobietą, spędzali
więcej czasu. Było to dla mnie niepokojące ale przeciez znałam go. Na wyraźne
moje pytania i obawy zaprzeczał. Wierzyłam. Wreszcie wydało się,Nie
dowiedziałam się od niego, on tylko się przyznał. No i koniec świata! MYślałam,
że to sen!Powiedział, że się zakochał i nie wie co ma robić. Doszliśmy do
wniosku, że musi się wyprowadzić. Nie chciałam go znać. Pokazał mi twarz,
której wcześniej nie znałam. Kłamstwa prosto w oczy, bezduszność,egoizm.
Dodam,że sypiał w tym czasie z nami obiema. Jej powiedział, że chce z nią być.
Nie będę pisać co przeszłam. Przetrwałam dzięki forum.Poznałam dużo cudownych
osób. Dziękuję Wam wszystkim jeszcze raz!Byłam zrozpaczona. Nie pracuję, nie
mam gdzie się wynieść.Nie mieszkamy w naszym rodzinnym mieście.A mimo to
wiedziałam, że jeśli mnie już nie kocha to nie zgodzę się na powrót.Ten romans
trwał stosunkowo krótko bo ok. 2 miesięcy.Ale dla mnie to były całe wieki. W
ciągu 3 tygodni schudłam 12 kg.Byłam pewna że to koniec, ale nie umiałam dalej
żyć.Powiedziałam mu, że jeśli chce być szczęśliwy z nią to ok. Ja nie będę
walczyć i chcę rozwodu. @ tygodnie mieszkał u kolegi. Nie spotykał się ani ze
mną ani z nią.Po tym czasie przyjechał i powiedział, że jest juz pewien, że
podjął decyzję bez odwołania. Wie, że kocha mnie ale też wie, że jest już za
późno. Że wszystko spieprzył i rozwalił nam życie. Ona w rozpaczy.
Standard.Teraz jesteśmy razem i uczymy się z tym żyć. Dałam nam szansę, bo
wciąż go kochałam. Wiem, że wrócił bo naprawdę mnie kocha. Jest mi trudno bo
nie żyję już z moim księciem. On z kolei dowiedział się, jak łatwo jest
zabłądzić. I jeszcze jedno, powiedział, że nie czuł się ze mną dobrze.Że coś
się wypaliło, że czuł się za mało kochany. A tam był bogiem na dochodne:(((
Smutne to. Wiem, że ci ciężko i będzie jeszcze długo ale wierz mi ,to minie.
Kiedy ludzie na tym forum tak mi pisali byłam na nich wściekła. Dziś mogę
powiedzieć, że mieli rację. Nic nie zrobisz na siłę. On musi sobie
odpowiedzieć, kogo kocha i z kim będzie. A Ty; czy umiesz po tym wszystkim a
nim żyć. Czy umiesz wybaczyć Wierz mi, że to bardzo trudne.
Na pewno nie rób jednego; nie gódź się by ta sytuacja trwała dalej. On musi się
okreslić. Ja tak zrobiłam.Sciskam cię naprawdę mocno.
Mój adres: [e-mail] Pisz jeśli będzie Ci żle.

[Gość: Terry]

Jeśli jest to cokolwiek warte dla Was - trzymam kciuki. Za Wasze lepsze dni.

[Gość: ZAŁAMANA]

Dzięki, Terry, kimkolwiek jesteś

[Gość: ZAŁAMANA]

Droga Z,
napisałam dziś dwa okropnie długie listy na prywatną skrzynkę (w tym jeden z
narażeniem posady, bo w godzinach pracy). Ale mój pech jak zwykle dał znać o
sobie - za każdym razem otrzymałam komunikat, że są kłopoty komunikacyjne i
prawdopodobnie wiadomość nie została dostarczona do adresata. Kopie też się nie
zachowały, a nie mam siły zaczynać trzeci raz.
Jeśli czujesz się lepiej i jakoś się uporałaś, to napisz, jak poradzić sobię z
bólem i rozczarowaniem, z kompleksem gorszej, brzydszej, nieatrakcyjnej w
porównaniu z..., z podejrzliwością (idzie do sklepu, czy chce w spokoju
zadzwonić do niej itd.), z natłokiem myśli, które nie przynoszą ulgi, tlko
wpędzają w większą rozpacz.
Ja naprawdę potrzebuję pomocy.
[e-mail]

[Gość: Ona]

Gość portalu: z napisał(a):

> tak naprawdę jeśli nie masz czasu, to nie musisz czytać tego wątku. Powiem
Ci
> tak: jeszcze nie tak dawno byłam w podobnej sytuacji.Małżeństwo super,
dziecko,
>
> pełna realizacjia. I miłość. On heros, bohater. Silny ,niezłomny z zasadami.
> Monogamiczny. I nagle tak jak u Ciebie:póżne powroty, więcej pracy, jakiś
> nieobecny. Czułam, że coś się dzieje. Pracował wtedy z pewną kobietą,
spędzali
> więcej czasu. Było to dla mnie niepokojące ale przeciez znałam go. Na
wyraźne
> moje pytania i obawy zaprzeczał. Wierzyłam. Wreszcie wydało się,Nie
> dowiedziałam się od niego, on tylko się przyznał. No i koniec świata!
MYślałam,
>
> że to sen!Powiedział, że się zakochał i nie wie co ma robić. Doszliśmy do
> wniosku, że musi się wyprowadzić. Nie chciałam go znać. Pokazał mi twarz,
> której wcześniej nie znałam. Kłamstwa prosto w oczy, bezduszność,egoizm.
> Dodam,że sypiał w tym czasie z nami obiema. Jej powiedział, że chce z nią
być.
> Nie będę pisać co przeszłam. Przetrwałam dzięki forum.Poznałam dużo
cudownych
> osób. Dziękuję Wam wszystkim jeszcze raz!Byłam zrozpaczona. Nie pracuję, nie
> mam gdzie się wynieść.Nie mieszkamy w naszym rodzinnym mieście.A mimo to
> wiedziałam, że jeśli mnie już nie kocha to nie zgodzę się na powrót.Ten
romans
> trwał stosunkowo krótko bo ok. 2 miesięcy.Ale dla mnie to były całe wieki. W
> ciągu 3 tygodni schudłam 12 kg.Byłam pewna że to koniec, ale nie umiałam
dalej
> żyć.Powiedziałam mu, że jeśli chce być szczęśliwy z nią to ok. Ja nie będę
> walczyć i chcę rozwodu. @ tygodnie mieszkał u kolegi. Nie spotykał się ani
ze
> mną ani z nią.Po tym czasie przyjechał i powiedział, że jest juz pewien, że
> podjął decyzję bez odwołania. Wie, że kocha mnie ale też wie, że jest już za
> późno. Że wszystko spieprzył i rozwalił nam życie. Ona w rozpaczy.
> Standard.Teraz jesteśmy razem i uczymy się z tym żyć. Dałam nam szansę, bo
> wciąż go kochałam. Wiem, że wrócił bo naprawdę mnie kocha. Jest mi trudno bo
> nie żyję już z moim księciem. On z kolei dowiedział się, jak łatwo jest
> zabłądzić. I jeszcze jedno, powiedział, że nie czuł się ze mną dobrze.Że coś
> się wypaliło, że czuł się za mało kochany. A tam był bogiem na dochodne:(((

No własnie często słyszę że to jest powód, dlatego przeraża mnie w mężczyznach
ich zdolność podwójnego życia, kłamania w zywe oczy itd. domyślam się jedynie
jaki to może być ból, gdy ukochany misiu przysięga przed Tobą jaki to nie jest
wierny a póżniej...Szkoda mówić..
Dlaczego nie potrafił zachować sie jak człowiek i nie powiedział,że coś jest
nie tak. Ja próbuję rozmawiać z moim facetem na rózne tematy tego typu,ale
widzę mur z jego strony. Jemu zawsze się wszystko podoba i twierdzi,że jest ok.
Mam nadzieje,że nie spotka mnie taka sytuacja,bo znając mój porywczy
charakter chyba zabiłabym go :)

[aiszka4]

Gość portalu: Ona napisał(a):


> Mam nadzieje,że nie spotka mnie taka sytuacja,bo znając mój porywczy
> charakter chyba zabiłabym go :)


Kiedy się o wszystkim dowiedziałam, nosiłam się z takim zamiarem. Za zbrodnię w
afekcie sąd by mnie uniewinnił, albo odsiedziałabym karę w zakładzie
psychiatrycznym. Ale pomyślałam o dzieciach, one nic nie zawiniły, po co
miałyby przechodzić przez piekło rozprawy, trafić do rodziny zastępczej lub być
wychowywane przez dziadków i żyć z piętnem matki - mężobójczyni. Tylko dzięki
nim mój mąż jeszcze żyje, choć o tym nie wie...
Życzę Ci, żebyś nigdy nie znalazła się w mojej sytuacji, albo Agnieszki, która
też tu napisała o sobie

[aiszka4]

aiszka4 napisała:

> Gość portalu: Ona napisał(a):
>
>
> > Mam nadzieje,że nie spotka mnie taka sytuacja,bo znając mój porywczy
> > charakter chyba zabiłabym go :)
>
>
> Kiedy się o wszystkim dowiedziałam, nosiłam się z takim zamiarem. Za zbrodnię
w
>
> afekcie sąd by mnie uniewinnił, albo odsiedziałabym karę w zakładzie
> psychiatrycznym. Ale pomyślałam o dzieciach, one nic nie zawiniły, po co
> miałyby przechodzić przez piekło rozprawy, trafić do rodziny zastępczej lub
być
>
> wychowywane przez dziadków i żyć z piętnem matki - mężobójczyni. Tylko dzięki
> nim mój mąż jeszcze żyje, choć o tym nie wie...
> Życzę Ci, żebyś nigdy nie znalazła się w mojej sytuacji, albo Agnieszki,
która
> też tu napisała o sobie


Sprostowanie - ten post jest adresowany do gościa "ONA"

[Gość: Ona]

Dzieki, też tego sobie życzę. Boję sie tego, bo znam siebie i moje reakcje w
niektórych sytuacjach kiedy pała mną żądza mordu.

[Gość: myszka12]

Pomoc dla tej gorszej i brzydszej to nowa miłość , spojrzenie kolegi z
pracy ,pr oba podrywu... tylko że jak sama tak o sobie myśllisz to nie ma na to
szans trzeba polubić siebie i wierzyć w księcia na białym koniu. Jak
przyjedzie....Natomiast zapomnieć nie mogę, wybaczyć też, choć staram się jak
cholera uwierz. I to dla samej siebie- bo to niszczące uczucie, a u mnie zdrada
przeszła w chorobę przewlekłą - facet niby' wybra tę drugą a odwagi mu abrak
zeby skończyć z honorem. I są jeszcze dzieci..

[Gość: załamana]

Mój mąż wybrał naszą rodzinę, gdyby odszedł, mogłabym go spokojnie nienawidzić,
mscić się. Ale ponieważ został, czego zresztą na początku bardzo chciałam, to
teraz wariuję, bo jak można kogoś kochać i nenawidzić jednocześnie.
O rozstaniu na razie nie mówimy, bo uważam, że nawet najgorszemu draniowi
należy się druga szansa. Poza tym sma jestem dzieckiem z pokiereszowanego
małżeństwa i chcę oszczędzić tego moim dzieciaczkom.
Ale jeśli poczuję, że trwanie w tym związku przekracza moje możliwości, to
poświęcę nawet dzieci, żeby się ratować. To nie egoizm, to instynkt
samozachowawczy - lepiej, żeby dzieci miały kontakty ze szczęśliwą i
zrównoważoną psychicznie matką, która z nimi nie mieszka, niż żeby musiały
znosić piekło awantur i zmiennych nastrojów, a któregoś dnia znaleźć ją w
wannie z podciętymi żyłami.
Tylko jak przetrwać ten okres, zanim moje uczucia okrzepną, jak wyłączyć emocję
i jasno stwierdzić - zostajemy razem i robimy wszystko, żeby było dobrze i żeby
nie żałować; albo rozstajemy się od razy, żeby tego niepotrzebnie nie
przeciągać, ułożyć sobie życie od nowa i też nie żałować?

[Gość: Agnieszka]

[Gość: Agnieszka]

Ja zastałam swojego męża w domu z inna, on w slipkacha a ona w stoju bikini
gotowała mu w mojej kuchni obiad. Szok świat przestał istnieć zatrzymał się nie
bamietam wielu rzeczy wsztstko jak by wirowało a zarazem stało w miejscu.
Przedstawiłam sie "pani" która wybiegła z domu a mój kochany mąz pobiegł za
nią w tym momencie zaczełam sie pakować. Najgorsze że to widział nasza
córeczka z którą wróciłm do domu. I choc mineło od tego czasu 2 lata ona to
wszytsko pamieta. Wyprowadziłam się. Na każdym kroku widziałm ją doszukiwałam
się w każdej dziewczynie na ulicy tej osoby. Głowa mi pękała czyłam ze mi
mózg roscadza. Miałam myśłi samobójcze, pomogła mi dużo rodzina i myśl że mam
córeczkę. On wybrał ją a moze nie ja bo w ciągu tych 2 lat miał kilkanascie
koleżanek nie mamy jescze rozwody .. po tym zdarzeniu nie miałm siły iśc do
sądy. Długo trwało moje odzyskanie sił niby się smiałam niby zyłam normalnie
ale wszystko robiłm bo musiałm. Chciałm wybaczyć ale nie potrafiłam i chyba
do końca nidy nie wybaczę za bardzo bolało to wszystko. Moze dlatego że mąż
dopiero teraz prosi o wybaczenie i dopiero teraz chce zamieszkać z nami.
Niedawnio się okazało ze jeste oskarzony o czyn lubieżny. Ja nie wybacze to
juz wiem. Ja nie potrafie. Nie chce siedzieć w oknie i wyglądac i rozliczać go
z każdego spóźnienia. U Ciebie jest inaczej, ale wybaczenie jeste trudne.
Trzymam za Ciebie kciuki. Ściskam

[Gość: zuźka]

Czytam Wasze wypowiedzi i wraca do mnie to, co sama przeszłam...
Łatwo jest powiedzieć "odejdź", gdy serce mówi co innego, gdy patrzy się na
wspólne małe dziecko, gdy strach pomyśleć o przyszłości...
Ja tak powiedziałam, ale przedtem przeszłam rok horroru: niby chciał być ze
mną, ale ja nie wierzyłam w ani jedno jego słowo, czekałam w oknie, nigdy się
do tego nie przyznając, udawałam, że przebaczyłam, chociaż ból był cały czas
trudny do zniesienia. Po roku zrozumiałam, że nie wytrzymam takiego życia, może
potrzebny był mi ten rok, żeby przestać kochać? Rok życia z człowiekiem, który
tak mnie skrzywdził... Odeszłam. Nawet teraz, po wielu latach pamiętam jak mi
kamień spadł z serca, pamiętam pierwsze spokojnie przespane noce.
Ja wiem, że zrobiłam dobrze. Poczekałam, upewniłam się co do swoich uczuć.
Przedtem nie miałam na to siły. Znalazłam nową, wspaniałą miłość. Jest moim
drugim mężem. Kocham i jestem kochana, ufamy sobie. Jak bardzo to doceniam!
Nie będę radzić, co zrobić w takiej sytuacji, musisz sama przemyśleć i dojrzeć
do decyzji, którą uznasz za najlepszą. Znam również dwa takie małżeństwa, które
przetrwały taką burzę, są razem i chyba mogę śmiało powiedzieć, że są
szczęśliwe. Bywa i tak. Dziewczyny, świat się nie kończy, życie przed Wami. A
na świecie jest jeszcze sporo facetów, którym można zaufać!
A swoją drogą jak czytam na tym forum wypowiedzi dziewczyn, które występują w
roli kochanki i piszą, że "jego małżeństwo jest tylko formalnością, nic ich już
od dawna nie łączy" to się zastanawiam, czy one zdają sobie sprawę z tego, że
łączy ich jednak dużo więcej niż tylko fomalność? Że takie gołosłowie faceta ma
stworzyć kochance tylko iluzję posiadania? Niestety, często brakuje zdrowego
rozsądku, lojalności wobec innej kobiety, często po prostu trzeba doświadczyć
takiego "mocnego uderzenia", żeby włączyć proces myślenia.

[Gość: załamana]

Gość portalu: zuźka napisał(a):

> A swoją drogą jak czytam na tym forum wypowiedzi dziewczyn, które występują w
> roli kochanki i piszą, że "jego małżeństwo jest tylko formalnością, nic ich
już
>
> od dawna nie łączy" to się zastanawiam, czy one zdają sobie sprawę z tego, że
> łączy ich jednak dużo więcej niż tylko fomalność? Że takie gołosłowie faceta
ma
>
> stworzyć kochance tylko iluzję posiadania? Niestety, często brakuje zdrowego
> rozsądku, lojalności wobec innej kobiety, często po prostu trzeba doświadczyć
> takiego "mocnego uderzenia", żeby włączyć proces myślenia.


Zanim dostałam od życia rolę zdradzonej żony, los nie oszczędził mi bycia
dzieckiem z drugiego małżeństwa ojca, wychowywanego przez jego trzecią żonę.
Byłam też kochanką żonatego mężczyzny (bez dzieci), ale nigdy nie wiązałam z
nim swojej przyszłości, nie oczekiwałam, że odejdzie od żony. Przeżyłam też
związek z facetem, który był mężem i ojcem. Przysięgam, że niczego się nie
domyślałam, był z innego miasta, pracowaliśmy w różnych firmach, ale w jednym
budynku i nikt nie wiedział o naszym związku, bo oboje nie chcieliśmy na
początku ujawniać się z naszymi uczuciami. Nie było w tym nic niezwykłego,
przechodziliśmy etap zauroczenia, kiedy wystarcza własne towarzystwo, nie
zależy na poznawaniu znajomych, rodziny drugiej strony. Kiedy się jednak
dowiedziałam, że nie tylko ma żonę, ale również malutkie dziecki, przeżyłam
szok i zerwałam ten związek w sekundzie. Nie było mi lekko, tym bardziej, że
skazani byliśmy na swoją obecność jeszcze przez jakiś czas. Ale zawsze
uważałam, że budowanie własnego szczęści na czyjejś krzywdzie, (nawet jeśli
legalny związek chyli się ku upadkowi) jest po prostu zbrodnią.
Dlatego jako "rozwodowe dziecko", była kochanka czyjegoś mężą i ojca oraz
obeznie żona po zdradzie, bez wyrzutów sumienia potępiam każdą "trzecią", która
wie, czy nawet domyśla się i trwa w takim układzie, odciągając faceta od
rodziny. Natomiast współczuję każdej, która nie wiedziała, nie domyślała się
(bo to możliwe), a teraz spadło to na nią jak grom z jasnego nieba, a facet
jeszcze oczekuje, że to ona ma zdecydować, czy odpowiada jej taki układ, czy
się rozstaną - bo on żony wprawdzie nie kocha, ale dzieci, wspólne mieszkanie,
koszty rozwodu, może kiedyś, jak dzieci podrosną. Współczuję z całego serca i
cieszę się, że sama znalazłam siły,żeby to przerwać w jednej chwili. A teraz
rozumiem, co musiała przeżywać tamta dziewczyna, jeśli dowiedziała się o naszym
związku nawet już po fakcie. Później dowiedziałam się, że miała tak samona
imię, więc facet nie musiał obawiać się, że się pomyli, będąc z którąś z nas.
Może u mojego męża buło tak samo?
Uff, ale się rozpisałam, adrenalina mi skoczyła, nie powinnam się tak nakręcać.
Mam nadzieję, że przeczyta to czyjaś kochanka, albo jakiś zdradzający rzodzinę
facet i wyciągnie wnioski.

[Gość: Renata]

Jak widac masz spojrzenie na sprawe ze wszystkich stron. Dzisiaj najlepiej
czujesz jak boli byc osoba zdradzana. Nie mowie ze na to zaslugujesz, bo nikt
na to nie zasluguje, ale zdrada ma zawsze jakies zrodlo. I ty czy tez tamta
dziewczyna ktora maz zdradzil ja z toba popelnilyscie bledy . Nie zwalaj
wszystkiego wylacznie na te druga kobiete. Bo to nie rozwiaze niczego. Szukaj
problemu raczej pod wlasnym dachem. Zdrada to zawsze skutek a nie przyczyna
tego co zaczelo byc nie tak w zwiazku. Jesli zdecydowalas sie byc nadal ze
swoim mezem to wcale nie znaczy ze wasze zycie musi byc jedna udreka. Czas
leczy rany. I to co dzisiaj wydaje ci sie niemozliwe: a mianowicie ze mozecie
byc jeszcze ze soba szczesliwi jest calkiem realne. Wymaga to jednak sporego
wysilku, wybaczenia, nie wracania ciagle do tematu i optymizmu. Pozdrawiam.

[Gość: załamana]

Gość portalu: Agnieszka napisał(a):

> Ja zastałam swojego męża w domu z inna, on w slipkacha a ona w stoju bikini
> gotowała mu w mojej kuchni obiad.


Agnieszko, kiedy to przeczytałam, to doszłam do wniosku, że los jednak obszedł
się ze mną łagodnie. Nie zastałam ich razem w domu, w łóżku, nie wpadły mi w
ręce ich nagie fotografie.
Jak Ty się wtedy opanowałaś? Ja dokładnie wiem, w którym miejscu mojej kuchni
leży największy nóż.
Zbrodnicze myśli mam do teraz, choć nie wiem kim ona jest, znam tylko numer jej
komórki, choć pewnie i tak już go zmieniła. Żeby zerwać łączność z moim mężem,
a może żebym nie wiedziała, że nadal się kontaktują.
Mówi się, że czas jest najlepszym lekarstwem. Ale gdy czytam posty od tych
wszystkich poranionych istot, które nie pozbierały się po tak długim czasie, to
zastanawiam się, ile w nich zostaje uczuć i wiary, kiedy ten czas w końcu
uleczy. Czy można po czymś takim dalej żyć, a nie tylko wegetować? Czy można
znaleźć szczęście w innym związku? Nie myślę o sobie, bo chyba da się coś
jeszcze zrobić.

Jestem z Tobą, Agnieszko...

i z tymi wszystkimi, których spotkało coś podobnego i próbują się pozbierać.

[Gość: Agnieszka]

To było sałkowite zamórowanie nie potrafiłam myśłes jedyne co zrobiłam to
wyszłam na klatkę i zaczełam drzeć się na oboje ludziw po wychodzili i
zobaczyli jak moj kochany maż leci za sowja dziwka, powywalałm kasety porno
przed drzwi zeby ludziw widzieli co on wyprawia gdy ja jestem u lekarza z
dzieckiem. Ale wiesz nie było żadnej ulgi, ten ból jest tak straszny ze nic
go nie ukoi może tylko czas .
A co do numeru tel. to ja zdobiłm inaczej . Gdy był u nas ona i wyszed z
córeczką na spacer zostawił kom. w domu i wtedy przyszedł sms. rzecz jasna on
niej wiec nie wiele myśląc odpisałm jej że jes misio jest u zony i dziecka.
Po dwuch dniach zadzwoniła do mnie z wielkimi uwagami pod moją osobą że ona
jeste w ciązy a ja go trzmam, uświadomiłam jej że nie mamy jeszcze rwowdu i ze
wcale go nie trzymam. Wisz najnardziej co mnie zabolało to że dowiedziałam się
z czasem że mój nuemr tel. dostała od mojego "kochanego meża" Powiedziałm mu
że jeste świna i poraz kolejny mnie zadradził ale chyba to spłyneło po nim
jak woda po kaczce. Zostałam tylko poinformowana że ona zmieniła już numer
tel. i nie bede juz miała z nia kontaktu.
Obecie mój jeszcze mąż błaga mnie o powrót . Ale wczoraj wywinął taki numer
ze powiedział ze koniec. Powiedział ze podejrzewa mnie o to że usunełam kiedyś
ciaże ( jeste to totalna bzdura) i moze mnie pozwac do sądy.
Jak ja go nie nawidze .
Nie nawidze trzecich które bidulki pchają się w związek i uważają ze one są
lepsze on zony.
Dziś mi się żyć nie chce.

[Gość: menny]

Hej, Agnieszka -niestety byłaś żoną totalnej szmaty i zboczeńca , więc nie czuj
się tak podle.Powiedz sobie,że byłaś naiwna i ślepa, bo on taki musiał być od
dawna.Czego tu teraz żałować- chyba tylko straconego czasu.
A co do jego gróźb- czy debil nie wie,że kobiet nie karze się za aborcję to po
pierwsze, po drugie żeby wsadzić za nią lekarza zainteresowana kobieta musi
zeznać że taki fakt miał miejsce-do tego zaś nikt jej nie może zmusić.
Dodatkowo więc miałaś za męża nieuka i szantażystę. A może ty masz na niego
jakieś ekstra haki- bo winę za rozkład małżeństwa dzięki sąsiadom da się łatwo
udowodnić z korzyścią finansową dla ciebie.

[Gość: Agnieszka]

Jest draniem. Zastanaiam się tylko je trzeba mniec w sobie jadu że by wogle
wymyślic taki szantaż i jak mozna powiedzieć cos takiego do osoby z która sie
spedziło 7 lat. On doskonale wiem jakie jeste moje zdanie na temam aborcji.
Powiedział ze bym z naszymi prpblemy u księza i wszystko powiedział ze jestem
ubarta bo nie potrafi mu wybaczy jedo zdrad. Robi ze mnie tą niedobrą i bez
serca.
A co do haków na niego mam, ale nawet mi nie przyszło na myśł aby wyciągać to
ale teraz ... przemyśłe to. a moze nie warto się zniżać się do jedgo poziomu.
Pozdrawiam

[Gość: menny]

Rany boskie , to dodatkowo jest jeszcze faryzeuszem- z tych co to klęczą pod
figurą, a mają diabła za skórą.Kobieto, kopnij go w d... w te pędy i nie miej
sobie nic do zarzucenia.To mniej boli, gdy się oddaje razy, a nie - cierpliwie
nadstawia drugi policzek.Wiem, że to nie po chrześcijańsku - ale nikt nie ma
prawa wymagac bohaterstwa od nas zwykłych ludzi.To , by on poczuł się teraz
podle jest potrzebne dla twojego zdrowia psychicznego.Nie mówie tu o zemście-
co najwyżej o próbie wyrównania rachunków.
Trzymaj się i pamiętaj- myśl o swoich korzyściach- za dużo ostatnio straciłaś !

[Gość: Agnieszka]

dzieki za zatuchę Pozdrawiam

[Gość: załamana]

Gość portalu: Agnieszka napisał(a):

> Nie nawidze trzecich które bidulki pchają się w związek i uważają ze one
są
> lepsze on zony.
> Dziś mi się żyć nie chce.


Agnieszko,

nie wiem, jak Cię pocieszyć, dziś ty masz totalny dołek, a ja łykam prochy od
psychiatry i jestem trochę przytłumiona.
Ale trzymaj się, przetrwaj, choć boli, jak cholera, choć zrobiłoby się
wszystko, byle zagłuszyć to cierpienie.
Pozdrawiam serdecznie.

[Gość: z]

wysłałam Ci maila. Miłego dnia:))

[Gość: Renata]

Ddpowiedz dlaczego jest dokladnie zawarta w twoim liscie. Ty tylko dawalas nie
biorac nic w zamian; wyjscia z kolegami zeby mial odskocznie? A jaka ty mialas
odskocznie? Myslalas ze zatajac przed wszystkimi ze macie problemy malzenskie
spotkasz sie z jego wdziecznoscia, bo zakladalas ze to on jest winny a ty taka
wspanialomyslna. Poza tym cieszylas sie ze chociaz na zewnatrz mozesz sie
cieszyc opinia idealnego zwiazku.Siedzialas cicho jak myszka aby tylko
przyniosl do domu pare groszy, nie docenialas swojej pracy. Zylas oklamujac
sama siebie no i masz tego efekty.

do Renaty

[Gość: załamana]

Renato,
nie wiem, na który post odpowiadałaś, ale chyba czegoś nie zrozumiałaś. Nasze
małżeństwo nie było na pokaz. Pozwalałam mojemu mężowi na samotne wyjścia bo:
1. myślałam, że rzeczywiście ma dwie prace i należy mu się trochę rozrywki w
jego towarzystwie,
2. ja też miałam swoją odskocznię - moją przyjaciółkę, zakupy, a wtedy on
zajmował się naszymi dziećmi
3. każdy ma prawo do spędzenia części czasu po swojemu, nawet jeśli jest w
związku i nie zaniedbuje przy tym rodziny
4. nie czułam się bardzo zaniedbana, tylko trochę samotna; nie robiłam mu
jednak wymówek, bo wierzyłam święcie, że stara się o te "marne grosze", a jak
się interes rozkręci, to będzie działało na zasadzie perpetuum mobile i będzie
więcej czasu spędzał w domu. Gdyby te "marne grosze" były w ubiegłym roku, to
pojechalibyśmy razem na wakacje i oderwani od codziennych obowiązków,
potwierdzilibyśmy, że jest nam ze sobą dobrze (jemu było to czyba bardziej
potrzebne niż mnie).
Nie twierdzę, że to tylko jego wina, pewnie zrobiłam coś lub nie zrobiłam
czegoś, ale jak mi coś nie pasuje, to mówię o tym na głos, a nie tylko daję do
zrozumienia, albo czekam, aż się druga strona domyśli. A on nie dawał żadnych
sygnałów, więc kto tu żył w zakłamaniu?

[Gość: zuźka]

Nie obwiniaj się, bo nie masz czym. Zachowywałaś się NORMALNIE. Nie zrobiłaś
niczego, co mogłoby być powodem jego podłości. Nic go nie usprawiedliwia.

[Gość: Renata]

Wszyscy popelniamy bledy. Ja rowniez nie jestem od nich wolna. Absolutnie nie
jest moim celem cie krytykowac.Chcialabym jednak abys sama przeanalizowala to
co bylo nie tak w waszym zwiazku. Nie mowie ze musisz glosno bic sie we wlasne
piersi, ale jesli chcesz aby wasz zwiazek nadal funkcjonowal musisz uslyszec
od meza co nie podobalo mu sie w waszym zwiazku. Prawda jest zawsze gdzies
posrodku. On prawdopodobnie w pewnym momencie nie czul twojej milosci, czul
sie byc moze tylko jako zrodlo dochodu, a nie ukochany, czlowiek. A kiedy
pojawila sie na jego horyzoncie inna kobieta, ktora byc moze rowniez poczula
sie niedowartosciowana czy po prostu glodna czulosci i milosci to stalo sie.
Ja nie mowie ze tak powinno byc czy ze to dobrze. Absolutnie nie. Ale zycie
jest niestety bardzo skomplikowane i jest w nim mnostwo miejsca na rozne
odcienie szarosci. Pozdrawiam cie i bardzo chcialabym aby ten trudny okres w
twoim zyciu skonczyl sie i aby znowu zaswiecilo dla ciebie slonce.

[Gość: Renata]

Wszyscy popelniamy bledy. Ja rowniez nie jestem od nich wolna. Absolutnie nie
jest moim celem cie krytykowac.Chcialabym jednak abys sama przeanalizowala to
co bylo nie tak w waszym zwiazku. Nie mowie ze musisz glosno bic sie we wlasne
piersi, ale jesli chcesz aby wasz zwiazek nadal funkcjonowal musisz uslyszec
od meza co nie podobalo mu sie w waszym zwiazku. Prawda jest zawsze gdzies
posrodku. On prawdopodobnie w pewnym momencie nie czul twojej milosci, czul
sie byc moze tylko jako zrodlo dochodu, a nie ukochany, czlowiek. A kiedy
pojawila sie na jego horyzoncie inna kobieta, ktora byc moze rowniez poczula
sie niedowartosciowana czy po prostu glodna czulosci i milosci to stalo sie.
Ja nie mowie ze tak powinno byc czy ze to dobrze. Absolutnie nie. Ale zycie
jest niestety bardzo skomplikowane i jest w nim mnostwo miejsca na rozne
odcienie szarosci. Pozdrawiam cie i bardzo chcialabym aby ten trudny okres w
twoim zyciu skonczyl sie i aby znowu zaswiecilo dla ciebie slonce.

[Gość: załamana]

Zaczynam podejrzewać, że znasz mojego męża, że go tak bronisz...

Jak facet może się czuć niekochany i wykorzystywany materialnie, skoro na
każdym kroku dawałam mu odczuć, ile dla mnie znaczy, że doceniam, to co robi, a
wszystkie rachunki płaciłam sama, za wspólny dom, przedszkole wspólnych dzieci,
opiekunkę itd. Nie stawiałam go na piedestale, akceptowałam takim, jaki jest...
do tej pory...
Czy facetowi naprawdę jest łatwiej poświęcić tyle czasu i pomysłowości, żeby
znaleźć sobie kochankę, oszukiwać żonę, robić wszystko, żeby żona nie wiedziała
o tej "drugiej", a kochanka o żonie i dzieciach. Czy nie prościej byłoby
znaleźć 5 minut na rozmowę (zapewniam, że mój mąż nie próbował). Mnie by się po
prostu nie chciało tak kombinować. Ale cóż, oni chyba rzeczywiście z Marsa...

[carmella]

Najogolniej rzecz ujmojac : faceci to swinie

Chyba zadna kobieta nie jest w stanie tak zdolowac i spodlic faceta jak chyba
kazdy facet ma taki talent w stosunku do kobiet.

mam "faceta" i nie wiem czy to zwykly strach, czy moja pesymistyczna natura,
ale zasatnawiam sie co bym zrobila gdyby....
I jak bardzo on jest w stanie mnie skrzywdzic.
Mimo wielkiej milosci uwazam, ze faceci to swinie i za bardzo nie mozna im ufac
i absolutnie sie calkowicie nieuzalezniac!

Ale nawet zdrada/ czy inna krzywda przeczuwana boli

[Gość: P.]

Szkoda mi Ciebie. Naprawde szkoda, bo wiem, ze czujesz sie okropnie. Z drugiej
strony widzisz teraz, co kiedys stalo sie z Twoim udzialem innym kobietom.
Piszesz, ze nienawidzisz kobiet, ktore robia takie rzeczy innym kobietom. Tym
samym musisz chyba czuc nienawisc do samej siebie?
Podobno kazde dobro i zlo wracaja do nas wczesniej lub pozniej, w taki badz
inny sposob. Nie myslalas pewnie, ze zona faceta, z którym sypialas cierpiala z
tego powodu, prawda? Teraz wiesz to bardzo dokladnie. Tak dokladnie, jak nigdy
bys nie chciala. Ona przez to przeszla. Teraz musisz Ty. To nie koniec swiata,
choc bardzo trudno przez to przejsc. Czasami trudno po czyms takim rozstac sie,
a zostac tez tak po prostu nie mozna. Daj sobie chwile czasu. Tak dluga, jaka
bedzie Ci potrzebna, zeby podjac decyzje swiadomie, a nie pod wplywem emocji.
Pozdrawiam i zycze powodzenia!
P.

[aiszka4]

Gość portalu: P. napisał(a):

> Szkoda mi Ciebie. Naprawde szkoda, bo wiem, ze czujesz sie okropnie. Z
drugiej
> strony widzisz teraz, co kiedys stalo sie z Twoim udzialem innym kobietom.
> Piszesz, ze nienawidzisz kobiet, ktore robia takie rzeczy innym kobietom. Tym
> samym musisz chyba czuc nienawisc do samej siebie?
> Podobno kazde dobro i zlo wracaja do nas wczesniej lub pozniej, w taki badz
> inny sposob. Nie myslalas pewnie, ze zona faceta, z którym sypialas cierpiala
z
>
> tego powodu, prawda? Teraz wiesz to bardzo dokladnie. Tak dokladnie, jak
nigdy
> bys nie chciala. Ona przez to przeszla. Teraz musisz Ty. To nie koniec
swiata,
> choc bardzo trudno przez to przejsc. Czasami trudno po czyms takim rozstac
sie,
>
> a zostac tez tak po prostu nie mozna. Daj sobie chwile czasu. Tak dluga, jaka
> bedzie Ci potrzebna, zeby podjac decyzje swiadomie, a nie pod wplywem emocji.
> Pozdrawiam i zycze powodzenia!
> P.

Coś się pomieszało, przecież to chyba nie Renata sypiała z czyimś mężem. I nie
napisałam, że nienawidzę wszystkich, które są kochankami. Napisałam też, że
współczuję tym, które zaangażowały się w związek, nie wiedząc, że facet ma
rodzinę. Ja znalazłam siłę, żeby zakończyć taki związek, gdy prawda wyszła na
jaw i współczułam tamtej żonie już wtedy (choć mam nadzieję, że nigdy się nie
dowiedziała i to z powodu jej uczuć a nie dla spokoju swojego sumienia).
Tego, co teraz przeżywam, nie uważam za karę za moją przeszłość, że wróciło
zło, które kiedyś wyrządziłam. Gdyby tak było, to on, a nie ja, powinien teraz
cierpieć. Napisałam też, że życzę wszystkiego najgorszego tym, które (którzy) z
pełną świadomością budują swóje szczęście (???) na krzywdzie innych. Dotyczy to
zarówno tych, którzy są kochankami, jak i tych zdradzających. Może jak wrócę do
jakiejś równowagi, to nie będę tak radykalna. Ale w tej chwili czuję, że mój
mąż powinien poznać chociaż część bólu, jaki teraz odzczuwam i żeby wiedział,
dlaczego go to spotyka. Oczywiście nie mam zamiaru odpłacać mu pięknym za
nadobne, tak się nie poniżę, niczego bym tym nie osiągnęła.
Nawet do jego byłej(?) kochanki mam niejednoznaczny stosunek: jeśli wiedziała,
że ma rodzinę, to jej nienawidzę i jeśli kiedyś na nią trafię, to mogę nie
zachować się jak dama. Ale jeśli rzeczywiście nic nie wiedziała, to też jej
nienawidzę, bo jestem o nią zazdrosna, ale jej nic nie zrobię i, choć samej
przed sobą ciężko się przyznać, gdzieś w siódmym zakamarku duszy trochę jej
współczuję. Mojego męża można albo kochać nad życie, albo nienawidzić na
śmierć. Taki jest...
A ja miotam się między tymi skrajnościami, choć w małżeństwie, oprócz miłości,
wierności i zaufania, chciałam właśnie znaleźć spokój, poczucie równowagi i
bezpieczeństwa

[Gość: P.]

Przepraszam, przez nieuwage nie zmienilam tytulu, ale odpowiedz byla na Twoja
wypowiedz, o czym swiadcza wciecia w tekscie :)

Wspominalas o dwoch zwiazkach z zonatymi facetami i nie wspomnialas, ze za
pierwszym razem rowniez nie wiedzialas o istnieniu zony. Ten zwiazek mialam na
mysli.

Co do budowania szczescia na cudzym nieszczesciu zgadzam sie z Toba.

Poza tym, moze wbrew pozorom, jestem Ci blizsza, niz myslisz. No moze poza
romansowaniem z zonatymi facetami, bo tego faktycznie nie robilam. Nie
potrafilabym. W kazdym razie tak mysle.

Nie wiem, jak to przetrwasz, jak rozwiazesz ta sytuacje. Naprawde bardzo Ci
wspolczuje i zycze wszystkigo dobrego. Na pewno nie jest i nie bedzie Ci latwo
w najblizszym czasie.

[patrycja74]

Nie sądzę, aby to rzeczywiście musiało być spowodowane zachowaniem autorki
wątku. Czasami ludzie robią coś z powodu zwykłej nudy, albo pod wpływem chwili,
tylko dlatego, że mogą. Dopiero potem przychodzi chwila refleksji, bicie się w
piersi i próby tłumaczenia się przed sobą i innymi. Tyle, że wtedy jest już za
późno.

[Gość: Renata]

Oczywiscie nie znam twojego meza i nie jestem ani jego ani zadnego innego
zonatego faceta kochanka. Jestem tylko i wylacznie kochanka mojego wlasnego
meza. Ja nie bronie twojego meza, bo to co zrobil jest naganne. Ja chcialam
jedynie abys spojrzala na sprawe troszke szerzej, ale widze ze na to jest
jeszcze dla ciebie za wczesnie. Predzej czy pozniej jednak jesli bedziesz
chciala nadal z nim zyc( a mysle, ze warto jednak sprobowac ratowac wasz
zwiazek, bo tak wiele was laczy), bedziesz musiala mu zadac pytanie o to czego
mu w waszym zwiazku brakowalo. Wierz mi, jesli bedziesz wylacznie kreowac sie
na ofiare perfidnego oszusta to nie wroze wam calkowitego pojednania. Wasz
zwiazek moze po tym wszystkim stac sie nawet mocniejszy i szczesliwszy niz
przedtem, ale nie w sytuacji kiedy tylko on bedzie sie walil w piersi.Musicie
byc ze soba totalnie szczerzy. To co on zrobil to ewidentny blad, widoczny
golym okiem. Twojego bledu tak latwo nie mozna dostrzec. To nie jest latwo
przyznac sie ze sama zrobilam cos co doprowadzilo byc moze druga strone do
zdrady. On moze poczatkowo przyznac ci absolutna racje, swoja absolutna wine,
ale problem ktory w nim tkwil pozostanie nierozwiazany nadal i kiedys znowu da
o sobie znac....

[Gość: harpia]

Tak sobie czytam porady Renaty dla zdradzonych kobiet - i nie mogę się
nadziwić,że zawsze każe im zakładać worek pokutny:" wina jest zawsze po obu
stronach " itd.
Otóż nie wiem, jakiego męża ma Renata- ale albo jest to ostatni ciaptak, albo
jeszcze kiedys ją zaskoczy - a wtedy zobaczymy, jaka bedzie dla niego
wyrozumiała.
Koleżanko Renato- żona może byc chodzącym ideałem,zachowywać sie zgodnie z tym
co doradzają najlepsi psychoterapeuci i poradniki dla zamężnych kobiet,może w
zarodku usuwać jakiekolwiek czynniki mogące w przyszłości osłabić ich związek,
a mimo to ta dalekowzroczność nie ustrzeże jej przed nagłym napadem amoku u
pana męża .Bo na przykład mając zonę brunetkę zapragnął blondynki dla odmiany,
mając wysoką chciałby pobawić się z malutką itd.Powodów do skoku w bok są
tysiące, a mężczyzna czuje się rozgrzeszony społeczną tolerancją w rodzaju " bo
mężczyźni tak mają" "hormony" itd.
No i jeszcze są takie dobre Renaty starające się dokopać kobietom, które i tak
ledwo trzymają się życia po zdradzie tego jedynego.

Mimo wszystko nie zyczę Renacie , by na własnej skórze sprawdziła, jak to jest.

[niepewna1]

ani hormony ani blondynki - brunetki "na odmiane" nic tu nie tlumacza :
istnieja po prostu mezczyzni ktorzy zdradzaja i tacy ktorzy nigdy tego nie
zrobia bo potrafia zmierzyc ryzyko przygody i wiedza co straca (jesli zwiazek
jest satysfakcjonujacy) w wypadku wpadki (na 99% zawsze sie wydaje)
Faceci to nie swinie - niektorzy faceci to swinie.

[Gość: załamana]

niepewna1 napisała:

> ani hormony ani blondynki - brunetki "na odmiane" nic tu nie tlumacza :
> istnieja po prostu mezczyzni ktorzy zdradzaja i tacy ktorzy nigdy tego nie
> zrobia bo potrafia zmierzyc ryzyko przygody i wiedza co straca (jesli zwiazek
> jest satysfakcjonujacy) w wypadku wpadki (na 99% zawsze sie wydaje)
> Faceci to nie swinie - niektorzy faceci to swinie.


A co myślisz o facecie, z którym tak bardzo chcesz się spotkać, choć wiesz, że
ma rodzinę?(to przecież Ty jesteś autorką wątku pt. "W matni")
Może to mój mąż?
Twoja wypowiedź tutaj trąci hipokryzją

[niepewna1]

wcale nie ! jaka hipokryzja ? samo zycie
a myslec nic nie mysle : konstatuje ze jest to facet ktory zdradza

[Gość: załamana]

niepewna1 napisała:

> wcale nie ! jaka hipokryzja ? samo zycie
> a myslec nic nie mysle : konstatuje ze jest to facet ktory zdradza


A jeśli jednak to mój mąż - to jest świnią, czy nie?

[Gość: harpia]

No to na cholerę ci taki? W celach poznawczych? Piszesz pracę magisterską z
podrywania w internecie?

[niepewna1]

bo ludzie nie sprowadzaja sie do dupy ! i moga byc niezwykle interesujacy i nie
wierni !
mozna byc ostatnim podrywaczem i znakomitym kochajacym ojcem
wariatem i swietnym malarzem
alkoholikiem i znakomitym interesujacym artysta
narkomanem i pisarzem z ktorym nic tylko dyskutowac
prostytutka i miec serce na dloni
itd itp

[Gość: załamana]

niepewna1 napisała:

> bo ludzie nie sprowadzaja sie do dupy ! i moga byc niezwykle interesujacy i
nie
>
> wierni !
> mozna byc ostatnim podrywaczem i znakomitym kochajacym ojcem

A można być ostatnim podrywaczem i świetnym mężem?
I nie pisz, że taki człowiek to świetny ojciec - wzorzec dla dziecka. Wychowa
pokolenie kolejnych drani, takich, jak on.
Ciekawe, jeśli kiedyś będziesz miała córkę i mąż ją będzie zdradzał, to też
będziesz taka tolerancyjna?
Moja córka jest jeszcze malutka, ale mój własny ojciec był niezłym draniem.
Dobrze, że nie miał syna.

[alfika]

"mozna byc ostatnim podrywaczem i znakomitym kochajacym ojcem" (???)

zawsze mi się wydawało, że mój ojciec był znakomity m.in. dlatego, że mnie
wychowywał - polegało to np. na przekazaniu konkretnych przesłanek (z niemodnym
słowem: moralnych przesłanek).
Cóż...

[Gość: załamana]

Dzięki Ci, HARPIO, za Twoją ripostę.
Już zaczynałam się czuć jak ostatnia szmata, która najpierw jest kochanką
jakiegoś męża, czy tatusia, a potem lamentuje, że jako żonę też ją to spotkało.

Primo - czy kobieta jest kochanką, kiedy nie ma pojęcia, że facet jest już
zajęty, czy zaczyna być nią dopiero, kiedy się o tym dowiaduje? Ja chyba
niepotrzebnie użyłam tego określenia i wywołałam oburzenie. Cóż, ryzyko
szczerości. Nie chcę rozgrzeszenia, bo już wtedy czułam się podle, gdy okazało
się, że jednak jest żona, dziecko. Przyznałam się do tego na forum, żeby
uświadomić ewentualnym czytelnikom, że nie patrzę na swoją sytuację tylko z
pozycji żony. I że znalazłam sobie wtedy dość siły, żeby odejść, choć bardzo
się zaangażowałam, choć czułam się oszukana i nie mogłam wyjść i trzasnąć
drzwiami, lecz przez jeszcze jakiś czas byłam skazana na kontakty z nim.
Secundo - pierwsza myśl, jaka mi przyszła, kiedy mąż się przyznał, to było
właśnie -czym zawiniłam, co zrobiłam źle albo czego nie zrobiłam wcale, że do
tego doszło. Okazało się, że nie dałam powodu, a na pytanie dlaczego tak
postąpił- jedna odpowiedź - nie wiem. Na pytanie - w czym była lepsza, co go
tak przyciągnęło - nie wiem. Co sobie myślał, kiedy sypiał z nami obiema - nie
wiem. Jak wyobrażał sobie przyszłość, gdybym nie odkryła zdrady - nie wiem. To
skąd ja miałam wiedzieć przed, skoro on nie wie do tej pory? Masz rację,
Harpio, to chyba loteria
Tertio - rozpoczęłam ten wątek na forum, bo potrzebowałam wsparcia, kontaktu z
osobami, które poradziły sobie z podobnym problemem. Nie chodzi mi o to, żeby
ktoś za mnie podjął decyzję: zostać, odejść, zabić, ratować małżeństwo,
wybaczyć, czy nawet radził, jak postąpić - to muszę zrobić sama. Ja potrzebuję
wiedzy, jak PRZETRWAĆ ten koszmar, zanim osiągnę psychiczą równowagę i będę w
stanie racjonalnie myśleć. Wtedy przyjdzie czas na rozpatrzenie przyczyn,
błędów, skutków, nawet na refleksję, czy rzeczywiście to zemsta losu za moje
grzechy.

Ale jeśli ktoś pisze: masz to, na co zasłużyłaś, sama sobie na to zapracowałaś,
to życzę mu tylko, żeby nigdy nie znalazł się w podobnej sytuacji.

[Gość: załamana]

Dzięki Ci, HARPIO, za Twoją ripostę.
Już zaczynałam się czuć jak ostatnia szmata, która najpierw jest kochanką
jakiegoś męża, czy tatusia, a potem lamentuje, że jako żonę też ją to spotkało.

Primo - czy kobieta jest kochanką, kiedy nie ma pojęcia, że facet jest już
zajęty, czy zaczyna być nią dopiero, kiedy się o tym dowiaduje? Ja chyba
niepotrzebnie użyłam tego określenia i wywołałam oburzenie. Cóż, ryzyko
szczerości. Nie chcę rozgrzeszenia, bo już wtedy czułam się podle, gdy okazało
się, że jednak jest żona, dziecko. Przyznałam się do tego na forum, żeby
uświadomić ewentualnym czytelnikom, że nie patrzę na swoją sytuację tylko z
pozycji żony. I że znalazłam sobie wtedy dość siły, żeby odejść, choć bardzo
się zaangażowałam, choć czułam się oszukana i nie mogłam wyjść i trzasnąć
drzwiami, lecz przez jeszcze jakiś czas byłam skazana na kontakty z nim.
Secundo - pierwsza myśl, jaka mi przyszła, kiedy mąż się przyznał, to było
właśnie -czym zawiniłam, co zrobiłam źle albo czego nie zrobiłam wcale, że do
tego doszło. Okazało się, że nie dałam powodu, a na pytanie dlaczego tak
postąpił- jedna odpowiedź - nie wiem. Na pytanie - w czym była lepsza, co go
tak przyciągnęło - nie wiem. Co sobie myślał, kiedy sypiał z nami obiema - nie
wiem. Jak wyobrażał sobie przyszłość, gdybym nie odkryła zdrady - nie wiem. To
skąd ja miałam wiedzieć przed, skoro on nie wie do tej pory? Masz rację,
Harpio, to chyba loteria
Tertio - rozpoczęłam ten wątek na forum, bo potrzebowałam wsparcia, kontaktu z
osobami, które poradziły sobie z podobnym problemem. Nie chodzi mi o to, żeby
ktoś za mnie podjął decyzję: zostać, odejść, zabić, ratować małżeństwo,
wybaczyć, czy nawet radził, jak postąpić - to muszę zrobić sama. Ja potrzebuję
wiedzy, jak PRZETRWAĆ ten koszmar, zanim osiągnę psychiczą równowagę i będę w
stanie racjonalnie myśleć. Wtedy przyjdzie czas na rozpatrzenie przyczyn,
błędów, skutków, nawet na refleksję, czy rzeczywiście to zemsta losu za moje
grzechy.

Ale jeśli ktoś pisze: masz to, na co zasłużyłaś, sama sobie na to zapracowałaś,
to życzę mu tylko, żeby nigdy nie znalazł się w podobnej sytuacji.

[Gość: Renata]

Harpia zanim zaczniemy analizowac Renate i jej meza poanalizujmy Harpie i jej
ciaptaka. Niech Harpia zastanowi sie co pisze zanim palnie nastepna glupote.
Renata nie pisala porad dla zdradzonych kobiet, lecz dla jednej zdradzonej
kobiety. Czy Harpia rowniez jest zdradzana jak Zalamana i dlatego jest taka
wsciekla? Zdrada moze dzialac w dwie strony jak zapewne wiesz i z zycia i z
listu zalamanej, wiec nie pisz tylko o idealnych zonach i facetach " swiniach"

[Gość: Renata]

Jestes pelna niekonsekwencji. Przypominam ci , ze swoj watek zatytulowalas:
ZDRADA I CO DALEJ . Staralam sie wiec pisac na temat, co moze byc dalej. Jesli
chcesz wylacznie wsparcia , a nie trzezwego spojrzenia, bo jest jeszcze dla
ciebie za wczesnie na analizy to trzeba bylo zatytulowac watek: ZDRADA-
POTRZEBNE WSPARCIE. Jak widac masz w sobie duzo sily aby sie na mnie wyzywac,
moze wiec raczej skoncentruj swoja energie na swoim zwiazku a nie na analizie
mojej osoby. Twoj maz doskonale wie dlaczego cie zdradzil, ale nie moze ci
powiedziec tego zeby cie dodatkowo nie zranic. Ty zas chowasz nadal glowe w
piasek, tak jak dotychczas. Ty prawdy nie chcesz slyszec i dlatego on ci nie
powie nic. Ja rozumiem ze sa mezczyzni zdradzajacy wylacznie dla seksu, ale
twoj powiedzial ci chyba, ze sie zakochal wiec jak widac to nie byl tylko seks
dla niego. Nigdy ci nie powiedzialam ze zaslugujesz na zdrade bo sama bylas
kochanka zonatego i dzieciatego faceta. To ty sama czujesz ze cie to meczy, ze
to jakby wrocilo do ciebie. Ja zyczylam ci do tej pory wszystkiego
najlepszego. I niech tak zostanie, ale twoj charakter do najlepszych i
najbardziej wdziecznych nie nalezy. I moze tu jest pies pogrzebany. Szkoda mi
juz wiecej czasu dla ciebie.

[Gość: harpia]

Dobra decyzja, Renatko.Przestań wreszcie powtarzać na okrągło te same frazesy,
bo to juz nudne.Cały ten czas tracony tutaj na forum przeznacz dla siebie - z
pożytkiem dla wszystkich.

[Gość: Renata]

Ten post nie byl do ciebie.Odpowiedz raczej na ten ktory byl do ciebie
powyzej . Zalamana nie jest az taka zalamana zeby potrzebowala takiego
marnego" adwokata" jak ty.

Do Renaty

[Gość: A28]

Nie ma co dyskutowac. Nie denerwuj sie. Zauwaz jedno: prawie wszystkie
zdradzone zony sa chodzacymi idealami a ich malzonkowie podle swinie. Ja tylko
nie rozumiem jednego. Dlaczego wychodzily za maz za takiego padalca, kochaja go
bezgranicznie nadal i trzymaja sie pazurami jego podlego ciala? Jakos jak dotad
nigdy nie przeczytalam, zeby taka zdradzona i rozzalona potrafila powiedziec,
ze popelnila blad, ze wlasciwie dala powody do pojscia na lewo, bo z
oszalamiajacej kochanki, po slubie stala sie wydzielajaca swe cialo,
posiadaczka obraczki na palcu. Na przyklad. Albo ze zwiewnej panny mlodej
zrobil sie babsztyl. Albo jej maz wiecej nie pociaga fizycznie, ale jego
portfel i owszem. A wogole, najlepiej by bylo od chwili jej zamazpojscia
wszystkie inne, atrakcyjniejsze, wolne, czy po prostu kobiety, wystrzelac. Nie
byloby wtedy zagrozenia. Bo czytalas juz kiedys, zeby to maz byl winny??? On
zawsze zostaje uwiedziony, choc w domu ma taki zbior cnot wszelakich. I ona
zawsze jest zaskoczona, nic nie widziala przed tem, swiat jej sie wali i o
dobro dzieci chodzi. A on, ten zdradzajacy, swinia. Jak mogl jej to zrobic??
Kocha ja przeciez i tylko ja!! Malo ktora zdradzona zona, jesli ja to tak boli
i nie moze z tym zyc, pokaze drzwi i powie: zegnaj. I wiesz co? ja nawet gotowa
jestem twierdzic, ze maz, ktory wie, jakie go czekaja konsekwencje na wypadek
zdrady, sto razy sie zastanowi, zanim zdradzi. A taki, ktory przypuszcza, ze
malzonka urzadzi awanture i przytuli do piersi, nie ryzykuje niczym. I nie
chcialabym wiedziec ilu z tych, ktorym wspanialomyslnie przebaczono, smieje sie
w kulak. Czyta sie tu czasem wypowiedzi takich zdradzajacych mezow. Oni maja
swoja slubna gleboko gdzies. I ja sie im wcale nie dziwie. Jesli taka pani
glosi swoja absolutna nietolerancje zdrady a po fakcie jej poglady kurcza sie
do mikroskopijnych i wszystkowybaczajacych, to dlaczego maja tego nie robic,
skoro maja ochote?
I, oczywiscie, bywaja i madre zwiazki, gdzie zdrada pokazala ich slabe punkty i
oboje sa gotowi to przyznac i naprawic. Ale wtedy nie ma lamentu i wyzwisk,
tylko rozmowy pomiedzy zaintresowanymi i kompromis. Ale tego nie robi sie
publicznie.
Nie ma wiec sensu zadna konstruktywna rozmowa z tego typu "ofiara" podlego
chlopa. Ona i tak bedzie miala w wlasnym przekonaniu racje. Bo jak tu, na
forum, tak i w zyciu rola jej meza sprowadza sie do zarabiania pieniedzy,
trzymania pyska i dzialania na komando. No, moze jeszcze do zrobienia dzieci. A
jesli zdraza, to mu hormony graly, dziwka go uwiodla, lub biedny sie spil i nie
wiedzial co czyni. Swinia po prostu. Ale ona go kocha.
Pozdrawiam
A.

cos

[niepewna1]

chcialam po powyzszym napisac ale ...po co ? :-)))

[Gość: Renata]

Dziekuje ci A28 za twoj post. Napisalas dokladna i szczera prawde. Lepiej jest
zawsze obwiniac kogos innego niz samego siebie, szczegolnie kochanke, meza czy
nawet kogos obcego na forum kto pisze niecalkiem to co chcialoby sie
uslyszec.Pozdrawiam cie serdecznie , jeszcze raz dziekuje i ciesze sie ze sa
tu na forum ludzie tak madrzy i dojrzali zyciowo jak ty.

[Gość: harpia]

Widzisz, Renatka, minęłaś się w życiu z takim fajnym gościem jak A28 - to
właśnie była twoja wymarzona połówka.Ale może jeszcze nic straconego ?
O ile sobie przypominam , włóczycie się regularnie po wątkach o zdradzie- i z
lubością przypieprzacie właśnie kobietom. Może obaj jesteście facetami?
To by wiele tłumaczyło.

Jestem kobieta!!

[Gość: A 28]

A "chodze" tez i po innych watkach, ale takiego zbioru glupoty, jak wlasnie w
watkach o zdradzie nie ma prawie nigdzie. I na wszelki wypadek dodam, ze jestem
zamezna, niezalezna finansowoi psychicznie od mojego meza, wiedzie mi sie
swietnie i jesli moj maz mnie zdradza a ja tego nie wiem, to chyle czola przed
jego sprytem. Mnie wolno to samo. Jesli natomiast bym sie o tym dowiedziala to
w nastepnej minucie przestajemy jako zwiazek istniec. I to dziala w obie
strony. Dlatego lepiej nie zaczynac, jesli nam zalezy. A jesli nie zalezy, to
jaki w zwiazku bylby sens?
A.

[Gość: harpia]

Oj gościu, gościu ....Twój serwer cię zdradza, a gdybym miała czas przejrzeć
poprzednie wątki , zasypałabym cię tuzinami twoich własnych złotych
myśli ,wktóre wygłaszasz jako 100% mężczyzna , w dodatku używając rodzaju
męskiego. Przyłapawszy cię raz na kłamstwie, jak można traktowac serio całą
resztę twoich wywodów....

Slowo sie rzeklo....

[Gość: A28]

kobyla u plota. Czekam. Powiedzialas publicznie, wiec trzymam cie za slowo.
Udowodnij mi, ze jestem mezczyzna. I jesli ci chodzi o moje IP: *.proxy.aol.com
to uswiadamie cie, ze jest to jeden z najwiekszych, jesli nie najwiekszy
provider na swiecie. Miliony ludzi plci obojga!! Masz co robic. A wiec! Do
dziela!!
Ja jednak pozostaje przy tym, ze jestem kobieta!!
Pozdrawiam
A.

[Gość: kret]

To dziękuj za to że jesteś niezależna finansowo i psychicznie - każda z kobiet
która byłaby niezależna finansowo napewno inaczej zareagowałaby by na zdradę -
otwierając drzwi i wystawiając walizkę . Ale przeważnie zastanawia się po
chwilowym ochłonięciu - co dalej czy starczy mi na opłacenie komornego ,
rachunków , życie , co z płatną szkołą dzieci , z angielskim itp. I wychodzi
że nie starczy na nic , dorobek całego dotychczasowego życia idzie pod młotek
podziałowy , a my musimy wytłumaczyć dzieciom że tak naprawdę to od jutra na
nic nas nie stać . A mąż bez bagażu dzieci i problemów odlatuje spełniając się
w nowj miłości . I tak naprawdę to boli i zdrada i bezsilność i to że kochamy
tego człowieka i nienawidzimy jednocześnie . I to wszystko jeszcze bardziej nas
wykańcza psychicznie . Należy pogratulować Ci niezależności finansowej która
daje Ci konfort psychiczny , a mąż Twój który zdając sobie sprawę z tego - wie
że na głupoty sobie pozwolić nie może w momencie kiedy mu na Tobie zależy .

[Gość: Malwina]

dziekuj ? komu ? bogu ?
ma takie zycie jakie sobie urzadzila
inni tez

[patrycja74]

Wiesz? Znam wiele osób, które mówily to samo, co Ty. Tyle ze do momentu, kiedy
je to spotkalo i musialy skonfrontowac wlasne wyobrazenia o sobie i zyciu z
rzeczywistoscia.

[patrycja74]

Czlowiek nigdy nie wie, jak sie zachowa w danej sytuacji, dopoki sam jej nie
doswiadczy. Tylko teoretyzowanie bywa proste. Dla niektórych tu obecnych takze
napadnie na innych.

do A 28

[Gość: z]

chciałam Ci tylko powiedzieć, że zazdroszczę Ci tak niezłomnych i przejrzystych
zasad. Ja tez kiedyś takie miałam...

[Gość: Malwina]

az mnie korci zeby odp za A28 . Moge ?
to nie zasady - to charakter - zachowa do konca zycia :-)
z gory przepraszam najbardziej zainteresowana

[unknown10]

czy to polskie spoleczenstwo sklada sie z samych oszustow skoro tak swietnie
toleruje oszustwa?
zdrada to przede wszystkim oszustwo, czy tolerowalibyscie bycie oszukanym przez
bankowca, sprzedawczynie w sklepie, nauczyciela, lekarza, psychologa itp, itd?

mozna sie odkochac, przestac lubic czy znudzic soba - wyjscie jest proste i
uczciwe - rozstanie, a nie zdrady i udawanie ze to blad, przepraszanie i te
wszystkie bla bla bla..
przestancie tolerowac oszustwa i oszustow/tki - ot co

[Gość: af]

bardzo mocno jestem myslami z wami zawiedzionymi zonami. moj maz zdradzil mnie
tez. jedyne to co wiem, to fakt, ze strasznie trudno byc znow razem. to juz dwa
lata od kiedy znow jestesmy razem. ja caly ten czas cierpie. czy to warte, czy
lepiej to rzucic i szukac nowego szczescia.to takie trudne.

[Gość: af]

bardzo mocno jestem myslami z wami zawiedzionymi zonami. moj maz zdradzil mnie
tez. jedyne to co wiem, to fakt, ze strasznie trudno byc znow razem. to juz dwa
lata od kiedy znow jestesmy razem. ja caly ten czas cierpie. czy to warte, czy
lepiej to rzucic i szukac nowego szczescia.to takie trudne.

[Gość: załamana]

Gość portalu: af napisał(a):

> bardzo mocno jestem myslami z wami zawiedzionymi zonami. moj maz zdradzil
mnie
> tez. jedyne to co wiem, to fakt, ze strasznie trudno byc znow razem. to juz
dwa
>
> lata od kiedy znow jestesmy razem. ja caly ten czas cierpie. czy to warte,
czy
> lepiej to rzucic i szukac nowego szczescia.to takie trudne.




To ja ZAŁAMANA

Dziękuję za słowa wsparcia, krytykę przyjmuję z pokorą.

Do tej pory jednak wypowiadały się osoby, które są w trakcie naprawiania swoich
związków, które sobie nie poradziły, mimo, że minął rok, dwa, trzy lata...,
albo takie, które nie znalazły się w podobnej sytuacji i mimo całej swojej
empatii (w stosunku do mojego męża, jego kochanki, innych zainteresowanych i
mnie samej), nie bardzo są w stanie pomóc.
Może znalazłaby się choć jedna osoba - nie koniecznie kobieta, mężczyźni też są
zdradzani- ktoś, kto może powiedzieć: jesteśmy razem, poradziliśmy sobie, nigdy
nie będzie tak samo, ale przetrwaliśmy burzę i nasz ocean jest już spokojny.
Niech ten ktoś podpowie mi, jak to zrobić.

[Gość: Mirella]

Zdrada ciągle boli, mimo upływu lat. Nie znam w swoim otoczeniu żadnego
małżeństwa, w którym doszło do zdrady i dalej było dobrze.
Ja przepłakałam całe 4 lata, zanim zdecydowałam się odejść od męża. Wiem teraz
po wielu latach, że była to najlepsza decyzja jaką podjęłam.
Bałam się też, że nie poradzę sobię finansowo. Poradziłam sobie jednak całkiem
nieźle. Teraz dopiero doceniam spokojne, przespane noce, normalnie
zorganizowane życie, minimalną ilość stresów.
Gdyby nie rozwód, byłabym psychicznym strzępem człowieka.
Prawdą jest to, co piszą A28 i Renata, że gdzieś w związku tkwi jakiś problem
jak dochodzi do zdrady (ja nigdy nie twierdziłam, że wina leży wyłącznie po
stronie ex-męża, moje "zasługi" także były). Uświadomie nie tego sobie jednak
nie zmniejsza bólu.
Dopiero od 2-3 lat jestem znów normalną osobą, mam ochotę na życie, staram je
sobie zorganizować tak, aby MNIE było dobrze. To jest naprawdę możliwe.
Dopiero teraz mogę powiedzieć: ŻYCIE jest piękne :-))
serdeczności dla wszystkich.

[polifoniczne.dzwonki]

Po przeczytaniu całego wątku tak sobie myslę, że ty jednak koniecznie chcesz,
by wróciły stare dobre czasy - a one już nie wrócą . Różni ludzie dawali ci
dobre rady , oceniali twojego ślubnego, nie wyszło na jego korzyść , niestety.
Czy Ty chcesz jednak trzymać sie go kurczowo, bo myslisz, że on jest tylko
chwilowo zamroczony a potem rozum mu wróci? Nawet jak troche otrzeźwieje, to
potem będzie mu łatwiej pakować się w następne afery.Po co ci to ?

zacznnij od siebie

[Gość: aga]

przestań rozczulać zię nad sobą bo może być gorzej. Skup się na tym co masz -
dziecku (dzieciach), pracy. to naprawdę dużo.
w pracy nikogo nie będą obchodzić twoje kłopoty, zaczniesz jak sama piszesz
zawalać zlecenia to cię wywalą i tyle. Z czego się utrzymasz? musisz być
niezależna. Zajmij się dziećkiem ( dziećmi) im się naprawdę świat wali- ty
niestety jesteś duża. wszystko da się przeżyć a czas naprawdę robi swoje. jak
musisz płakać to p`lacz- ale jak swoje zrobisz- w pracy w domu. Zacznnij
odpowiadać za siebie nie czekaj na pomoc innych - może przyjdzie a może nie.
Zobaczysz, że to nie takie trudne.

[Gość: załamana]

Agnieszko,
napisałam do Ciebie w ubiegłym tygodniu na prywatny e-mail.
Nie wiem, czy nie dostałas mojej wiadomości, nie miałaś czasu odezwać się, czy
może przypadkiem Cie czymś uraziłam?
Skasowałam niechcący Twój adres, dlatego tą drogą proszę Cię o kontakt, nawet
jeśli mi napiszesz, że nie jesteś zainteresowana.
Pozdrawiam,
[e-mail]

[Gość: krycha]

rozum moze ale nie musi wrocic mniej wiecej po miesiacu znam to ,tylko ze u
mnie byla ta roznica ze moj maz twierdzil ze kocha mnie a co do niej nie umial
sie okreslic,minelo 7 miesiecy a mnie wciaz boli tego sie nie zapomni mozna
tylko nauczyc sie z tym zyc i dopoki sie tego nie zrozumie przechodzi sie
koszmar,zaakceptuj to albo odejdz,moze byc jeszcze wspaniale u mnie tak
jest,pomimo bolu kochamy sie nadal a i zwiazek jest owiele glebszy bogadszy w
doswiadczenia ,wiem jedno nigdy wiecej przez to nie przejde jesli sie powtorzy
to bedzie to koniec.powodzenia.

[Gość: załamana]

Gość portalu: krycha napisał(a):

> rozum moze ale nie musi wrocic mniej wiecej po miesiacu


Nie wiem, czy masz na myśli rozum mojego męża, czy moją zdolność logicznego
myślenia i umiejętność podjęcia decyzji. Jeśli to ostatnie, to jestem
przegrana, bo wątek rozpoczęłam 2 miesiące po "fakcie" i nadal nie jestem
pewna, co zrobić.
To znaczy jestem pewna w zależności od nastroju - wyrzucam go z domu trzy razy
w tygodniu, by się potem uspokoić i poprosić, żeby się jednak nie pakował.
Czyli właściwie ta huśtawka emocjonalna nie pozwala mi myśleć rozsądnie.
Ale jeśli twierdzisz, że można z tym żyć - nie odchodząc od męża i chociaż
boli, to nadal się kochacie - to jest dla mnie nadzieja.
Nie chcę związku "za wszelką cenę", ale chcę spróbować wszystkiego, żeby go
uratować, a odejść, jeśli się nie uda.
Dzięki za Twój post i pozdrawiam ciepło :)

[Gość: aga]

czy przypadkiem nie polubiłaś tego stanu- przeżywasz, możesz czuć się
skrzywdzona, możesz wyrzucać, godzić się, coś się dzieje, nie jest nudno.
Naprawdę warto wymagać coś od siebie - tylko to kosztuje. jeżeli to trwa dwa
miesiące a ty wciąż nie wiesz co chcesz - to tak jakby było ci z tym dobrze.
Nigdy nie żałuję dorosłych - może jednak pomyslisz o dzieciach? postaw się na
ich miejscu-wyrzucanie, awantury, powroty, Dużo w tobie niestety
niedojrzałości i egoizmu.

[Gość: załamana]

Gość portalu: aga napisał(a):

> czy przypadkiem nie polubiłaś tego stanu- przeżywasz, możesz czuć się
> skrzywdzona, możesz wyrzucać, godzić się, coś się dzieje, nie jest nudno.
> Naprawdę warto wymagać coś od siebie - tylko to kosztuje. jeżeli to trwa dwa
> miesiące a ty wciąż nie wiesz co chcesz - to tak jakby było ci z tym dobrze.
> Nigdy nie żałuję dorosłych - może jednak pomyslisz o dzieciach? postaw się na
> ich miejscu-wyrzucanie, awantury, powroty, Dużo w tobie niestety
> niedojrzałości i egoizmu.

Dzieci w to nie mieszam, nie robię awantur, przez ten czas ani razu nie
podniosłam głosu, rozmowy odbywają się przeważnie wieczorem, jak położę maluchy
spać. Nigdy nie widziały, jak mąż się wyprowadza czy wraca (zresztą aż tak
daleko nie zaszliśmy, skończyło się na słowach).

A jak cofniesz się do postów innych zdradzonych (nawet w tym wątku) to
poczytasz, że zbierały się rok, a nawet kilka lat, zanim podjęły ostateczną
decyzję.
Uważasz, że mi, im z tym dobrze? Ponieważ nie poradziłam sobie przez dwa
miesiące, a nikt z mojego otoczenia nie był nawet w podobnej sytuacji, dlatego
zaczęłam pisać na forum. I podjęłam inne działania, żeby wreszcie na coś się
zdecydować, choć na efekty muszę poczekać.
A to wcale nie jest takie łatwe - zdecydować czy tylko jeść, czy tylko pić...
Ale masz rację - muszę wziąć się w garść.

[patrycja74]

Myślisz, że taki stan może się komukolwiek podobać? To nie jest prosta
sytuacja, tu nie ma 100%-ego dobrego wyjścia. Z perspektywy czasy każda decyzja
może się okazać równie dobrze dobra, jak i zła. Poza tym każdy jest inny. Są
tacy, którzy potrafią rzucić wszystko w jednej chwili, nie oglądając się na nic
i na nikogo, ale są też tacy, którzy rozważają wszystko po sto razy, próbują
wciąż od nowa. Moim zdaniem nie ma tu egoizmu, a jedynie wielki ból i żal, a te
potrzebują czasu. U każdego wedle jego potrzeb. To jakby cos w rodzaju zaloby.
Nic nie mozna przyspieszyc.

[Gość: krycha]

oczywiscie ze jego rozum mam na mysli moj maz zrozumial co moze stracic mniej
wiecej po miesiacu,nigdy nie przyzna sie do tego ale wiem ze pomyslal ze go
zdradzam albo zamiezam wtedy tamta stracila go na zawsze ,zaczol sprawdzac mnie
pytac czy go zdradzilam czy co smieszne chociaz sie calowalam z kims
innym,wtedy wrucil na dobre,a teraz jest poprostu wspaniale sa chwile
zwatpienia ale one zostana ,a jesli idzie o twoj stan emocjonalny to wiem
dobrze o czym piszesz,ostatnia juz bardzo powazna awantura byla mniej wiecej po
4 miesiacach ale byla ostatnia.

[Gość: M]

Czesc Zalamana.Wspolczuje Ci bardzo.Jestem facetem,ale spotkala mnie identyczna
sytuacja.Wiem jak cierpisz.Moje rady (z autopsji):
1.Zakoncz sytuacje,ze maz ma 2 kobiety.Sprowadza sie to zazadania separacji
(niekoniecznie sadownej,moze byc tylko jego wyprowadzka)
2.Nie deklaruj na razie ze chcesz rozwodu.
3.Wytrzymaj presje aktualnego cierpienia i NA BOGA nie zabiegaj o wzgledy meza
4.Idz po porade do adwokata,zacznij przygotowywac sie do rozwodu (to nie znaczy
ze do niego dojdzie)
5.Przyzwyczajaj sie do mysli,ze najlepszy przyjaciel okazal sie wrogiem(to nie
znaczy ze na zawsze tak zostanie)
6.Zakoncz obwinianie siebie i za wszelka cene mysl o sobie dobrze
7.Traktuj meza uprzejmie ale z rezerwa,zadaj wspolfinansowania dzieci i
wsparcia w opiece nad nimi
8.Zorganizuj sobie wsparcie psychiczne najblizszych przyjaciol i rodziny.
9.Nie inicjuj z wlasnej inicjatywy "wyjasniajacych" rozmow z mezem
10.Nie podejmuj daleko idacych decyzji,cierpienie musi sie
wypalic
TRZYMAJ SIE!!!!!!1!!!!

Dalej ? Do widzenia.

[Gość: Rezi2]

Mam to za soba. Nie chce sie wywodzic na ten temat, zwlaszcza, ze zaraz zostane
obrzucony błotem na tym forum.
Sprawa jest prosta - DO WIDZENIA. Wiem, probowalem, 1.5 roku meczylem sie. Nie
warto.Uwierz mi.

[Gość: krycha]

ale probowalas !wiec nie mow ze nie warto ,nie kazdy jest taki sam dopoki nie
sprobujesz nie mozesz powiedziec ze warto czy nie ,ty juz wiesz zalamana nie.

[Gość: Rezi2]

próbowałeś - jestem facetem :)

[Gość: sabna]

Do wszystkich Pań, które twierdzą że mężowie zdradzają żony bo się zaniedbały,
bo coś w związku było nie tak. To nie do kóńca jest prawda wydaje mi się że
większość ludzi zdradza z nudy. Z nudy wynikajacej z faktu bycia z jedną osobą
od wielu lat, a dookoła tyle atrakcyjnych kobiet i mężczyzn. Po kilku latach
sielanki dostrzega się że wiele rzeczy jest niedostępnych a bardzo
pociagających,zakazany owoc najbardziej smakuje. Napewno i Wam podobaja się
inni mężczyźni lecz problem tkwi w charakterze i umiejętności powiedzenia nie.
Jedni to potrafią inni nie. Żadna ze zdradzanych kobiet nie może czuć się
winna - to nie przez to że coś w związku było nie tak mężowie Was zdradzali.
Zdradzali bo byli słabi i bez charakteru, bardziej cenili swoją przyjemnośc niż
rodzinę. A jesli rzeczywiście coś według nich w zwiazku było nie tak to powinni
się starać to naprawić, lub odejśc zanim znajdą sobie kochankę.
Załamana mam nadzieję że okres żałoby po straconych złudzeniach niedługo minie
i odnajdziesz jeszcze wiele szczęścia w zyciu.
Pozdrowienia,
Sabna

[Gość: Elbereth]

Nie jestem pewna czy to odpowiednie miejsce na moj post, ale moze nie bedzie
tak zle. Otoz od dwoch tygodni jestem w zwiazku( jesli mozna to tak nazwac) z
zonatym facetem. O tym ze nie jest sam dowiedzialam sie po dwoch dniach
znajomosci. Od poczatku laczyl nas ,,magnetyzm,, wiec postanowilam , brutalnie
mowiac, olac ten fakt . Liczylo sie dla mnie tylko moje szczescie. I tak bylo
do dzis. Dopiero gdy przeczytalam listy Tych Zdradzonych zdalam sobie sprawe,
ze to co robie jest okropnym swinstwem. Sama pochodze z rozbitej rodziny i niby
wiem ile cierpienia doznalam... Teraz wiem, ze zle robilam spotykajac sie z
nim. Jako kobiety powinnysmy byc wzgledem siebie solidarne i nie odbierac sobie
nawzajem facetow. Jest mi naprawde strasznie przykro wzgledem jego zony jak i
Was, ktore cierpicie. Nie zdobede sie na tyle owdagi by ja przeprosic( ale czy
to cokolwiek by dalo???) ale moge przynajmniej zakonczyc natychmiast ten uklad
i nigdy wiecej w podobny sie nie pakowac. Sercem jestem z Wami, dziewczyny.
Jestescie silne i to wspaniale ze mozecie nawzajem sie wspierac. Oby los byl
dla Was w przyszlosci laskawszy!!!

[Gość: aiszka4]

Gość portalu: Elbereth napisał(a):

> Nie jestem pewna czy to odpowiednie miejsce na moj post, ale moze nie bedzie
> tak zle. Otoz od dwoch tygodni jestem w zwiazku( jesli mozna to tak nazwac) z
> zonatym facetem. O tym ze nie jest sam dowiedzialam sie po dwoch dniach
> znajomosci. Od poczatku laczyl nas ,,magnetyzm,, wiec postanowilam ,
brutalnie
> mowiac, olac ten fakt . Liczylo sie dla mnie tylko moje szczescie. I tak bylo
> do dzis. Dopiero gdy przeczytalam listy Tych Zdradzonych zdalam sobie sprawe,
> ze to co robie jest okropnym swinstwem. Sama pochodze z rozbitej rodziny i
niby
>
> wiem ile cierpienia doznalam... Teraz wiem, ze zle robilam spotykajac sie z
> nim. Jako kobiety powinnysmy byc wzgledem siebie solidarne i nie odbierac
sobie
>
> nawzajem facetow. Jest mi naprawde strasznie przykro wzgledem jego zony jak i
> Was, ktore cierpicie. Nie zdobede sie na tyle owdagi by ja przeprosic( ale
czy
> to cokolwiek by dalo???) ale moge przynajmniej zakonczyc natychmiast ten
uklad
> i nigdy wiecej w podobny sie nie pakowac. Sercem jestem z Wami, dziewczyny.
> Jestescie silne i to wspaniale ze mozecie nawzajem sie wspierac. Oby los byl
> dla Was w przyszlosci laskawszy!!!


Broń Boże jej nie przepraszaj. Jeśli nic nie wie (to dopiero dwa tygodnie), to
możesz oszczędzić jej bólu i cierpienia. Jeśli mąż jej nie powie, to sam będzie
musiał poradzić sobie z tym oszustwem, jeśli powie - to będzie miał jeszcze
większy problem. Być może znajdzie sobie kogoś innego na Twoje miejsce, żona i
tak będzie cierpieć, ale nie przez Wasz związek, tylko męża z kimś innym. A
może Twoja postawa da mu do myślenia, w ich małżeństwie polepszy się, a Ty
spotkasz najcudowniejszego faceta na świecie, którego nigdy nie będziesz miała
ochoty zdradzić, ani on Ciebie. I zaoszczędzisz sobie rozczarować,
niespełnionych obietnic, samotnych świąt w obecnym związku(bo idziemy do
teściów, bo dziecko, żona chora).
Cokolwiek uczynisz, wierzę, że Ci się ułoży. Ty będziesz szczęśliwa, inni też.
Życzę tego z całego serca:-)))))

do Elbereth

[Gość: Z.]

Nie chcę, żeby to zabrzmiało patetycznie ale...dziękuję Ci. masz prawdziwą
klasę.Życzę Ci wszystkiego najlepszego i faceta, który na Ciebie zasługuje
Pozdrawiam.

[Gość: Wiesz kto...]

Gość portalu: Z. napisał(a):

> Nie chcę, żeby to zabrzmiało patetycznie ale...dziękuję Ci. masz prawdziwą
> klasę.Życzę Ci wszystkiego najlepszego i faceta, który na Ciebie zasługuje
> Pozdrawiam.


I Ty tutaj Z? Jeszcze nie znudziło Cię moje biadolenie?
Dzięki za kartkę, mam nadzieję, że moją też dostałaś.
Pozdrawiam serdecznie :-)))

Wiesz ktosiu:))

[Gość: Z]

Witaj witaj...:))))))))))))