taki sobie dzień

[Gość: bettina]

Pięc lat temu umarła moja Babcia. To był dzień jej 82 urodzin. Przyszłam z
prezentem, a ona już nie żyła. Z różnych powodów, nagle, całe moje życie
zupełnie się zmieniło. Dostałam mieszkanie, w którym czułam sie bardzo, bardzo
samotna,musiałm regularnie pracować żeby je utrzymać, związałam się za szybko z
kimś z kim nie powinnam i w końcu zostałam samotną matką. Nie jestem
nieszczęśliwa. Ale dziś mija właśnie równo 5 lat od tamtej chwili. Gdyby ona
wiedziała...Gdybym ja wiedziała wtedy ...
Piszę to bo właściwie nie mam o tym komu powiedzieć. A może nie chcę. Wtedy tez
duzo o tym nie mówiłam. Pracowałam. Wydawało sięchyba, że nie ma to dużego
wpływu na mnie i moje zycie, że wszystko jest OK.
To taki mój sądny dzień.
Dziś jest juz zupełnie inaczej. Jestem kimś zupełnie innym, takim dorosłym,
ostrożnym, doświadczonym, jestem duzo silniejsza. znów jestem samotna, a jednak
to nie jest już tak ciężkie. Chociaż oczywiście bywa kiepsko.
Tęsknię za moją Babcią.
mogłabym jej powiedzieć - Babciu, po twojej śmierci wszystko sie, przepraszam,
na maksa zjebało. Jak atak na World Trade Center. Radzę sobie. Staram się. Ale
czasem bardzo żałuję, że już wtedy umarłaś.
Czy ktoś z was też miał taki dzień w życiu?
Jeden dzień, w którym - jeszcze raz bardzo przepraszam - gówno eksplodowało ?

[Gość: Jolo]

Zajebisty';'';fakt ze dopiero od 12

[Gość: barabasz]

wszyscy chyba mielismy lub bedziemy miec taki dzien, bettino.

..."nie dzwonce nazajutrz
kiedy rozmawialismy poprzedniego dnia
-to nie przynosi nic dobrego..
wczoraj tez mowiles:
czuje sie dobrze, siedzi w fotelu,
oglada telewizje.
-dzis juz Go nie ma z wami - z nami,
a to dopiero rok minal
odkad mnie nie ma t a m ..."

od smierci mojego dziadka minelo juz osiemnascie lat.
nie moglem byc na pogrzebie. owczesna PRL nie dala mi wizy.

piec lat temu, dokladnie 06.11.96 urodzil sie moj synek.

jestes silna kobeita. potrafisz kochac.
jest jeszcze duzo do zrobienia.

- pozdrawiam Cie serdecznie
- b.

[Gość: dike]

Ja też pamiętam dzień, w którym umarła moja Babcia...Miałam wtedy 10 lat.
Babcia 90.
Moi bracia odrabiali lekcje. Ja siedziałam na fotelu ustawionym przy babcinej
kanapie (bo Babcia przeważnie leżała, ale była bardzo "trzeźwa" na umyśle...)
i czytałam jakąś książkę. Było około 6 wieczór, usłyszałam pytanie do Babci:
Co Mama chce dzisiaj na kolację? A potem... okazało się, że Babcia umarła.
Rozmawiałam z Nią jakieś 10 minut przedtem, pytała, co czytam i takie
tam...Chyba nawet coś odburknęłam, bo książka była ciekawa...
Po raz pierwszy śmierć przeszła wtedy obok mnie tak blisko...A ja niczego nie
zauważyłam!