Dodaj do ulubionych

mama-przyjaciolka?

15.03.03, 02:29
mam pytanie szczegolnie do forumowiczek. czy uwazacie, ze zbytnia zazylosc
miedzy matka a corka jest wskazana? rozmawianie o wszystkim? kiedys strasznie
chcialam by moje relacje wlasnie tak wygladaly z moja mama, ale spotkalam sie
z kilkoma opiniami, ze "zdrowiej" jest, gdy jednak jakis dystans pozostaje.
nie wiem czy wyluszczylam zrozumiale o co mi chodzi w tych kilku zdaniach. w
razie czego uzupelnie swoje pytanie "w praniu":))

pozdrawiam
cossa
Obserwuj wątek
    • Gość: wrednababa Re: mama-przyjaciolka? IP: *.szczecin.sdi.tpnet.pl 15.03.03, 11:33
      ..bardzo dobrze i fajnie mieć świetny kontakt z mamą....ale, czy rozmawiać tak
      totalnie o wszystkim,jak z przyjaciółką? to już zalezy od tego jaka ta matka
      jest....ja wiem, ze moge z moją pogadać o wszystkim, ale nie o wszystkim mówię,
      bo czasem niepotrzebnie się martwi. Mam natomiast koleżankę, która ma właściwie
      jedną i jedyną przyjaciólkę- własnie swoją matkę... tyle tylko, ze jest to
      osoba która nie bardzo sie nadaje na bycie przyjaciółką... po prostu rozpowiada
      wszystko znajomym..uwielbia się chwalić swoją córką i jak zacznie o niej mówić
      to kończy się na tym, ze opowie i to z czym ona się jej zwierzała...i dochodzi
      do tego że wszyscy bardziej i mniej znajomi znają relacje między córką i jej
      chłopakiem, włacznie z tym co jej wyszeptał jak wręczał jej kwiaty na
      dworcu,kiedy do niego pojechała. Uważam że to żałosne, ale kobieta ma tak
      plotkarską naturę , że nie zdaje sobie sprawy, ze moze tym zrazić do siebie
      swoje jedyne dziecko....
      tak więc może nie nalezy patrzeć na to, czy to mamam czy nie, tylko czy to jest
      osoba godna zaufania i bycia przyjacielem..
    • kamfora Re: mama-przyjaciolka? 15.03.03, 12:14
      cossa napisała:

      > mam pytanie szczegolnie do forumowiczek. czy uwazacie, ze zbytnia zazylosc
      > miedzy matka a corka jest wskazana?

      Nigdy nie jest wskazane nic, co "ZBYTNIE";-)

      Zależy od tego, w jakim jesteś wieku.
      Rozmawianie "o wszystkim" z mamą jest powrotem do
      dzieciństwa. Chyba, że mama również odwzajemnia tę szczerość.
      Ale nie sądzę, że chciałabyś, aby mama z Tobą o wszystkich swoich
      sprawach rozmawiała. Ja przynajmniej nie przypuszczam, że takie coś
      mogłoby być możliwe.
      • cossa Re: mama-przyjaciolka? 16.03.03, 01:42
        kamfora napisała:

        tu nie chodzi o mnie:) nie mam najlepszego kontaktu z mama i od zawsze marzylam
        o tym, bym mogla jej "zaufac jak przyjaciolce". z czasem zaczelam sie
        zastanawiac po prostu czy moje marzenie dzis ma sens. czy to faktycznie jest
        dobre. i stad moje pytanie:))

        pozdrawiam
        cossa

        > Zależy od tego, w jakim jesteś wieku.
        > Rozmawianie "o wszystkim" z mamą jest powrotem do
        > dzieciństwa. Chyba, że mama również odwzajemnia tę szczerość.
        > Ale nie sądzę, że chciałabyś, aby mama z Tobą o wszystkich swoich
        > sprawach rozmawiała. Ja przynajmniej nie przypuszczam, że takie coś
        > mogłoby być możliwe.
    • speedymika Re: mama-przyjaciolka? 15.03.03, 20:11
      Ja zawsze marzylam o Mamie-przyjaciolce, niestety rzeczywistosc byla(i jest)
      inna.
      Mysle ze dobrze jest miec w Mamie taka opoke, kogos na kogo zawsze mozna
      liczyc, komu mozna powiedziec to wszystko co boli i to co cieszy.
      Niekoniecznie na zasadzie codziennych raportow, meldunkow o wszystkim. Ale miec
      swiadomosc ze moge - ze nie zostane wysmiana, odrzucona.
      Chcialabym byc taka Mama kiedys.

    • procesor Re: mama-przyjaciolka? 15.03.03, 23:02
      Nie. Nie chciałabym żeby moja mama była moja przyjaciółka. :)
      Do kumplowania mam inne osoby - i ni echodzi tu o wiek.
      MOja mama jest mi bardzo bliska. Różne były miedzy nami układy - al ezawsze
      była moja MAMĄ. Taka prawdziwą. A z wiekiem coraz lepiej ja rozumiem. Zwłaszcza
      odkąd jestem mamą.
      Czy mama musi byc przyjaciółka żeby z nia rozmawiac szczerze?? Ni ewystarczy
      jeśli jest normalnym bliskim człowiekiem?
      • cossa Re: mama-przyjaciolka? 16.03.03, 01:47
        Wlasnie podobne opinie spowodowaly, ze dumam nad tym jak to jest:) dziekuje
        procesorq:)

        pozdrawiam
        cossa

        procesor napisała:

        > Do kumplowania mam inne osoby - i ni echodzi tu o wiek.

        • Gość: eva07 Re: mama-przyjaciolka? IP: *.zabkowska.sdi.tpnet.pl 16.03.03, 03:29
          NO tak mam bardzo bliskie stosunki z moja mamą i bardzo ją kocham.Odkad jestem
          juz zupelnie, zupełnie dorosła w zasadzie moge z nia gadac prawie o wszystkim.
          NO moze z wyjatkami. PO pierwsze jednak dla mnie matka jest troche jak wzorzec
          wymagan wobec mnie samej - nie jest to osoba,której bym powiedziała, że dajmy
          na to, w jakims zapomnieniu, zdradziłam męza, jesliby do tego doszło. W ogóle
          mama w sprawach erotyczno - sercowych moze byc tylko częsciowo partnerką, bo to
          partnerstwo mui byc wzajemne, a erotycznych zwierzeń naszych matek rzedko mamy
          ochotę słuchać. Choć... im czlowiek starszy tym bardziej wyrozumiały dla
          własnej matki (tak jest w moim przypadku).Natomiast bezwzglednie
          odradzam "przyjaciółkostwo" w wieku nastoletnim.Zaufanie- tak, Ale jednak pewna
          hierarchia. TO porządkuje swiat i dodaje poczucia bezpieczenstwa.
          • Gość: doswiadczona Re: mama-przyjaciolka? IP: *.ny5030.east.verizon.net 16.03.03, 16:13
            Jestem matka - przyjaciolka. Kiedy moja corka miala nascie lat, oczywiscie tak
            nie bylo. Teraz jest dorosla kobieta i od lat zyjemy w wielkiej przyjazni
            (nasza milosc jest czyms osobnym). Zblizyly nas trudne lata jakie wspolnie
            przeszlysmy,a moze i tak by to nastapilo, 6 lat wielkiego oddalenia nie
            zmienilo tez nic. Nie wiem, czy zwierza mi sie ze wszystkiego, nie interesuje
            mnie to, ale oprocz zwierzania istnieje wspolnota zainteresowan, pogladow,
            podobna inteligencja, czy poczucie humoru i chec wzajemnej pomocy. Oczywiscie
            klocimy sie,a potem "bijemy piane na dowolny temat". Ona zyje w udanym
            zwiazku, lubie ziecia z wzajemnoscia. Oni maja swoje zycie, ja staram sie miec
            swoje. Oprocz niej mam dwie zaprzyjanione ze mna jej kolezanki. Ta przyjazn z
            corka to jedna z najbardziej udanych rzeczy w moim zyciu, wiec nie oceniajcie
            czy to dobre czy zle. Kazdy przypadek jest indywidualny.
            • cossa Re: mama-przyjaciolka? 17.03.03, 02:08
              nikt nie mowi, ze to zle czy dobrze:) mysle, ze wiele corek chcialoby miec
              podobna mame do Ciebie:) zaczynajac watek chcialam po prostu o tym porozmawiac
              i poznac opinie. chcialabym uchwycic, nazwac ta subtelna roznice w przyjazni z
              mama i kolezanka. nic wiecej:)

              goraco pozdrawiam
              cossa
    • carduus Re: mama-przyjaciolka? 17.03.03, 08:06
      Ja szczerze mówiąc nie rozumiem w czym rzecz? Bo jesli ma sie z mamą świetny
      kontakt (jestem taką szczęściarą, że mam), to komu może to przeszkadzać? No
      fakt, że mam nigdy nie będzie taką samą przyjaciółką jak ta z piaskownicy,
      chocby tylko dlatego, że tamat jest tylko przyjaciółką (tylko występuje tu w
      roli ogranicznika, a nie ma zadanie pomniejszać wagi przyjaźni jako takiej) a
      mam jeśli jest przyjaciółką to na dodatek także mamą.
      W moim życiu różnie bywało z przyjaciółkami, czy też tak zwanymi
      przyjaciółkami. Bo z perspektywy czasu nie wiem, czy mogę nazwać przyjaźnią coś
      co umarło śmiercią naturalną, gdy ja na jedne studia, przyjaciółka na drugie,
      inne sprawy, inne życia, a teraz gdy się czasem przypadkiem spotkamy obie
      czujemy, że to nie to samo, że cholera, czasem nawet rozmowa się nie klei. A
      Mama jest jak pewnik. Zawsze była, jak opoka własnie. I zawsze, w każdej
      sytiacji mogłam na nia liczyć. I wtedy gdy się po raz pierwszy dostałam
      straszną dwóję (wtedy jeszcze jedynek nie było), i wtedy, gdy miałam potworny
      problem, bo stwierdziłam, że nie moge z czystym sumieniem złożyć Obietnicy
      Zuchowej, bo NIE WIEM, czy zawsze będą prawdomówna, odważna, itp. itd. I wtedy,
      gdy po raz kolejny nieszczesliwie się zadurzyłam i usuchałam z "miłości"
      niespełnionej. I wtdy gdy trzeba było się poradzic w kwestii antykoncepcji.
      Do przyjaciółki z piaskonwicy nie chodziłam z takimi problemami (no, może z
      wyjątkiem tej niespełnionej miłości) bo wiedziałam, że przyjaciółka z
      piaskonwicy taka sama mądra jak i ja, więc nic madrzejszego niż sama mogę
      wymyslić, nie usłyszę. może dlatego własnie do przyjaciółek jakos szczęscia nia
      miałam? Bo żadna mi nie była tak naprawdę niezbędna?

      carduus
Inne wątki na temat:

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka