pomóżcie!!!!

[Gość: baybee]

Mam nieco ponad 20 lat. Kochajacego chlopaka. Fantastyczny dom, do ktorego
zawsze chetnie wracam. A nienawidze siebie i niszcze to wszystko! Niszcze
siebie, swoich najblizszych... Boje sie ze tym sposobem wygonie od siebie
mezczyzne, ktory jeszcze chce byc moim mezem. Walcze ze soba jak moge...
Niestety nie mam 70 zl na jedna wizyte u psychologa... Co mam ze soba
zrobic...Pomozcie...

[Gość: Mili]

Co takiego robisz, jak się niszczysz?

[Gość: kwieto]

A dlaczego nienawidzisz siebie?
A w jaki sposob niszczysz wszystko?

P.S.
Sa tez psycholodzy publiczni, szkolni, uczelniani...

[kornik2]

dlaczego wyganiasz mężczyzn, którzy chcą być twoim mężem?

Może czas na odrobinę samotności? Taki weekend sam na sam ze sobą?

[alka_xx]

Gość portalu: baybee napisał(a):

> Mam nieco ponad 20 lat. Kochajacego chlopaka. Fantastyczny dom, do ktorego
> zawsze chetnie wracam. A nienawidze siebie i niszcze to wszystko! Niszcze
> siebie, swoich najblizszych... Boje sie ze tym sposobem wygonie od siebie
> mezczyzne, ktory jeszcze chce byc moim mezem. Walcze ze soba jak moge...
> Niestety nie mam 70 zl na jedna wizyte u psychologa... Co mam ze soba
> zrobic...Pomozcie...

Wez sie w garsc i napisz cos wiecej, bo tak to nikt ci nie bedzie mogl pomoc.
Jezeli te 70 zl takie wazna to jutro rani ci wysylam, podaj tylko adres.
Pozdrawiam
a.

[Gość: Maur]

border-line?
ciezki PTSD?
Niewazne.

Alka_xx, 70zl to koszt jednej wizyty, a terapia trwa czasami bardzo dlugo...

Kwieto ma racje, znajdz jakiegos bezplatnego terapeute. Koniecznie. Choc jesli
cos tu napiszesz, to na pewno nic zlego sie nie stanie.

:)
Powodzenia

[Gość: Anna26/7]

Baybee, zapytam za poprzednikiem. Jak sie niszczysz? I co mozemy dla Ciebie
zrobic na forum. Tendencje autodestruktywne sa dosyc czeste wsrod mlodych
ludzi i ja tez sie do nich zaliczam. Ale mozna te tendencje wyeliminowac albo
przynajmniej zmniejszyc ich nasilenie. Byc moze faktycznie potrzebujesz
psychologa...Nie wiem, nie znam Cie...Jesli jestes studenka to prawdopodobnie
przy Twojej szkole dziala pradnia zdrowia psychicznego, gdzie pomoc otrzymasz
za darmo.

Ale skoro jestes anonimowa, to moze opowiedz o swoim problemie bez owijania w
bawelne i moze forumicze cos wymylsa. Co kila glow to nie jedna.

[alka_xx]

Gość portalu: Maur napisał(a):

>
> Alka_xx, 70zl to koszt jednej wizyty, a terapia trwa czasami bardzo dlugo...

Myslisz ze nie wiem, ale w sytuacji trudnej wole dzialac niz doradzac.Mysle ze
najwazniejsza jest i tak pierwsza wizyta, potem znalezliby sie chyba inni
sponsorzy/ jest przeciez kochajaca rodzinka !!?/

> Kwieto ma racje, znajdz jakiegos bezplatnego terapeute...

No coz, z niewatpliwym AUTORYTETEM Kwieta i tak nie wygram, nawet gdybym
proponowala "zlote gory."
Wiec znikam. :")))))
Powodzenia w udzielaniu dobrych rad...
alka

Alka...

[Gość: kwieto]

...nie obrazaj sie...
Jak chcesz, to moge Ci ten autorytet podarowac, zaloze watek w ktorym sceduje go na
Ciebie :"))))

Natomiast dziwne mi sie wydaje, kiedy ktos za najwiekszy problem (albo jeden z
najwiekszych) uznaje brak 70zl... Przeciez brak pieniedzy mozna ominac - ja sie kiedys
spotykalem z pania psycholog, calkiem za darmo. A potem poszedlem do pono jednej z
lepszych prywatnych instytucji (Laboratorium Psychoedukacji - kregi bliskie Eichelbergerowi,
i Santorskiemu) i powiem szczerze, ze sie srodze zawiodlem (a kase placic bylo trzeba...)

[Gość: Maur]

Skoro juz o laboratorium mowa, to u kogo? Moja przyjaciolka tez miala
nienajlepsze doswiadczenia w tym miejscu...

[Gość: Anna26/7]

A ja podziwiam alke za gotowosc dania komus tych 70 zlotych. Rzadko kiedy
widzis sie taka chec pomocy blizniemu. (Tylko, ze z tymi niszczacymi samych
siebie jest tak, ze czesto czuja sie winni gdy cos komus zawdzieczaja.)

[Gość: kwieto]

Musialbys rzucic nazwiskami, bo juz po prostu nie pamietam (pare lat temu to bylo).
W kazdym razie potem stwierdzilem, ze pomoc sobie moge jedynie samemu, a psycholodzy
jakos nie sa w stanie nic zrobic, abym dotarl do swoich problemow... Od tego czasu nie
przepadam za psychologia jako taka (co ja robie wiec na tym forum????)

Chcesz wiecej informacji - pisz na: [e-mail]

[alka_xx]

Gość portalu: kwieto napisał(a):

> ...nie obrazaj sie...

Ani mi to w glowie. Malo mnie jeszcze znasz...

> Jak chcesz, to moge Ci ten autorytet podarowac, zaloze watek w ktorym sceduje g
> o na
> Ciebie :"))))
Mila propozycja, ale nie skorzystam,zobaczysz, jeszcze kiedys zapracuje sobie na
wlasny!!!
alka

[Gość: kwieto]

Powiem Ci cos w sekrecie: zaczyna mi ciazyc, jesli ktos tu i owdzie twierdzi, ze mam
"autorytet"... Bo w tym momencie, jesli palne jakas totalna glupote sa dwa
niebezpieczenstwa:
1. Ze bede potem jej bronil, aby nie stracic autorytetu
2. Ze ktos to wezmie powaznie, myslac, ze skoro "mam autorytet" to z ust moich same
zlote mysli splywaja...

Kurcze, a wczesniej nie mialem takich problemow!

[alka_xx]

Gość portalu: kwieto napisał(a):

> Powiem Ci cos w sekrecie: zaczyna mi ciazyc, jesli ktos tu i owdzie twierdzi, z
> e mam
> "autorytet"... Bo w tym momencie, jesli palne jakas totalna glupote sa dwa
> niebezpieczenstwa:
> 1. Ze bede potem jej bronil, aby nie stracic autorytetu
> 2. Ze ktos to wezmie powaznie, myslac, ze skoro "mam autorytet" to z ust moich
> same zlote mysli splywaja...

Powiem Ci tez w tajemnicy,nie przejmuj sie tak bardzo, na pewno staniesz na
wysokosci zadania...;")))))

> Kurcze, a wczesniej nie mialem takich problemow!

No coz, popularnosc jest troche dolegliwa. Ale tan towarzyszacy jej dreszczyk
emocji wart jest tego, no nie...
alka

[Gość: kwieto]

Chyba jestem zbyt zblazowany, bo nie odczuwam tego "dreszczyka" jakos
specjalnie, hihihi

[Gość: Melba]

Napisz koniecznie, co się dzieje.

[emi123]

Po pierwsze nie walcz ze sobą, bo co to znaczy? Że uciłujesz powstrzymać
zachowania, które (Ty lub inni) uważasz za niewłaściwe? Nic się nie dzieje bez
przyczyny, warto do niej dotrzeć. Jeśli po "wybuchu" łagodzisz sprawę, a potem
obiecujesz sobie, że więcej to się nie zdarzy, uważaj, może braknąć Ci sił.
Rozmowa, to dobry sposób terapii, osoba z zewnątrz ma pewien dystans, więcej
widzi, ma szansę dotrzeć głębiej, dostrzeże to, czego Ty nie chcesz zobaczyć...
Myśl i obserwuj, co i dlaczego... Rozmawiaj, jeśli masz z kim. Specjalista,
wbrew opiniom, które tu padały, to nie jest zły pomysł. Ale to juz musisz sama
ocenić... Powodzenia!

[ksenia]

Wiesz dlaczego dzieje się z Tobą właśnie tak, bo niespełniasz podstawowego
warunku,nie kochasz siebie. Autodestruktywne poczynanie jest działaniem, które
swiadczy o nienawiśći do siebie. Moim zdaniem, potrzebna jest Ci pomoc
psychologa. Zanim jednak odszukasz taką osobę,staraj się mówić i myśleć o
sobie pozytywnie.życzę powodzenia

znowu jakis bullshit

[Gość: renka]

Ktos pisze "pomozcie" i znika ? To KIT. Coraz wiecej tego na forum . Albo
wydumane na sile problemy z ksiazek nie majace nic wspolnego z realnoscia
wokol nas, albo takie dziwolagi. Na ktore od razu zreszta rzuca sie cala sfora
pomagajacych.
A propos 70 zl. Tego rodzaju scam byl popularny na internecie. Ludzie wysylali
pieniadze,dopoki nie aresztowano oszustow.

[Gość: BAYBEE]

Co do tego "bullshit'u"... Nie zalozylam watku dla jaj! Zniknelam, bo skonczyl
mi sie czas, w ktorym mialam dostep do internetu! Nie probuje tez wyludzic od
nikogo 70 zl!! Nie zadam od nikogo pieniedzy! Nawiazalam do tego, poniewaz
rozmawialam kiedys z pania psycholog i ona rowniez zaproponowala mi terapie.
Gdy zapytalam o koszt, okreslila go na poziomie 70 zl za jedna wizyte. A tych
wizyt ma byc co najmniej 10!! Chcialam tylko przez to powiedziec, ze nie mam
zbednych 2000 zl!!! Wiec pomoc psychologa odpada! A darmowy? ...dostalam prozac
i sie skonczylo...
Walcze ze soba juz dorych kilka lat! Nie wiem NIE WIEM co sie dzieje ze mna i
dlatego - w ramach ostatniego gestu rozpaczy - napisalam tutaj. O juz nie wiem
gdzie mam szukac pomocy... Przez jakis miesiac wypisywalam sobie na kartce jaka
to nie jestem wspaniala i co jest we mnie dobrego. Za kazdym razem z drugiego
konca mnie lecial kontratak i tym sposobem dolowalam sie jeszcze bardziej.
Chlopak, mimo ze sie bardzo stara, nie potafi mi pomoc! On ma taki styl bycia!
Ze jest nastawiony pozytywnie do kazdego. Nie wiem, moze to co teraz powiem
wyda wam sie idiotyczne... Jesli do innej kobiety mowi "kochanie" czuje sie
jakbym dostala policzek. Moj poziom w moich oczach zniza sie, poniewaz nie
zasluguje na to, zeby nawet byc ta jedyna dla czlowieka, ktory chce byc ze
mna... moze ten przyklad pokaze wam jak kiepsko jest ze mna (ze stanem mojego
umyslu? psychiki?). Nawet cos takiego potrafi mnie wyprowadzic z rownowagi.
Zaznaczam - nie jest to zazdrosc! On wie, ze to na mnie zle dziala, ale jest z
tego typu ludzi "Nie mow ze ci przykro, bo wcale nie jest". Taki ma styl
bycia...
Przez rok walczylam z poczatkami anoreksji. W tym miejsu pomogli mi moi
rodzice. Wytrzymalam miesia, moze dwa normalnego nastawienia do jedzenia, a
potem zaczely sie wizyty w toalecie, tuz po tym jak zjadlam za duzo (za duzo =
1 bulka lub 1 ciasteczko) w wiadomym celu. Mam dosc patrzenia w lustro. Czuje
sie ciezarem dla swoich rodzicow. Jest zle. Nie wiem czemu. Mam troche ponad 20
lat... mam fantastyczna rodzine... kochajacego chlopaka... wszyscy z boku
powiedzieliby ze jestem szczesliwa... bo jestem... nienawidze siebie... i nie
wiem za bardzo za co... Poradzcie cos... co zrobic... gdzie sie udac... do
psychologa? na masaze jakimis misami tybetanskimi? ...rozmawiam... caly czas
rozmawiam z zaufana osoba... i nic... jest gorzej... nie dosc ze jest tak, to
jeszcze zadreczam sie tym ze jest wlasnie tak... bledne kolo...
Znacie jakiegos dobrego psychologa?... jestem z zachodniopomorskiego...

[Gość: renka]

Wyglada na to, ze ON jest kluczem .Ja osobiscie odizolowalabym sie.Na jakis
czas , aby sprawdzic, czy rzeczywiscie on jest taki CACY. On zachowuje sie
dziwnie. Mowiac "kochanie" do innych kobiet , widzac jak to na ciebie dziala?
W ogole tzw "POZYTYWNE" nastawienie do wszystkich to jedno wielkie oszustwo.
Jest to wyuczona postawa majaca ulatwic kontakty miedzy ludzmi. Ulatwia,
owszem, ale po ulatwieniu pozwala na manewrowanie "ofiara", emocjonalnie ja
wykanczajac.Nawet sposob zwracania sie do ciebie , jaki zacytowalas, u mnie
zaswieciloby sie co najmniej pomaranczowe swiatelko.On w sposob syczaco mily
WIE lepiej niz ty? Jezeli masz jakies nieprzyjemne wrazenia z powodu
stronniczosci mojego postu, wal smialo, ja sie nie obrazam. Pisze to, co
szczerze mysle . I TYLE.

[Gość: BAYBEE]

Nie renka... nie obrazam sie...
Wiesz.. gdybym sie odizolowala, to zamknelabym sie kompletnie w sobie. Dusila w
sobie te wszystkie pierdolki i unieszczesliwiala sie jeszcze bardziej... Tym
bardziej nie moge zostac sama. Malo tego - ja nie potrafie go zostawic! Nie
potrafie i juz! Probowalam, jak Boga kocham... Gdybysmy sie rozstali bylaby to
katastrofa na miare Hiroshimy. I to nie dlatego, ze ktos tam mnie zostawil i
juz wiecej mnie nie zechce. Dlatego, ze to ON by mnie zostawil. Wiesz to nie
jest tak, ze on mnie tylko wysysa. Glownie daje mi sile do tego zeby rano wstac
i powlec sie tam gdzie musze. Ale co jakis czas robi cos, co nie tylko mi
zabiera ta sile, a jeszcze ja depcze. Z nim zle, bez niego jeszcze gorzej.
Problem byl nawet wtedy gdy jego jeszcze nie bylo w moim zyciu. A teraz...
motam sie jeszcze bardziej i unieszczesliwiam, pal licho ze siebie, ale i
jeszcze jego. Dobija mnie ta cala sprawa.

[Gość: kwieto]

Nie unieszczesliwiasz jego. Bo jesli jest z Toba, to na wlasne zyczenie, wiec
jesli juz, to ON SAM SIEBIE unieszczesliwia. Choc nie sadze, zeby on to tak
odbieral (tzn. jako nieszczescie)

[reggina]

Witaj Baybee.
Z własnego doświadczenia mogę Ci powiedzieć, że najważniejsza rzecz to samemu
wiedzieć, czego tak naprawdę się chce. Wyznacz sobie cel, określ co jest dla
Ciebie ważne. Bez tego miotamy się po życiu jak szczury w klatce, a los niesie
co chce.
Reggina

[Gość: kwieto]

Twierdzenie, ze to ON jest kluczem, to przerzucanie swojego problemu na innych.
Owszem, dziwne wydaje sie mowienie "kochanie" do innych kobiet - ale czy nie
zdazylo Ci sie tak powiedziec do kogos zartem?
Poza tym, nawet jesli ON ma udzial w dolowaniu Baybee (dobrze napisalem), to na
pewno nie jest przyczyna, a raczej pochodna tej przyczyny, moze katalizatorem.

Pytanie do Baybee:
A na czym polega to, ze nienawidzisz siebie? Rozumiem, ze uwazasz, ze jestes
podla, bo nie jestes... No wlasnie. Jaka chcesz byc? I dlaczego trudno Ci to
osiagnac? Co konkretnie sobie zarzucasz? Bo chyba nie lubisz konkretnych cech,
a nie caloksztaltu? (Mam nadzieje, ze nie myslisz "jestem zla, bo jestem zla" -
bo to absurd!)

kwieto idziesz dobrym tropem

[Gość: renka]

Moim zdaniem, ON jest KATALIZATOREM.

[Gość: kwieto]

Ale rozwiazaniem problemu nie jest wyciecie katalizatora, tylko usuniecie
przyczyn?
Bo za chwile moze sie okazac, ze katalizatorem jest:
Pies sasiadow
Staruszka z domu na przeciwko
Mleczarz
Koszona laka
i wiele, wiele innych...

katalizator

[Gość: renka]

Jak proces jest katalizowany, to przebiega z wielka szybkoscia. Zabierzesz
katalizator, proces sie zatrzymuje.I WTEDY MOZESZ GO KONTROLOWAC.Znalezienie
przyczyny jest wowczas o wiele prostsze.

[arcobaleno]

Czesc! Jestem tu nowa i do tej pory tylko czytalam Wasze posty. Ale tutaj musze
sie wtracic, bo mialam bardzo podobne odczucia swego czasu. I jezeli moge cos
poradzic w tym momencie: sprobuj zrobic sobie test na depresje, znajdziesz w
necie. I byc moze odkryjesz, ze pytania sa jakby dla Ciebie napisane. Jezeli
ktos dal Ci prozac, to moze ten wlasnie kierunek. Mozna byc strasznie
nieszczesliwym, miec poczucie winy i czuc, ze nie zasluguje sie na nic i jest
ciezarem dla innych - to wlasnie niektore z objawow. I cholernie jest
czlowiekowi ciezko wstac rano i zrobic cokolwiek.
Zycze Ci z calego serca wszystkiego lepszego. Pozdrawiam serdecznie wszystkich -
bardzo Was polubilam!

[reggina]

Z twojej wypowiedzi wynika, że stosowałaś afirmacje i nie pomogły.
Najtrudniej zmienić opinię o sobie, mnie też się nie udało. Poprostu przestałam
myśleć o tym jak siebie oceniam. W afirmacjach skupiam się na osiągnięciu
konkretnego celu w przyszłości i wtedy to działa. Nadal siebie nie lubię, a
mimo to wiele rzeczy mi się udaje. Sama sobie odpowiedz, jak chciałabyś żeby
wyglądały twoje kontakty z chłopakiem. Jeżeli on nie spełnia oczekiwań to może
to nie ten. A gdyby umarł? Jak byś żyła? Co byś chciała robić? Zaplanuj własne
życie bez niego, a potem sprawdź, czy on do niego pasuje.
Pozdrawiam, Reggina.

[Gość: BAYBEE]

Tak... robilam tu jakis test psychologiczny, znajduje sie tez gdzies tutaj. W
odpowiedzi wyskoczyla mi ramka pelna wykrzyknikow - idz do psychologa, idz do
psychologa!!! Latwo powiedziec...
Reginno - probowalam zyc bez niego. Dwukrotnie z nim zrywalam, dni nastepujace
po tym, byly nie do przezycia. W sumie dziwie sie ze on ze mna tyle czasu
wytrzymal i chce byc nadal.
Kwieto za co siebie tak nienawidze? Mam wrazenie ze jestem ciezarem dla innych,
ze wszystko robie zle, jest jak w prawie Murphy'ego "Jesli wydaje ci sie ze
wreszcie jestes na rowni - wiedz ze jest to rownia pochyla". Nie akceptuje
swojego wygladu, nie akceptuje swojego zachowania, nie akceptuje tego co robie.
Trudno to wytlumaczyc komus, kto kazdego dnia ze spiewem na ustach wstaje z
lozka. I wierz mi, ze bardzo zazdroszcze temu komus!
Wyznaczam sobie cele i je realizuje, tak jak ty reginno. Osiagam je i co? i
nic...
Nie pomaga nawet najbardziej absurdalne tlumaczenie typu "nie wywolalas II
Wojny Swiatowej, wiec nie mozesz byc winna za WSZYSTKIE bledy tego swiata".
Czuliscie sie kiedys jak w glebokim, zamurowanym dole, bez zadnego okna, ani
swiatla? Kiedy krzyczycie a nikt was nie slyszy, bo nie jest w stanie albo nie
chce?
Jak polubic siebie?

[Gość: kwieto]

Wiesz, ja tez swego czasu mialem tendencje do nielubienia siebie. Nawet swoje
zalety zawsze mozna bylo wypaczyc tak aby staly sie wadami.

Na poczatek proponuje przestac myslec - "musze byc taka a taka".
Ok. Jestes ciezarem dla innych - no i co z tego? Jesli maja ochote miec taki
ciezar to ICH problem, a nie Twoj. Nie masz obowiazku byc mila, grzeczna,
dobrze wychowana.
Dobrze jest zauwazac pewne drobiazgi, ktore pozornie sa bez znaczenia - jesli
chcesz poprawic poczucie swojej wartosci - typu: dzis sie usmiechnelam do
rodzicow, powiedzialam komplement komustam...
Ale tak naprawde mozna "Byc ciezarem" i miec niezle poczucie wlasnej wartosci.
Dobrze tu robi (choc wydaje sie przytlaczajace) przyjecie odpowiedzialnosci za
WSZYSTKO co robisz - za to, ze sie gniewasz, za to ze kogos nie lubisz, za to,
ze robisz cos w pospiechu... wtedy mozesz zaczac szukac rozwiazan.

Na dalszym etapie (ale to "wyzsza szkola jazdy") dobre jest po prostu nie
postrzeganie siebie w zadnych kategoriach. Uzmyslowienie sobie, ze to nie wazne
JAKI jestem ale po prostu, ze JESTEM. Bo to JAKI ciagle sie zmienia... jest
zbyt plynne aby mozna to jednoznacznie okreslic. Mozna sobie wmawiac
(afirmowac) "jestem piekny". Po pieciu nieprzespanych nocach tez?
A wogole, czy to czy jestem piekny, czy nie wogole dotyczy mojej wartosci? Czy
czlowiek piekny, madry, dobry, inteligentny jest bardziej wartosciowy od
brzydkiego, glupiego, zlego, debila? Wcale niekoniecznie...

[emi123]

Witaj...
Poczułam się kiedyś tak, jak to opisujesz... czułam sie odpowiedzialna za
sytuację w której tkwiłam, nie umiałam z niej wybrnąć, myślałam, że moje życie
się skończyło... Musiało upłynąć dużo czasu, zanim stan beznadziejności minął,
pozostało wspomnienie bardzo realnych cierpień, realnych dla mnie,
niezauważalnych dla innych... Piszę to, bo nie umiem pomóc Ci w tej chwili
inaczej... Mogę tylko zapewnić, że to minie... Nie wiem, co jest przyczyną
Twoich cierpień. Brak akceptacji? Dlaczego? W czym czujesz się gorsza?
Nie wierzę, że możesz na obecnym etapie wytyczyć sobie jakiś cel i do niego
zmierzać. Raczej powinnaś wiedzieć, czego nie chcesz. Może spróbuj pisać.
Zwłaszca wtedy, gdy Twoje myśli kotłują się w głowie i masz wrażenie, że dłużej
ich nie wytrzymasz. Będziesz też mogła zobaczyć, czy to Twoje pisanie układa
się w jakąś całość. Nie przejmuj się, jeśli nie zachowasz logicznego ciągu lub
będziesz w kółko pisała o tym samym. I nie pisz na siłę... tylko to co
chcesz... Ale nie bój się... Nie mów, że jesteś beznadziejna, nie wiesz tylko
chwilowo, co się z Tobą dzieje... no i co z tego... Życie nie jest łatwe... Ale
bywa spokojne i miłe... A czasem szczęśliwe...
Powodzenia...

[Gość: reggina]

Przez wiele lat próbowałam polubić siebie i, jak już wspomniałam, bez
specjalnych sukcesów. Jeżeli Tobie się uda, to chętnie skorzystam z tej metody.
Nie znoszę swojego wyglądu, ale poważnie zastanawiam się, czy sama nie wybrałam
takiego przed urodzeniem, żeby sprawdzić swoje możliwości.
Nie lubię niektórych swoich zachowań. Zwalczam swoje wybuchy złości i
niecierpliwość. Idzie mi z wielkimi oporami.
Kiedyś wydawało mi się, że potzrbuję do życia drugiego człowieka. Wierzyłam, że
to przeznaczenie, wielka miłość itp. Byłąm gotowa walczyć z Bogiem w obronie
tej miłości. I co? NIGDY W ŻYCIU NIE OPIERAJ SWOJEGO ŻYCIA NA JEDNYM CZŁOWIEKU.
NIGDY. Proszę Cię o to. Wiem na pewno, że to błąd. Nawet jeżeli to prawdziwa,
wielka miłość, to i tak nie wolno się na niej uwieszać, bo może się naderwać.
Uważam za niezbędne "osadzenie" się w życiu jako jednostki indywidualnej,
a dopiero z tego miejsca startować do budowania związków.

[Gość: kwieto]

Popieram - tez uwazam, ze dopiero bedac niezaleznym mozna naprawde kochac :"))

[Gość: kornik2]

Baybee, sama sobie nie pomożesz i jak podejrzewam nie pomoże ci w tej chwili
nawet psycholog. Nie chciałbym wnikać w naukowe uzasadnienia dlaczego, ale to
co teraz przechodzisz jest wynikiem zachwianej równowagi biochemicznej w mózgu.
I nic na to nie poradzisz/ bo to nie bardzo działa tak, że jak bardzo chcesz to
nagle wszystko wraca do normy, i wszystko jest OK/. I przynajmniej na początek
przydałby ci się leki przeciwdepresyjne. Ja akurat nie jestem psychiatrą /cóż
za obrzydliwe słowo/ ale myślę, że powinnaś udać się właśnie do psychiatry, a
najlepiej takiego, który specjalizuje się w leczeniu depresji. Do psychiatry
nie trzeba skierowania, i nie traktuj mojej propozycji tak jak to nasze
społeczeństwo zwykle traktuje. Psychiatrzy to jedni z najbardziej normalnych i
życiowych ludzi /widząc po kolegach i koleżankach ze studiów/ i często są to
ludzie z powołania. I mam nadzieję, że na takiego trafisz. Ja nie mogę Ci
nikogo polecić, bo to zbyt daleka odległość. I naprawdę nie obraź się ale weż
to na poważnie. Psycholog dopiero później, jak już będziesz w stanie nieco
bardziej normalnie funkcjonować.
Trzymaj się ciepło

[reggina]

Zgadzam się, że psychiatra, albo psycholog czasami jest niezbędny. Sama
zastanawiałam się nad taką wizytą...kilka lat. Będąc w depresji trudno jest
samodzielnie podjąć taką decyzję. Mnie się nie udało. I może to dobrze, bo już
tego nie potrzebuję.
Baybee, jeżeli zdecydujesz się na lekarza, to dobrze. Jeżeli nie, spróbuj
Deprim, albo inne ziołowe leki poprawiające nastrój. Ale korzystając z poprawy
nastroju koniecznie spróbuj poukładać swoje życie, nadać mu jakiś konkretny
kierunek. Jeżeli sama o siebie nie zadbasz, zawsze będziesz zależna od innych.

[Gość: arcobaleno]

masz racje, podpisuje sie obiema rekami, bo to bardzo charakterystyczne objawy
depresji (nikomu tego nie zycze). nie jestem specjalista, ale osobie "po
przejsciach" samo cisnie sie na mysl to skojarzenie
to nie takie straszne, najtrudniejsza jest sama decyzja (bo uslyszec z ust
psychiatry: "jest pani chora" to nie najpiekniejszy moment w zyciu), ale
prawdopodobnie jedyne rozsadne posuniecie (jak sama stwierdzilas - testy tez Ci
to sugerowaly)
jedna watpliwosc: obawiam sie, ze nie mozna uniknac wczesniej spotkania z
psychologiem, to on decyduje o skierowaniu do psychiatry kiedy niezbedne jest
leczenie farmakologiczne
zycze duzo slonca i choc odrobine optymizmu

[Gość: Malwina]

co kraj to obyczaj, licho wie, moze w pl jest podobnie jak we fr a ludzie nie bardzo wiedza.
We fr psychologiem moze byc kazdy kto chce bo nie jest to dyscyplina medyczna. Moge sobie tablice
jutro zawiesic i pobierac oplaty za jakiekolwiek nawet najdurniejsze rady, bylem od dochodow podatek
placila a nikt mi nic prawnie nie zrobi. Stad duza ilosc naduzyc i kupa szarlatanow.
Psychiatra/ psychoterapeuta jest lekarzem, musi miec studia i dyplomy, jesli jest analista musi miec za
soba wlasna psychoanalize. Jest zwolennikiem takiej czy innej szkoly i jest zobowiazany odpowiedziec
na pytania dotyczace metody. Seanse sa regularne i dobry psy nie przewiduje daty (jakie dziesiec !?)
bo resultat jest osiagniety gdy ...jest osiagniety , o tym decyduje pacjent.
Psychoterapeuta nie przepisuje lekow.
Co wydaje mi sie logiczne.
Jezeli potrzebujesz farmakologii, twoj lekarz ogolny dac ci recepte.
W tym wszystkim pacjent ma cos (duzo!) do powiedzenia bo tylko on wie jak (zle) sie miewa.
Ktos kto budzi sie kazdego ranka z checia strzelenia sobie w leb, powinien poprosic o antydepresory.
Neurolog jest dla ludzi ktorzy boja sie psychoterapeutow - zaglada ci w leb z punktu widzenia
chemicznego i zazwyczaj truje lekarstwami. Co nie jest rozwiazaniem.
Srednia czasu na antydepresorach = 6 miesiecy, poza jest ryzyko nawyku i zwiekszenia odpornosci na
wiec trzeba zwiekszyc dawke itp itd
Lekarstwa (moim zdaniem) sa psu na bude bez terapii.
Terapia nie musi byc droga.
Nie wierze ze to sprawa pieniedzy.
A jesli tak to czas zrobic rewolucje, moi drodzy, bo nie mozna sobie pozwolic na znoszenie takiego
systemu ubezp. jak w stanach. to skandal !
Organizm to nie samochod !

[Gość: nati]

baybee, jak masz ochote to napisz [e-mail]
natalia

[Gość: BAYBEE]

Chcialam wszystkim wypowiadajacym sie bardzo podziekowac. Wierzcie mi lub nie,
ale podniesliscie mnie na duchu, bo zobaczylam, ze wcale nie jestem sama i sa
ludzie, ktorzy chca pomagac i zauwazaja ze ktos potrzebuje pomocy. Nie macie
pojecia (a moze macie) jak sama swiadomosc tego potrafi zdzialac bardzo duzo.
BARDZO DZIEKUJE! Kazdy wpis przeczytalam co najmniej 3 razy, gleboko nad nim
myslac i mam nadzieje, ze lekko pchneliscie mnie w jakims kierunku (a
przynajmniej takie mam wrazenie na dzien dzisiejszy). DZIEKUJE!!! BARDZO
DZIEKUJE!!!!

[e-mail]

[arcobaleno]

bedzie lepiej, uwierz w to! trzymam za Ciebie kciuki i pozrawiam