Czy Bóg istnieje?

[atlantis75]

Mam problem. Do niedawna zadawałam sobie to pytanie, jak chyba
każdy, i znałam odpowiedź. Byłam przekonana, że Bóg istnieje,
jakolwiek się zwie w innych religiach - czy Budda, czy Allah - to jest
jeden. Istnieje. Wierzyłam.
Niedawno umarła bliska mi osoba i... chyba straciłam wiarę. Zaczęłam
zastanawiać się nad życiem i śmiercią. Teraz zadając sobie pytanie:
czy Bóg istnieje?, odpowiadam: chyba nie. "Chyba"... bo chciałabym,
żeby istniał.
Dlaczego wierzycie w Boga? Czy kiedykolwiek czuliście jego
obecność? Może macie jakiś pewnik, że Bóg nie jest wymysłem? Może
dostaliście jakiś znak?
Potraktujcie temat poważnie, bo bardzo zależy mi na szczerych
odpowiedziach. Gdzie mam iść, co zrobić, by poznać prawdę?

[mariza1]

Nikt realnie myślący i uczciwy nie da Ci 100% odpowiedzi na to czy Bóg istnieje
czy nie.
Lepiej wierz we własne siły.

[qw5]

Wiesz, ja również nie czuję się uprawniona do odpowiedzi na to pytanie. Tak
sobie myślę, że to są sprawy do których tak naprawdę trzeba dojść samemu. Ale
faktycznie znamienne jest , że kiedy tracimy na zawsze bliską osobę, wtedy pada
pytanie o obecność Boga. Bo skoro jest, i jest Wszechmocny, to dlaczego do tego
dopuścił ...
I często następuje zwątpienie, jakieś odrzucenie, obrażenie się. I z drugiej
strony chwila refleksji , co teraz stało się z tą osobą , czy na pewno odeszła
ostatecznie.
Z własnego doświadczenia powiem że czas jest tu dobrym lekarzem, nie uleczy
całkiem ale zabliżni - to może trwac nawet kilka lat, ale potem jest lepiej i
łatwiej odnależć tę właściwą drogę . To smutna pociecha , ale każdy z nas to
doświadczenie przeszedł lub przejdzie i to niejednokrotnie w swoim życiu i
gdzieś tam uczyni nas bogatszymi wewnętrznie. To też przykład na to, jak dobrze
że nie umiemy przewidywać swojej przyszłości - inaczej wielu z nas straciłoby
chęci do życia....
Choć teraz boli, to przejdzie obiecuję Ci :-)

Tak do końca chyba nie poznasz obiektywnej prawdy - tak sobie myslę że wiara i
prawda obiektywna troszkę się rozmijają ponieważ wiara to są te najwyższe
struktury naszej świadomości , które jak dotąd umykają nauce .

Polecam piękna ksiązkę K.Wilbera "Śmiertelni nieśmiertelni"

[Gość: jor]

Zastanwiałam sie tak samo jak zachorowała powaznie najbliższa mi osoba, pytałam
wtedy dlaczego? nie mogłam zrozumiec dlaczego jeśli Bóg na kocha tak bardzo
musimy cierpieć?
Usłyszałam wtedy odpowiedz: Jezus też cierpiał a był synem Boga.

[beton-stal]

Nie można odpowiedzieć, czy Bóg istnieje, bo taka odpowiedź jest niemożliwa.
Gdyby można było dowieść Bożej egzystencji, to mielibyśmy do czynienia z
matematyką, a nie - metafizyką.
To normalne, że w chwili tragedii człowiek zadaje sobie pytanie, czy to
możliwe, że istota będąca z definicji źródłem tych wszystkich wspaniałych
rzeczy, o których mówi nasza konstytucja, może zagrać tak nie fair. Nie jestem
teologiem, ale wydaje mi się, że taki sposób myślenia skazuje pytającego na
udzielenie tylko jednej odpowiedzi: Boga nie ma. Bo przecież ciągle można
spotkać świadectwa różnych okropieństw, więc wydaje się, jakby Bóg przysnął na
chwilę.
Nie sądzę, aby w jakikolwiek sposób mógł ci pomóc w rozstrzygnięciu twoich
dylematów, ale poddaję ci pod rozwagę dwie kwestie:
1. Skoro wątpisz, to jest to dla ciebie ważne. Może masz teraz tę jedną z
nielicznych okazji, aby "ustawić" Boga w twojej hierarchii wartości. Może to
czas, aby zadać sobie pytanie: co mi daje wiara? Czy przypadkiem nie daje ci
właśnie siły, aby mimo przeciwności losu starać się żyć najlepiej jak się da?
2. Bardzo łatwo jest wierzyć w Boga, który jest fajnym wujkiem - zawsze ma
czas i pełny worek prezentów. Cóż, okazuje się, że Bóg to trudna istota, choć
nie ma się jemu co dziwić - człowiek też łatwy nie jest. Nie chciałbym się
wymądrzać, ale chyba generalnie wiara polega na tym, że się wierzy POMIMO
nieszczęść, a nie DZIĘKI szczęściu. Ale nie pytaj, dlaczego niektórzy ludzie
cierpią bardziej niż inni - to przekracza moje możliwości poznawcze i
intelektualne.

PS. A tak w ogóle to współczuję ci z okazji śmierci bliskiej osoby.

[wyszukiwarka_internetowa]

www.mateusz.pl/ksiazki/js-sd/Js-sd_03.htm

A jakie to ma znaczenie?

[kwieto]

Fragment jednej z moich ulubionych ksiazek:

"Aby zbawic swa dusze, chrzescijanie musza za wszelka cene przekonywac pogan i ateistow, ze Bog istenieje. Rowniez ateisci musza za wszelka cene przekonywac chrzescijan, ze wiara w Boga nie jest niczym innym jak tylko dziecinnym i prymitywnym przesadem, przynoszacym wiele szkody sprawie prawdziwego postepu spolecznego. Tak wiec walcza, atakuja i tluka sie nawzajem. Tymczasem taoistyczny medrzec siedzi sobie cichutko nad strumieniem, moze z tomikiem poezji, kieliszkiem wina i przyborami malarskimi, cieszac sie tao w sercu, nie dbajac o to, czy ono istnieje czy nie. Medrzec nie czuje potrzeby potwierdzania istnienia Tao. Jest zbyt zajety cieszeniem sie nim!"

No wlasnie. Wiec po co sie zastanawiac czy jest Bog?
Co wyniknie z tego ze jest?
Co wyniknie z tego ze nie ma?

[kol5]

Cieszę się zatem, że się nim cieszysz, zamiast rozyślać o nim.
Bóg=Życie
Czy to tak?

Pozdr.

[atlantis75]

kwieto napisał:

> No wlasnie. Wiec po co sie zastanawiac czy jest Bog?
> Co wyniknie z tego ze jest?
> Co wyniknie z tego ze nie ma?

Gdybym wiedziała, że Bóg istnieje, nie musiałabym już o
nic pytać. Ponieważ wszystkie pytania zawierałyby w sobie
odpowiedź. Bóg byłyby sensem istnienia. Jeżeli nie ma
Boga, to co po nas zostanie? Jeżeli pewnego dnia świat
przestanie istnieć (nasz świat, kula ziemska) to wszystko,
co ludzkość zrobiła momencie swojego istnienia, straciłoby
sens. Ponieważ nic by po nas nie zostało. Musi istnieć
coś, co sprawia, że ludzie są dobrzy pomimo zła panującego
na świecie. Musi... ale czy istnieje?

[kol5]

Ja wiem, że Bóg istnieje!

Pójdź w miejsca wielkiej mocy - opisywane niedawno w gazecie - nie pamiętam
jakiej.
Był to Wawel, Jasna Góra, wszystkie pozostałości po Templariuszach.

I tak po prostu poczuj!
Albo: bez wychodzenia z domu pogadaj z nim!

Pozdr:)

[omega21]

Popatrz,Imagine odszedl,Kvieto nadaje,Slawek siedzi cicho,Alfika zdradzila,Majka nie widzi mezczyzny w
facecie,Komandos walczy,Procesor jest Procesorka.I czy jeszcze cos istnieje?Ja sie chyba zabije.

Ja mam dowody.

[Gość: --Michal]

Bog istnieje i kasuje moje posty, a jako ze jeste NIPOJETA tajemnica to nie
wiem dlaczego.

[kol5]

Gość portalu: --Michal napisał(a):

> Bog istnieje i kasuje moje posty, a jako ze jeste NIPOJETA tajemnica to nie
> wiem dlaczego.


Może nic mądrego nie umiałeś napisać. ON Cię uratował! Doceń to!

Pozdr:)

Nie ma Boga.

[Gość: Komandos]

Kwietek nadaje,Imagine spierdolil!

Krótko Atlantis :)

[procesor]

Istnieje.

Jesienią 2001 fnoll zapodał tu troche watków "wiecznych" lub zbliżonych - może
warto tam zajrzeć??

A co do utraty bliskiej osoby - śniła ci się juz? to zawsze pomaga, jest
namiastka kontaktu.
Przeżywanie żałoby nie jest wymysłem kościoła. Żałoba, przezycie żalu i
tęsknoty jest konieczne by móc dalej żyć. Bunt, niezgoda na śmierc,
watpliwości - to normalne. Nie wyciszysz tego na siłę.
Przezyj to. I idź dalej.

[atlantis75]

procesor napisała:

> Istnieje.

Lubię takie odpowiedzi :) Wtedy myślę, że może jednak,
skoro niektórzy mają taką pewność, Bóg istnieje.


> A co do utraty bliskiej osoby - śniła ci się juz? to zawsze pomaga, jest
> namiastka kontaktu.

Pierwszy raz przyśniła mi się właśnie w minioną sobotę, po
3 tyg. od śmierci. Śniło mi się, że tańczyła :) A ja
mówiłam do Mamy: popatrz, mówili, że taka chora, że nie
żyje... Obudziłam się w środku nocy, przez chwilę z
poczuciem szczęścia, jakiejś ulgi, że ona ŻYJE. Po chwili
jednak dotarło do mnie, że to był tylko sen... I
pomyślałam smutno: już jej nie ma...


> Przeżywanie żałoby nie jest wymysłem kościoła. Żałoba, przezycie żalu i
> tęsknoty jest konieczne by móc dalej żyć. Bunt, niezgoda na śmierc,
> watpliwości - to normalne. Nie wyciszysz tego na siłę.
> Przezyj to. I idź dalej.

Idę, ale upadam. Idę, ale gniewam się na Boga. Sama nie
wiem, czy w niego wierzyć. Ciągle zadaje sobie pytanie o
jego istnienie. Złoszczę się, gdy nie słyszę żadnej
odpowiedzi... Gdyby chociaż jakiś mały znak.

Jestem. O co chodzi?

[Gość: Bog]

Zmowcie szybko paciorek. Z tymi indywidualnymi rozmowami to, eee, tego, zajety
za bardzo jestem. Jesli chodzi o kasowanie postow to nie do mnie z tym. Zglos
sie do Szatana.

[kol5]

Gość portalu: Bog napisał(a):

> Zmowcie szybko paciorek. Z tymi indywidualnymi rozmowami to, eee, tego,
zajety
> za bardzo jestem. Jesli chodzi o kasowanie postow to nie do mnie z tym. Zglos
> sie do Szatana.
>

Pan Bóg dzielił równo: raz spadło na człeka, raz spadło na g...........

Tez watpie!

[Gość: Komandos57]

Gdyby istnial, to by nie bylo takich pojebancow jak ty.

[kol5]

Gość portalu: Komandos57 napisał(a):

> Gdyby istnial, to by nie bylo takich pojebancow jak ty.

Abyś potrafił rozróżnić muszą być tacy i tacy. Ludzie.
Lekcja pierwsza. Uzywaj słów, które nie wykluczają. Dać się wykluczyć jest
wyjściem najprostszym. Podnieś jeszcze ręce do góry! Słabeuszu!

TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TA

[Gość: Witold]

TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK
- TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK -
TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK
- TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK -
TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK
- TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK -
TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK - TAK -

Witold

[pastwa]

To ja moze tez swe 3 grosze dorzuce, jesli pozwolisz. Po pierwsze zastanawia
mnie dlaczego Bóg ( zakładajac ze istnieje), który miałby o nas dbac ( nie mam
tez zielonego pojecia skad u ludzi przeswiadczenie, ze Bóg miałby sie o nas
troszczyć,bo wedle tej samej logiki,tego samego mogłyby oczekiwac od ludzi np.
bakterie,ale niech to)tak bardzo ukrywa swe istnienie przed nami, albo nie tyle
ukrywa, co nie pokazuje swego istnienia dobitnie i jednoznacznie tak, by nie
było tylu watpliwosci.
A biorac pod uwage jego wszechmoc powinno to być nieskonczenie proste, stad
odrzucam tez argumenty typu : ze by go zobaczyc trzeba chcieć, albo nie widzimy
go bo nie umiemy patrzeć. Taka prosta istota jaką jest człowiek, kiedy chce bez
problemu moze udowodnic drugiemu człowiekowi swe istnienie.
Wysnuwam stad wniosek, ze albo Boga nie ma, albo jesli jest to wcale nie po to
by nas nianczyc,pocieszać,itd., bo co to za "matka/ojciec" w którą/którego
mozna jedynie wierzyć i trzeba jej/go stale szukać.

Ps.Ale przeciez do Wiary ( jesli na tej Ci tylko zalezy) w Boga wcale nie jest
potrzebne jego istnienie, bo na tym własnie polega istota wiary u wszystkich
wierzacych na ziemi ;o)

Trzymaj sie Atlantis !

[farsa]

przypomnij sobie "zakład Pascala".
on wiele wyjaśnia.

kłaniam się.

[Gość: Operator]

Bóg to ciekawy problem. Moje "poglądy" na jego temat na przestrzeni mego życia
zmieniały się, raz były takie a raz były owakie. A w chwili obecnej przyznam
szczerze nie zaprzątam sobie nim głowy i dochodze do wniosku że jest mi
niepotrzebny.I uważam że jest to zdrowy stan. Bo nie ukrywam że bywały chwile
kiedy przygnieciony deprechą składałem rączki do modlitwy - ale to było dawno i
mam nadzieje że takie chorobliwe stany będę przechodził rzadko. I tak może
wyłuszcze co to znaczy że Bóg jest mi niepotrzebny. Bo On jest mi niepotrzebny
ale z drugiej strony jest mi niezbędny. Otóż Bóg nie jest mi potrzebny do tego
żeby pozmywał za mnie naczynia, żeby wyleczył mi zęby, żeby znalazł mi fajną
dziewuszkę, żeby mi zagwarantował dostatnią i bezpieczną przyszłość, zeby w
ciężkich chwilach przyszedł i powiedział "nie łam się stary". Nie jest mi
równiez potrzebny żeby objawiał się w różnych "miejscach mocy" i żeby się
wogóle objawiał. Bo też kto to wymyślił - przecież Bóg objawiony to znaczy Bóg
sporowadzony do naszego poziomu. Po co mi Bóg który ze mną gada?? Taki Bóg to
dozorca, przekupień, sadysta albo wielka Mama ale nie Bóg... Wydaje mi się
oczywiste że jeżeli Bog istnieje to tylko i wyłącznie taki który NIGDY nie
będzie z nami gadał - a ci co twierdzą że Bóg z nimi gada przez wielki telefon
to wierutni kłamcy (albo ograniczone móżdżki). I te biadolenia dlaczego Bóg
pozwala na takie okropności? I jak on wogóle może? Przecież to bez sensu.
Człowiek nie jest pępkiem świata i nie jest miarą rzeczy. I właśnie do tego
Boga potrzebuję. Żeby sobie uswiadomić że to co mnie spotyka i to co ja czuję i
wogóle JA nie jest WSZYTSKIM. Że jestem malutką częścią czegoś większego. Bóg
jest potrzebny do tego żeby przesunąć srodek ciężkości z człowieka na Boga
właśnie - wtedy jest lżej. Bo jeżeli przyjmiemy odwrotnie że to co się ze mną
dzieje, ja, moje życie jest zamknętą całością to dochodzimy do egzystencjalnego
poczucia absurdu. Czyli egotycznego roztkliwiania się nad sobą 20 letnich
gówniarzy, którzy koniecznie i szybko chcą być MĄDRZY.
I tyle
Pozdro
M.

[Gość: olaf]

Nie zadawaj sobie takiego pytania.Bóg jest i koniec.Przyjmij to za coś pewnego
i już .Ja po stracie bliskiej sobie osoby nie zadawałem takiego pytania moje
pytanie brzmiało po co? i co ja mam zrobić aby odgadnąć wolę Boga i postepować
z jego wolą.Wychodzę z założenia,ze wzystko co sie dzieje w życiu jest po coś
tylko to cos trzeba odgadnąć,moze trzeba zmienic swoje życie.Oczywiście
przeżyłem cierpienie ale cierpienie jest darem które ma uszlachetnić ma mnie
zmienić.Ostatnio odmiawiam modlitwę o pogode ducha,która pomaga mi przy
podejmowaniu trudnych decyzji.Nie wiem czy wszystko co robię jest zgodne z wolą
stwórcy ale staram się odgadywać jego wolę i tak postepować.

[sdfsfdsf]

dla jednych istnieje, dla innych nie, do ciebie nalezy wybor opcji

[empeka]

atlantis75 napisała:
> Gdzie mam iść, co zrobić, by poznać prawdę?

To jest odwieczna wątpliwość, której nie można rozwiać na gruncie dyskusji.
Nie ma dowodów ani na istnienie, ani na nieistnienie Boga. Osoby obeznane z taką dyskusją podkreślają, że wiarę się przyjmuje bez dowodów prawdziwości.
Większość ludzi odczuwa wielką potrzebę wsparcia się na kimś wiecznym itd (tu wstaw odpowiednie określenia), lub trwa w tradycji.
Nie ma jednak takiego miejsca gdzie dają prawdę. Niestety.

Marta

[fnoll]

cała masa ludzi na świecie żyje "bez boga" i nie mam tu na myśli
odreligijnionych obywateli zachodnich państw - ale miliony "wyznawców" Buddy,
który bogiem nie jest; do nich możnaby dopisać wszystkie pierwotne plemiona
tkwiące jeszcze w religiach animistycznych, wyznawcami których byli kiedyś
przodkowie nas wszystkich

jak ich przykład wskazuje - można żyć "bez boga"

ale czy można żyć bez "czegoś więcej"? zwykle okazuje się to dość przykrą
perspektywą...

dlatego z całego serca życzę ci dosięgniecia, poczucia tego "czegoś więcej" :)
byś mogła czuć to wszechogarniające wibrowanie młynów życia (jest bardzo
kojące), a nie tylko chrobot pojedynczych ziarenek (mający także swój urok)

to, co przynosi cierpienie jest oddzieleniem - gdy "coś więcej" lepi nam w
duszach elementy na pozór rozdzielone, boimy się mniej :)

[talisker]

fnoll napisał:

> cała masa ludzi na świecie żyje "bez boga" i nie mam tu na myśli
> odreligijnionych obywateli zachodnich państw - ale miliony "wyznawców"
Buddy,
> który bogiem nie jest;

T. Fnoll, tylko nie mow tego wyznwaca buddy, bo uznaja Cie za ignoranta. Ja
buddysta nie jestem, ale w tym wypadku sie z nimi zgadzam.
T.

akademicko do taliskera

[fnoll]

talisker napisał:

> T. Fnoll, tylko nie mow tego wyznwaca buddy, bo uznaja Cie za ignoranta. Ja
> buddysta nie jestem, ale w tym wypadku sie z nimi zgadzam.

Budda z pewnością nie jest Bogiem, tak jak Boga "definiuje się" w trzech
wielkich religiach monoteistycznych - w mniej zgrabnych lingwistycznie
tłumaczeniach tekstów buddyjskich czy opracowaniach religioznawczych może bywa
opatrzony nazwą "Boga" (nie spotkałem się), ale jest to zdecydowanie
terminologiczne nadużycie

a bodhisattwa nie jest świętym

fnoll zresztą też nie :)

[Gość: talisker]

Bog a B(b)og osobowy to rozne sprawy. Jesli wyciaga sie wniosek na watku "czy
Bog istnieje", ze buddysci zycja bez boga, czyli w boga nie wierza, bo budda
bogiem nie jest to jest to... szalony skrot myslowy i trzeba go wytlumaczyc.
Buddysci z pewnoscia sa ludzmi religijnymi i nie sa ateistami!
Czy mozna byc czlowiekiem religijnym nie wierzac w boga? Kim jest bog? Z
perspektywy psychologii religii jest to... (przynajmniej) ktos wiekszy ode
mnie (por. W. James, Varieties)... czyli np.... moj ojciec!
A co do akademickosci... to my obaj Waszmosci z tego zyjemy, wiec nie
strzelajmy sobie samoboja... szczegolnie na wyjezdzie)))
Talisker, katolik duchowy
P.S. Nigdy nie myslalem, ze jestem Bogiem... raczej derwiszem)))

[fnoll]

zgadzam się z tobą, że uznanie Buddystów za ateistów jest także nadużyciem -
ale ja tego nie napisałem

termin "ateista" nie ma sensu poza kontekstem kultury "teistycznej"

bo czy animista jest ateistą???

tak na marginesie: Jan Paweł II określił Buddystów terminem "nihiliści" - może
to jest bardziej wiążący termin w odniesieniu do Buddystów z punktu widzenia
kultury katolickiej? ;)

[Gość: Talisker]

fnoll napisał:

> zgadzam się z tobą, że uznanie Buddystów za ateistów jest także nadużyciem -
> ale ja tego nie napisałem
>
> termin "ateista" nie ma sensu poza kontekstem kultury "teistycznej"
>
> bo czy animista jest ateistą???
>
> tak na marginesie: Jan Paweł II określił Buddystów terminem "nihiliści" -
może
> to jest bardziej wiążący termin w odniesieniu do Buddystów z punktu widzenia
> kultury katolickiej? ;)
>

T. Wyrywkowo komentujesz moje wypowiedzi: kwestią jest, co znaczy byc
czlowiekiem religijnym. I stąd następne wnioski. Czy buddysta jest człowiekiem
religijnym? Czy moze nim być bez jakiegokolwiek odniesienia do
Boga/bóstwa/boskości/świętości?
A co do Jana Pawła II wydaje mi się, że jednak się mylisz. On niefortunnie
określił kiedyś buddystów grupą o cechach a-teistycznych (myślał podobnie jak
Ty))). Za co przeprosił (piknie).
Jeśli się mylę, podaj cyt. i zródełko.
T.

Do fnolla - dodatek

[Gość: Talisker]

A poza tym teizmów Ci kupa wielka: są Ci ono osobowe, nieosobowe, emanacyjne,
wierzące w życie po śmierci, i nie wierzące itp itd. Stąd... są też różne
ateizmy.
T.

[fnoll]

Gość portalu: Talisker napisał(a):

> T. Wyrywkowo komentujesz moje wypowiedzi: kwestią jest, co znaczy byc
> czlowiekiem religijnym.

??? no wiesz, to już twoja interpretacja - ja miałem przed oczami jedynie
pytanie "czy Bóg istnieje?", a nie "co znaczy być człowiekiem religijnym?"

i wyraziłem jedynie myśl, że "bez Boga" nie oznacza "bez czegoś więcej", i że
generalnie to "coś więcej" jest tym, co niebędne, by polepić elementy boleśnie
rodzielone

> A co do Jana Pawła II wydaje mi się, że jednak się mylisz. On niefortunnie
> określił kiedyś buddystów grupą o cechach a-teistycznych (myślał podobnie
jak
> Ty))). Za co przeprosił (piknie).

z pewnością nie myślał tak jak ja :))) chyba się nie zrozumieliśmy - ale
patrząc na swój pierwszy post przyznaję, że może być źle zrozumiany przez to,
że w naszej kulturze wyrażenie "bez Boga" automatycznie jest rozumiane
jako "bez religii" - ja takiego znaku równości nie mam w głowie

pzdr

fnoll

[Gość: Imagine]

Gość portalu: talisker napisał(a):

> Bog a B(b)og osobowy to rozne sprawy. Jesli wyciaga sie wniosek na watku "czy
> Bog istnieje", ze buddysci zycja bez boga, czyli w boga nie wierza, bo budda
> bogiem nie jest to jest to... szalony skrot myslowy i trzeba go wytlumaczyc.
> Buddysci z pewnoscia sa ludzmi religijnymi i nie sa ateistami!
> Czy mozna byc czlowiekiem religijnym nie wierzac w boga? Kim jest bog? Z
> perspektywy psychologii religii jest to... (przynajmniej) ktos wiekszy ode
> mnie (por. W. James, Varieties)... czyli np.... moj ojciec!
> A co do akademickosci... to my obaj Waszmosci z tego zyjemy, wiec nie
> strzelajmy sobie samoboja... szczegolnie na wyjezdzie)))
> Talisker, katolik duchowy
> P.S. Nigdy nie myslalem, ze jestem Bogiem... raczej derwiszem)))

Jesli teizm jest wiara w boga, a ateizm brakiem wiary w tegoz, to buddyzm
sa najbardziej ateistyczna religia. Buddysci nie wierza w boga ani w dusze.
A juz napewno nie w permanentna.
Pozdr, Imagine.

[talisker]

Gość portalu: Imagine napisał(a):

> Gość portalu: talisker napisał(a):
>
> > Bog a B(b)og osobowy to rozne sprawy. Jesli wyciaga sie wniosek na watku "
> czy
> > Bog istnieje", ze buddysci zycja bez boga, czyli w boga nie wierza, bo bud
> da
> > bogiem nie jest to jest to... szalony skrot myslowy i trzeba go wytlumaczy
> c.
> > Buddysci z pewnoscia sa ludzmi religijnymi i nie sa ateistami!
> > Czy mozna byc czlowiekiem religijnym nie wierzac w boga? Kim jest bog? Z
> > perspektywy psychologii religii jest to... (przynajmniej) ktos wiekszy ode
>
> > mnie (por. W. James, Varieties)... czyli np.... moj ojciec!
> > A co do akademickosci... to my obaj Waszmosci z tego zyjemy, wiec nie
> > strzelajmy sobie samoboja... szczegolnie na wyjezdzie)))
> > Talisker, katolik duchowy
> > P.S. Nigdy nie myslalem, ze jestem Bogiem... raczej derwiszem)))
>
> Jesli teizm jest wiara w boga, a ateizm brakiem wiary w tegoz, to buddyzm
> sa najbardziej ateistyczna religia. Buddysci nie wierza w boga ani w dusze.
> A juz napewno nie w permanentna.
> Pozdr, Imagine.

T. Nic nie zrozumiales. Przykro mi.
T.

[Gość: Imagine]

talisker napisał:

> Gość portalu: Imagine napisał(a):
>
> > Gość portalu: talisker napisał(a):
> >
> > > Bog a B(b)og osobowy to rozne sprawy. Jesli wyciaga sie wniosek na wa
> tku "
> > czy
> > > Bog istnieje", ze buddysci zycja bez boga, czyli w boga nie wierza, b
> o bud
> > da
> > > bogiem nie jest to jest to... szalony skrot myslowy i trzeba go wytlu
> maczy
> > c.
> > > Buddysci z pewnoscia sa ludzmi religijnymi i nie sa ateistami!
> > > Czy mozna byc czlowiekiem religijnym nie wierzac w boga? Kim jest bog
> ? Z
> > > perspektywy psychologii religii jest to... (przynajmniej) ktos wieksz
> y ode
> >
> > > mnie (por. W. James, Varieties)... czyli np.... moj ojciec!
> > > A co do akademickosci... to my obaj Waszmosci z tego zyjemy, wiec nie
>
> > > strzelajmy sobie samoboja... szczegolnie na wyjezdzie)))
> > > Talisker, katolik duchowy
> > > P.S. Nigdy nie myslalem, ze jestem Bogiem... raczej derwiszem)))
> >
> > Jesli teizm jest wiara w boga, a ateizm brakiem wiary w tegoz, to buddyzm
> > sa najbardziej ateistyczna religia. Buddysci nie wierza w boga ani w dusze
> .
> > A juz napewno nie w permanentna.
> > Pozdr, Imagine.
>
> T. Nic nie zrozumiales. Przykro mi.
> T.
Mysle, ze to ty nie masz pojecia o buddyzmie. Musisz jeszcze duzo czytac by
zrozumiec roznice miedzy religijnoscia, duchowoscia a ateizmem. Jesli fakt,
ze Budda nie jest bogiem, jest dla Ciebie skrotem myslowym, to dajesz mi dowod
na to jak ty daleko jestes od zrozumienia rzeczy, o ktorych piszesz.

[alka_xx]

Ale dlaczego dylemat zwiazany z istnieniem Boga pojawia sie w nas z taka sila
przewaznie dopiero w obliczu ciezkiej choroby czy smierci?? I to glownie
wtedy, gdy dotykają one nas, czy bliskie nam osoby!
Smierc , o ktorej czytamy w gazetach, smierc czy choroba osob obcych, owszem
czasem budzi w nas wspolczucie, czasem zadume, ale rzadko prowadzi do takich
wewnetrznych rozterek jak ta w temacie watku...?

A dlaczego nie mamy tej watpliwosci w momencie np. urodzin? Dlaczego nie
watpimy w cud urodzin, bo ze jest to cud raczej nie watpimy! A cuda wszak
dzieja sie za sprawą boską. A przeciez smierc jest immanentnym elementem tego
cudu!
Rodząc sie, przynosimy radosc naszym bliskim, a przeciez powinni sie oni
smucic, miec za złe... bo mowiac w duzym skrocie, rodzimy sie po to zeby
umrzec...

[Gość: talisker]

alka_xx napisała:

> Ale dlaczego dylemat zwiazany z istnieniem Boga pojawia sie w nas z taka
sila
> przewaznie dopiero w obliczu ciezkiej choroby czy smierci?? I to glownie
> wtedy, gdy dotykają one nas, czy bliskie nam osoby!
> Smierc , o ktorej czytamy w gazetach, smierc czy choroba osob obcych, owszem
> czasem budzi w nas wspolczucie, czasem zadume, ale rzadko prowadzi do
takich
> wewnetrznych rozterek jak ta w temacie watku...?
>
> A dlaczego nie mamy tej watpliwosci w momencie np. urodzin? Dlaczego nie
> watpimy w cud urodzin, bo ze jest to cud raczej nie watpimy! A cuda wszak
> dzieja sie za sprawą boską. A przeciez smierc jest immanentnym elementem
tego
> cudu!
> Rodząc sie, przynosimy radosc naszym bliskim, a przeciez powinni sie oni
> smucic, miec za złe... bo mowiac w duzym skrocie, rodzimy sie po to zeby
> umrzec...
>
>
T. Mysle, ze dlatego, iz sytuacje, ktore opisalas sa sytuacjami granicznymi,
czyli takimi, gdzie dochodzi do glosu to, co istotne.
T.

[basia]

Gość portalu: talisker napisał(a):

> T. Mysle, ze dlatego, iz sytuacje, ktore opisalas sa sytuacjami granicznymi,
> czyli takimi, gdzie dochodzi do glosu to, co istotne.
> T.

Nie rozumiem Ciebie.Czyli sytuacja graniczna narodziny - i wtedy nie stawiamy
sobie pytań (jak w temacie),sytuacja graniczna śmierć - stawiamy pytanie?

Ja inaczej zrozumiałam alkę.Zresztą słusznie zwróciła uwagę na paradoks.

mogę dodać jeszcz:

co dobre -Bóg jest cacy! albo nam nie potrzebny bo przecież jet ok
co złe- Bóg jest be! ,albo go nie ma

[alka_xx]

no wlasnie...ale jak to sie ma do wiary w istnienie Stworcy...ja nie rozumiem
takiej wiary...
jest mi dobrze, nie kwestionuje istnienia Boga, a jak mi zycie dojadlo...to Bog
temu winien?
dziwne to jakies...

[Gość: talisker]

Napisano:
"Ale dlaczego dylemat zwiazany z istnieniem Boga pojawia sie w nas z taka sila
przewaznie dopiero w obliczu ciezkiej choroby czy smierci?? I to glownie
wtedy, gdy dotykają one nas, czy bliskie nam osoby!
Smierc , o ktorej czytamy w gazetach, smierc czy choroba osob obcych, owszem
czasem budzi w nas wspolczucie, czasem zadume, ale rzadko prowadzi do takich
wewnetrznych rozterek jak ta w temacie watku...?

T. To jest przyklad sytuacji granicznych. Smierc jest jakas granica, choroba
tez.
Myślę, że nie tylko w takich sytuacjach pojawia się myśl o Bogu. Ale w takich
sytuacjach pojawia się ona za całą siłą - dając do zrozumienia, że są sprawy
(jak śmierć, czy cierpienie), którym się nie da umknąć.

"A dlaczego nie mamy tej watpliwosci w momencie np. urodzin? Dlaczego nie
watpimy w cud urodzin, bo ze jest to cud raczej nie watpimy! A cuda wszak
dzieja sie za sprawą boską. A przeciez smierc jest immanentnym elementem tego
cudu!"

T. A dlaczego na ślubach płaczą tyko starzy, a nie państwo młodzi? Bo wiedzą,
że to nie jest tylko początek raju ale tez udręki na ziemi.
NIe jest możliwe, by w tym samym momencie żyć pełnią życia i umierać, byś
nastolatkiem i dojrzałą kobietą, rozumieć przemijanie i żyć "od imprezy do
imprezy".
Cuda dzieją się rzeczywiście za sprawą boską, ale to człowiek jakieś sprawy
jako cuda INTEPRETUJE, czyli uznaje za znaki (a ktoś inny te same saprawy
uznaje za piardy).

"Rodząc sie, przynosimy radosc naszym bliskim, a przeciez powinni sie oni
smucic, miec za złe... bo mowiac w duzym skrocie, rodzimy sie po to zeby
umrzec..."

T. Rodzimy się po to, by (między innymi) się ze śmiercią spotkać. Ale by żyć
normalnym życiem nie można o tym ciągle myśleć.
A tak w ogóle myślę, że prawie wszystko, co napisano o śmierci i cierpieniu to
tylko cienie i... poważnie ich nie traktuję. Kiedy przez kilka tygodni
opiekowałem się kilkumisięcznym dzieckiem umierającym na raka... to wszystko
wyglądało zupełnie inaczej... prościej.
Pozdrawiam, T.

[alka_xx]

masz racje, smierc dziecka musi powodowac w nas zasadnicze przewartosciowania,
bo ziemski sens tego zdarzenia, bez silnej wiary w jego wyzsza celowosc, jest
dla nas zupelnie niepojety,
ma tez prawo wywolywac w nas bunt i gniew..., ale czy takze ma prawo budzic
zwatpienie?
w sytuacjach granicznych,jak je nazywasz, a sa nimi zarowno urodziny jak
smierc, reagujemy w sposob ekstremalny, ale dzieje sie tak za sprawa naszych
nastrojow,emocji, a nie dlatego, ze Bog jest czy Go nie ma..
a poza tym dla katolika, jesli wierzy w Boga smierc nie jest istotną granicą...

pozdrawiam takze
a_xx

[Gość: talisker]

alka_xx napisała:

> masz racje, smierc dziecka musi powodowac w nas zasadnicze
przewartosciowania,
> bo ziemski sens tego zdarzenia, bez silnej wiary w jego wyzsza celowosc, jest
> dla nas zupelnie niepojety,
> ma tez prawo wywolywac w nas bunt i gniew..., ale czy takze ma prawo budzic
> zwatpienie?


T. Człowiek po prostu wątpi, nie myśląc czy ma do tego prawo, czy nie. Są w
naszym życiu próby dla nas za wielkie. I dlatego odchodzimy, świnimy,
kupczymy... albo też zmieniamy horyznot (wiara/niewiara/besens). Myślę, że kto
dziwi się zwątpieniu... po prostu niewiele rozumie, albo też... na niego nie
przyszła jeszcze próba.

> w sytuacjach granicznych,jak je nazywasz, a sa nimi zarowno urodziny jak
> smierc, reagujemy w sposob ekstremalny, ale dzieje sie tak za sprawa naszych
> nastrojow,emocji, a nie dlatego, ze Bog jest czy Go nie ma..

> a poza tym dla katolika, jesli wierzy w Boga smierc nie jest istotną
granicą..

T. Z tym ostatnim zdaniem się nie zgadzam. Smierc (jako taka, wyjątki mile
widziane) niesie ze sobą dramatyczność, kres, ostateczne przerwanie. Bo
przecież Pan Jezus na krzyżu nie śpiewał psalmów, tylko mówił... że Bóg go
opuścił. I dlatego mnie się zdaje, że jeżeli jest życie po śmierci, to musi
istnieć Pan Bóg... by zagwarantować naszą tożsamość. NIe chicał bym byś po
śmierci Obanem (dobry whiskacz, ale za słodki) tylko Taliskerem (smakuje jak
jodyna)))
Pozdr. nr. 2 - T.
>
> pozdrawiam takze
> a_xx

[alka_xx]

Gość portalu: talisker napisał(a):


> T. Człowiek po prostu wątpi, nie myśląc czy ma do tego prawo, czy nie. Są w
> naszym życiu próby dla nas za wielkie. I dlatego odchodzimy, świnimy,
> kupczymy... albo też zmieniamy horyznot (wiara/niewiara/besens). Myślę, że
kto
> dziwi się zwątpieniu... po prostu niewiele rozumie, albo też... na niego nie
> przyszła jeszcze próba.



hmmm..uwazasz , ze zwatpienie jest wszechobecne, bo tylko glupcy nie watpia?
/ co za nobilitacja spoleczna/
i to niezaleznie od faktu, czy proby sa dla nas za wielkie, czy my jestesmy
do nich za mali ,
tak, to dosc wygodne zwatpic w trudnej dla nas sytuacji,bo mozna miec
pretensje do Kogos w chwili kompletnej naszej bezsilnosci, bo przeciez skoro
jest i " mowi" ze nas kocha bezgranicznie, to dlaczego to " robi"...? a ze nikt
nie wie dlaczego, to znajdujemy sobie wytlumaczenie dla naszych malych / a
moze zbyt duzych /zachowan i na jakis czas " pozbywamy sie Go" z naszej
swiadomosci

wiesz, nie znam tych madrych tekstow z Biblii, rzadko bywam w swiatyniach,chyba
ze na wycieczkach, ale czasem sie dziwie, choc zareczam Ci, ze mam realne
powody zeby watpic...a dziwie sie dlatego, ze mialam dowody, tzn. ze przezylam
zdarzenia ktore odczytalam jako dowody Jego istnienia...i nie wierze, zebym
tylko ja jedna na tym swiecie tego doswiadczyla




> > a poza tym dla katolika, jesli wierzy w Boga smierc nie jest istotną
> granicą..
>
> T. Z tym ostatnim zdaniem się nie zgadzam. Smierc (jako taka, wyjątki mile
> widziane) niesie ze sobą dramatyczność, kres, ostateczne przerwanie. Bo
> przecież Pan Jezus na krzyżu nie śpiewał psalmów, tylko mówił... że Bóg go
> opuścił. I dlatego mnie się zdaje, że jeżeli jest życie po śmierci, to musi
> istnieć Pan Bóg... by zagwarantować naszą tożsamość. NIe chicał bym byś po
> śmierci Obanem (dobry whiskacz, ale za słodki) tylko Taliskerem (smakuje jak
> jodyna)))
> Pozdr. nr. 2 - T.



ale zauwaz, ze stosunek czlowieka do jego ziemskiej smierci, zalezy w duzej
mierze od religii w jakiej zostal wychowany,i to nie sa wcale wyjatki tak mile
przez Ciebie widziane, bo swiat islamu ze swa pogarda dla smierci jako
elementem wiary, to dosc znaczna liczebnie grupa
wiec czy smierc jest dramatem czy radoscia z dostapienia
raju???

a jakby co do czego, to wolalabym juz tego whiskacza, mimo ze slodki, a moze
wlasnie dlatego???

takze drugorazowo...
a_xx

[Gość: talisker]

alka_xx napisała:
>
> hmmm..uwazasz , ze zwatpienie jest wszechobecne, bo tylko glupcy nie watpia?
> / co za nobilitacja spoleczna/
> i to niezaleznie od faktu, czy proby sa dla nas za wielkie, czy my jestesmy
> do nich za mali ,
> tak, to dosc wygodne zwatpic w trudnej dla nas sytuacji,bo mozna miec
> pretensje do Kogos w chwili kompletnej naszej bezsilnosci, bo przeciez skoro
> jest i " mowi" ze nas kocha bezgranicznie, to dlaczego to " robi"...?

T. Nie. Ja po prostu myślę, że jeśli wiara nie jest procesem, rozwojem
(błączeniem i znajdowaniem nagłym odpowiedzi) to jest to dziwne. Apostołowie
mieli Jezusa przez 3 lata na wyciągnięcie ręki i ... kiedy przyszedł na nich
chas próby sprawę pokpili (choć koniec był szczęśliwy))). Innymi słowy:
wątpienie należy do procesu wiary jako takiej, bo nigdy nie wątpią raczej
ideolodzy niż wierzący. No i dla przyjemności nikt nie wątpi)))
A odnośnie do ostatniego Twojeo zdania, które cytuję: Pan Bóg nie chce
cierpienia człowieka i ON GO NA NIE NIE SKAZUJE!!! On je tylko dopuszcza... PO
co? Po to, byśmy dostrzegli (otwarli oczy), że człowiek obok nas jeszcze
bardziej cierpii (to myśl T.Gadacza; wczorajsze sytuacje graniczne pochodzą od
K. Jaspersa - przeciekawe!). I tak cierpienie nie ma w sobie żadnej wartości -
tę ma tylko miłość (wierność i inne), która je niesie i kiedyś zniesie, czyli
wykorzeni. A póki co... cierpienie jest skandalem! Jest też enigmatyczne, bo
się wyślizguje obróbce intelektualnej. Ale bardzo istotnie może otworzyć nam
oczy... na nasze własne granice. A za granicą...)))
Miłej niedzieli - T.
P.S. Jeżeli ktoś nie zna tekstów biblijnych i nie chodzi po świątyniach to pół
biedy. Bo kiedy nie myśli... to jest dopiero cierpienie)))

[pastwa]

talisker napisał:

(O tym, po co Bóg dopuszcza do cierpienia ludzi):

Po to, byśmy dostrzegli (otwarli oczy), że człowiek obok nas jeszcze
bardziej cierpii (to myśl T.Gadacza; wczorajsze sytuacje graniczne pochodzą od
K. Jaspersa - przeciekawe!).

***Tym rozumowaniem dojdziekmy kiedys do osoby która cierpi tak, ze nie
istnieje zadna inna cierpiaca bardziej, co zatem taki człowiek ma sobie
odpowiedziec ?
A nie prosciej byłoby aby nikt nie cierpiał, wówczas nie trzeba byłoby nic
takiego dostrzegac, to najlepsze chyba wyjscie.

[talisker]

pastwa napisał:

>
> ***Tym rozumowaniem dojdziekmy kiedys do osoby która cierpi tak, ze nie
> istnieje zadna inna cierpiaca bardziej, co zatem taki człowiek ma sobie
> odpowiedziec ?
> A nie prosciej byłoby aby nikt nie cierpiał, wówczas nie trzeba byłoby nic
> takiego dostrzegac, to najlepsze chyba wyjscie.

T. O rozne rzeczy pyta sie w rozny sposob. Inaczej pyta sie o krowe, inaczej o
kamien a inaczej o czlowieka. Cierpienie jest jeszcze bardziej szczegolnym
rodzajem problemu, poniewaz na nim lamia sobie zeby rozne systemy a nawet
punkty widzenia. Dlatego cierpienie jest ze swej natury enigmatyczne.. .nie
pozwala sie przlapac na tropie swojej natury.
Mysle, ze o cierpienie nie mozna pytac w sposob... akademicki, zawezony, bez
zrozumienia jego glebi i skanadalu (cierpienie niewinnych dzieci, ktore na nic
takiego nie zasluzyly, bo nic zlego nie zrobily).
MOJ trop: Pan Jezus zostal zapytany przez pilata o prawde. I nic nie
odpowiedzial. Pieknie pisze Levinas, ze na to pytanie Pan Jezus udzielil
odpowiedzi... poporzez swoja smierc. To znaczy, ze na to pytanie nie mozna ylo
udzielic odpowiedzi slownej. Bo sa na naszym zyciu pytania, na ktore mozna
udzielic odpowidz tylko zyciem - poswieceniem, wycierpieniem czegos za te
prawdy. "Coz to jest prawda? To jest cos, za co jestes w stanie poswiecic
zycie".
Pytanie o cierpienie nalezy do tej kategorii.
A ja nawet mysle, ze niektorych pytan nie wolno stawiac. A to dlatego, ze
odpowiedz na nie nie czyni nas lepszymi.
Pozdrawiam -Talisker

P.S. Odnosnie do postu o Jezusie - oczywiscie te dwie natury w nim sa
polaczone (to wyraza UNIA).
T.

Talisker

[pastwa]

talisker napisał:

Smierc (jako taka, wyjątki mile widziane) niesie ze sobą dramatyczność, kres,
ostateczne przerwanie. Bo przecież Pan Jezus na krzyżu nie śpiewał psalmów,
tylko mówił... że Bóg go opuścił.


***Przyznam, ze nie moge dojść do ładu z Twoimi tłumaczeniami tego co w Bibli
napisane zostało.W tejze, według oficjalnych interpretatorów , Jezus to Bóg,
jakimż więc cudem Bóg opuscił sam siebie na krzyzu. Jedyne sensowne wyjasnienie
jest takie, ze Jezus nie był Bogiem, to nawet tłumaczyłoby jego zachowanie.
Przykładowo,Jezus rozgniewany(!)wygania kupców z koscioła,zakładam ze Bóg nie
grzeszy, a stoi "gniew" jako jeden z siedmiu grzechów głównych itd. itp.

Tradycyjnie pozdrawiam

[talisker]

pastwa napisał:
>
> ***Przyznam, ze nie moge dojść do ładu z Twoimi tłumaczeniami tego co w
Bibli
> napisane zostało.W tejze, według oficjalnych interpretatorów , Jezus to Bóg,
> jakimż więc cudem Bóg opuscił sam siebie na krzyzu. Jedyne sensowne
wyjasnienie
>
> jest takie, ze Jezus nie był Bogiem, to nawet tłumaczyłoby jego zachowanie.
> Przykładowo,Jezus rozgniewany(!)wygania kupców z koscioła,zakładam ze Bóg
nie
> grzeszy, a stoi "gniew" jako jeden z siedmiu grzechów głównych itd. itp.
>
> Tradycyjnie pozdrawiam

T. Pastwo, tlumaczylem Ci to juz kiedys. Moje ostatnie slowko: w Jezusie Bogu
i czlowíeku ma miejsce unia hipostatyczna, czyli JEDNA OSOBA i dwie natury
(boska i ludzka) i te dwie natury sa odrebne, nie sa zmieszane. Chrystus to
jedna osoba - Boska (kwestia tozsamosci).
Na Twoje przyklady czlowieczenstwa Jezusa mozna podac wiele przykladow na jego
bostwo: cuda, znaki itp. NALEZY WIEC ZAWSZE ROZPATRYWAC CALOSCIOWO te dwa
aspekty.
Krzyz- tu cierpial Jezus jako czlowiek (bo Bog nie mogl cierpiec, mowi
tradycja scholastyczna). Ale - pytaja wspolczesni teologowie-, dlaczego Boga
nie moze dotknac cierpienie - nie dlatego, ze jest on na nie skazany, ale ZE
CHCIAL CIERPIEC. I tu zdania sa podzielone. Koniec koncow jak Bog chce to
kuniec!
Gniew: sa rozne - glupie, wyzadzajace krzywde, zarazliwe itp. Jest tez jednak
gniew swiety (na ten przyklad Bog sie wkrzyl kiedy narod wybrany chcial wracac
do Egiptu... bo tam byl czosnek i cebula). I Jezus tez sie w swiatyni wkurzyl
i byl to geniew Bozy. A ja mysle, ze on sie wkurzal czesciej... bo Apostolowie
w niektorych sytuacjach byli... mocno trzepnieci.
T.

[basia]

Gość portalu: talisker napisał(a):

>
> T. A dlaczego na ślubach płaczą tyko starzy, a nie państwo młodzi? Bo
wiedzą,
> że to nie jest tylko początek raju ale tez udręki na ziemi.

nie potzrebnie cytowałeś jeszcze raz całą wypowiedź alki.Chodziło mi tylko o
to,że nie rozumiem zestawienie przez Ciebie dwóch sytuacji jako wywołujących
pytanie jak w temacie.
Teraz widzę co miałeś na myśli .Ktoś myśli ...

[...]

[Gość: Komandos57]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[basia]

Nie czepiaj się orangutanów ;)

[alka_xx]

czesc robaczku...a Ty jestes najlepszym tego dowodem:)))

buziaki

Gość portalu: Komandos57 napisał(a):

>Gdyby Bog byl to by nie
> stwarzal takich potworkow jak wy,forumowicze.Pochodzicie od orangutana.Mowie
> wam.

[...]

[Gość: Komandos57]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[basia]

hyhy ...:))))))

[kol5]

Byśmy mogli pojąć jacy jesteśmy elokwentni, dyplomatyczni i mądrzy musiał
pojawić sie Komandos57. Cham, prostak i gbur.:)

[...]

[Gość: Komandos57]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[kol5]

Gość portalu: Komandos57 napisał(a):

> Kol, ty kurwiszonie.Oblesna kurwo.Medrcu jebniety.Twoj mozg miedzy nogami
> smierdzi makrela.Spierdalaj.


Sarkazmu nie poczułeś?
Komandos57 - rozczarowałeś mnie!