co mam myśleć? co robić..?

[pluszowa]

nieco ponad miesiac temu skończyl sie moj dlugi związek. faakt, ostatnie dwa,
trzy miesiace nie byly udane, konflikty, kłótnie, w koncu on nie wytrzymal i
odszedl. w klotni, pod wplywem emocji. prosilam go kilka razy, zeby dobrze
sie zastanowil, czy to jego ostateczna decyzja, zeby sie jeszcze zastanowil,
za kazdym razem stanowczo odpowiadal, ze decyzja jest ostateczna. mimo iz
mamy wspolne inewstycje, w ktore zaangazowalismy kazdy swoje finanse, mnostwo
wspolnych spraw, zylismy jak malzenstwo, zerwal to. bylo mi strasznie ciezko,
swait zawalil mi sie na glowe. jednakze kilka dni po jego wyprowadzce zaczelo
sie. zaczal dazwonic, spotykac sie ze mna. zaczelismy rozmawiac o tym
wszystkim. po wielu rozmowach konkluizja byla taka: on uwaza, ze to ja
glownie zwwinilam i przyczynilam sie do rozpadu zwiazku (nie ma tu mowy o
zadnej zdradzie czy innych klamstwach, mowi, ze czul sie zaniedbany), ale ze
kocha i ze ma nadzieje, ze jeszcze sie pouklada. z drugiej strony boi sie, ze
historia sie powtorzsy i ze znow go zaniedbam kiedys tam. i chcial czasu do
namyslu, a ja, bo kocham, dawalam mu. wygladalo to tak przez ostatnie
tygodnie widywalismy sie praktycznie non stop, bylo tak jakbysmy byli ze
soba, tyle ze jego rzeczy byly w innym mieszkaniu, tym do ktorego sie
wyprowadzil. ja o niego dbalam, chcialam mu pokazac, ze nadal kocham, on
wygladal na szczesliwego, jakby mialo wszystko sie poskaldac do kupy. ale nie
ma tak latwo. wtracili sie jego rodzice (niestety tak sie nasze zycie
potoczylo, ze mimo iz mamy po okolo 30 lat, i jedni i drudzy rodzice jakis
czas temu pomogli nam finansowo zaczac pewne zyciowe inwestycje). doszlo do
rozmowy, ja, on, jego i moi rodzice, w celu ustalen finansowych. i stalo sie
cos, czego sie nie spodziewalam. mimo, ze on, moj ex przez te ostatnie dwa,
trzy tygodnie zachowywal sie tak, jakby mialo wszystko sie ulozyc, na tej
rozmowie odcial sie ode mnie. tak jakby wogole nie bylo tego ponieszkiwania u
mnie, przebywania ze mna, jego deklaracji, ze chcialby, zeby sie ulozylo.
oslupialam, czuje sie tak, jakbym dostala w twarz. nie wiem, czy od niego, od
zycia, czy to moze jego rodzice go w jakis sposob emocjonalnie i finansowo
szantazuja (mniemam, ze sa do tego zdolni). przezywam swoj wlasny horror.
jakby ktos robil mi operacje na otawrtym sercu bez znieczulenia. sama nie
wiem, czy zostalam przez niego oszukana, czy po prostu przez te ostatnie
tygodnie razem po wyprowadzce widzialam tylko to, co chcialam widziec... nie
mam pojecia, co mam myslec...

od owej rozmowy o finansach on sie do mnie nie odezwal, ni slowem, ja tez
nie. bo z jednej strony czuje sie bardzo skrzywdzona, w pewnien sposob
oszukana (bo po co mnie karmil gadkamji, ze chce zeby sie wszystko ulozyla a
podczas rozmowy zachowywal, jakby tego wogle nie bylo), zdrugiej strony
zastanawiam sie, jak on sie moze czuc? byc moze gnebiony przez swoich
rodzicow... moja rodzina bardzo mnie wspiera i radza na razie oprzynajmniej
sie do niego nie odzywac, bo to on musi sie w koncu okreslic, czy chce mnie
czy nie, musi sam ze soba dojsc do ladu. czy ja i nasz zwiazek jest
wazniejszy, czy bedzie sie sluichal rodzicow? ja z jednej strony tez tak
czuje, a z drugiej tesknie bardzo, tak naprawde nie mam pojecia co on czuje,
moze czeka na moj ruch... czasem wydajem i sie, ze tylko rozlaka pomoze nam
do siebie wrocic, skoro nie pomogl czas spedzany razem (ten po jego
wyprowadzce)

co ja mam robic? odzywac sie? czy nie? czekac na znak od niego? mam w glowie
tysiace mysli, przeroznych... pomozcie...

[pluszowa]

i przepraszam was bardzo, ze pisze tak chaotycznie, z literowkami, ale jestem
tak rozstrzesiona...

[1jaga]

Nie chcialabym o Nikim zle pisac. Ale jak nie wiadomo o co chodzi to moze
chodzi o pieniadze.
Tak mi sie skojarzylo jak napisalas o wspulnych sprawach finansowych.
To tylko tak luzna uwaga.

[pluszowa]

jesli chodzi o to, to sprawy te sa juz praktycznie zalatwione. ja po prostu nie
wiem, co robic? nie odzywac sie, przeczekac? czuje sie zraniona, z drugiej
strony mysle o nim, tesknie... :(((

[1jaga]

Przykro mi, ale na to pytanie nie umiem odpowiedzieć.
To chyba zależy od tego jaki On jest i jak Ty jesteś.
Ja nie znam faceta do którego warto pierwszej wyciągać rękę. Ale ja znam
samych "popaprańców" :)).
Może Trochę poczekaj, a potem.... skoro miał pretensje, że o niego nie dbasz to
zgłoś pretensje że nie dał Ci szansy zadbać...
to taka sobie rada :))

[lavague]

:)problemy maja to do siebie ze sa przeeeokropnie skaplikowane i nie ma na nie
jednego prostego rozwiazania. Opisalas sytuacje dosyc szczegolowoo, ale to i
tak za malo zeby udzielac rady ostatecznej. Decyzja nalezy do Cibie!!!
A tak ode mnie - wydaje mi sie ze ty juz te decyzje podjelas i chcesz sie do
niego odezwac!(wnioskuje to z Twoich powatrzanych pytan - co zrobic? odezwac
sie? zrobic krok jako pierwsza?).
A skoro tego chcesz, skoro czujesz ze powinnas to co Cie powstrzymuje? Wydaje
sie ze masz wiecej do zyskania dzialajac niz czekajac - czekanie nie przyniesie
odpowiedzi na Twoje watpliosci i niepewnosci (jak chocby te odnosnie jego
dziwnego zachowania podczas wspolnego spotkania z rodzicami).

[pluszowa]

tak, z jednej strony to chce sie do niego odezwac, ale z drugiej wydaje mi sie,
ze odzywanie sie do niego da mi tylko to, ze bedzie wiedzial, ze mi zalezy, ze
to znowu ja sie staram. a co mi po zwiazku, w ktorym on zawsze bedzie gora?
przez ostatnie tygodnie dbalam o niego, staralam sie, a on wczoraj sie odcial
ode mnie, tak odebralam jego zachowanie. i co, znowu ja mam pierwsza wyciagnac
reke?? wydaje mi sie, ze jesli miedzy nami mam sie poukladac to tylko kiedy
zrozumie, co moze stracic, zrozumie, ze tez nie byl fair. czyz wina jest tylko
po jednej stronie? po mojej?

[1jaga]

Czy w kazdym zwiazku konczy się na przepychance "kto ma byc gora?"?
Tez to przerabialam.
Oby wam wyszlo lepiej.

[pluszowa]

nie chce i nigdy nie chcialam byc gora. chce byc na rownym poziomie.

[1jaga]

Ja tylko tak, przypomnialy mi sie moje ostatnie refleksje.
Ktoś ladnie napisal. Podjeclas juz decyzje, rob tak jak uwazasz ze bedzie Ci
lepiej.

[pluszowa]

i wlasnie tu rodzi sie problem :/
bo serce wyrywa do niego, a rozum mowi, ze dosc, ze basta.

[1jaga]

Poczekaj. Probuje napisac do Ciebie na skrzyke

[1jaga]

Ja bym poczekala. I zastanow sie jaki ten Pan naprawde jest i czego od Niego
oczekujesz. A potem pogadajcie.

[c_y_n_i_k]

Nieciekawa sprawa z tym jego zachowaniem. Zastanawiam się na ile twój partner
jest samodzienly, a na ile manipulowany przez rodziców. Znam takie przypadki,
gdzie rodzice zrujnowali czyjść związek ciągłym się weń wtrącaniem, gdzy ich
pociecha nie umiała stanowczo powiedzieć stop.
Za mało piszesz o waszych uczuciach i problemach, które mogły spowodować z jego
strony takie zarzuty, jak te które usłyszałaś. Nie wiem czy faktycznie coś
takiego miało miejsce, czy też jest to wygodny wykręt ze strony partnera. Jego
niezdecydowanie, jest znamienne. Coś ewidentnie jest nie tak. Miota się.
Mało tu informacji o waszej przeszłości... brak czegokolwiek do wyciągania
wniosków.
Jakoś nie chce mi się wierzyć, żeby chodziło o jakieś rozgrywki finansowe -
takie sprawy wyglądają na ogół inaczej.
Krótko mówiąc coś się dzieje z waszymi uczuciami. Nie wiem jak wyglądało wasze
życie, ale może coś zaniedbaliście i to się nawarstwiło? Mam wrażenie, że
domyślam się co się mogło stać, ale zaczekam na razie wnioskami; może napiszesz
coś więcej.

[pluszowa]

nie cche sie tu rozpisywac i pisac monologow, ale cos napisze, moze to cos
wyjani. ewnetulanie, cyniku, zapraszam na maila..

co do niego: tez mam wrazenie, ze on sie miota. miedzy mna, rodzicami, swoimi
emocjami, ktorych chyba nie jest do konca swiadomy.
mam tez wrazenie, ze jego rodzice w tej, obecnej sytuacji, probuja nim
manipulowac. chociazby po tym, jak do niego mowili, jak sie wyrazali podczas
owej rozmowy "finanowej"
a ogolnie uwazam, i to nie tylko ja, ze on wogole ma zaburzone realcje z
rodzicami, ktorzy na moje oko (choc psychologiem ani postronna osoba nie jestem)
zawsze stawiali mu tylko wymagania. nie pamietam, zeby kiedykolwiek go wsparli..
z reszta on sam kilka razy mowil mi ,ze czuje sie najmniej kochanym dzieckiem
posrod rodzenstwa, ze zawsze slyszal tylko wymagania...

co do nas i zarzutow pod moim adresem. uslyszalam, ze przestalam dbac. tak, to
fakt, przestalam. ale nie wynikalo to z braku uczucia. ja tez po prostu czulam
sie zaniedbana. i tak naprawde mysle, ze przyczyna nie byl brak uczuc ani z jego
strony, ani z mojej tylko nasz tryb zycia. w ciagu ostatnich miesiecy mieslimy
mnostrwo spraw na glowie i baardzo malo czasu dla siebie. chyba po prostu
obydwoje ze zmeczenia zyciem, praca i sprawami, ktore dodatkowo mielismy na
glowie zapomnielismy o sobie nawzajem. ale to tylko moja teoria, moze powinien
tego posluchac jakis psycholog.
teraz problem jest jednak taki, ze on uwaza, ze to ja jego zaniedbalam, nie chce
przyjac do wiadomosci, ze on tez zapomnial o mnie. jedyne na co byl w stanie
prystac, to ze fakt, ze zaniedbal mnie, ale tylko w konsekwencji tego, ze jego
zanidbalam ja. i stad te jego warunki, ze to teraz ja musze o niego zadbac,
ktore mi stawial juz po swojej wyprowadzce, kiedy chcialm zeby do mnie wrocil.
a ja nie moge sie zgodzic na to ,ze wina jest tylko po mojej stronie... bo wtedy
to zawsze ja bede winna w tym zwiazku. i dlatego uwazam, ze nie powinnam teraz
sie z nim kontaktowac, bo jesli ma sie cos z tego jeszcze urodzic, to nie na
zaadzie, ze to ja bylam winna i tera mam pokutowac.

tak czy siak, cyniku, nie chcialabym tutaj pisac zadnych szczegolow, ale jesli
widzisz cos, czego byc moze ja nie dostrzegam to zapraszam na maila.

[lavague]

:) nim cynik odpowie to ja jeszcze wtrace swoje 3 grosze. WINA NIGDY nigdy! nie
lezy po jednej stronie - pamietaj o tym i nie pozwol sobie wmowic ze jest
inaczej. Twoj partner tez musi o tym wiedziec - inaczej juz ZAWSZE ty bedziesz
winna wszystkiemu co zle, a on pozostanie BIEDNYM pokrzywdzonym przez wstretna
kobiete. A taki zwiazek bylby toksyczny.
Tlumaczenie "zaniedbywalem bo ty zaniedbywalas" jest smieszne - to jak
licytowanie sie malych dzieci. Trudno mi ocenic czy takie obarczanie cala wina
Ciebie jest wyrachowana gra faceta, czy moze nieswiadomym ranieniem przez
zagubionego, niedopieszczonego mezczyzne (byc moze on potrzebuje wiecej i wicej
dopieszczania od partnerki w zwiazku z brakiem ciepla w dziecinstwie?)
ALE czy Twoje milczenie przyniesie odpowiedz na te pytania. Czy partner obudzi
sie z poczucia skrzywdzenia i w wyniku naglego olsnienia zrozumie swoja wine?
Rozumiem Twoje opory - odezwe sie, wyciagne pierwsza reke, tym samaym przyznam
sie do winy. Czasami warto zrezygnowac ze schematycznego myslenia - ja jstem
kobieta, on mezczyzna, to do niego nalezy pierwszy krok. Czasami warto
zaryzykowac, ZAWALCZYC (czytaj: zagluszyc rozum i posluchac serca).

[lavague]

Jeszcze dodam - jesli sie do NIEGO odezwiesz, to NIE zapomnij zadac tych
wszystkich pytan, ktore stawiasz w postach. Musisz grac w otwrte karty, on musi
wiedziec co Cie nurtuje, meczy, czym Cie rani (dziwne zachowanie na spotkaniu?
milczenie od spotkania?).
To wyrafinowana gra (brzmi strasznie wiem) - z jednej strony musisz byc
delikatna, czula (tak zeby odczul ze mu Ciebie brakuje), a z drugiej sprzedac
mu swoje zazalenia, rozterki.
Zakoncze slowami - tak mi sie wydaje (ale to sa tylko RADY, wskazowki a nie
nieomylne rozwiazania).

[pluszowa]

lavague, zgadzam sie z Toba w 100%.

ale co do odzywania sie pierwsza. ja po prostu teraz, dzisiaj, nie jestem w
stanie tego zrobic. tez uwazam, ze warto zaryzykowac, ale dzis jest to dla mnie
za swieze, za bardzo zraniona sie czuje. byc moze za pare dni, tydzien, dwa
poczuje, ze chce sie odezwac i wtedy pewnie to robie.
poza tym dzis, teraz, mysle, ze on tez jest na mnie wsciekly, zraniony, rodzice
mu pewnie nakladli do glowy... i nawet nie bedzie mnie chcial sluchac... albo
powtorzy sie sytuacja z ostatnich tygodni, ze to ja znow bede usiala sie starac.
za swieze to wszystko..
mysle, ze tak naprawde wszystko jedno, kto sie pierwszy odezwie... nie jestem z
tych dumnych, co jak sie uniosa honorem to ani rusz.. uwazam, ze teraz musimy
dac sobie czas na ochloniecie. bo ja bynajmniej nie jestem gotowa do zadnej z
nim rozmowy. teraz potrzebuję czasu... nawet po to, by poczuc jak bardzo ja za
nim tesknie, jak bardzo kocham go po tym, jak mnie potraktowal... bo w tym
momencie czuje tez zlosc na niego, żal.. zlosc na jego rodzicow.. a do
ewentualnej rozmowy chcialabym podejsc ze spokojem i emocjami na wodzy..

[ida17]

Z mojego punktu widzienia ,a mam podobne doswiadczenia, powinnaś zaczekać. Jeśli
mu zależy odezwie się sam i Tobie będzie wtedy lżej...A jeśli się nie odezwie
to myślę ,że po prostu nie zależy mu tak bardzo....Miej cierpliwość , a
naprawdę dowiesz się czegoś.Wiem ,że to trudne , a nawet bardzo i wiem ,że
"dobrze mi się mówi ",ale wytrzymaj jeszcze parę dni. Znam to uczucie kiedy po
rozstaniu szczególnie takim w emocjach zaczyna się walka z samym sobą , jakas
taka dziwna gra kto pierwszy ....I zawsze kiedy ja nie wytrzymywalam , odzywalam
sie pierwsza i wracaliśmy do siebie miałam uczucie niepewnosci czy gdybym tego
nie zrobiła on zadzwonilby...On wie ,ze go kochasz i myślę ,że jeśli też Cie
kocha to wróci.A jeśli nie , nie masz czego żałować.

[pluszowa]

wlasnie teraz przezywam te trudne chwile :( siedze w domu (nawet rodzine mam w
innym miescie, wiec jestem sama) i serce boli jak cholera. ale nie mam sily sie
odzywac do niego, chociaz tak bardzo tesknie... bo bede sie tak wlasnie czula,
jak napisala ida17... poza tym ja nawet nie wiem, co z nim.. byc moze jest na
mnie wsciekly i gdybym sie odezwala to jeszcze bardziej by mnie zranil bo
wyzylby sie?

czemu to takie cholernie trudne?? czemu boli jakby mi ktos kopal serce? :(((

[horpyna4]

A mnie się wydaje, że powinnaś się do niego odezwać, żeby wyjaśnił swoje
zachowanie. Tylko przedtem musisz się uspokoić i nie dawać się ponosić emocjom.
Najlepiej, jeżeli założysz, że to już koniec i nie będziesz próbowała niczego
ratować, tylko spokojnie poprosisz o chwilę rozmowy. Ostatecznie należy Ci się
jakieś wyjaśnienie.

[pluszowa]

jest tylko jeden problem. jak na razie nie za bardzo jestem w stanie wyobrazic
sobie, ze to juz koniec. w srodku gdzies tam sie ludze, ze to nie jest koniec.
poza tym taka rozmowa nie jest na moje nerwy, przynajmniej na razie. natomiast
wydaje mi sie, ze wiem, czemu sie zachowal tak, jak sie zachowal. odpowiedz jest
prosta - manipulacja rodziny. to bylo widac, tylko wtedy, na spotkaniu, w
emocjach i stresie tego nie widzialam.

[pluszowa]

ponadto tak naprawde to na moja prosbe o wyjasnienie swojego zachowania on moze
mi powiedziec cokolwiek mu przyjdzie do glowy, ze np podjal akurat decyzje, ze
to koniec :/ juz to przerabialam. jak sie rozstawalismy, to tez mowil, ze to
ostateczna decyzja, po czym po kilku dniach pojawil sie spowrotem w moim zyciu..

[ida17]

Jeśli byla to manipulacja rodziny tym bardziej uważam , ze nie powinnaś się
odzywać On musi sam zdecydować co i kto jest dla niego najważniejsze! Jeśli
zdanie rodziny , to naprawdę nie masz czego żałować! Może ten czas pomoże mu
uświadomić sobie czego tak naprawdę chce... Nie napisałaś chyba jak długo sie
znacie i czy mieliscie jakieś poważniejsze plany np.ślub , dziecko...Myślę ,że
to ważne żeby móc ocenić tą sytuację.

[pluszowa]

bylimy ze soba prawie trzy lata. mielismy w planach slub, on jeszcze jakis czas
temu bardzo nalegal na dziecko (ale ja nie bylam wtedy gotowa).

[elsonador]

jaga wiem co czułaś i nie wiem czy nadal czujesz, ale pewnie tak. ja czuję
jakby mi ktoś kopał serce (dokładnie tak jak ty), jakby mnie od środka
rozdzierało na miliony kawałeczków :(

[jan_stereo]

to moze spobuj przez chwile nie myslec, w ciszy lepiej slychac co tam zakuta pala szepcze do nas
madrego...

[pluszowa]

najgorsze jest to, jak fatalnie sie czuje. mam tak wielki stres, ze wszystko
mnie boli, nie moge jesc :( na szczescie spac jakos w miare moge. ale budze sie
co rano z nadzieja, ze on moze jednak wroci.. ze sie opamieta, ze jednak kocha i
odezwie sie do mnie... tak naprawde zyję z nadzieja na jego powrot... czy to
normalne w takiej sytuacji jak moja? czy taka nadzieja kiedys mija? bo ja nie
jestem w stanie stanac twarza w twarz z faktem, ze to juz definitywny koniec.
ale tez nie potrafie sie do niego odezwac. po prostu nie moge, nie umiem, nie
potrafie sie na to zdobyc. az sama sie temu dziwie, bo myslalam, ze nie dam rady
i pierwsza wyciagne reke.. nie wiem, co bedzie za pare dni, ale teraz jestem w
stanie tylko czekac... robic wszystko, zeby nie dac sie temu bolowi...

[lavague]

:) Witam! sledze ten watek od poczatku, czytam wszystkie posty - tak naprawde
jakby usunac nasze komentarze i zostawic tylko Twoje posty (tzn.pluszowej), to
od razu widac, jak w ciagu ostatnich dni stopniowo ukladaja Ci sie mysli. Nie
wiem na ile przydatne sa komentarze odwiedzajacych forum, a na ile CZAS i Twoje
wlasne przemyslnia oraz mozliwosc opisania problemu. Jakis czas temu odkrylam
jak przydatne jest przelanie nurtujacych spraw na papier - wtedy wszystko staje
sie klarowniejsze, a tysiac odmiennych mysli zaczyna tworzyc calosc.

Widac, ze Ci zalezy, ze chcesz koniecznie z nim porozmawiac, ale jednoczesnie
oczekujesz jego pierwszego kroku. Moze to i lepiej, ze on na razie sie nie
odzywa - sama mowisz, ze nie jestes teraz gotowa na rozmowe, ze potrzebujesz
czasu na zdystansowanie sie i uporanie ze zloscia. (A propos EMOCJI - piszesz,
ze chcesz do rozmowy podejsc SPOKOJNA, OPANOWANA. Czasami jednak dobrze okazac
EMOCJE - wtedy jestesmy NAJprawdziwsi, szczerzy).

Poczekaj - bo tego wyraznie chcesz i tego Ci potrzeba. Ale nie czekaj w
nieskonczonosc - jesli sie nie odezwie, to ty zrob to jako pierwsza - inazej
bedzies tego zalowala i na zawsze zostaniesz z domyslami.

I jeszcze jedno - dobrze jest czasem rozmyslac, analizowac - ale uwaga!!! zeby
nie popasc w pulapke ciaglego rozpamietywania, rozkladania sytuacji na czynniki
pierwsze - czasami prowadzi to do zaciemnienia obrazu - zaczynasz widziec
rzeczy, ktore np. chcesz zobaczyc, a ktore odbiegaja od rzeczywistosci.

Gorąco pozdrawiam

[annamazur]

pewnie i tak jest, że moje myslenie ewoluuje. i jest także tak, że bardzo
chcialabym, żeby to on sie do mnie odezwal, ale pewnie jesli tak sie nie stanie,
to kiedys zlamię sie ja i zrobię ten pierwzy krok.
ale nie dzis, nie teraz, nie dam rady.. tak naprwde to nie wiem nawet, co
mialabym mu powiedziec.

niestety jednak najbardziej bolesna jet dla mnie tesknota, czarne mysli, ze on
juz niegdy sie nie odezwie, ze to juz definitywny koniec. nie mam co sie
oszukiwac, ja czekam na jego znak.. tylko czy sie doczekam? a jesli nie, to
kiedy minie mi ta nadzieja na to, ze wszystko sie ulozy? bo ja ciagle mam tę
nadzieje, ze wróci do mnie... może ja po prostu jestem glupia i za mało odważna,
zeby spojrzeć prwdzie w oczy?

[pluszowa]

o matko, do tego zalogowalam sie i napisalam z mojego innego konta :/ pewnie i
tak pozostane anonimowa, ale jak widac, nie panuije juz nad soba. w kazdym razie
ten post wyzej to ja..

[lavague]

:) No wlasnie za duzo muyslenia prowadzi do niemadrych, zbyt dalekoidacych
wnisoskow - nie jestes ani glupia, ani naiwna, a Twoja nadzieja jest czyms
naturalnym i dowodzi tylko jednego - zalezy Ci. Potrzebujesz czasu!!! to daj go
sobie! tzn. daj go tez swoim myslom - nie mozesz caly czas zyc tylko czekaniem
az on sie odezwie. Nie jestem zwolenniczka ludzenia sie, ale co zmienia czarne
mysli - NIC! dlatego zrob cos zeby sie oderwac od rozmyslan.
zabrzmi prozaicznie? - spotkaj sie z kims (wiem ze rodzina w innym miescie, ale
na pewno jest ktos z kim warto spedzic troche czasu - to wcale nie musi byc
przyjaciel od serca wystarczy znajomy/-a). Tylko niech spotkanie nie przerodzi
sie w monolog z Twoich zwierzen - przeciez masz na chwile zajac sie czyms innym.
3maj sie!

[pluszowa]

przeżywam dziś istny horror, natężenie tylu myśli...
pędzą mi przez głowę jak huragan, myśli przeróżne. jakoś bezsensownie ciągle
myślę o tym, jak on się czuje z tym wszystkim. momentami wydaje mi się, że musi
cierpieć tak jak i ja, że to nieuniknione. a czasem wydaje mi się, że pewnie
teraz jest szcęśliwy... co prowadzi mnie prostą drogą do obłędu.. :(((
mam okres jakiejś nienawiści. chcę, bardzo chcę, żeby tęsknił i cierpial
conajmniej tak jak ja.

jestem beznadziejna.. :((

[1jaga]

Jestes fascynujaca, jak caly ten watatek. Czytam jak powiesci i przypominam
sobie jak uczucia moga byc bogate.... A ludzie zyczliwi dla zakochanych.
Niesamowite ile wyzwolilas w ludziach zyczliwosc. :)
Pewnie wszyscu tu trzymają kciuki za Ciebie.

[pluszowa]

dziekuję

[1jaga]

Mam nadzieje, że On też tęskni.

[pluszowa]

:(

czuję sie jak ślepiec albo jak dziecko, które nie do końca wie, jak sobie
poradzić z tym, co je otacza. mnie sama w jakiś sposób zaskakuje to, ile uczuć
mną targa, ile potrafię czuć i ile znieść (jesli mój stan można nazwać
znoszeniem tego). ale też jak jedna głupia mysl może zniszczyć mój (chwilowy?)
spokój. znowu przekonuję sie, ile ja mam w sobie uczuc. i kolejny raz wydaję mi
się, ze za wrażliwa jestem, za miekka... miękka jak masło dawno wyjęte z lodówki
:( a moje serce jak skopane :(

[anka.ww]

może cię to pocieszy, może nie, ale ja też dziś czuję się podobnie jak ty.
to wszystko, co napisałaś o nadziei i oczekiwaniu, że on odezwie się pierwszy
przerabiałam już setki razy.
i zawsze to ja odzywałam się pierwsza :(

bardzo dobrze wiem, co teraz czujesz. jestem myślami blisko.
jeśli chcesz, to pisz na priv :)

[pluszowa]

wiesz, paradoksalnie w jakis sposob zazdroszcze Ci tego, ze to nie jest Twoj
pierwszy raz w takiej sytuacji.
ja taka sytuacje z tym facetem przezywam po raz pierwszy. przez to nie mam
pojecia, jak on sie zachowuje w takich sytuacjach. bo nasza jest naprawde
ekstremalna, chociazby przez to ze jest mieszanka uczuc, emocji, pieniedzy i
wtracania sie rodzicow. po prostu full serwis :/ gdybym juz przeszla z nim takie
sytuacje, gdybym wiedziala, jak sie zachowuje, to jakos umialabym zinterpretowac
jego milczenie. umialabym chyba znalezc choc wskazowke, jak zachowywac sie
samej. a tak to nic nie wiem. nic. i mimo, ze znam go bardzo dobrze, to nie mam
zielonego pojecia, co on teraz czuje. bo jak dla mnie to on moze szalec z
wscieklosci, z rozpaczy, z tesknoty, z zalu, z urazonej dumy, z nienawisci
(wszak do niej tak blisko od milosci)... ze wszystkiego, z reszta pewnie ma full
serwis, wszystko na raz, tak jak i ja :(((

[1jaga]

Powtarzanie takich sytuacji zamienia nasze uczucia i zachowania w rutyne.
I w pewnym momencie przestajesz zauwazac, że coś naprawde jest zle, bo przeciez
tyle razy sie rozstawalismy i wracalismy.
Powtórki nieczego nie ucza, no moze tylko tyle, że przy pierwszym rozstaniu
niczego sie nie nauczylismy.
Po drugim rozstaniu powinno się do siebie nie wracac.

[polka343]

Nie wiem czy skorzystasz z mojej rady, ale mysle,ze powinnas sie odezwac
pierwsza (schowaj do kieszeni ambicje ja jestem kobieta,to on powinien sie
odezwac itd) Umow sie z Nim na terenie neutralnym wtedy latwiej sie rozmawia i
sprobuj dowiedziec sie,czemu sie tak zachowal, jakie ma plany wobec Was. Tylko
wtedy dowiesz sie prawdy i wtedy bedziesz wiedziala na czym stoisz.Jesli
dojdziecie do wniosku,ze nic z tego zwiazku nie bedzie to wtedy zaczniesz sie
martwic.Teraz zyjesz w ciaglej niepewnosci i tylko sie zadreczasz.A tak
bedziesz wiedziec na czym stoisz. Zycze Ci powodzenia. Ja sama pisalam o swoich
problemach w moim malzenstwie, dostalam wiele rad. Podjelam decyzje o wyjezdzie
do Rzymu mialam 10 dni tylko dla siebie.Przemyslalam wszystko i podjelam mysle
sluszna decyzje.Moja sprawa jest troche inna zostalam zdradzona po 19 latach
malzenstwa.Pamietaj powstaly wrzod nalezy przeciac od razu, jesli nie bedzie
rosl i bolal.Wiem, co to znaczy kochac, ale i miec ambicje. Jesli sie kocha to
czasami ambicje nalezy schowac do kieszeni, nie jest to latwe, ale mozliwe.
Pamietaj w kazdym zwiazku trzeba isc na ustepstwa. Powodzenia

[pluszowa]

polko, ja czasami to nawet bym chciala poczuc, że chce sie odezwac. ale ilekoroc
biore telefon do reki i zastanwiam sie, czy wykrecic jego nuemr, to wsystko mowi
mi "nie rob tego!" i rozum, i serce, cala ja. wiec co, mm postepowac wbrew sobie?
ja wiem, ze czasami ambicje nalezy chowac do kieszeni. juz tu pisalam wczeniej,
ja nie jestem z tych dumnych, co uniosa sie honorem. to nie jest sprawa ambicji,
ze ja nie jestem w stanie sie do niego odezwac. to jest kwestia raczej tego, ze
tak bardzo czuje sie zraniona, ze wiecej juz nie chce zeby mnie tak zranil. i po
prostu boje sie odezwac, boje sie, co uslysze.. ja sie nawet boje jego
ewentualnego telefonu. nie wiem, czy jak bym zobaczyla na wyswietlaczu, ze on
dzwoni, to bym odebrala.. :(

byc moze za kilka dni moj stan psychiczny ulegnie zmianie, bo tak naprawde kazdy
dzien przynosi mi co innego, cos nowego.. moze wtedy bede sie w stanie odezwac,
moze tak bardzo nie bede sie tego bala.. ale teraz nie umiem tego zrobic.. :(((
chcociaz moze powinnam, nie wiem.
podjelam decyzje, ze cokolwiek bedzie sie dzialo, musze byc uczciwa wobec
siebie. i musze postepowac tak, zeby sobie potem moc spojrzec w oczy.
telefonowanie do niego teraz byloby w moim przypadku postepowaniem wbrew
sobie... :( moze ja po prostu potrzebuje jeszcze czasu na to? minelo trzy dni
od pamietnego spotkania, moze to za krotko. sama piszesz, ze Ty mialas 10 dni
tylko dla siebie, na przemyslenia. ja mam dopiero trzy...

[pluszowa]

a poza tym to ja sama czuje, ze to jest koniec tego zwiazku... jesli mielibysmy
byc ze soba, to tak jakby na nowych zasadach, od poczatku.. nie wiem, czy takie
rzeczy sa mozliwe, ale znam pary, ktore rozstawaly sie i wracaly do siebie po
miesiacu, dwoch, trzech milczenia. nawet po latach. z jednej strony przeraza
mnie mysl, ze mialabym na niego czekac latami, ale wiem, ze to co bylo, to bylo.
ten rozdzial zycia musze zamknac. bardzo bym chciala, zeby nam sie jescze
ulozylo, bo kocham go... ale.. kontynuacja tego, co bylo miedzy nami
nieuchronnie kojarzy mi sie z obwinianiem mnie, znow zrzucaniem na mnie winy za
rozpad zwiazku. zeby nam sie ulozylo to on musi wreszcie zobaczyc, pojac, ze on
tez zawinil, on tez przylozyl do tego reke. a wydaje mi sie, że żeby doszedl do
takich wnioskow trzeba wiecej niz trzy dni, ktore minely od naszego ostatniego
spotkania. to tez na pewno jakos hamuje mnie od odezwania sie, mimo ze tesknie.
bo jakos podskornie czuję, że jeszcze a wcześnie.. :(

[1jaga]

Daj sobie czas na ulozenie emocji i mysli.
Bo jak swoich nie poukladamy to jak zrozumiec Jego?

[pluszowa]

przyszlam z pracy do domu, wlaczylam komputer, pojawil sie na gg...
widocznie dzis podlaczyli mu internet, bo od wyprowadzki nie mial...
napisalam wiec do niego... bo jakos zaczelo mi sie wydawac, ze specjalnie taki
dostepny sie zrobil, zebym go zauwazyla... a moze sie myle..
rozmawialismy chwile, pytal sie co u mnie, powiedzialam mu ze zle :( on tez
wydawal sie przynebiony...

i co dalej robic..? nie wiem...

[1jaga]

Jestes gotowa na rozmowe?

[pluszowa]

chyba nie

[pluszowa]

no i jak widac, u mnie zmienia sie jak w kalejdoskopie. jeszcze wczoraj po
poludniu pisalam, ze sie do niego nie odezwe, ale kiedy zobaczylam go na tym gg
(przeklete komunikatory netowe!) to poczulam, ze jak do niego nie zaklikam, to
obierze to jako moje uniesieniesie honorem :/ no i tak naprwde sama nie wiem, co
czuc, znowu :( z jednej strony czuje ulge, bo nie "pogonil mnie", nie napisal
"daj mi spokoj kobieto" bo chyba tego najbardziej sie balam... no a poza tym to
dal mi do zrozumienia ze mu ciezko, ale nie powiedzial tak naprawde dlaczego. z
reszta wcale sie tego nie spodiewalam, za piekne by to bylo, zeby nagle
powiedzial "tesknie za toba". mysle, ze jest bardzo urazony, dume ma zraniona po
tej znamiennej rozmowie z rodzicami, powiedzial wprost, ze wogole sie nie
spodziewal takiego jej przebiegu (nie ukrywam, ze moj ojciec powiedzial mu pare
slow..) i ze zawalilo mu sie po niej na glowe..
na moje pytanie, czy sie kiedys spotkamy zeby pogadac o nas koniecznie chcial
sie dowiedziec, o czym dokladnie chce z nim rozmawiac.. odpowiedzialam, ze nie
wiem (bo nie wiem), ze sama musze sobie wszystko poukladac w glowie, ze dlatego
nie chce sie z nim spotykac teraz, tylko za jakis czas, tydzien, dwa, trzy... ze
jeszcze nie jetem gotowa... odpowiedzial mi, ze zobaczymy...

momentami odnoze wrazenie, ze jest bardzo zainteresowany co u mnie, ale duma nie
pozwala mu na wyciagniecie do mnie reki... ze trzyma mnie na dystans, zeby mi
pokazac, kto tu jest gora.. sama nie wiem, czy sluszne wyciagam wnioski...

[c_y_n_i_k]

Cóż, wyciągasz takie wnioski, jakie może wyciagać zakochana, ale skrzywdzona
osoba. Nie są one do końca obiektywne, a część z nich ma raczej postać życzeń,
że tak właśnie czuje druga strona. Obyś się nie myliła.
Przyznam, że jestem zaskoczony (biorąc pod uwagę korespondencję via email), że
zainicjowałaś rozmowę na GG. Szalenie się miotasz, ale to akurat zrozumiałe w
tej sytuacji. Pamiętaj jednak, że "ofiarą" łatwo się zostaje.

[pluszowa]

wiem cyniku, wiem :(

[1jaga]

Nadal czekasz? czy moze rozmawialiscie?

[pluszowa]

nie, o niczym powaznym nie rozmaiwalismy.
wczoraj, po owej rozmowie przez gg zadzwonil jeszcze do mnie, ale tak raczej w
celach inforamcyjnych, ze tak powiem. poinformowal mnie o przebiegu naszych
spraw fianasowych (znaczy sie ida do przodu). zdziwil mnie baaardzo tym
telefonem, bo w sumie nie musial dzwonic, sprawa nie byla az taka pilna, poza
tym mogl napisac smsa. ale moze dla niego bylo to na tyle wazne, zeby zadzwonic.
na poczatku pomyslalam, pewnie naiwnie, ze moze chcial mnie uslyszec, ale potem
postanowilam nie dopatrywac sie rzeczy, ktore ja chce zobaczyc. po co sie łudzic..?
no i dzisiaj tez wyienilismy ze trzy zdania na gg, ale to tez tylko w sprawach
"biznesowych". zreszta on musial wychodzic z domu, wiec nie bylo nawet szans na
dluzsza wymiane zdan. i tyle.
ale za to u siebie zaobserwowalam zjawisko, kotrego sie nie spodziewalam...
kiedy przyszlam do domu z pracy, wlaczylam komputer i zobaczylam go "dostepnego"
na gg to nie wywarlo to na mnie zadnego specjalnego wrazenia. myslalam, ze w
takiej sytuacji bede sie bila z myslami, czy pisac do niego czy nie (tak jak
wczoraj zanim sie odezwalam) a tu nic. on tez sie nie odezwal. dopiero pozniej
napisalam te trzy zdania, ale to tak naprawde "biznesowo". w calkiem spokojnym z
reszta tonie.

[1jaga]

To milo, ze zadzwonil. :)

[pluszowa]

ale czy to cokolwiek znaczy? czy nalezy sie dopatrywac tutaj czegos? moze po
prostu zadzwonil, bo sprawa wydala mu sie wazna. dla mnie az tak wazna nie byla,
ale kazdy ma swoj punkt widzenia...

nie powiem, mialam/mam nadzieje, ze zadzwonil bo chcial mnie uslyszec.. ale
nadzieja podobno umiera ostatnia.. :/

[1jaga]

Sama wiesz najlepiej jak to ocenić. Ja w tym wzgledzie jestem naiwna jak
dziecko :).

[sunsilk]

znowu czuję się fatalnie :(
emocje i uczucia, jakich doswiadczam przybijaja mnie. codziennie mam przerozne
uczucia. od zobojetnienia, pogodzenia sie z sytuacja, poprzez ogromna tesknote
(teraz na przyklad), żal do zycia, ze mnie cos takiego spotkalo, żal do niego,
że mnie potraktowal tak a nie inaczej, wscieklość, marazm. dodatkowo czuje sie
tak, jakby ktos mi polozyl ogromny ciezar na ramionach. tak, jakbym dzwigala
kilka ton. mam dosyc. budze sie przed budzikiem i odczuwam strach, potem
rozpacz, potem przygnebienie, tesknote za tym, co bylo.. i ciagle ten ciezar na
sercu.. wracam do domu, do pustego mieszkania, w ktorym mieszkalismy razem i
znow to samo: smutek, rozpacz, tesknota...


z jednej strony mam momenty, kiedy wszystko mi jedno, czy on jest dotepny na tym
gg i ze mnie widzi, bo ja tez dostepna. a za jakis czas dopada mnie smutek,
przygnebienie, ze widzi mnie, ale sie nie odezwie. zastanawiam sie wiec,
dlaczego? czy taki jest urazony? czy po prostu ma mnie juz przyslowiowo
"gdzies"? a moze targaja nim, podobnie jak mna, przerozne emocje i sam nie wie,
czego chce. ciagle gdzies tam po glowie kolacze mi sie mysl, czy to mozliwe,
zebysmy jeszcze byli razem? i co ja mam robic?

mam ogromna potrzebe spokoju i zdjecia tego ciezaru, ktory odczuwam psychicznie.
plakac mi sie chce.. co za straszny stan...

[pluszowa]

znowu napisalam nie z tego loginu, co trzeba :( sunsilk to ja, pluszowa. pewnie
wygladam, jakbym miala rozdwojenie jazni. trzy loginy, ale to po porstu zwykla
pomylka...

[c_y_n_i_k]

Ile ty masz tych loginów? :)
I po co aż tyle? To trochę, hmm... dziwne. Podważa twoją wiarygodność.

[pluszowa]

wiem :( mam trzy, wyjasnie na privie, o co chodzi

[ida17]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=210&w=55148692&a=55148692


To pisałaś Ty?

[pluszowa]

tak

[ida17]

Maiałam podobny problem i tez pisalam tu na tym forum.KIedyś napisałam pod
drugim nickime tak jak Ty i ktoś z forum napisał : To ona, Ida 17.Ma 2 nicki!
POczułam sie jak jakaś oszustka i przestałam tu pisać...Dlatego się tym
zainteresowałam :)
Rozumiem ,że pisanie pod paroma nickami jest czasami potrzebne.

[pluszowa]

też się czuję jak oszustka :(((
ulzyło mi, że choć jedna osoba mnie rozumie. moje loginy wynikają także z faktu,
ze mój były facet wiedzial o jednym z nich, a nie chciałam, zeby czytal to, co
tu piszę. chciałam to przed nim ukryć. dlatego drugi wątek pod innym loginem.

[ida17]

Też bałam się , że ktoś może po tym co piszę zorientować się, że to właśnie ja
i dlatego napisałam pod drugim.TEraz nie potrafię sobie tego drugiego nawet
przypomnieć :) Trzymaj się.Pozdrowienia!!!!!

[1jaga]

To nie jst oszustwo. Kazdy moze pisac pod kilkoma nickami.
Chociby z takiego powodu jak pluszowa, ale z wielu innych..
Moze np. jak chce publicznie sam ze soba podyskutować, sprowokowac innych do
dyskusji.
Po to się tu pisze, zeby byc anonimowtym, a jak piszesz dlugo to przestajesz
byc anonimowy, to robisz tak zeby znow byc anonimowym.

[c_y_n_i_k]

jaga: A tak mądzrze czasem pisujesz... nie niszcz tego takimi wypowiedziami. :)

[1jaga]

Bo ja jestem madra tylko czasami. :))
Sam czasem jak coś "palne" to mam ochote zmienic nick :))

[1jaga]

A tak ogulnie to masz racje, przesadzilam. To pewnie jest oszustwo. Ale jesli
im tak bylo latwiej?
Mi to nie przeszkadza. Choc troche sugeruja sie tyk kto pisze, niektórych (np.
Twoje) wypowiedzi lubie, a na niektore wole pomijac ze wzgledu na to kto pisze.

[pluszowa]

dzis kolejne zmiany nastroju. pierwszy raz obudzilam sie rano i prawie nie
odczuwalam strachu i niepokoju :) moze to za sprawa przyjaciol, kotrzy sie mna
wczoraj zaopiekowali, pogadali, a ze znaja obie strony, mnie i exa, z czasow gdy
my sie jeszcze nie znalismy, to tez wiele pomogli mi dostrzec..
zaczynam odczuwac i wierzyc przede wszystkim w to, ze to nie jest moja wina, ze
zwiazek sie rozpadl.. bo on wmawial mi to ustawicznie i ja bardzo dlugo tak
myslalam... i jeszcze staralam sie naprawic...

a z nim jedyny "kontakt" to fakt, ze widze go dostepnego na tych cholernych
komunikatorach typu gg. ale sie nie odzywam, nie mam w ogole takiej potrzeby...

ciekawe co bedzie dalej..? ze mna?

patrzac na to zupelnie obiektywnie, to fascynujace, jak emocje moga szybko sie
zmieniac i ile odczuc mozna doswiadczyc w tak krotkim czasie...

a poza tym to umowilam sie na wizyte do psychologa..

[1jaga]

Dobrze, ze zapisalas sie do psychologa. Mam nadzieje, że trafisz na jakiegos
dobrego.

A co do twojego obecnego stanu, to moze takie "zobijetnienie" jest obrona
twojego mozgu/psychiki/ciała (czy jak to inaczej okreslic) przed nadmiernym
dlugorwalym napeciem.

[pluszowa]

minął tydzien, a on się nie odezwał... mimo, ze wczoraj było ze mna naprawde
dobrze, to męczy mnie to, tesknie, jest zle...

dlczego? dlaczego to wszystko tak wyglada?


przepraszam, ze Wam tu wypisuje swoje nastroje, ale jakos i to pomoaga...

[ida17]

Powinnaś chyba usunąć go ze swojego gg. PO co masz wiedzieć kiedy jest
dostępny...To Cię jeszcze bardziej rozstraja. Jeśli będzie chciał napisać , to
napisze .Dobrze ,że sobie jakos radzisz i że masz przyjaciół. To ważne żebyś nie
byla sama.

[ida17]

Czy ktoś wie co u Pluszowej?

[pluszowa]

ja wiem, co u pluszowej :)

u pluszowej chyba nieco lepiej.. nie budzę się juz ze strachem w duszy, naglych
dolow coraz mniej, ale nadal ciezko wysiedziec samej w domu. najgorsze sa dla
mnie poworty z pracy do pustego mieszkania. jeszcze niedawno on zawsze w nim na
mnie czekal, jedlismy razem obiad... teraz, ze stresu jesc mi sie odechcialo,
schudlam 6 kg :(( musze popracowac nad powrotem do mojej wagi. w zwiazku z tym,
ze w domu ciezko wysiedziec samej bez czarnych mysli, czesto wychodze i spotykam
sie ze znajomymi, ale z drugiej strony mam swiadomosc, ze musze sie nauczyc
bycia samej ze soba..

no i jakos tak mi leci czas... on milczy, od tamtej pamietnej rozmowy na gg
cisza. z mojej strony tez.