Lęk przed odrzuceniem

[joankaa1]

Czy jest komuś z was znane obsesyjne uczucie strachu przed tym,że bliska wam
osoba (partner)zostawi was? Co wtedy robicie? Czy w ogóle można poradzić
sobie z takim lękiem? Dobrze wiem,że przyczyna tkwi w poprzednich relacjach z
facetami, wszyscy ci,na których prawdziwie mi zależało odchodzili...a strach
pozostał. Teraz jestem z kimś,ale mój obsesyjny lęk przesłania całą radość z
bycia z drugim człowiekiem...właściwie to cały czas obserwuję go i czekam aż
mnie zostawi:(( Obawiam się,że bez terapii nie dam rady:(

[piesbaskervill]

bardzo mnie zaiteresowałaś joanko,rozumiem twoj problem,mężczyzni są często
podli,porzucają kobiety po wykorzystaniu. Jedyną szansą na pozbycie się tego
okropnego i paraliżującego lęku jest spotkanie odpowiedzialnego,czułego mężczy-
zny,który nigdy cię nie porzuci,ktory da ci poczucie calkowitego bezpieczeństwa
Ja nigdy nie porzucilem żadnej kobiety,ktorą kochałem.

bo pieski, są dobre i wierne

[ewag52]

[piesbaskervill]

czy probowałaś ?

[ollaboga77]

piesbaskervill napisał:

> Ja nigdy nie porzucilem żadnej kobiety,ktorą kochałem.

wyczuj kogo spotakałas.. ja byłam 5latz kims kto nigdy by mnie nie zdradził...
i planowalismy lsub i bardzo sie kochalismy, ale rozpadło się w sumie przez
brak pielęgnacji. :((( żałuje jak cholera :(

Poza tym pogadaj znim o tym i żeby Ci pomógł pozbyć sie lęku...

ps. Piesek zaskoczyles mnie i to bardzo ! <fanfary i bije bravo bravissimo> :)

[piesbaskervill]

jeżeli ująłem cię,to mogę cię również podjąć

[ollaboga77]

piesbaskervill napisał:

> jeżeli ująłem cię,to mogę cię również podjąć

a może objąc co?

Tylko czemu "zalatujesz" mi z lekka cynicznym charakterkiem???

[kryskaedka]

piesek prosze cie... zapomniales dodac ze jestes poligamista;DDDD

[piesbaskervill]

jestem dojrzałym,odpowiedzialnym mężczyzną o wielkim sercu i dużych potrzebach
potrzebuję czułości kobiet,jetem na to łasy

[ollaboga77]

kryskaedka napisała:

> piesek prosze cie... zapomniales dodac ze jestes poligamista;DDDD

O właśnie to wiele wyjasnia!! :D

[piesbaskervill]

czuję się prawie odrzucony,nie zaslużylem na to

[kryskaedka]

przytulic cie lasy pieseczku?

[piesbaskervill]

o tak,lubię bliskość,dotyk,ciepło,rękę na kolanach,ciepłą

[kryskaedka]

juz juz spokojjjj, zabieraj ta reke z wlasnych kolan, mialam na mysli wirtualne
przytulenie dla zlagodzenia twojego bólu odrzucenia

[piesbaskervill]

wirtualnie to nie to,a jakie masz kolana,okrągłe czy ostre ?

[kryskaedka]

piesek ..przeciez ty niewidomy jestes, no chyba ze dotykowo odczuwalne,
poczekaj sprawdze....cholera no nie wiem osto-okragle jakies takie

[piesbaskervill]

to może przyjdę i sprawdzę ?

[kryskaedka]

najpierw powiedz jak wyglada komputer dla niewidomych, jak ci uwieze (szybka
odpowiedz bez grzebania w googlach)to wpadaj

[piesbaskervill]

proszę nie pytać niewidomego jak w y g l ą d a komputer dla niewidomych

[ollaboga77]

piesbaskervill napisał:

> to może przyjdę i sprawdzę ?

uwazaj bys na wstępnie w progu nie dostał sierpowego od Edka :-)

ja mam podobnie jak Kryska ale i tak nie daje dodtykac nieznajomym rękom bo
odrazu mam odruch pawłowa... no i to się moze skonczyć guzem lub siniakiem

[kryskaedka]

wyobraz sobie ze bylam z siostra na imprezie i jeden taki murzyn po kilku
chwilach rozmowy zapytal ja czy by sie z nim nie przespala?!!! dostal w jape
hamidlo jedne

[ollaboga77]

kryskaedka napisała:

> wyobraz sobie ze bylam z siostra na imprezie i jeden taki murzyn po kilku
> chwilach rozmowy zapytal ja czy by sie z nim nie przespala?!!! dostal w jape
> hamidlo jedne

a czy to nie był simon mole? on rozdawał wirusa hiv POlkom!!!

[piesbaskervill]

przywiezie mnie mój kierowca,bardzo dyskretny i spokojny

[kryskaedka]

az z krakowa? desperado jestes

[piesbaskervill]

jaki adres w wa-wie ?

[kryskaedka]

piesek a w czambul chcesz? jak traktujesz kobiety lajzo..od razu za kolanko i
tam takie, wstydz sie wstydz

[piesbaskervill]

mogę przyjechać z kolegą,też odpowiedzialny,dobrze zbudowany i opiekuńczy

[kryskaedka]

taki inteligentny chlopiec a takie glupoty mu w glowie, a co ja bym z dwoma
robila?

[ollaboga77]

kryskaedka napisała:

> taki inteligentny chlopiec a takie glupoty mu w glowie, a co ja bym z dwoma
> robila?

jeden za kolanko drugi za karczek :D

Ale piesek mi się jednak nie podoba ... ciekawe czemu?

[piesbaskervill]

może nie lubisz mężczyzn ?

[ollaboga77]

piesbaskervill napisał:

> może nie lubisz mężczyzn ?

KOcham facetów, ale TY mi "pachniesz" wielogamistością faktycznie... i
interesownoscią!

[piesbaskervill]

może tylko zdaje ci się,że kochasz mężczyzn,może zupelnie co innego

[jszhc]

kobiety tez takie potrafia byc, a nie wszyscy mezczyzni tacy sa:)

[blackisblack]

są skazańcy i szczęściarze a po nocy wcale nie przychodzi dzień ani po zimie wiosna

[c_y_n_i_k]

do przedmówców: Czy ktoś zauważył, że wątek odbił od tematu? Mam wrażenie, że
co poniektórzy piszą tu sami dla siebie, nie zważając na tych, którzy czekają w
cieniu na jakieś rady czy może pomoc. :(

do autorki wątku: Nie piszesz nic o tym co działo się w przeszłości. Sama
dostrzegasz co prawda przyczyny swoich zachowań własnie tam, ale odnosisz się
donich. Niestety nie jestem ci w stanie nic doradzić w oparciu o tak mało
informacji.
Jedno zaś jest prawie pewne. Jeśli pozostaniesz przy swoim zachowaniu, to
prawdopodobnie zniszczysz i ten związek. Prawdopodobnie znasz powiedzenie, że
jeśli czegoś bardzo się boimy, to prędzej czy później to przyciągniemy i damy
możliwość ziszczenia się. Trudno też powiedzieć czy potrzebujesz już terapi,
może wystarczy tylko dobrze poukładać sobie w głowie?

[ewag52]

jeżeli to są jakieś zadawnione historie,to samodzielne układanie w głowie,
może być niemożliwe.
Zauważ cyniku, jak bardzo ludzie są przyzwyczajeni do swoich fobii i lękow.
Pozbycie sie ich, traktują zazwyczaj, jako zdrade samego siebie.
Poza tym zwyczajnie, boją sie.To jest taki mniej wiecej schemat myslowy.
Jak zostawie,to zrobi mi to, coś złego.
Po to sa terapie. Dla takich są terapie.
To może nie być wyłacznie sprawa samych facetów, którzy Cię odrzucali.(to do
autorki)
Jak wyglądały Twoje relacje z ojcem?

[piesbaskervill]

ojciec był czuły,spełniał każde moje życzenie,był bardzo do mnie przywiązany

[joankaa1]

Jeśli całe lata pielęgnuje się w sobie strach przed bliskością, to potem jest
właśnie tak jak teraz...Zdaję sobie sprawę,że wszystko ma początek w mojej
głowie, potrafię tak się nakręcić,że coś niesamowitego.Nawet w pozytywnym
zdarzeniu,np. takim,że mój partner jedzie do mnie 100km tylko po to,by iśc ze
mną do kina i potem wrócić do domu....doszukuję się czegoś złego...:((
To moje uogólnianie,czarnowidztwo,ale mimo,że jestem tego świadoma to z
podświadomością cholernie trudno walczyć....oczekiwałam,że odezwie się tu ktoś,
kto rozumie mój strach, kto równie mocno boi się odrzucenia...a moje relacje z
ojcem- nie chcę się w nie tutaj zgłębiać,to jak rozdrapywanie rany, na co nie
mam teraz siły :( ale zaczynam chodzić na terapię i bardzo wierzę,że to ma
sens.

[piesbaskervill]

to jaki problem ma terapeuta ?

[bszalacha]

a taki,żeby człowiek odstawił dziecięce widzenie świata w przeszlośc i zaczął
probować innych sposobów na związek.Nie zawsze to wychodzi bo skoro ona została
kiedyś tam porzucona i dobrze sie to dla niej skończyło to ten dzisiejszy lęk
niekoniecznie jej tylko przeszkadza.Moze być światełkiem typu"ktos lepszy na
horyzoncie".

[kryskaedka]

dobrym rozwiazaniem bylo by przesuniecie twojej uwagi/koncentracji na inne
sprawy. zwiazek jest wazny ale wszystko w kolo jest jeszcze wazniejsze. ludzie
maja tendencje do oceny siebie i innych poprzez zwiazki ktore tworza. co za
kibel. to juz bez tej drugiej polowki jestesmy niczym? to jest lek ktory nisczy
a wiec nalezy sie jak najszybciej go pozbyc. wlasnie jestem na tym etapie.
polecam ksiazki Dalajlamy

[jszhc]

masz niskie poczucie wartosci, i nawet nie potrafisz tego chocby maskowac( choc
oczywiscie nie na tym zycie polega, by stale cos maskowac, oklamywac sama
siebie)....bardzo zle....trzebaby ci 24 h zemna;p....nabaralabys pewnosci
siebie;D

[fiufiu99]

przeczytaj Karen Horney "Nasze wewnętrzne konflikty"

masz bardzo niską samoocenę, musisz zrozumieć, że miłość polega na daniu
drugiemu człowieikowi wolności a nie przywiązywaniu siędo siebie na łańcuchu.
Takie podejście z czegoś wynika, ale nikt na forum na to nie odpowie. Możesz to
zrobić tylko Ty sama lub psycholog.

[shachar]

joanka, zwiazek ktory Cie niszczy masz sama ze soba i nikt w miare stabilny nie
zacznie ci tu radzic, bo rozwiazanie nie tedy. Zycze Ci tylko otwartej glowy i
autentycznej checi, jesli cos zaczelas, tak jak piszesz.

[blackisblack]

Błogosławieni odrzucani, przeklęci ci którzy odrzucają

tak, jasne...

[fiufiu99]

chciałoby się zrzucić wszelką odpowiedzialność, prawda? ale na szczęście tak nie
ma :)

[blackisblack]

fiufiu99 napisała:

> chciałoby się zrzucić wszelką odpowiedzialność, prawda? ale na szczęście tak ni
> e
> ma :)

ty jesteś przeklęty

[dzimbim]

Jak coś zaczyna się 'walić',to trzeba pierwszej porzucić:)

[memento2]

dzimbim napisała:

> Jak coś zaczyna się 'walić',to trzeba pierwszej porzucić:)

oto filozofia tchórza! heh
gdyby wszyscy tak myśleli nikt nigdy niczego by nie zbudował

[taisy]

joankaa1 napisała:

> Czy jest komuś z was znane obsesyjne uczucie strachu przed tym,że bliska wam
> osoba (partner)zostawi was?
.......
I co się stało? Wydarzyła się brzydka sytuacja pomiędzy nami i w końcu
zostawiliśmy siebie na ponad rok.
Wtedy uważałam, ze po tym co się stało już nigdy sie nasze drogi nie przetną.
Powróciłam do siebie, przepracowałam przede wszystkim ból straty jak mi się
wydawało- najcudowniejszego człowieka pod słońcem.:)))) Byłam sama, aż pewnego
dnia po kilku miesiacach zaczęłam inaczej patrzec na zycie. Doceniac walory
samotnego zycia, spokoju jaki mam wookól siebie, radosci bycia ze sobą, czasu
dlas iebie is woich zaintersowań.Owszem byli tacy, którzy chcieli się spotykać
ale mi się nie chciało marnować cennego czasu. I wtedy poczułam się bardzo
szczęsliwa, zwróć uwagę na słowo SZCZĘŚLIWA sama ze sobą, gdy on zadzwonił.
Pierwszy.
Dziś jest inaczej. Owszem wiem ze mozemy siebie stracić, żaden papier nas przy
sobie nie musi zatrzymywać.Nic. Jednak strach minął, pamietam jaka byłam
szczęsliwa gdy byłam sama, jak czułam się wolna i silna.Mysle ze odzyskałamz
aufanie w siebie. Mam swój 'pokój' obok.
Prawdopodbnie teraz dopiero jestem całkiem okej jako partner.

[tina73]

witaj joankaa1. niestety mam ten sam problem. nie mialam wielu partnerow w
zyciu ale związki te trwaly zawsze dosc dlugo , zawsze okazywalo sie ze bylam
zdradzana i na koniec zostawiana.dzis nie radze sobie w związkach. poza jednym
krotkim romansem ktory nie powinien sie wogole wydarzyć jestem sama od 7
lat.czesto slysze odglosy niedowierzania , czesto slysze ze jestem atrakcyjną
osobą ale co z tego , jak wiekszosc facetow patrzy na mnie jak na przedmiot
ktory trzeba zdobyc i odrzucić na bok.nie daje sobie rady z tym lekiem przed
odrzuceniem i nie znam recepty na pokonanie go.chyba najlepiej być samą ,
wowczas nikt mnie nie skrzywdzi . pozdrawiam :)

[lalunak2]

Hej! Mam nadzieje, że zaglądasz jeszcze czasem do tego wątku i przeczytasz moją
odpowiedź:) straszne pierdoły tu niektórzy piszą i czytając to wszystko trochę
się o Ciebie zmartwiłam, bo mam - miałam podobny problem, znam te rzeczy, które
napisałaś (np. to nakręcanie się, psucie wszystkiego smutnymi myślami, ten
twoarzyszący cały czas lęk, zazdrość...). Proszę, zapominij o tym, że sposobem
na to jest bycie samemu - to taka płaczliwa myśl, która bardziej służy użalaniu
się nad sobą, zwolnieniu się z obowiązku - chęci pracy nad sobą, a może nawet
jakiemuś bzdurnemu obrażeniu się na świat - he, ranią mnie, trudno mi, to mam
ich w d... . Mi bardzo pomogła i pomaga terapia - ja sobie dzięki terapii
pomagam. Sama do wszystkiego dochodzę, uczę się rozumieć te swoje schematy, z
czego one wynikają, jak działają, co je wyzwala, co je potęguje, jak się przed
nimi bronić. Terapia - zwłaszcza psychoanalityczna (przynajmniej dla mnie) -
okazała się baaardzo skuteczna. Dziś, po roku (wiem, że to dość długi, ale
bynajmniej nie zmarnowany czas) jestem w o wieeeele lepszym, samodzielnym,
dorosłym momencie. Mogłabym Ci napisać moje własne refleksje i przeżycie
związane z tym lękiem przed odrzuceniem tylko nie jestem pewna czy to pomoże -
jedyną metodą wprowadzenia zmian w życiu, w odczuwaniu, w sposobie tworzenia
relacji z ludźmi jest przepracowaie, zrozumienie, wyjście poza swoje własne
uwarunkowania. Książka, w stylu jakiś tam psychologiczny poradnik jest nie
wystarczająca - w jakimśstopniu jest to korzystne - uspokaja, daje nadzieje,
podpowiada rozwiązania, ale może mieć też negatwny wpływ - może uspokajać
objawy, tak że odwlekamy moment podjęcia prawdziwej "podróży w kierunku
zmiany". Sorry za patetyzm, ale to jest fantastyczna podróż - takie świadome
życie to zaje... rzecz! Mój lęk okazał się być bardzo głęboko zakorzenionym
przekonaniem, stanem, uczuciem bycia niekochaną. Sam wniosek odkrywczy nie
jest, ale droga do niego prowadząca to jest to, dzięki czemu jestem zdrowsza i
szczęśliwsza. Przebicie się przez ten gąszcz zaplątanych, zamotanych,
iezrozumiałych myśli - rozsłupłanie tego supła, który czułam w sobie, a który
poniekąd wynikał z tego mojego zagubienia - że co się dzieje, czemu tak bardzo
piernicze ważne dla siebie związki, sprawy, zagubienia które wynikało z tego że
myślałam o tym wszystkim wzdłuż i wszerz, już mi się mózg przegrzewał od tych
samotnych prób radzenia sobie z tą burzą uczuć negatywnych, z tym że są momenty
że zwyczajnie nie mam żadnego panowania nad sobąi robię rzeczy, sieję zamęt
którego tym razem miałam już nie siać!!! A do tego jeszcze były gierki z moim
chłopakiem - że się czuje zraniona, smutna, zawiedziona, że za mało o mnie
dba... Gierki to słowo, które się tu trochę źle kojarzy bo to nie były
świadomie perfidne wyrafinowane gierki - to były gierki psychologiczne, które
okazało się pełniły ważną funkcję w moim życiu, próbowałam w ten sposób
zaspokoić brak czegoś, czego kiedyś (w dzieciństwie)dostałam za mało. W ten
sposób domagałam się, pragnęła, oczekiwałam wzmożonej dawki uczuć od mojego
chłopaka, potrzebowałam tak bardzo być przekonywana o tym że mnie kocha! A
oczywiście ślepa byłam na najprostsze tego przejawy (jak np. przejechanie 100
km:).Lęk przed porzuceniem ... no oczywiście obecność innych kobiet, strach
przed ładniejszymi, seksowniejszymi, inteligentniejszymi, nawet koleżanki,
przyjaciółki czasem traktowałam i odczuwałam jako rywalki. Długo mogłabym tu
wymieniać na co rzutowało się jescze to uczucie, ten lęk. To wymaga terapii.
Droga jest dość długa, zresztą to bywa różnie w zależności od osoby, może być
trudna, paradoksalnie wydaje nam się że chcemy coś zmienić a w trakcie terapii
okazuje się że nasze ciało, nasz umysł stawia temu nieświadowmy opór (ja miałam
fizyczne objawy, kiedy nie chciałam poruszać jakiegoś tematu, np konfrontować
się z ojcem, moim do niego uczuciem, moim wyobrażeniem jego uczucia do mnie,
tego poczucia że go nie było w moim życiu zupełnie, a mój ojciec wcale nie był
najgorszy - ot po prostu emocjonalnie nieinteligentny, zapracowany dla rodziny,
nieobecny w domu zbyt często,uczciwy, miły facet, czasem niesprawiedliwy tyran,
ach jeny, to długa historia, do tego jeszcze dochodzą jego relacje z mamą, jaki
był ich związek... Bo to wszystko co nas w dzieciństwie otaczało to w nas
wrosło, wydrukowało się w naszych umysłach, stworzyło wzorce, które trzeba na
bardzo głębokim poziomie przepracować... Terapia to dobry wybór. Pracuj mocno,
myśl, bądź dobra dla sibie i nie bój się zrzucić teraz trochę winy za to co się
dzieje z tobą na innych - np. rodziców lecz pamiętaj że ich odpowiedzialność
już się kończy albo nawet skończyła - masz swoją świadomość która jest w
zupełności wystarczającym instrumentem by sobie poradzić, by cię uszczęśliwić.
Dostałaś od rodziców coś nie coś, a czegoś nie dostałać. To noramlne. jedni
dostali więcej, drudzy mniej, jedni to, inni tamto. W relaci z rodzicami dzieje
się wiele - dostajemy miłość, troskę, złość, emocjonalne choroby, chore wzorce,
dobre, skuteczne wzorce, sposoby życia. O jeny, rozpisałam się i pewnie się już
zrobił ten tekst chaotyczny. Nie szukaj łatwych rozwiązań. Bądź cierpliwa.
Twoja głowa to jedyne co masz - zadbaj o nią. Użyj do tego pomocy terapeuty.
Związek jest tu w pewnym sensie tylko pobocznym elementem - postaraj się go
trochę odciążyć, zajmij się swoim problemem na terapii, przy tym lęku przed
odrzuceniem tak naprawdę niewiele zależy od partnera - często to jest lęk
którego po prostu nie da się zaspokić, nie ma takiej realnej możliwości, bo on
pochodzi z wczesnych lat dzieciństwa, od rodziców - żeby go zaspokoić
musiałabyś wrócić w tamto miejsce i czas a to ie mozliwe. U mnie to wszsytko
zadziało się tak, że po prostu w toku terapii ten lęk zniknął, tak o, rozwiał
się, mara cholerna, okazał się po prostu wielkim wewnętrznym napięciem
spowodowanym nie zaspokojoną potrzebą. Próba zaspokajania tych potrzeb w
realnym związku to miuom zdaniem nie jest dobry pomysł - prowadzi do
przeciązenia związku, nadmiernego uzależnienia partnerów od siebie, albo
przewagi emocjonalnej mężczyzny nad kobietą i różnych innych nawet patologii.
żeby stworzyć dobry związek trzeba stworzyć dobrego siebie i wtedy więcej spraw
jest zdrowych. Na pocieszenie napisę ci że mi udało utrzymać się związek w
którym te wszystkie uczucia wybuchały, byłam okropna ale jak zaczełam terapie
to było coraz lepiej. Oczywiście musiałam mojemu kochanemu co nie co wyjaśniać
bo on nic nie kumal z tych moich wybuchów, zresztą nie dziwię się - ja też
przez długi czas nie kuwałam. Dobra, kończe. Pozdrawiam i życzę ogromnego
powiodzenia!!! Trzymaj się i pracuj!!!

[ja_adam]

jeśli ktos we wlasnych myslach tonie
przebij mu serce mieczem
życie, to ciała krew poddanego rozumowi.

Tańczycie z tarczami wokół tego ciała jak płaczki nad trupem
Zadźgajcie to serce!