rozwazni i romantyczni

[Gość: Toi]

Natchnieniem byl mi watek 'wspolczesny model zwiazku' i rozpoczeta tam dyskusja
nad tym czy da sie pogodzic, jak ktos to sformuowal, 'mocne osadzenie w
rzeczywistosci materialnej' lub 'przywiazywanie wagi do mamony' z romantyzmem.
Osobiscie to wlasnie czynic wiekszosc zycia sie staram... Albo moze raczej tak
mam wlasnie, Toi rozwazna i romantyczna (zalezy od ilosci zubrowki z sokiem
jablkowym... - zart) i starac wcale sie nie musi... A moze nie jestem ani jedno
ani drugie, w czyjas mysl 'albo rybki albo akwarium'? A moze jestem tylko jedno
(albo tylko drugie) a drugiego (albo jednego) jedynie wypaczeniem...?

Pytanie:
Co to jest romantyzm? Co to jest rozwaga?


Zapalam swiece i wnosze imbryk i talerzyki ... niestety tylko wirtualne ;)

Toi

[Gość: czart]

Gość portalu: Toi napisał(a):

> Natchnieniem byl mi watek 'wspolczesny model zwiazku' i rozpoczeta tam dyskusja
>
> nad tym czy da sie pogodzic, jak ktos to sformuowal, 'mocne osadzenie w
> rzeczywistosci materialnej' lub 'przywiazywanie wagi do mamony' z romantyzmem.
> Osobiscie to wlasnie czynic wiekszosc zycia sie staram... Albo moze raczej tak
> mam wlasnie, Toi rozwazna i romantyczna (zalezy od ilosci zubrowki z sokiem
> jablkowym... - zart) i starac wcale sie nie musi... A moze nie jestem ani jedno
>
> ani drugie, w czyjas mysl 'albo rybki albo akwarium'? A moze jestem tylko jedno
>
> (albo tylko drugie) a drugiego (albo jednego) jedynie wypaczeniem...?
>
> Pytanie:
> Co to jest romantyzm? Co to jest rozwaga?
>
>
> Zapalam swiece i wnosze imbryk i talerzyki ... niestety tylko wirtualne ;)
>
> Toi

Na sama mysl - zubrowka z sokiem jablkowym przechodzi mi chec aby byc "razwaznym
i romantycznym", no i jeszcze te "rybki w akwarium" - toc to "Maxymum
perwersum"... ale swiece, imbryk i talerzyki (a gdzie kiliszki na winko czerwone
wytrawne)... brzmi obiecujaco (pomimo malego niedociagniecia).
Rozwoju watku zyczy Czart

[zosia11]

Ja przynioslam kieliszki i butelke Rioji :o)))) Czy moze byc? (prosze nie pytac
o rocznik... :o))

Nie przeczytalam watku o nowoczesnym modelu zwiazku, uczynie niebawem, wiec
moja odpowiedz bedzie jakby niekompletna.

Z tego co zrozumialam rozwage nalezy potraktowac jako metode w zdobywaniu
pieniedzy, pozyskiwaniu dobr materialnych. Hmmm, rozwaga kojarzyla mnie sie
zawsze z czyms innym np. zeby nie wsadzac palca do ognia. Z realizacja bywalo
roznie :o))), ale teza jako taka byla. Nie bedzie odkryciem, jesli powiem, ze
bez pieniedzy zyc sie nie da. Wiemy to, prawda? Zwlaszcza gdy ich gwaltownie
zabraknie i nie ma na chlebek, wtedy robi sie potwornie niefajnie i romantyzm
duszy gdzies ulatuje (chyba do dziury jakiejs). Wlasciwie ciekawe postawilas
pytanie Toi - co to jest rozwaga i romantycznosc. Latwiej mnie powiedziec, ze
jestem rowniez romantyczka, ale wyjasnic co to znaczy - znacznie trudniej. Czy
romantyk to optymista..? Jesli zachwyca go promien slonca, listek na drzewie,
usmiech na twarzach bliskich to jest romantykiem? Patrzac w historie i sledzac
okres "romantyzmu" w dziejach Polski toc tam siedza sami pesymisci! O kurde
felek, nie wiem jak zdefiniowac romantycznosc, wiec nie moge o sobie myslec w
ten sposob. Hmm.. Moze ktos pomoze?...

zosia
strapiona, ale na wesolo :o))

[Gość: Czart]

zosia11 napisał(a):

> Ja przynioslam kieliszki i butelke Rioji :o)))) Czy moze byc? (prosze nie pytac
>
> o rocznik... :o))

Nie pytam... tak samo jak o rocznik kobiet (to nieladnie) ;-)

> Nie przeczytalam watku o nowoczesnym modelu zwiazku, uczynie niebawem, wiec
> moja odpowiedz bedzie jakby niekompletna.
>
> Z tego co zrozumialam rozwage nalezy potraktowac jako metode w zdobywaniu
> pieniedzy, pozyskiwaniu dobr materialnych. Hmmm, rozwaga kojarzyla mnie sie
> zawsze z czyms innym np. zeby nie wsadzac palca do ognia. Z realizacja bywalo
> roznie :o))),

...samo zycie

ale teza jako taka byla. Nie bedzie odkryciem, jesli powiem, ze
> bez pieniedzy zyc sie nie da. Wiemy to, prawda? Zwlaszcza gdy ich gwaltownie
> zabraknie i nie ma na chlebek, wtedy robi sie potwornie niefajnie i romantyzm
> duszy gdzies ulatuje (chyba do dziury jakiejs).

(???) No wlasnie wtedy jest niezwykle romantycznie - byle na swiczke starczylo...

Wlasciwie ciekawe postawilas
> pytanie Toi - co to jest rozwaga i romantycznosc. Latwiej mnie powiedziec, ze
> jestem rowniez romantyczka, ale wyjasnic co to znaczy - znacznie trudniej. Czy
> romantyk to optymista..? Jesli zachwyca go promien slonca, listek na drzewie,
> usmiech na twarzach bliskich to jest romantykiem? Patrzac w historie i sledzac
> okres "romantyzmu" w dziejach Polski toc tam siedza sami pesymisci! O kurde
> felek, nie wiem jak zdefiniowac romantycznosc, wiec nie moge o sobie myslec w
> ten sposob. Hmm.. Moze ktos pomoze?...

Romantycznosc to taki szczegolny stan na pograniczu kiczu i obledu :o0

>
> zosia
> strapiona, ale na wesolo :o))

Rozromantniczony (;-)) Czart
ps. dzis nie mam na dobry rocznik Rioji wiec przesylam pivko...

[Gość: Toi]

Gość portalu: Czart napisał(a):

>No wlasnie wtedy jest niezwykle romantycznie - byle na swiczke starczylo.
> Rozromantniczony (;-)) Czart


Czartowi (nie wystarczy) ogarek? ;)

[Gość: Czart]

Gość portalu: Toi napisał(a):

> Gość portalu: Czart napisał(a):
>
> >No wlasnie wtedy jest niezwykle romantycznie - byle na swiczke starczylo.
> > Rozromantniczony (;-)) Czart
>
>
> Czartowi (nie wystarczy) ogarek? ;)
>
Nie musi miec jeszcze swieczke... buteleczke i dzieweczke i... i ... i ...
;o)

[fantasia]

Droga Toi, ponieważ "albo rybki, albo akwarium" było moje, czuję się
zobowiązana do dostarczenia tła leksykalnego.

Słownik języka polskiego mówi tak:
romantyzm (m IV D... itede :-)) 2. postawa życiowa charakteryzująca się
przewagą pierwiastków irracjonalnych, uczuciowych nad innymi; niedostateczne
liczenie się z rzeczywistością w jakimś działaniu, poglądach; nadmierna
uczuciowość, marzycielskość; zamiłowanie do niezwykłości, fantastyki.
romantyczny 2. odznaczający się romantyzmem, skłonnością do marzeń, fantazji,
egzaltowanych uczuć, charakteryzujący się brakiem realizmu życiowego.

rozwaga 1. skłonność do namysłu, refleksji przed działaniem, zastanowienie,
rozsądek; cecha właściwa działaniu, zachowaniu się osoby mającej taką skłonność.
rozważny 1. działający z rozwagą, z namysłem, roztropnie.

Z definicji leksykalnej wynika bezdyskusyjnie, że albo rybki, albo akwarium.

Tylko że...
"tylko my chcemy być wciąż albo albo
i jesteśmy w kratkę"

Ja bym się raczej skłaniała ku twierdzeniu, że to nie ludzie są rozważni i/albo
romantyczni, a działania.
To, w jaki sposób reagujemy na konkretną sytuację, można opisać jako
romantyczne (egzaltowane, intuicyjne, emocjonalne...) albo rozważne
(zdystansowane, przemyślane, racjonalne...).
A stosowanie tych pojęć do opisania "osoby" prowadzi do ślepego zaułka.
Tu chyba klucz do dylematu... :-)
Człowieka trudno opisać w jednoznacznych kategoriach. Na tyle się znamy, na ile
nas sprawdzono.

Ale bo ja wiem...
:-)

[kwieto]

Ten slowik wiele wyjasnia - bo moja szefowa pare prac dalej zachowywala sie jak
furiatka - podejmowala nieprzemyslane decyzje (idiotyczne w skutkach), nie
dawala sobie wytlumaczyc niczego (ona wiedziala lepiej), obrazala sie, jesli
ktos jej powiedzial, ze jej pomysl nie jest dobry...

A to po prostu byla romantyczka...

szefowa i uzywki a romantyzm

[Gość: fnoll]

w kontekscie postu kwieto pojawilo mnie sie pytanie:

czy "romantyzm" bywa cykliczny?

plci piekna - bez urazy!

mysle, ze odnalezienie zwiazkow miedzy "romantyzmem" a "hormonami" i "chemia
mozgu" wzniosloby wiele do naszej dyskusji uwspolczesniajac samo pojecie
"romantyzmu" i wpisujac je w kontekst naszych scjentystycznych czasow

moznaby sie tez zastanowic nad relacja miedzy "romantyzmem" a spozyciem
poszczegolnych uzywek - czego sztandarowym przykladem jest spozywanie alkoholu w
postaci wina przy jednoczesnym draznieniu kanalow wzrokowych migotliwym swiatlem
swiec, czego wspolczesnym odpowiednikiem jest drink z red bullem przy blyskaniu
stroboskopow na tekno party (a zatem romantyzm wciaz jest wsrod nas i ma sie
dobrze)

pzdr!

fnoll

[fantasia]

fnollu, a czy Mickiewicz była kobietą?
(i pozostała horda romantycznych grafomanów?)

romantyzm literacki - meski czy kobiecy?

[Gość: fnoll]

chyba sie rozni nieco romantyzm meski od kobiecego

poza tym moznaby sie zastanowic, na ile tresciowa zawartosc romantycznych dziel
byla wynikiem "romantycznosci" pisarza, a na ile "romantycznoscia" odbiorcy

uwazny pisarz slucha i opisuje, niekoniecznie bedac sam bohaterem swoich opisow

sprytny pisarz daje czytelnikowi to, co on chcialby przeczytac

a "romanse" czytaly glownie kobiety (sfrustrowane seksulanie i niezrealizowane
"zawodowo", z nadmiarem wolnego czasu)

nie wyklucza to naturalnie istnienia pierwiastkow "romantycznosci" u mezczyzn w
sposob samoistny (nie zapodanych nawet przez "romantyczna" matke) - w postaci
chocby usposobienia melancholijnego czy niedojrzalosci emocjonalnej

pzdr!

fnoll

[seboc]

Czytam i błądzę.
Gdzie leży źródło romantyzmu?
Kto tu jest dawcą, kto biorcą owego?
Kobieta, czy mężczyzna, zawsze autor?
Jaki wpływ na życie ma i jakie są najodpowiedniejsze proporcje nabytego i
wyssanego z mlekiem matki romantyzmu?

I co było pierwsze - jajko, czy kura?

Ostrożnie, nie zachowując zupełnie rozwagi jednak, zapytuję.
Pozdrawiam serdecznie.

[fantasia]

Polecam na tę okoliczność książki pani Janion.
Zawierają odpowiedzi - czasem wyczerpujące, czasem satysfakcjonujące, a czasem
oczywiście nie - na większość postawionych przez Cię pytań.
Tekstów, wycinków, recenzji możesz też poszukać w archiwum ResPubliki
(www.respublica.onet.pl, o ile się nie mylę).

[seboc]

Dziękuję Ci za podaną wskazówkę.
Skorzystam.

Czy ktoś już stanął nade mną i zapytał:
"zupełnie mu odbiło, czy tylko udaje?".
:-)


Pytaniom brak końca.

[Gość: missy]

Zgadzam się z fantasia że to jak reagujemy zależy od sutuacji, w której w danej
chwili się znajdujemy. Okoliczności wymuszają na nas pewne zachowania i
reakcje. Zawsze możemy jednak stwierdzić czy my jako osoby (bez czynników
zewnętrznych)mamy więcej pierwiastka romantyzmu czy nie. Znamy siebie więc
wiemy co wprowadza nas w zachwyt, co powoduje że się wzruszamy. Romantycy w
pewnych okolicznościach będą bardziej racjonalni, w innych mniej ale pozostaną
romantykami.
Przynajmniej ja tak mam :-)

[fantasia]

Gość portalu: missy napisał(a):

Znamy siebie więc
> wiemy co wprowadza nas w zachwyt, co powoduje że się wzruszamy.

VETO!
Zachwyt, wzruszenie, i mnóstwo innych uczuć to są takie, których za cholerę nie
można przewidzieć, a jeśli można, to znowu gdzieś jest pomieszanie pojęć. Gdyby
można było przewidzieć zachwyt, to on by nie był już zachwytem, a co najwyżej
bardzo nudnym odruchem warunkowym. Gdyby można było przewidzieć wzruszenie, tak
jak można na przykład przewidzieć zmęczenie, nie byłoby to wzruszenie, a coś
bliżej konwenansu.
Nie znamy się na tyle, żeby wiedzieć z góry, czy film o Titaniku nas zachwyci,
czy nie, i czy śmierć przyjaciela nas wzruszy, czy właśnie spowoduje zdrewnienie
emocjonalne.
"Romantyczność" trochę na tym polega, że działa się odruchowo i poddaje się temu,
co nagłe, nieprzewidziane, o nieprzewidzianych skutkach...
A już żeby romantyk znał samego siebie na tyle? Niewyobrażalne...
Tak mi mówi moja rozwaga, nudny realizm i czepianie się pojęć... :-)

[seboc]

Ale fajnie, będziemy się razem bić.
Zupełnie zamierzenie (z rozwagą?) bronisz romantyzmu.

Dużo zdrowia, bardzo dużo.

[fantasia]

Czyżby mnie Pan niniejszym demaskował?... :-)

Bo to jeszcze pojmuję, choć się gniewam :-) Ale żeby mnie posądzać o obronę
romantyczności - ta zniewaga krwi wymaga!
Bijmy się... :-)

[seboc]

O, jest! Bitwa.
Armie, szable, świst, kule, sztandary, okrzyki, krew, ofiary...

I jak to teraz wygląda?
Wydaliśmy kupę pieniędzy.
Miało być tak pięknie...

[fantasia]

Jakiś poeta wreszcie hymn napisze, opiewający naszą chwałę...
A nas jeszcze na jednym płótnie jakiś mistrz umieści, wrogu.
Poczekajmy. Miejcie nadzieję, nie tę lichą, marną... :-)

Peany?

[kwieto]

Peanow i pomnikow sie za wojne zachciewa !
Co najwyzej dostaniecie na spole ekonomicznego Nobla - przeciez wojna (a juz ta
romantyczna, z ofiarami, krzykiem, dzialami) to jest tak gigantyczny mechanizm
napedzajacy gospodarke ze... Pomyslcie - nie ma bezrobocia (bo wszyscy albo na
wojnie, albo bron produkuja), innowacyjnosc (wynalazki wojenne) idzie pelna
para, A i potrzeba wciaz nowych mieszkan, zywnosci, ubran, itd. (bo wszystko si
ekspresowo niszczy w tym zamieszaniu). Chwala racjonalnosci bedacej efektem
romantyzmu!

[Gość: fnoll]

romantyzm jest na tyle obszernym i niekonkretnym pojeciem, ze kazdy moze sobie
nim nazwac niemalze co chce, to napisze moze o swoich wlasnych skojarzeniach:

ROMANTYZM - ksiezyc, mgla i jelenie oraz sowy; milosc platoniczna (frustracja
seksualna), poswiecenie dla spraw metafizycznych i ponadczasowych, wstret do
tego co mieszczanskie i przyziemne; bujanie w obłokach; niebieskie migdały;
wizja miłości nierozerwalnie splecionej z cierpieniem; miłość jako wzdychanie,
tęsknienie i imaginowanie raczej niż obcowanie; seks oralny i inne takie
fanaberie są zdecydowanie nieromantyczne; cnotą jest poświęcenie swego
szczęścia, zdrowia, a nawet życia - świadczy to o wielkości uczucia;
umiejętność czarowania słowem

a rozważność? dla mnie to po prostu branie pod uwagę konsekwencji swoich
wyborów podczas ich podejmowania, czyli działanie nie tylko pod wpływem
impulsu, ale i namysłu - przesada w rozważności to działanie jedynie pod
wpływem namysłu, co może nas oderwać od naszych rzeczywistych potrzeb, które
dają o sobie znać jako "impulsy do działania" właśnie

także ja w kontekście tego o czym pisze Toi i tego co napisano we wspomnianym
przez nią wątku widziałbym konflikt nie tyle między niejasną "romantycznością",
a rozwagą, co między naszymi potrzebami, z których jedne są bardziej nasze
prywatne, a drugie bardziej usankcjonowane społecznie

bo nikt nas nie nagrodzi za szczęśliwą miłość - to nasza prywatna sprawa

natomiast awans, większe zarobki itp. - to już osiągnięcia które spotykają się
ze społecznym aplauzem (wyrażanym czasem za pomocą zawiści), jesteśmy za nie
nagradzani przez otoczenie, realizujemy też w ten sposób pewien model
kulturowy, wyobrażenie o tym, co w życiu ważne

także pytanie jest: dla kogo żyjemy? dla siebie, czy dla "społecznych mitów"?

naturalnie jedno nie wyklucza drugiego, pozostaje pytanie o hierarchię: co
najpierw? miłość? czy mieszkanie?

osobiście uważam, że zbyt "rozważne" podejście do kwestii miłości może nam
bardziej zaszkodzić, niż pomóc

ale kiedy zaczyna się "zbyt"?

cóż, arystoteles ze swoim "złotym środkiem" się tu prosi, i tyle

pzdr!

fnoll

[fantasia]

fnollu, a jeśli ja mam odwrotnie?
jeśli to rozwaga właśnie jest u mnie potrzebą osobistą, a pewien stopień
romantyczności - koniecznością, wymuszoną przez obłudę społeczną?
to co?
Arystoteles ze znakiem minus by się przydał? czy jak?
:-)

[Gość: renka]

Wedlug mnie romantykiem sie jest albo nie.Zgodnie z definicja slownikowa
decyzje podjete w oparciu o UCZUCIE, PRZECZUCIE itd sa faktycznie decyzjami
romantyka.Czlowiek realista zrezygnuje nawet z wielkiej milosci, aby
realizowac swoj osobistymaterialny cel, kariere, wladze czy pieniadze.Romantyk
kierujacy sie uczuciem popelnia wiele bledow, czesciej cierpi, ale tez jego
zycie wewnetrzne jest bogatsze( co za fantazja zycia,marzenia..), co wcale nie
oznacza, ze jest szczesliwy.Cholera. Bo ja pisze o sobie.Nawet, kiedy
podejmuje decyzje finansowa to jakby mnie skrecalo w srodku..Natomiast inne,
nie zwiazane z realiami zycia codziennego, prosze bardzo, moge fantazjowac,
roic i marzyc!!hahahaha Pomysly na zycie-to ja, ale kto bedzie placil?
Marzyciele ida przez swiat, nie zwracajac uwagi na innych, ida za swoimi
marzeniami, zamykaja sie w swoich zamkach fantazji i tam doznaja swojego
szczescia. Patrza z gory na swiat ruszajacych sie malych samochodzikow i
ludzikow, szczesliwi , ze nie musza tam byc, w tym ruchu realnych, ktorzy tak
naprawde buduja swiat.Romantyczni raczej, jakby to bylo zupelnie naturalne
rzuca troche barw do tego swiata.Dzieki nim nie jest on szary i calkowicie
skomputeryzowany.Romantyczni cierpia czesciej, ich serca i dusze pokaleczone
urazami, zranionymi uczuciami, niedomowieniami i niezrealizowanymi marzeniami
wyja do ksiezyca nie baczac na pogode i szerokosc geograficzna...Romantyczni
poza tym sa nie do kupienia. Bo nawet jak kupisz im te ich marzenia, to dla
nich zadne poswiecenie , zaden wydatek nie jest wielki. Ich marzenia sa
wielkie. Pieniadze sa marnoscia.

skrajnosci

[Gość: Toi]

Ludzie, dlaczego Wy wszyscy, no prawie wszyscy, piszecie o skrajnosciech? Co to
jest romantyzm i rozwaga gdy myslimy o sobie, o ludziach z naszego otoczenia?
Czy romantyczny umiera za ojczyzne i pisze 'Switezianke'? Bo takie odnosze
wrazenie z Waszych postow...
No i co z tym 'rozwaznym I romantycznym'? Czyzby Mr.Jekyll i Dr.Hyde? Bo takie
tez mam wrazenie po lekturze postow...

[dike]

Gość portalu: Toi napisał(a):

> Ludzie, dlaczego Wy wszyscy, no prawie wszyscy, piszecie o skrajnosciech? Co to
>
> jest romantyzm i rozwaga gdy myslimy o sobie, o ludziach z naszego otoczenia?


Gdy mysle o sobie, to wydaje mi sie, ze jestem wlasnie taka: rozwazna i
romantyczna...
A ludzie z mojego otoczenia? Jedni mowia: Wypchaj sie z tym twoim romantyzmem...
Inni, w takiej samej(tej samej!) sytuacji: Wiecej romantyzmu!

Moze...jestem po prostu ...nijaka?

Pozdrawiam

do dike

[Gość: fnoll]

dike napisał(a):

> Moze...jestem po prostu ...nijaka?

a moze jestes w arystotelesowskim zlotym srodku? :-)

pzdr!

fnoll

zloty srodek

[Gość: dike]

Gość portalu: fnoll napisał(a):

> a moze jestes w arystotelesowskim zlotym srodku? :-)

To mi sie podoba...:)
A poniewaz nie wszystko, co zlote - swieci sie...wiec nie kazdy...(no, wiecie)

Romantycy i kabotyni

[maly.ksiaze]

Switezianka, Giaur, smierc romatyczna (bohaterska w nurtach Elstery badz tez z
milosnej rozpaczy). To jest, moi panstwo, albo literatura, albo kabotynizm.
Albo jedno i drugie.

Zaby kumkajace, ptaszki kwilace itd. itp. To wszysko jest sztafaz, ktorego
mlody Polak plci meskiem musi sie nauczyc uzywac. Jest to bowiem niemal
gwarantowany sposob na podryw i dobry wstep do jakze niezbednego przedluzenia
niezbyt romantycznej egzystencji naszego gatunku.

Owe zaby i ptaszeta kojarza sie romantycznie, gdy sie na nie patrzy w
odpowiedniej sytuacji. Zakladam, ze jak ktos jezdzi akurat snopowiazalka w
kolko, to mu sie nic romantycznie nie kojarzy.
Zatem romantyzm, jak i piekno, jest w oku patrzacego. Jest postawa, sposobem
patrzenia na swiat.

Nie oznacza wcale nieprzemyslanego dzialania, szarzy na okopy i milosci do
grobowej deski (zwroccie uwage, ze tzw. "wielcy romantycy" do grobowej deski
nie kochali).
Moze np. oznaczac takie zalozenie w kontaktach z ludzmi, ze ludzie sa dobrzy i
uczciwi (unless proven guilty). Mimo, ze strategia odwrotna (zalozenie ze kazdy
inny to podly skurwysyn) przynosi zwykle lepsze efekty w np. interesach.

Takie podejscie do zycia nie wyklucza rozwagi. Jesli ktos jest tak romantyczny,
ze (pewnie z milosci) nie oglada sie przechodzac przez ulice, to bedzie wkrotce
nieromantycznie niezywy.

Czy mozna byc jednoczesnie rozwaznym i romantycznym? Oczywiscie! Ktoz z nas
jest monolitem? W jednych sprawach postapimy tak, w drugich inaczej. Wobec
jednych jestesmy tacy, wobec drugich inni.
Mozemy bardzo rozwaznie dazyc do absolutnie romantycznych celow.

Mam wrazenie, ze sprzecznosc, ktora wielu widzi miedzy tymi postawami bierze
sie stad, ze romantyzm mylony jest z zabami i kabotynizmem, a rozwaga z
wyrachowaniem i malostkowoscia.

Pozdrawiam wszystkich, ktorzy bywaja romantyczni w swiecie, ktory wymaga
rozwagi.

mk.

do malego ksiecia

[Gość: Toi]

Ksiaze Gwiazdzisty,

Pragne podziekowac za wypowiedz - dlaczego dopiero teraz?
(Nie dlaczego dopiero teraz dziekuje tylko dlaczego dopiero teraz wypowiedz)
Z wypowiedzia zgadzam sie bardzo. A najbardziej z rozwaznym dazeniem do
romantycznych celow.

Co inni na to?

pzdr wszystkich

Toi jako przyczyna nadmiernego uzycia alkoholu

[maly.ksiaze]

Odlegla Tajemnico (Daleka Pytajko?),

> Pragne podziekowac za wypowiedz - dlaczego dopiero teraz?
Ta szarlotka (zubrowka z sokiem jablkowym to 'szarlotka', prawda?) tak mnie
wczoraj wieczorem rozochocila, za dobylem flaszke (sherry) i zaczalem medytowac.
Najpierw o tym, co napisac, ale potem tematyka mi sie zmienila.
Potem zasnalem.

Pozdrawiam,

mk.

[Gość: Toi]

...jak go Bog stworzyl, jesli dobrze pamietam? To musial byc wielki romantyzm
pod wplywem spozycia...

;)

a inny na to ze...

[Gość: fnoll]

Gość portalu: Toi napisał(a):

> A najbardziej z rozwaznym dazeniem do romantycznych celow.
>
> Co inni na to?

optuje za romantyczno/rozwaznym dazeniem do romantyczno/rozwaznych celow :-)

choc zwykle unikam tak mglisto-ksiezycowego terminu jak "romantycznosc", w ktorym
zawiera sie niemalze wszystko: od kumkajacej zaby do namietnej milosci

zgodze sie zdecydowanie z malym ksieciem, ze "romantyzm" to jedna z metod
podrywu, kiedy ktoras ze stron krepuje sie mowic wprost, i potrzebuje bawelny
metafor do owiniecia swych oporow i lekow

o roli tej wersji "romantycznosci" wiele nam mowi charakterystyka czytelniczek
ksiazek z serii "harlequin" (czy jak to sie pisze) oraz tresc tychze pozycji;
taki "romantyzm" to kraina niespelnionych pragnien, ktore znajduje swe
symboliczne zaspokojenie w swiecie fantasmagorii

tak sadze

howgh

pzdr!

fnoll

Przypomnialo mi sie - do m-k i innych

[Gość: Toi]

Przypomnialo mi sie, ze choc sie z malym ksieciem zgadzam, to:

maly.ksiaze napisał(a):
> Czy mozna byc jednoczesnie rozwaznym i romantycznym? Oczywiscie! Ktoz z nas
> jest monolitem? W jednych sprawach postapimy tak, w drugich inaczej. Wobec
> jednych jestesmy tacy, wobec drugich inni.

Z tego by wynikalo, ze WSZYSCY sa rozwazni i romantyczni, a z tym zgodzic sie nie
moge. Sa osoby zdecydowanie romantyczne, nie musza od razu wpadac pod samochody,
ale na przyklad ida na historie sztuki (i sa glodne).
Sa tez osoby bardzo rozwazne, nie musza od razu byc wyrachowane i malostkowe, ale
na przyklad ida na prawo z zalatwiona aplikacja (i mecza sie strasznie bo guzik
ich to interesuje, ale za to moga byc spokojne o pokarm).
U rozwazno-romantycznych natomiast moze wystepowac zdecydowana przewaga jednej z
cech.

Poza tym kontynuuje zgadzanie sie.

co to jest ta rozwaznosc? dla fantasii

[Gość: fnoll]

fantasia napisał(a):

> fnollu, a jeśli ja mam odwrotnie?
> jeśli to rozwaga właśnie jest u mnie potrzebą osobistą, a pewien stopień
> romantyczności - koniecznością, wymuszoną przez obłudę społeczną?

moze niejasno sie wyrazilem, ale rozwaga jest sposobem realizowania potrzeb (na
ktory sklada sie waznosc przewidywania konsekwencji swoich dzialan, umiejetnosc
odroczenia zaspokojenia potrzeby, poczucie kontroli i cos tam jeszcze), a nie
potrzeba

no, mozna powiedziec, ze ma sie potrzebe "rozwaznego" realizowania swoich
potrzeb, ale to sie robi maslo maslane

nie bede sie tu wdawal w rozwazania na temat natury potrzeb, bo to strasznie
obszerny temat i dokonywanie rozgraniczen miedzy potrzebami "pierwotnymi" i
"wtornymi" i "trzeciorzedowymi" to ciezka robota

dosc powiedziec, ze na hierarchie potrzeb mamy wplyw spory, i czasem sie dzieje
nawet tak, ze potrzeba tak podstawowa jak glod schodzi na plan dalszy wobec innej
potrzeby, ktorej zawilosci nie smiem w tym miejscu rozwiazac - ale chodzi mi o
przypadek anorexi

strategie realizacji potrzeb sa rozne, ale mieszcza sie na kontinuum od
natychmiastowego zadania zaspokojenia sfrustrowanej potrzeby charakterystycznego
dla niemowlat, do patologicznego "oderwania sie" od czesci swych istotnych potrzeb

w ramach bycia calkiem zdrowym mamy wycinek tego kontinuum od impulsywnosci do
chlodnego opanowania

i gdzies w tym jest zloty srodek

o to z grubsza mi chodzilo

a zeby zycie mialo smak, to, uwazam, nie mozemy byc zawsze rozwazni, z drugiej
strony zle jest byc tez zbyt impulsywnym, gdy w imie chwilowego zaspokojenia
odbierzemy sobie szanse realizacji wiekszego celu czy lepszych warunkow do
zaspokajania swoich potrzeb

ze posluze sie przykladem:

przesadnie rozwazne przygotowywanie posilkow, gdy mamy pelna kontrole nad iloscia
skladnikow pokarmowych i kalorii, sprawi, ze nie bedziemy jesc "cialem", ale
"glowa" - a jedzenie "glowa" niesie w sobie konflikt z "cialem", ktore nie jest
tak "racjonalne" w swych smakach - w wyniku tej walki mozemy stracic prosta
radosc jedzenia i smakowania bez myslenia o tym i zastanawiania sie, co dalej z
tym spozytym jedzeniem sie stanie

z drugiej strony mozna popasc w impulsywne obzarstwo (najgorsze w wersji
fastfudowej), ktore co prawda cialo mile napycha, ale i niezdrowo rozpycha

to o co mi chodzi, to harmonia miedzy kontrolujacym "umyslem" i spontanicznym
"cialem" - by oba te aspekty czlowieka sie dopelnialy, i zaden nie dominowal
kosztem drugiego

to bylby ten arystotelesowski zloty srodek, chyba

pzdr

fnoll

[Gość: zosia11]

Gość portalu: fnoll napisał(a):

> romantyzm jest na tyle obszernym i niekonkretnym pojeciem, ze kazdy moze sobie
> nim nazwac niemalze co chce, to napisze moze o swoich wlasnych skojarzeniach:
>
> ROMANTYZM - ksiezyc, mgla i jelenie oraz sowy; milosc platoniczna (frustracja
> seksualna), poswiecenie dla spraw metafizycznych i ponadczasowych, wstret do
> tego co mieszczanskie i przyziemne; bujanie w obłokach; niebieskie migdały;
> wizja miłości nierozerwalnie splecionej z cierpieniem; miłość jako wzdychanie,
> tęsknienie i imaginowanie raczej niż obcowanie; seks oralny i inne takie
> fanaberie są zdecydowanie nieromantyczne; cnotą jest poświęcenie swego
> szczęścia, zdrowia, a nawet życia - świadczy to o wielkości uczucia;
> umiejętność czarowania słowem
>
> a rozważność? dla mnie to po prostu branie pod uwagę konsekwencji swoich
> wyborów podczas ich podejmowania, czyli działanie nie tylko pod wpływem
> impulsu, ale i namysłu - przesada w rozważności to działanie jedynie pod
> wpływem namysłu, co może nas oderwać od naszych rzeczywistych potrzeb, które
> dają o sobie znać jako "impulsy do działania" właśnie
>
> także ja w kontekście tego o czym pisze Toi i tego co napisano we wspomnianym
> przez nią wątku widziałbym konflikt nie tyle między niejasną "romantycznością",
>
> a rozwagą, co między naszymi potrzebami, z których jedne są bardziej nasze
> prywatne, a drugie bardziej usankcjonowane społecznie
>
> bo nikt nas nie nagrodzi za szczęśliwą miłość - to nasza prywatna sprawa
>
> natomiast awans, większe zarobki itp. - to już osiągnięcia które spotykają się
> ze społecznym aplauzem (wyrażanym czasem za pomocą zawiści), jesteśmy za nie
> nagradzani przez otoczenie, realizujemy też w ten sposób pewien model
> kulturowy, wyobrażenie o tym, co w życiu ważne
>
> także pytanie jest: dla kogo żyjemy? dla siebie, czy dla "społecznych mitów"?
>
> naturalnie jedno nie wyklucza drugiego, pozostaje pytanie o hierarchię: co
> najpierw? miłość? czy mieszkanie?
>
> osobiście uważam, że zbyt "rozważne" podejście do kwestii miłości może nam
> bardziej zaszkodzić, niż pomóc
>
> ale kiedy zaczyna się "zbyt"?
>
> cóż, arystoteles ze swoim "złotym środkiem" się tu prosi, i tyle
>
> pzdr!
>
> fnoll


Fnoll,
O ktorych przemysleniach Arystotelesa mowisz? (tylko nie wolaj Seneki ;o))

Dla mnie te dwa pojecia jawia sie dosc mgliscie. No bo jesli dla mnie zaplatanie
wiankow moze wydac sie romantyczne to ktos inny powie "toz to glupota!".

Sprobuje wzorem Fnolla napisac co dla mnie jest romantyczne a co rozwazne
(osobiste, bez definicji)

Romantyczne: wschod slonca na pustej plazy lub nad lasem, noc nad jeziorem gdy
slychac kumkajace zaby i cykady, otwierajce sie paki kwiatow, naga kobieta
przytujaca niemowle do piersi, wzruszenie, radosc, lzy, stan zakochania, milosc
(wszystkie jej odmiany), poezja, obraz, muzyka, kromka chleba dzielona na czesci,
ogien i woda.

Rozwazne: rozgladanie sie na strony przy przechodzeniu przez jezdnie,
przykrywanie sie ciepla koldra gdy zimno, przyjmowanie pokarmow.
Powtorze jakoby za fnollem: zdolnosc prawidlowej oceny nastepujacych w
terazniejszosci i przyszlosci zjawisk i ich konsekwencji, zdolnosc
minimalizowania wszelkiego ryzyka badz jego wykluczania, odpowiedzialnosc w
kazdym "calu".

zosia

A moze bysmy...

[kwieto]

Potraktowali rozwage i romantyzm nie jako cechy "stale" ale swego rodzaju
emocje, ktore pojawiaja sie i znikaja w zaleznosci od sytuacji?

Bo ja na przyklad mam "na koncie" sytuacje w ktorych moj mozg pracowal lepiej
niz Pentium XVIII, analizowal dane lepiej niz jakikolwiek arkusz kalkulacyjny,
i tak dalej - czysta rozwaga, racjonalizm, mozg.

A takze sytuacje, kiedy to maslane oczy, westchnienia do czyjegos usmiechu,
kolacje przy swiecach, i tak dalej, i tak dalej... Strzelac sie na grobie
dziadka co prawda nie chcialem...

[seboc]

Kiepski to pomysł, uważam.
W ten sposób możemy, co najwyżej, udowodnić, że wszyscy jesteśmy do siebie
podobni. Stworzyć kolejną teorię, jakże bzdurną, kolejne ramki - niepotrzebne.
Są systuacje, konieczności też, kiedy zachowujemy się w jakiś naciągnięty
sposób, zawsze tak.
Jesteśmy podobni wszyscy? Raczej nie za bardzo.

[kwieto]

A nie jestesmy podobni?
Czy nie zachowujemy sie podobnie w podobnych sytuacjach?
Czy nie wygladamy podobnie (dwie nogi, dwie rece, glowa, para oczu, nos,
usta...)

I wydaje mi sie, ze wlasnie przywiazywanie sie do wizji - ja to jestem rozwazny
(albo romantyczny) jest bez sensu...
Wyobrazasz sobie, gdy mezczyzna patrzy na randce kobiecie w... oczy i
jednoczesnie mysli - "trzeba zalatwic sprawe tego kontraktu, bo jeszcze
inwestor nam ucieknie"
Bo ja sobie nie wyobrazam

I nie wyobrazam sobie romantyka, ktory patrzy sie z uwielbieniem na szefowa
kadr, ktora go wlasnie zwalnia...

[seboc]

Nie jesteśmy.
Jedni są grubsi inni wyżsi,
jednym człowiekiem trzepie byle życiowy cios, drugi bez wyrzutów sumienia sika
na ławkę na przystanku.
Nikt nie powie mi, że ja się mam z takim obszczymurkiem utożsamiać,
albo że umrę, gdy nie będę się żywił u McDonalda.

[kwieto]

Seboc, czy Ty czytasz uwaznie?

Podobni nie znaczy, ze identyczni.
Gruby-chudy
Glupi-madry
To tylko detale w ogolnej konstrukcji, pewnej matrycy, ktora jest taka sama...

Nie wmowisz mi, ze masz romantyzm zakodowany w genach, albo, ze "taki sie
urodziles". Generalnie potrafisz byc tak samo rozwazny jak romantyczny. Wiecej
- podejzewam, ze w pewnych sytuacjach stresu, katastrofy - jestes skrajnie
rozwazny, bo wtedy wlacza sie instynkt samozachowawczy, ktory wg mnie jest
przykladem skrajnej rozwagi!
A ze wolisz byc romantyczny lub rozwazny - to juz Twoja sprawa, predyspozycje
masz te same.

[seboc]

> Nie wmowisz mi, ze masz romantyzm zakodowany w genach, albo, ze "taki sie
> urodziles".

Nie, nie mówię.
Ale docierały do mnie przez lata bodźce przeróżne. Nie pamiętam, kiedy sam
zacząłem dawkować sobie kolejne, starannie wyselekcjonowane i określonego rodzaju
już.
A teraz:

włosie moje faluje na nakrytych czarnym płaszczem ramionach,
wiatr ciągnie szal długi biały

Nijak do Ciebie podobny nie jestem,
tatarem też się nie żywię.

Dobrego wieczoru.

[kwieto]

Iiii tam, ciagle mowisz o formie - ale obaj sie cieplo okrywamy, obaj spozywamy posilki -
wiec podobni jestesmy

[Gość: Toi]

[Gość: Toi]

Pardon. Co to ja chcialam... Aha! Obaj czytamy ksiazki od lewej do prawej...
Kwieto, kwieto...

[reggina]

kwieto napisał(a):


> Wyobrazasz sobie, gdy mezczyzna patrzy na randce kobiecie w... oczy i
> jednoczesnie mysli - "trzeba zalatwic sprawe tego kontraktu, bo jeszcze
> inwestor nam ucieknie"
> Bo ja sobie nie wyobrazam
>
> I nie wyobrazam sobie romantyka, ktory patrzy sie z uwielbieniem na szefowa
> kadr, ktora go wlasnie zwalnia...

A ja mysle, ze tak sie czasem dzieje, oj tak.

[yess]

alez oczywistym jest to ze rozwaga i roamntyzm to emocje. sa pod nasza kontrola
i kierujemy nimi. pojawia sie kiedy chcemy jes uruchomic i sa nam potrzebne. Sa
calkowicie naszym wyborem.

[Gość: żona?]

a rozważny romantyzm...czy istnieć może? bo skoro jestem romantyczna do bólu,
ale włączam co jakiś tam czas rozwagę? a może tylko raz włączam romantyzm by
innym- rozwagę?..kurde, trudne to...w obecnej sytuacji mej jestem i taka i
taka, czyli, jak to już ktoś tu napisał, nijaka..(?)
no bo to jest tak- chcę by "jeszcze mąż' poszedł sobie precz, bo to takie
rozważne jest...ale kilka dni później mówię sobie- ty , porzecież tak bardzo
go kochasz, stań na głowie i zatrzymaj czas, zatrzymaj "jeszcze męża"...
no trudne trudne
smacznego

smart Romeo

[Gość: renka]

W poprzednim moim poscie zaczelam moja analize od postaw skrajnych, czekajac
na rozwoj dyskusji... Romantykiem kieruja UCZUCIA, bo wcale nie musi
slimaczyc wzrokiem za zwalniajaca go szefowa, ale np palnie jej cos, czego
pozniej zaluje.Ja mysle, w ogole wypowiadanie opinii naladowanych uczuciem ,
czy to pozytywnym, czy negatywnym, to WSZYSTKO znamionuje zachowania
romantyczne. Mowie tu o kims,kto nie bedzie bawil sie w szczegoly, tylko np
wrzuci pare szmat do plecaka i ruszy w swiat!(pozniej sie bede martwil)
Realista w takiej sytuacji przeprowadzi najpierw analize,potem bedzie
dzialac.Przerobi sobie wszystkie warianty i tak zabezpieczony wyruszy w
swiat.Robic pieniadze przede wszystkim, a nie rozkoszowac sie pieknem
swiata.Ja wcale nie zaprzeczam, ze istnieja realni romantycy i romantyczni
realisci.Roznia sie chyba tym, ze ci z wiekszym romantycznym drive ida za
swoimi marzeniami , ktore sa wielkie i nierealne.Ale ja uwazam, ze KAZDE
MARZENIE mozna zrealizowac, po drodze bedac raz romantykiem , raz realista. A
to sztuka.To chyba ideal czlowieka wspolczesnego.Taka flexybility, raz jestem
Romeo, a raz Mr Smart.Dostosowywanie sie do sytuacji. I tu jest pies
pogrzebany, lub ktores tam prawo biologiczne"organizm nieprzystosowany,
ginie". Dlatego romantycy wygineli.A ja wyjechalam z Polski.

sense&sensibility

[Gość: deska]

witam forumowiczow,
wasze rozwazania o rozwadze i romantycznosci naklonily mnie do malej refleksji
na temat wlasnej osoby. coz wyszlo? ano, ze mam predyspozycje zarowno do
emocjonalnego odbierania swiata, jak i do skrupulatnego planowania i
obliczania, co moze przyniesc dane posuniecie. o ile kiedys balansowalam na
mojej prywatnej osi blizej kranca "romantycznosc", o tyle teraz znalazlam
srodek ciezkosci w bepzosrednim sasiedztwie "rozwagi". oczywiscie zadarzaja sie
mi "skoki w bok" (mowa o napadach chronicznego uromantycznienia mysli, dzialan
i opinii), ale szczerze mowiac, nie umiem ich juz przezywac z taka
intensywnoscia jak dawniej. zawsze mialam sklonnosc do analizowania sytuacji. a
milosc? hmm.. chyba staram sie myslec..sercem..
kolejna "nijaka"
de_ska

tez taka-nijaka

[mariposa]

[kwieto]

E nie do konca tak.
1. Decyzje szybkie, blyskawiczne, wcale nie swiadcza o braku rozwagi, a wrecz o jej
obecnosci (np. szybka reakcja na niebezpieczenstwo)
2. Analiza wszystkiego przed wyjazdem, nijak sie ma do romantyzmu/rozwagi, a raczej
swego rodzaju leku przed swiatem tudziez hipochondrii (?) "bo zawsze moze mi cos spasc
na glowe" - mowi ktos przygotowujacy sie na wszystko wyjezdzajac nad morze. Poza tym
osoba rozwazna moze przy podejmowaniu decyzji nie brac pod uwage dalszego horyzontu
czasu niz np. pare dni - wtedy niby jest rozwazna, a wszystkiego nie przewidzi
3. Palniecie glupoty to tez nie romantyzm, a raczej brak kontroli nad emocjami - dla mnie nie
jest to tozsame
4. W negocjacjach sa trzy typy prowadzenia : "twardy" - nieuprzejmy oschly, bardzo
konkretny (czyzby rozwazny??), "miekki" - pelen zachwytow, maslanych oczu, uprzejmy do
bolu, i zarazem zgadzajacy sie na wszystko (czyzby romantyk,?), "rzeczowy" - uprzejmy i
delikatny, ale zarazem konkretny, nieustepliwy; zorientowany na osiagniecie porozumienia,
ale nie "za wszelka cene" (czyzby rozwazny-romantyk?)

Ja uwazam, ze sa sytuacje kiedy ktos sie zachowuje romantycznie, i sa takie, kiedy zachowuje
sie rzeczowo. I przechodzenie z jednego "stanu" w drugi moze byc bardzo plynne. Kiedys
przetestowalem, ze przejscie np. z gniewu do blogiego spokoju (i odwrotnie) zajmuje mi w
sprzyjajacych warunkach doslownie kilkanascie sekund. Nie widze powodu, aby tak nie bylo
z romantyzmem i rozwaga...

negocjacje

[Gość: renka]

Wszelkie negocjacje nie maja wiele wspolnego z romantyzmem,poniewaz nie mozemy
wowczas kierowac sie uczuciami .Jasne, ze pewne znaczenie ma przeczucie, ale
nie mozemy sie na nim opierac. Ja wowczas musze twardo stac na ziemi i byc
realista.Nawet, jezeli negocjuje warunki realizacji moich MARZEN, ktore moga
wygladac jak nie do spelnienia,a z zalozenia moga obiecywac mi romantyczne
sytuacje.Sytuacje takie, w ktorych nie bede musiala ulegac presji realizmu.

[Gość: renka]

Czyli jako romantyczka, realizm odbieram jako presje na mnie, niewygode, z
ktora musze zyc, bo zycie ode mnie wymaga dzialania pragmatycznego. Zycie nie
obchodzi, ze jest pieknie , slonecznie, kwiaty kwitna, a ja musze cos napisac,
albo pomedytowac, pobyc ze soba...Zycie kaze mi byc realista: wstawaj, idz do
pracy,(ktora lubisz), nie len sie!Trzeba zarobic , aby wydawac! Dla realnego
romantyka chyba tu nie byloby zadnego problemu.Po prostu trzeba isc do pracy,
(ktora sie lubi), zeby zarobic pieniadze. Dla zdecydowanego realisty byloby
pytanie? Czy warto za TE pieniadze isc do TEj pracy?No , nawet jak ja sie lubi?

[kwieto]

Ale mowimy o skrajnosciach, ktore wedlug mnie rodza straszne frustracje! (realista - musze
byc romantyczny bo zycie tego wymaga; romantyk - musze byc pragmatyczny, bo zycie tego
wymaga)
No wiec wychodzi na to, ze sam swiat jest i romantyczny i pragmatyczny zarazem. Albo raz
jest taki a raz taki. I szczesliwi sa ludzie, ktorzy zalenie od sytuacji potrafia byc i tacy i tacy
:"))))

A negocjacje - uwazam, ze sa swietna analogia. Bo owszem, rozmawiasz o konkretach, ale
w warstwie "towarzyskiej" (przynajmniej dla mnie) negocjacje bardzo przypominaja randke!
(randka dla mnie jest synonimem romantyzmu)

[Gość: renka]

No wlasnie, tu jest pies pogrzebany. Jezeli sie jest prawie skrajnym
romantykiem, a tacy ludzie bywaja, to zyje sie w ciaglych frustracjach. Masz
racje.Pewnie ze najlepiej byc elastycznym. Raz tak, raz siak, a moze i
owak.Ale to ideal, do ktorego niektorym baaardzo daleko.I dlatego przychodza
na to forum, bo czegos sie chca dowiedziec i nauczyc..
Jezeli chodzi o te negocjacje, to pewnie, to jest dziwna randka , bo ty z gory
masz pewnie zaplanowana strategie , ze masz wygrac dla siebie jak najwiecej.
Na randce chyba tak nie jest?

[kwieto]

1. W negocjacjach nie chodzi o to aby wygrac dla siebie jak najwiecej. Z reguly dwie firmy
zainteresowane sa raczej malzenstwem niz flirtem - i sa w stanie pojsc na pewne ustepstwa
w imie dalszej wspolpracy. I da sie znalezc taki uklad, aby obu bylo dobrze.

2. Jak to randka nie jest sytuacja, kiedy chcesz zagarnac dla siebie jak najwiecej??? A czy nie
chodzi o zdobycie CALEJ osoby z ktora sie umawiasz? Wiec jest to poniekad wojna totalna -
gdzie nie ma czegos takiego jak "polowiczne zwyciestwo". I na randke tez mozna pojsc "z
zaplanowana strategia" jesli ktos chce. W sumie wybor miejsca gdzie sie umawiasz, wybor
jedzenia, drinkow i td. - to nie jest nic innego jak strategia - czysty racjonalizm!

[Gość: renka]

Wiesz, a ja mysle calkowicie odwrotnie. To pierwsze to randka, to drugie to
negocjacje!

[kwieto]

A mnie uczyli negocjacji w mysl punktu 1-szego. I nawet mam certyfikat!
A randka... no coz a poco idziesz na randke jak nie po zwyciestwo? (czytaj zdobycie danej
osoby)

rozwazni i romantyczni

[Gość: Toi]

Komu jeszcze ciasta? Herbatki?

[Gość: renka]

Ja juz dziekuje. Naprawde pyszne byly te faworki. A ta herbatka z cytrynka...

Romantyczni czy wrazliwi

[maly.ksiaze]

Przepraszam, ze ozywiam watek, ktory juz wlasicwie wygasl. Zawsze mam przed tym
opory - obawiam sie, ze to, co biore za rzecz warta napisania, to tak
naprawde 'flogging the dead horse'.

Przyszlo mi do glowy, ze dla wielu z nas (dzielona kromka chleba, wieczor nad
rzeka i zaby, tak, zwlaszcza zaby) ta 'romantycznosc' jest rodzajem pozy. Taki
zgryw, zle nazwany na dodatek.
Nie o konika chodzi, ani o szabelke i grob dziadka czy tym podobne
parafernalia "romantycznego fachu", tylko o wrazliwosc i umiejetnosc
pokierowania sie od czasu do czasu nia wlasnie, a nie dobrze skalkulowanym
interesem.

Chcemy czasem byc wrazliwi, chcemy by inni wokol tacy byli, chcemy, by inni nas
za takich uwazali - i na szczescie wrazliwi bywamy.

Pozdrawiam,

mk.