Śmierć terapeuty

[amelius]

Przez wiele lat uczestniczyłem w psychoterpaii, którą zakończyłem półtora roku temu. Była dla mnie bardzo owocna, przyniosła autentyczną przemianę mojego życia, nauczyłem się normalnie funkconować, założyłem rodzinę, mam dom, pracę. Zdarza się oczywiście, że czasami czuję się gorzej, wracają lęki, ale potrafię je identyfikować i szukać ich przyczyny.
Kilka dni temu spadał na mnie jak ciężki gałz wiadomość, że moja terapeutka nie żyje. Popełniła samobójstwo, kiedy okazało się, że jest chora na raka. Zrobiła to w ten sposób, że razem ze swoim kulkuletnim synem położyła się spać po zażyciu środków... Dla mnie to totalny wstrząs. Osoba, przy której uczyłem się jak sobie radzić z życiem i jego cieżarem, sama tego cieżaru nie uniosła.
Teraz zostałem sam, nie mam na kim się wspierać, u kogo znajdować potwierdzenia, szukać aprobaty, czas dojrzewać samemu. Ale strach z tym związany jest wielki.

[fale_morskie]

Ale, przecież masz rodzinę.
Każdy jest tylko człowiekiem, a to, że była dobrą psychoterapeutką, świadczy o
tym, że była bardzo ludzka i nue udawała cyborga, który wszystko zniesie, jak
większość psycho. Każdy ma swoje granice wytrzymałości. On nauczyła Cię, jak
radzić sobie z czymś, z czym możesz dać sobie radę. Pozdrawiam.

[amelius]

Śmierć samobójcza terapeuty to naprawdę trudne doświadczenie, nawet po skończeniu terapii, niełatwo więc widzieć ją w takiej właśnie ludzkiej perspektywie. Dlatego dziękuję za to co napisałeś, przywracając mi tę perspektywę.

Mam rodzinę i teraz jak nigdy przedtem doceniam jej siłę, a w szczególności siłę i mądrość mojej Żony.

[fale_morskie]

amelius napisał:

> Śmierć samobójcza terapeuty to naprawdę trudne doświadczenie, nawet po
skończen
> iu terapii, niełatwo więc widzieć ją w takiej właśnie ludzkiej perspektywie.
Dl
> atego dziękuję za to co napisałeś, przywracając mi tę perspektywę.
>
> Mam rodzinę i teraz jak nigdy przedtem doceniam jej siłę, a w szczególności
sił
> ę i mądrość mojej Żony.

To Ci serdecznie gratuluję mądrej Żony! Znam wielu psycho. Ci, którzy byli
dobrzy w tym, co robili, przejmowali się, jeśli komuś nie zdołali pomóc. Reszta
się podśmiewała. Ja już pisałam - każdy ma swoje granice wytrzymałości. To, że
ona na siłę nie udawała odpornej na tragedie tego świata, świadczy o tym, że
była wpaniałą terapeutką.

[synvilla]

Osoba ktora innym pomagala w wyjsciu z wlasnych problemow popelniajac sama
samobojstwo, tak jakby zaprzeczala wlasnym teoriom i sobie.

Szczegolnie tragiczne jest to, ze w wielu wypadkach dzis juz ludzie wychodza z
raka.Nie jest to choroba, ktora jak wiele lat temu zbierala ogromne zniwa. Dzis
sa szanse wieksze na to, aby wyjsc z jej usciskow.

Czytalam i kiedys na pewnej rozprawie naukowej mowiono, o statystykach jaka
grupa ludzi w pewnych zawodach popelnia samobojstwa. Wiec, nie w Polsce, ale
tu gdzie mieszkam, sa to lekarze.To tak na marginesie tego tragicznego
wydarzenia.

Mysle, ze to ze wyszedles z twoich problemow zawdzieczasz po prostu sobie. Ty
pracowales nad tym, a ona jedynie nadzorowala twoje wlasne kroki.
Ludzie umieraja codziennie. jest to szokujace dla nas pozstalych. Jednak z
biegiem lat przychodzi nam sie z tym oswoic i cenic zycie, ktore jest piekne
jak MIRAKEL:=)))

[maxx42]

szewc bez butów chodzi :(

[maria_teresa1]

[i]

[amelius]

fale_morskie napisała:
>
> To Ci serdecznie gratuluję mądrej Żony! Znam wielu psycho. Ci, którzy byli
> dobrzy w tym, co robili, przejmowali się, jeśli komuś nie zdołali pomóc. Reszta
>
> się podśmiewała. Ja już pisałam - każdy ma swoje granice wytrzymałości. To, że
> ona na siłę nie udawała odpornej na tragedie tego świata, świadczy o tym, że
> była wpaniałą terapeutką.

Nie mam co tego najmniejszych wątpliwości. Bo efektem jej terapetycznych umiejętności jest jakość mojego życia dzisiaj, znacznie wyższa niż przed rozpoczęciem terapii. Ani ten fakt jednak, ani także ludzkie prawo do granic wytrzymałości nie zmieniajszają mojego szoku związanego z tym zdarzeniem. Wiele czasu upłynie zanim zaakceptuję rzeczywistość. A najbardzie szokujące w zachowaniu mojej terapeutki jest dla mnie wciągnięcie w krąg samobójczej śmierci swojego syna, bo dla mnie jest to przekrczenie pewnych wyobrażalnych granic.

Ale widocznie tak to już jest, że zależnie od okoliczności każdy jest zdolny do przekraczania wydawać by się mogło granic nieprzekraczalnych. I dotyczy to osób, których byśmy o to nie podejrzewali.

Mimo tego co napisałem staram się nie oceniać, pozostawać w miarę swoich możliwości z umysłem "nie wiem", jak powiedziałby człowiek oświecony.

[lsilanow]

choc staram się miec umysł "nie wiem"
nadal trudno mi zaakceptowac czyjąs smierc

[blue_as_can_be]

wbrew utartym sądom, oficjalnym gadkom i mądrościom ludowym śmierć z wyboru
jest jednym z niezbywalnych praw człowieka. jeśli tylko jest to dojrzały i
świadomy wybór, nic tu nikomu do tego oprócz bezpośrednio zainteresowanego.
napisałeś "Osoba, przy której uczyłem się jak sobie radzić z życiem i jego
cieżarem, sama tego cieżaru nie uniosła." ale są sytuacje, gdy znoszenie
ciężarów nie prowadzi do niczego wartościowego / sensownego. Twoja terapeutka
wybrała być może jedyne sensowne wyjście - nie wiemy nic o szczegółach jej
choroby i innych okolicznościach tej decyzji.

natomiast lekko mnie zaszokował Twój opis jak to się stało. nie wiem, czy do
końca zrozumiałam: jej syn obudził się rano obok trupa matki??? no, jeśli tak -
to akurat nie było w porządku. i to akurat faktycznie mogłoby wywrócić do góry
nogami wizerunek tej osoby...

[dodo_z_komodo]

Na podobnej zasadzie prawem np. każdego alkoholika jest możliwość zapicia się na
śmierć, każdej anorektyczki zagłodzenia się itd. Jeśli są dorośli i
nieubezwłasnowolnieni, to oczywiście mają do tych działań pełne prawo. Trudno
jednak powiedzieć, że jest to postawa dojrzałego, odpowiedzialnego człowieka.

[arwen8]

dodo_z_komodo napisał:

> Trudno jednak powiedzieć, że jest to postawa dojrzałego, odpowiedzialnego
> człowieka.

Jest to postawa człowieka pozbawionego właściwej i pięknej miłości własnej.
Człowieka, który został mocno skrzywdzony w przeszłości ale który ukierunkował
(nieświadomie) swoją nienawiść na siebie, zamiast na prawdziwego sprawcę tej
krzywdy.

[kowianeczka]

(i)

[lsilanow]

to jest jeden z najbardziej wstrząsających wątków, jakie czytałem
współczuje Ci z całego serca
jak i tej psychoterapeutce, gdybym tylko mógł
cokolwiek się stało, cokolwiek zmotywowało ją do tej decyzji
nie zmienia faktu, że musiała to byc wspaniała osoba
pozdrawiam wszystkich
gdybym mógł sobie na to pozwolic, a teraz nie mogę, bo mam za dużo problemów, i nie kwalifkuje się, powiedziałbym: jestem z Tobą
pozdrawiam

[amelius]

Dzięki za wszystkie wyrazy solidarności i wspracia. Jest mi teraz bardzo potrzebne. Pozwolę sobie wkleoć, to co napisałem dzisiaj na moim blogu.

W sierpniu zeszłego roku napisałem, że lęk taki jak dawniej już mi nie zagraża. Cóż to była za buta, cóż za pycha! A pychę, jako jeden z grzechów głównych, należy przykładanie ukarać. Człowiekowi wydaje się często, że coś ma, coś osiągnał i cieszy się z tego, chełpi się tym, ale co gorsza zaczyna żyć w przekonaniu, że to coś ma na zawsze, że jest tego czegoś absolutnym właścicielem, że to nigdy nie odejdzie, nigdy nie zostanie utracone. Niech to będzie cokolwiek: rzecz, sukces, zdrowie, czy spokój ducha. Takiemu człowiekowi prędzej czy później życie, ten rwący strumień, musi przynieść rozczarowanie. W najmniej spodziewanym momencie, następuje wydarzenie, które burzy zastany porządek i weryfikuje dotyczasowe poglądy, oglądy, przekonania, spojrzenia, wizje, nastawienia i cały ten chłam, który człowiek nosi w głowie od urodzenia. Takim wydarzeniem dla mnie okazała się śmierć E., która prowadziła mnie przez meandry psychoterapii przez sześć i pół roku, aż do 27 grudnia 2005 roku. Rangę wydarzenia i jego siłę oddziaływania, nieobliczalność, szok podnosi fakt, że była to śmnierć samobójcza dokonana pod wpływem choroby nowotworowej, która wedle mojej wiedzy była juz dość zaawanasowa. Lecz to co naprawdę w tej śmierci szokuje i wywołuje moje przerażenie, to wciągnięcie w jej krąg najblizszej osoby czyli syna. E. poszła spać razem ze swoim kilkuletenim synem, rano już nie się obudziwszy. Dużo czasu upłynie zanim otrząsnę się z tego ciemnego snu. Jest to jedno z najtrudnieszych wydarzeń, z jakimi przyszło mi się zmierzyć. W związku z nim na nowo ze zdwojoną mocą powróciły wszystkie dawno zapomniane lęki i myślaki. Lecz pośród tej lękowej burzy rozpoznaję powoli, ledwie dostrzegalnie jedno: swoje uzależnienie od innych ludzi, niekiedy wręcz dziecięce, a dokładniej rzecz ujmując opieranie się na innych ludziach, poszukiwanie innych ludzi po to by znajdować w nich potwierdzenie istnienia, akceptację własnych myśli i uczuć. Rozpoznaję, jak bardzo nie ufam samemu sobie, jak rozpaczliwie poszukuję kogoś, kto przekonałby mnie, że wszystko jest ze mną w porządku, że mogę być samodzielną jednostką, że mogę samodzielnie myśleć i czuć, że moje życie jest moją drogą i nie muszę robić tego, co robią inni i wreszcie nie muszę ratyfikować siebie samego u innego człowieka, kimkolwiek by nie był. W tym właśnie tkwi niebezpieczeństwo oddawania się wszelkim guru, autorytetom, przewodnikom duchowym, nauczycielom, czy wreszcie psychoterapeutom. Ale mądrzy przewodnicy duchowi, nauczyciele i terapeuci wiedzą, że jeśli osoba, która przychodzi do nich po pomoc, po nauki życia, nie uzyska wolności rozumianej jako samodzielność, to wszyscy zawiedli.

pierwszyobywatel.blox.pl/html

[kontrreformacja]

>>>Lecz pośród tej lękowej burzy rozpoznaję powoli, ledwie dostrzegalnie jedno:
swoje uzależnienie od innych ludzi, niekiedy wręcz dziecięce, a dokładniej
rzecz ujmując opieranie się na innych ludziach,
poszukiwanie innych ludzi po to by znajdować w nich potwierdzenie istnienia,
akceptację własnych myśli i uczuć. Rozpoznaję,
jak bardzo nie ufam samemu sobie, jak rozpaczliwie poszukuję kogoś, kto
przekonałby mnie, że wszystko jest ze mną w
porządku, że mogę być samodzielną jednostką, że mogę samodzielnie myśleć i
czuć, że moje życie jest moją drogą i nie muszę
robić tego, co robią inni i wreszcie nie muszę ratyfikować siebie samego u
innego człowieka, kimkolwiek by nie był.

Pod tym wzgledem jestem do Ciebie podobna, ale zaczynam się zastanawiac, czy to
jest objaw niedojrzałości czy choroby i coraz cześciej dochodzę do wniosku, że
nie.
Ludzie są nam potrzebni. Znajdujemy w nich odbicie nas samych, potwierdzenie
lub zaprzeczenie naszych myśli. To nie jest uzależnienie, to jest umiejętność
wchodzenia w intensywne relacje. Każdy wrażliwy człowiek, po takim przezyciu
jakśmierć terapeuty (nie wspominając o okolicznościach) byłby wstrzasniety,
załamany, może nawet wściekły, za zburzenie pewnego obrazu tej osoby.
Potrzebujesz czasu, żeby to jakoś odbudować.

[shangri.la]

Jest taka piękna opowieść o Narcyzie ,umieszczona we wstępie do Alchemika.:)
Jesteśmy istotami społecznymi i potrzebujemy tych drugich ( drogich:) oczu, w
których można się przejrzeć, aby zauważyć własne zalety, jak i wady.
Konfrontacja poczucia własnej wartości z opinią kochającej i kochanej osoby jest
wpisana w nasze życie tak jak śmierć.

[arwen8]

Amelius, sprawdź pocztę!

[scept89]

amelius napisał:
>moja terapeutka nie
> żyje. Popełniła samobójstwo, kiedy okazało się, że jest chora na raka

Widziales zdjecia z 9/11 ludzi skaczacych z World Trade Center? Toz oni czyste
samobojstwo popelniali zamiast spalic sie zywcem. Podobnie z chorymi na
nieuleczalne nowotwory. Zamiast dodawac cierpienia do zycia, gnic zywcem i
wegetowac od ampulki do ampulki z opiatami kazdy, nawet terapeuta ma prawo
odmowic zgody na bezsensowne cierpienie. Uwierz mi, poza skrajnymi
hipochondrykami nikt nie popelnia samobojstwa bo ma podejrzanie wygladajacy
pieprzyk na tylku. Uszanuj jej decyzje.