a mieszkać samej znaczy...

[Gość: pandee]

Wlasnie, co znaczy? Bo ja sie wczoraj dowiedzialam, ze dziewczyna, ktora
mieszka sama od 17-go roku zycia, jest osoba watpliwej konduity i moj
ukochany ma uwazac, z kim sie zadaje. Wylalam wiadro lez, glownie z bolu i
zalu nad ograniczeniem niektorych ludzi. Dla mnie to byl powod do dumy, a moi
rodzice tez puchli, ze sama sobie poradzilam, skonczylam studia,
pracuje...Ale nigdy by mi przez mysl nie przyszlo, ze usamodzielniajac sie,
wychodze na puszczalska! Jak rany, my ciagle zyjemy w sredniowieczu? Chociaz
tam samotne panny w wiezy byly przynajmniej uwazane za cnotliwe, a ja teraz
musze znosic pogardliwe spojrzenia mojej tesciowej i lzy w oczach mojego
ukochanego, ktorych zniesc juz nie potrafie. Kolejna szpilka, kolejny
komentarz, a zadne z nas nie ma sily, by sie obronic. Na razie zostawiamy,
jak jest (na zasadzie jeza czy kupy), ale to czasem bolesnie sie pojawia w
rozmowach. Brr. Pomozcie mi, napiszcie, ze to, co mysli moja tesciowa to jest
stek bzdur, nadajacych sie tylko do kosza...

[Gość: Dora]

To Twoja tesciowa ma problem. Moze jest zazdrosna? A moze nie ma tak naprawde
do czego sie przyczepic?
Musiz sie na nia uodpornic.

[pandora_]

No wlasnie Doro...nie wiem, czy ona ma sie do czego przyczepic. Prowadzilam
walke o akceptacje prawie rok. Po roku, po malym wybuchu z mojej strony,
niespodziewanie zaczelo sie ukladac: kawki, obiadki, lody, grille, imprezki,
rozmowy. I chlapnelam, ze ja tak naprawde zawsze mieszkalam sama i ojej, TAKA
jestem z tego dumna. Ona polknela, a potem zrobila mojemu ukochanemu
awanture... Najgorsze, ze u nich wszystko takie chore - nie rozmawiaja ze soba
tylko te ciagle wyrzuty: kup, zrob, zalatw, idz, dlaczego, po co... Widze, jak
moj TZ zmienia sie, kiedy jest ze mna, probuje sie uczyc rozmawiac, ale w
takich sytuacjach, sam na sam z Nia, po prostu zamyka sie w sobie. Mam
pretensje - zapewne sluszne - ze mnie nie broni, ale on tego nie potrafi, nie
potrafi powiedziec, jak bardzo mnie kocha, bo...nigdy tak z rodzicami nie
rozmawial. Potem wyzala sie mnie, a ja pomalu zaczynam pekac i mam ochote pojsc
do kobiety i nia potrzasnac. Uff, wypisalam sie, to moze bedzie lepiej. Wiem,
watkow o tesciowych bylo co niemiara, ale chcialam o czym innym - jak
postrzegacie takie samodzielne mieszkanie? No, prosze, pomozcie :)

[Gość: jar]

rozumiem, ze nie jest najlatwiej zyc z tesciowa pod jednym dachem, szkoda, ze
ta zapewne bogobojna osoba o milym usposobieniu ma problem z wlasnym
wartosciowaniem spraw, to sie zdarza jednak...lecz za cholere nie moge pojac
skad to zostawienie takiej klujacej ciebie kupy przez meza?...hmmm... ze co? ze
tylko lzami w oczach ukazuje swoj smutek i rozgoryczenie?..pewnie bardzo kocha
mame.....

[pandora_]

Wiesz, jar, ja sie tez dziwilam na poczatku. Ze mnie nie bronil, ze to i
tamto...Ale ja to paradoksalnie rozumiem. Mnie ta kupa az tak nie kluje
osobiscie, juz nie takie sie przyplatywaly i wlasciwie niepotrzebnie
rozdmuchalam watek :) Moj TZ taki jest, takiego go kocham - zyciowo to jest
zaradny, ale emocjonalnie to sie jeszcze musi nauczyc sporo - a idzie mu
dobrze. Nieraz sie za mna wstawial, szczegolnie na poczatku, ale teraz to chyba
mu mocno dowalilo. Nic to, przejdzie, a ja za tydzien znow pojde do tesciowej
na lody i grilla, bo tez ona ma krotka pamiec, a chyba lubi od czasu do czasu
komus podokuczac.
Czekam tylko na odpowiedz: no, jak to jest? Dobrze byc taka samodzielna, czy
lepiej nie?

[Gość: jar]

pandora_ napisała:

> Wiesz, jar, ja sie tez dziwilam na poczatku. Ze mnie nie bronil, ze to i
> tamto...Ale ja to paradoksalnie rozumiem.
rozumiem brak reakcji w przypadku leku, strachu, braku szacunku do osoby badz
wspanialej wielkiej milosci do mamy..inaczej jako zostawienie takiej
upierdliwosci dla swietego spokoju-nie rozumiem

eee..spoko, myslalem, ze mieszkasz z tesciowa- a tak to co zrobic? po prostu
nie chodzic jakby co na lody - za kare hahaha


> Czekam tylko na odpowiedz: no, jak to jest? Dobrze byc taka samodzielna, czy
> lepiej nie?

czasem dobrze czasem nie, nie masz tutaj jednej odpowiedzi, czasami zbyt
wczesne usamodzielnienie moze odbic sie na relacjach z ludzmi, a zbyt dlugie
przebywanie z mama na braku samodzielnosci i pasozytnictwie (coz za znane
slowo;)...

[Gość: Dora]

A ile juz lat mieszkasz sama?
Wiesz ja mam dwa skrajne przyklady kolezanek,ktore wczesnie sie usamodzielnily.
I jednej to zrobilo dobrze, a drugiej chyba zaszkodzilo. W tym sensie,ze byla
cale zycie rozpieszczana (jedynaczka) i nagle musi sama o wszystko zadbac itd.
I czula i sie strasznie pokrzywdzona (chociaz to byl jej wybor) i oczekiwala od
wszystkich ze beda jej wspolczuc i podziwiac i pomagac jej. ALe teraz sie
uspokoila troche i jest na dobrej drodze zeby dojrzec troche.
Takze to wsz zalezy od osoby, a raczej jej stopnia dojrzalosci

[gwen_verdon]

Wiesz,co ? W życiu nie przyszłoby mi do głowy potępiać kogoś za to, że w wieku
17 lat był już samodzielny. Wiem,że to niewielka pociecha,ale mnie osobiście
bardzo imponujesz. A teściową się w ogóle nie przejmuj - myślę,że jej problem
może tak naprawdę leżeć gdzie indziej, a czepianie się tego tematu jest tylko
zasłoną dymną .

[aiszka4]

Wyprowadziłam się z domu po maturze i prowadziłam samodzielne życie do ślubu,
czyli 7 lat. W prawdzie z przerwą, kiedy ojciec namówił mnie do powrotu do
domu, ale uciekałam stamtąd szybciej, niż wróciłam.
Nie udało mi się skończyć studiów, bo musiałam pracować, a mój wymarzony
kierunek był tylko w systemie dziennym. Ale jakoś się nie "stoczyłam", nie
wyszłam za mąż z powodu wpadki z pierwszym, który się nawinął, nie znalazłam
sobie męża-sponsora. I nigdy nie spotkałam się z krytyką mojej samodzielności.
Złego słowa nie usłyszałam od rodziny, tym bardziej od mamy mojego męża. Jeśli
ktoś miał o mnie niskie mniemanie, to ojciec.
A Ty skończyłaś studia, pracujesz, rodzice są z Ciebie dumni, masz kochającego
mężczyznę. Jeśli Twoja teściowa uważa go za takiego mądrego, porządnego i
wartościowego, to przecież nie wybrałby na partnerkę życiową osoby, która nie
jest nic warta. Może z czasem zaakceptuje ten fakt. A Ty postaraj się nią nie
przejmować, przecież to nie z nią spędzisz życie (chyba nie mieszkacie razem?)
Pozdrawiam,
A.

[kamfora]

Gość portalu: pandee napisał(a):

> Wlasnie, co znaczy? Bo ja sie wczoraj dowiedzialam, ze dziewczyna, ktora
> mieszka sama od 17-go roku zycia, jest osoba watpliwej konduity i moj
> ukochany ma uwazac, z kim sie zadaje.

Czy powiedziała Ci to wprost, czy wyraziła taką opinię w obecności
syna jedynie?
Matka nie byłaby matką, gdyby nie chciała dla syna jak najlepiej.
Czasem jest nadopiekuńcza, czasem stara się nadrobić jakieś
"zaległości wychowawcze", gdy syn już dorosły...
No - nikt nie jest idealny ;-)
Obowiązuje stereotyp, że wszyscy mieszkańcy akademików są
"wątpliwej conduity", że osoby, które zbyt wczesnie wyszły
spod skrzydeł rodziców - zrobiły to, żeby szaleć bez jakichkolwiek
ograniczeń. Myślę, że zamiast wylewać łzy nad swoją krzywdą
z powodu niesprawiedliwego posądzenia, zamiast udowadniać, "że
nie jesteś wielbłądem" - po prostu zaakceptuj teściową, jak jest :-)
Jej opinia nie zmieni Twojej przeszłości.
Ty wiesz, jaka byłaś. Twój mężczyzna Cię akceptuje.
Wszystko się ułoży również z tesciową :-)))

[hania_76]

Nie przejmuj się :-) Ja mieszkałam sama od połowy studiów przez 3 lata. Rany,
ale niektóre ciotki i niektórzy wujkowie mieli gadania! "Kto to widział?!" itd.
Pozniej byl zgorszenia ciag dalszy - mieszkanie z chlopakiem bez slubu.
Sytuacja uspokoila sie nieco dopiero po naszych zareczynach, bo okazalo sie, ze
ani on nie zamierza mnie wykorzystac i porzucic, ani ja nie chce mu zlamac
zycia :-)
Tak na serio, zapytaj sie tesciowej co tak naprawde przeszadza jej w Twoim
mieszkaniu bez rodziny. Moze Ci zazdrosci? ;-)