kłótnia z córką w hipermarkecie

[basiaaa4]

Wczoraj wybrałam się ze swoją 21-letnią córką na zakupy do supermarketu. W ich trakcie córka zaczęła pyskować. Nie reagowała na upomnienia. Kilkakrotnie przywoływałam ją do porządku, ale to jeszcze bardziej ją zdenerwowało. W końcu dałam jej w twarz. Myślałam, że wtedy się uspokoi. Ale ona po prostu się wściekła, wręcz dostała furii. Zwyzywała mnie i wybiegła ze sklepu. Nie muszę dodawać, że po tym wszystkim atmosfera jest bardzo nerwowa. Jak próbować to zmienić?

[ja_kfiatuszek]

21-latka to nie dziecko, co to znaczy "pyskować"?

nigdy nie dostałam od matki w twarz. nie wiem jakbym zareagowała, pewnie
przestałabym się z nią w ogóle kontaktować.

przeproś ją. nic nie usprawiedliwia użycia siły fizycznej.

[synvilla]

Sama jestem matką takiej 21 latki, która też ma krótką stubinę.
I jak znam życie to już od jakiegoś czasu masz problem z nią tak
nagle nic się nie dzieje.

Nie wiem jakie jest twoje dziecko, ale spróbuj przeczekać sytuację
aż się uspokoi wtedy porozmawiaj z nia na temat i zwyczajnie
powiedz, że kłotnie w miejscach publicznym nie są dozwolone.
jezeli ma ci coś do powiedzenia niech powie ci to w domu.I takich
awantur nie bedziesz tolerowac.
Jestes matka i nalezy ci sie szacunek.

21 lat to powinna szukac jakiegoś mieszkania albo pokoju aby sie
zaczac usamodzielniac.

[ja_kfiatuszek]

użycie siły fizycznej to najgłupsza, najbardziej prymitywna metoda rozwiązywania
problemu. nie ma sytuacji, która usprawiedliwiałaby jej użycie. w niektórych
krajach takie zachowanie jest karalne.

to nie matce należy się szacunek, tylko stosunek rodziców do dzieci powinien być
oparty na wzajemnym szacunku.

[13kotek13]

Upokorzyłaś ja publicznie to masz teraz nerwową atmosferę w domu.

[mona817]

> W ich trakcie córka zaczęła pyskować. Nie reagowała na upomnienia.
Kilkakrotnie przywoływałam ją do porządku, ale to jeszcze bardziej
ją zdenerwowało.

Co w tym wypadku znaczy "zaczęła pyskować" i "kilkakrotnie
przywoływałam ją do porządku"?

> W końcu dałam jej w twarz. Myślałam, że wtedy się uspokoi. Ale ona
po prostu się wściekła, wręcz dostała furii. Zwyzywała mnie i
wybiegła ze sklepu.

Trudno się jej dziwić. Proszę sobie wyobrazić odwrotną sytuację. To
Ty Basiu dostajesz w twarz od np. koleżanki, czy męża w miejscu
publicznym. Tylko dlatego, że masz odmienne zdanie (a to może
oznaczać, że "pyskujesz"). Spojrzmy prawdzie w oczy, skoro jesteś w
stanie uderzyć osobę dorosłą (tak kochana, Twoja corka JEST dorosłą
kobietą już od jakiegoś czasu) to jestem przekonana, że zdarzało się
to już w przeszłości, kiedy Twoja corka była dzieckiem. Jeżeli nie
jesteś w stanie rozmawiać i uzywać argumentacji bez uciekania się do
siły fizycznej nie dziw się, że Twoja corka zwraca się do Ciebie w
napastliwy (być może nawet obraźliwy) sposob, nauczyła się tego od
Ciebie!!! Jest lepsza o tyle, że Ciebie nie bije, choć pewnie
miałaby ochotę.
Jak Ty chciałaś ją uspokoić? Nie wiesz jeszcze, że przemoc rodzi
przemoc? Bijąc publicznie w twarz, upokarzając, chcesz sprawić...
No właśnie, co???
Nic Cię nie usprawiedliwia! Nic. Bez względu na to co od niej
usłyszałaś!

> Nie muszę dodawać, że po tym wszystkim atmosfera jest bardzo
nerwowa. Jak próbować to zmienić?

Nie probuj zmienić atmosfery. Zmień Siebie i swoje chore podejście
do corki! Jako matka powinnaś ją wspierać, pomagać jej w miarę
potrzeby i swoich możliwości.
Nawet zwierząt nie wolno bić! Ty uderzyłaś kobietę, ktora poszła z
Tobą do sklepu. Możesz ją tylko przeprosić i podziękować, że nie
złożyła doniesienia na policję. Chociaż, może to by Cię czegoś
nauczyło...

odp.

[basiaaa4]

Odpowiem generalnie. Pyskowała - tzn odnosiła się do mnie bardzo aroganckim, lekceważącym tonem. Ja pyskowania, zwłaszcza w miejscach publicznych nie toleruję. Dlatego kilkakrotnie ją upomniałam słowami "nie tym tonem", "Monia,nie pyskuj". Ona jednak dalej próbowała ze mną dyskutować aroganckim pyskatym tonem dlatego upomniałam ją kolejny raz, tym razem o ile pamiętam dwukrotnie słowami "Monika przywołuje cię do porządku!". Na co ona do mnie wprost i wyjątkowo bezczelnie powiedziała "zamknij się idiotko!". Wtedy nie wytrzymałam i dałam jej w twarz. Po czym ona dosłownie się wściekła i nawet próbowała mi oddać, co jednak jej się nie udało. W tym momencie rzuciła do mnie jakieś wyzwiska i wybiegła ze sklepu.
Tak było. Zdaję sobie sprawę, że być może zareagowałam zbyt nerwowo. Jednak ona znacznie przyczyniła się do tego, bo w ogóle nie reagowała na moje upomnienia. A to, że próbowała mi oddać było szczytem jej niewłaściwego zachowania.

[synvilla]

Choc malo bedziemy mialy wsparcia posrod tych wron.:=))
Postawilas jej ostro granice.
Do matki nie mowi sie "idiotko".

Jak juz sie uspokoi to jeszcze raz mozecie porozmawiwac o tym co
sie stalo.

[synvilla]

Ze "problemy " z corkami to ma dzis wiekszosc rodzin. na 10 - 9 ma
klopoty. jest to problem szeroko spoleczny. To nie tylko u ciebie w
rodzinie, ale jest ogromna wiekszosc rodzin, gdzie te problemy
eskaluja.

[kryzolia]

no właśnie jak piszesz pyskowania w miejscach publicznych nie tolerujesz, czyli
tolerujesz np. w domu...

[alka_xx]

No cóż, konflikt matka-córka to dość zamierzchły problem
socjologiczny.
Obie zachowałyście się nieodpowiednio, wziąwszy pod uwage wasz wiek,
czas i miejsce akcji. Obie dałyście się ponieśc emocjom.
Postaraj się więc na spokojnie przeanalizować całą sytuacje i
wyłuskać sprawe, która legła u podstaw nieporozumienia.A najlepiej,
jeśli to możliwe, po jakimś czasie, zróbcie to obie razem.
Na dziś, na pewno Twojej córce należą się od Ciebie przeprosiny.
Policzek wymierzony w twarz, w miejscu publicznym, to wielkie
upokorzenie. Nie dziwie się, że tak zareagowała!!!
Sytuacja jest delikatna i tylko od Ciebie teraz zależy, jak to
rozegrasz, by sprawa nie miała przykrych konsekwencji. Zalecam
spokojną i merytoryczna rozmowe. Na temat!!! i bez sformułowań " bo
ty zawsze", " bo ty nigdy" i tym podobnych.

[ja_kfiatuszek]

to że straciłaś panowanie nad sobą w żaden sposób nie usprawiedliwia Twojego
zachowania.

[altinka]

Między wami nie układa się pewnie od dawna. Ta sytuacja nie była
chyba incydentem - może tylko po raz pierwszy zdarzyło się to w
miejscu publicznym. Twoja córka jest pełna agresji, pewnie też jest
zagubiona trochę i w tobie jest dużo agresji. Jeśli ty piszesz że
ona pyskowała, a ty próbowałaś przywołać ją do porządku to czuję
tylko przedmiotowe podejście do niej. A to uderzenie w twarz, przez
własną matkę - to twoja porażka. I poniżenie dla niej.
Może pora się rozstać albo zacząć się szanować, traktować
podmiotowo. To już trochę za późno na wychowywanie. Może
przeprosisz? Wyciągniesz pierwsza rękę na zgodę? Jesteś mądrzejsza
tym życiem, które już przeżyłaś, od niej. Może porozmawiacie o tym
co się stało i dlaczego to się stało - tak na spokojnie. Jeśli wiesz
co jest problemem między wami to może warto zastanowić się jak go
rozwiązać.

[synvilla]

Od klapsa w twarz sie nie umiera.
Co tu tak wszyscy idealisci pisza?
Co sie stalo dziecku ze dostalo klapsa w twarz?
Jej zachowanie bylo obrazliwe dla matki.
Tak dziecko nie powinno sie bylo zachowac.I matka slusznie
przywolala ja do porzadku.

Zyjemy teraz w czasach gdzie dziecku wolno bardzo wiele, natomiast
rodzicom nie wybacza sie najmniejszych pomylek.
I rosna pannice, ktorym wydaje sie ze im wolno wszystko. I nikt od
nich nie ma prawa wymagac nic. Bo zaraz ja traktujesz przedmiotowo!
Przemoc fizyczna! czy wy wiecie co to przemoc fizyczna?
Na jakim swiecie wy zyjecie!

[13kotek13]

Jasne, przemoc to nie była, ale matka upokorzyła córke publicznie. Tak się nie
łagodzi czyjegoś "pyskowania". Efekt jest odwrotny i tu stało się tak, ze Basia
sobie tylko zaszkodziła.
Nic jednak nie usprawiedliwia matki, która agresja (fizyczną) odpowiada na
agresję słowną.
Jeśli córka pyskuje,no i mieszka z rodzicami, to są inne sposoby na
utemperowanie charakteru.

[altinka]

synvilla napisała:

> Na jakim swiecie wy zyjecie!

W jakim świecie Ty żyjesz
Ktoś Cię kiedyś nauczył przemocy chyba skutecznie

[feenstra]

synvilla napisała:
Od klapsa w twarz sie nie umiera

Czyli jeśli np mąż uderzy Cię publicznie w twarz, nie będzie
problemu?
21 latka to już od dawna nie dziecko. Także "pyskować" nie mogła.
Mogłą zachować się niegrzecznie wobec Ciebie, Ty niestety
odpowiedziałaś na tym samym poziomie. Myślę że najwyższa pora na
wyprowadzkę i usamodzielnienie się córki. Moje konflikty z mamą
(obie mamy mocne osobowości) skończyły się krótko po moich 19stych
urodzinach kiedy wyprowadziłam się z domu i mimo studiów dziennych
szybko usamodzielniłam finansowo. Od kiedy mieszkamy 200 km od
siebie nasze stosunki są niemal idealne

[mona817]

> Zyjemy teraz w czasach gdzie dziecku wolno bardzo wiele, natomiast
> rodzicom nie wybacza sie najmniejszych pomylek.
Poprawka Słonko. Żyjemy teraz w czasach, kiedy dziecko zaczyna mieć
takie same prawa, jak człowiek dorosły. Najwyraźniej do Ciebie
jeszcze nie dotarło, że dzieco=człowiek. Bez względu na wiek.
"Pannice, ktore myślą, że wszystko im wolno" to nie wymysł naszch
czasow!

> Co sie stalo dziecku ze dostalo klapsa w twarz?

Kolejny błąd. To nie dzieco dostało klapsa w twarz, to kobieta
została pobita w sklepie przez agresywną matkę, ktora nie potrafi
nad sobą panować!

Może kiedyś zrozumiesz dlaczego takie zachowania są karalne.

Kiedy dostajesz w twarz to nie jest istotne od kogo, dlaczego i
gdzie to się stało. Liczy się fakt.
Możesz dostać "klapsa w twarz", albo takiego strzała, że będzie ci
protetyk potrzebny, bo na stomatologa będzie za poźno. Jedno i
drugie to pobicie... Pani "specjalistko od przemocy".

[mona.blue]

> Od klapsa w twarz sie nie umiera.
> Co tu tak wszyscy idealisci pisza?
> Co sie stalo dziecku ze dostalo klapsa w twarz?

Chciałabyś dostać publicznie w twarz i to od najbliższej osoby? To
jedno z największych upokorzeń.

[mona.blue]

> Przemoc fizyczna! czy wy wiecie co to przemoc fizyczna?
> Na jakim swiecie wy zyjecie!

Każde uderzenie drugiej osoby jest przemocą wobec niej, uderzenie w
twarz jest szczególnie perfidne.

[synvilla]

-Wiekszosc z was nie ma dzieci albo nie boryka sie z pannami,
ktorych rodzice nie nauczyli stwiania granic.

-Poza tym wiekszosc z was i tak dostalas woje klapsy jezeli nie
fizycznie to psychicznie inaczej nie byloby takiej rypsoty na temat.

-Poza tym oceniacie te kobiete NIESPRAWIEDLIWIE, a ona nie szuka
tutaj oceny swojej postawy, a jedynie co ma robic dalej, po tym co
sie stalo.
- Jezeli dziewczyna 21 letnia zachowuje sie jak dziecko w sklepie
to nie jest to jeszcze kobieta, a niedojrzale emocjonalnie dziecko,
panie idealistki!

[hanna26]

Synvillo,
Przede wszystkim mam wielką nadzieje, że Ty nie masz dzieci. Jeżeli jednak je masz - pozostaje mi tylko bardzo głęboko im współczuć.
A jeżeli chodzi o pytanie autorki wątku - Myślę Basiu, że obecnie, jedyne co możesz zrobić, to zwyczajnie przeprosić swoją córkę za to, że puściły Ci nerwy w sklepie. Najwyraźniej traktujesz swoją dorosłą już córkę jak kilkuletnią gó..arę, która powinna siedzieć cicho jak trusia, bo nie ma nic do gadania. Dla mnie to po prostu chora sytuacja. Sama mam dwie córki i nie wyobrażam sobie, żebym mogła którąś z nich kiedykolwiek uderzyć. Nasze realcje polegają na wzajemnym szacunku - czego nie da się osiągnąć, lejąc się po twarzy.

Czytaj ze zrozumieniem...

[mona817]

W tym wątku nie jest napisane, że zachowywała się jak dziecko. Po
prostu "pyskowała" co rownie dobrze może znaczyć "wyraziła odmienne
zdanie".
Wszystkie odpowiedzi odnoszą się do tego, że powinna przeprosić
corkę i pracować nad sobą. Nie oceniamy autorki niesprawiedliwie.
Popełniła błąd, został skomentowany i już. Nie widzę tu
niesprawiedliwości.
Nie będę pisać za wszystkich, tylko za siebie:
mam dziecko, ktore zna granice mimo iż nie jest bite... Dziwne
prawda?
Ponadto znam kobiety katowane przez mężow, dzieci katowane przez
rodzicow, rodzicow maltretowanych przez dzieci, dorosłych, ktorzy
przez całe życie borykają się z tym co rodzice zrobili im w
dzieciństwie. Łączy ich to, że wciąż myślą, że sobie na to zasłużyli.
Ty masz niestety coś co łączy Cię z ich agresorami, uważasz, że nic
wielkiego się nie stało.

Fakt, iż "większość z Nas dostała swoje klapsy" w życiu świadczy
tylko o powszechności problemu i bynajmniej nie tłumaczy tego co tu
wypisujesz.

> -Wiekszosc z was nie boryka sie z pannami, ktorych rodzice nie
nauczyli stwiania granic.
Hmmm, Ty się pewnie z nimi "borykasz" codziennie...

[synvilla]

I nie mam ochoty z toba zaglebiac sie w dysputy!

A Ty tylko ograniczona.

[mona817]

I jak widać brakuje Ci argumentow do dyskusji na poziomie, skoro
uciekasz się do obrażania ludzi. Płytkie to i małostkowe.
To jest ten moment w ktorym TY walsz rozmowcę w pysk???

[synvilla]

W jaki pysk tu walic jak tu nie ma nic pomiedzy uszami.

:)

[mona817]

Kolejny pokaz Twojej kultury, subtelności i wyczucia.
Muszę Ci powiedzieć, że spodziewałam się podobnej reakcji...
Jesteś pewna, że powinnaś komuś doradzać? Jesteś napastliwa i
agresywna tylko dlatego, że nie podoba Ci się zdanie innych. Pewnie
dlatego uważasz, że autorka postu postąpiła słusznie.
Poziom Twoich wypowiedzi świadczy o Tobie.

[vanilla5]

Ja zgodzę się z Moną - nikt nie zasługuje na przemoc fizyczną. Nie
ma wobec takiej jakiekgokolwiek usprawiedliwienia. Owszem, można
poczuć złość, frustrację (co pewnie odczuła matka tej dziewczyny).
jednak cios w policzek jest nie na miejscu. Traktujmy ludzi z
szacunkiem - czyli tak, jakbyśmy sami chcieli być traktowani.
Dodam, że mam 20.lat - nigdy nie dostałam klapsa od swoich
Rodziców. Bardzo ich szanuję i okazuję im ten szacunek. Zdarzają się
sprzeczki, jak w każdym domu, ale nigdy nie zastosowali wobec mnie
kar cielesnych,ani ja nigdy nie wyzywałam Ich i nie mam takiego
zamiaru. Tak jestem wychowana - że należy ludzi szanować.
Jeśli chodzi o "pyskatą" córkę, to często dorośli nie tolerują
myśli, że ich dziecko może mieć odmienne zdanie. Ale ono ma do tego
prawo. Jeśli rodzic chce o tym porozmawiać, to niech zacznie
rozmowę, spróbuje wyjaśnić. Według mnie wychować 21-latkę jest już
trudno - w końcu, jak sami stwierdziliście, jest ona dorosłą
kobietą. Dlatego jeśli rodzic w dzieciństwie ucieka się do przemocy
bądź odnosi się w sposób lekceważący do swojego dziecka, to takie
wzorce powielają się, i będą powielać, w przyszłości.
Dlatego mam apel do rodziców - to WY wychowujecie swoje dzieci -
dajcie im wzór w dzieciństwie i poprzez swoje zachowanie
zaprezentujcie, co należy robić, a czego nie wolno. I szanujcie ich
odmienne zdanie. Zaś jeśli już zawiniecie - otwarcie się przyznajcie
do tego. Pozdrawiam i życzę wytrwałości.

[mona.blue]

synvilla napisała:

> -Wiekszosc z was nie ma dzieci albo nie boryka sie z pannami,
> ktorych rodzice nie nauczyli stwiania granic.

Akurat mam nastolatkę, która też czasem psyskuje. Pyskowanie nie
wynika na ogół z niczego, widocznie naruszone zostały jej granice, a
niedojrzała osoba nie potrafi jeszcze wyrazić tego w bardziej
cywilizowany sposób i należy ją tego nauczyć. Jak myślisz, czego
nauczy ją uderzenie w twarz? Przyjdzie taki moment, że odda.

> -Poza tym oceniacie te kobiete NIESPRAWIEDLIWIE, a ona nie szuka
> tutaj oceny swojej postawy, a jedynie co ma robic dalej, po tym co
> sie stalo.

Jeżeli nie wie, że postąpiła karygodnie, to powinna się dowiedzieć.

> - Jezeli dziewczyna 21 letnia zachowuje sie jak dziecko w sklepie
> to nie jest to jeszcze kobieta, a niedojrzale emocjonalnie
dziecko, panie idealistki!

Dziewczyna 21-letnia nie jest już dzieckiem, należy jej się
szacunek, jak zresztą każdemu i równorzędne traktowanie.

[calin-eczka]

wiesz co się stanie następnym razem ? przy awanturze ? " Klapsa w
twarz dostanie mamusia" i tego jej nie życzę ale niech Basia liczy
się z taką możliwością - i wiem co mówię z doświadczenia. Przemc
niestety rodzi tylko przemoc. I będzie coraz gorzej

[asidoo]

No to się zachowałaś! Domyślam się, ze masz ponad 40 lat i mimo wieku,
doświadczenia i autorytetu masz metody uspokajania jak najgorsza prostaczka!
Moim zdaniem obie nie potraficie szanować drugiego człowieka - pewnie nie mogłaś
nauczyć córkę szacunku, bo sam nie jesteś go nauczona. Obciach na całej linii
dla was obu!

[synvilla]

A dla mnie prostackie jest takie bezkompromisowe gadanie i
ocenianie innych. Nie wisz co sie jeszcze tobie wydarzy ale juz
umiesz innych oceniac!

[asidoo]

Nie wiem, co mnie spotka - to prawda. Prostackie zachowania zdarzają mi się od
czasu do czasu, jak każdemu prawie. Mam jednak szansę nie dopuścić do mordobicia
w swojej rodzinie i wierzę, że do tego nie dojdzie.
To odniesienie do mojej osoby nie zmienia faktu, ze obie panie (i córka i matka)
nie szanują się i bez znaczenia jest miejsce, w którym brak szacunku sobie
okazują - czy to w domu, czy na ulicy.
Nie mam zamiaru oceniać tej sytuacji inaczej niż oceniłam, bo była obrzydliwa,
ale nie tylko zachowanie matki było obrzydliwe - obie źle postąpiły.

[asidoo]

Dodam, że moja mama nie miała ze mną takich problemów choć obie jesteśmy
choleryczkami i łatwo się denerwujemy.

[synvilla]

kazdy ma inna "piete ahilesowa" slaby punkt. Ty moze nie mialas
takiego pietna zycia. Ale jako ze jeszcze nie masz dziecka, wiec
nie wiesz co ciebie moze spotkac w zyciu i jakim probom ty
zostaniesz poddana.
Nie mysl "ze tobie to sie nie przytrafi" bo moga sie przytrafic
znacznie gorsze rzeczy.Troche pokory wobec sytuacji innych ludzi.
Zycie nikogo nie piesci.

Bravo!

[mona817]

My oceniamy zachowanie, a Ty ludzi.
Nie wiesz co już mogło się w jej życiu wydarzyć, ale już ją oceniłaś.
Czyli, to samo, ale połkę niżej.

[asidoo]

Co ty za bzdury piszesz mona?
Teraz to ty mnie oceniłaś a nie moje zachowanie - trochę konsekwencji, bo jej
nie masz za grosz!

do asidoo

[mona817]

Upewnij się najpierw do kogo to napisałam, ok?

[asidoo]

Mona, no własnie po naciśnięciu opcji drzewko (celowo wcisnęłam, żeby się
upewnić - uznawszy, że źle nie napisałam) wyglądało, że to jest do mnie. Cieszę
się, że nie, bo moja odpowiedź choć nie ubrana w łagodne słowa, była ok.

;)

[mona817]

Grunt, że wszystko jest jasne.

[mona.blue]

Reakcją na przemoc nie powinna być przemoc, bo to do niczego nie
prowadzi. Może zacznij traktować córkę jako dorosłego partnera do
dyskusji.

[pocoo]

Słowo , partnerstwo, bawi mnie.Córka do matki wrzeszczy "zamknij się
idiotko" i to ma być partner do rzeczowej rozmowy? Ja uwazam , że
gdyby matka kiwała głową na tak jak piesek w samochodzie to i tak
córka znalazła by powód aby matkę wdeptać w ziemię.Samo życie.Ja
przeprosiłabym za uderzenie córkę ale za jakiekolwiek wyzwisko z jej
strony pokazałabym drzwi.Przecież jest dorosła.

[mona.blue]

pocoo napisała:

> Słowo , partnerstwo, bawi mnie.Córka do matki wrzeszczy "zamknij
się idiotko" i to ma być partner do rzeczowej rozmowy?

Ktoś musiał nauczyć jej takiego sposobu rozwiązywania problemów, na
90% to rodzice. Chyba najwyższy czas ją tego oduczyć, żeby nie
została osobą stostującą przemoc.

> Ja przeprosiłabym za uderzenie córkę ale za jakiekolwiek wyzwisko
> z jej strony pokazałabym drzwi.Przecież jest dorosła.

I co, straciłabyś z Nią kontakt Bóg wie na jak długo? Lepsza jest wg
mnie praca nad zmianą stosunków między matką a córką.

[synvilla]

mona.blue napisała:

> Reakcją na przemoc nie powinna być przemoc, bo to do niczego nie
> prowadzi. Może zacznij traktować córkę jako dorosłego partnera do
> dyskusji.

............................
Do jakiej dyskusji? Gdy matke w miejscu publicznym wyzywa od
idiotek.
Jakie dziecko to robi i jaki dorosly czlowiek?
Matka owej dziewczyny ma wyraznie powazny problem z dorastajaca
dziewczyna. Do ktorej widac zadna inna argumentacja nie trafia.
Szkoda ze uzyto klapsa na to aby dziewczyna, wyrobila sobie lepsze
hamulce.
Ja takiej corki nie trzymalabym w domu.

[mona.blue]

[mgla_jedwabna]

dorastająca dziewczyna to jest w gimnazjum. a w domu musiałabyś ją trzymać ze względu na ustawowy obowiązek utrzymywania dziecka do czasu zakończenia przez nie nauki. poza tym słowa "zamknij się idiotko' nie rozpoczęły tej scyzji tylko padły w punkcie kulminacyjnym, a wcześniej pewnie córka niejedno od kochanej mamusi usłyszała.

Basiaa4 ma podejście do córek jak do koni, którym trzeba przyłożyć batem dla "przywołania do porządku" - to niech się nie dziwi, że kopią. Jej córka takiego podejścia do partnera w dyskusji nauczyła się przecież od mamy, jak też szacunku dla drugiej osoby w ogóle.

hiper klotnia w hipermarkecie

[jan_stereo]

Wpierw moze najlepiej starac sie panowac nad soba, do porzadku to najlepiej jest przywolywac psa, z corka lepiej rozmawiac, bez unoszenia sie i wywijania rekami,jako ze kung-fu srednio rozwiazuje problemy psychologiczne, no chyba, ze po uderzeniu, corka straci przytomnosc to wowczas z pewnoscia bedzie przywolana do porzadku maksymalnie :")

[szarylemur]

moze zaakceptowac fakt ze corka tez posiada wlasne racje i nie uczyc jej biciem
w twarz ze racje ma bardziej bezwzgledny?
raz w zyciu dostalam od matki w twarz. oddalam.

[synvilla]

szarylemur napisała:

> moze zaakceptowac fakt ze corka tez posiada wlasne racje i nie
uczyc jej biciem
> w twarz ze racje ma bardziej bezwzgledny?
> raz w zyciu dostalam od matki w twarz. oddalam.

...............
Ale czy tez publicznie/niepublicznie obrazilas swoja matke i
wyzwalas ja np. od idiotek?

[szarylemur]

nie, obrazilam ja calkiem prywatnie, choc dzialo sie to na ulicy. malo z tego
pamietam, mialam wtedy jakies 14 lat, ale klotnia byla wlasnie o to, ktora z nas
ma racje.
nie wiem, czy tu gdzies basia pisala ze corka zwyzywala ja od idiotek?

[synvilla]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=210&w=69069433&a=69084523

W podobnej sytuacji pewnie bym wyszla ze sklepu i ja zostwaila. Bym
pewnie nie rozmawiala.
Ale kazdy w swojej rodzinie boryka sie z innymi problemami. To nie
znaczy
ze ktos ma -idealna rodzine- bo w takie rodziny nie wierze.

[synvilla]

Autorka wyraznie nie szuka opinii na jej temat. A jedynie co dalej,
co zrobic z zaistniala sytuacja. Jakos malo odpowiedzi na
temat,szkoda.

[szarylemur]

oki, dzieki, przeoczylam ten post basi.

ta klotnia to taka kropka nad i zapewne, wybuch, uwolnienie napiecia ktore dlugo
sie budowalo.
zgodze sie ze od uderzenia w policzek sie nie umiera, lecz chodzi w tej sytuacji
rowniez o pryncypium ktorym jest zakaz uzywania przemocy fizycznej. granica
zostala przekroczona. nalezy ustalic dlaczego zostala przekroczona i jak
powrocic w ramy dialogu.
matka powinna przeprosic corke za uzycie przemocy jednoczesnie zaznaczajac
koniecznosc szacunku.

[szarylemur]

moze wyszla na wierzch zdziecinniala natura ich relacji?
dziecko ktore tupie aby wymoc na rodzicu to, czego impulsywnie chce
matka ktora tresuje dziecko jako ze brak mu dojrzalej perspektywy, zdolnosci
dystansu wobec impulsywnych zachcianek.

[synvilla]

Slowa, ton, to tez moze byc przemoc. Mozna byc skutecznym werbalnym
i psychicznym przemocowcem. Doprowadzic nawet bardzo spokojnego
czlowieka, ze traci cierpliwosc i nagle robi cos o co nikt by go
nie posadzil.

Ja widze to z innej strony. Widze matke osobe
autorytatywna,przywiazujaca wage do slowa werbalnego, a
jednoczesnie bardzo tolerancyjna. Ktora pewnego dnia ma juz dosc.
Poprzez klaps w twarz, wychodzi dawno hamowana w niej agresja i
niechec, zmeczenie, dlugo skrywana w sobie agresja. Ktora podczas
dlugiego czasu w niej sie zbierala. Az wybuchla.
Wtedy cala komunikacja werbalna poszla w las.To jak otworzyc
pudelko pandory.Problem zachodzi w sytuacji dlaczego i co jest
powodem hamowania sie autorki postu. czy chec lagodzenia
drastycznych sytuacji z corka? Czy fakt opinii jaka maja ludzie w
obecnych czasach, wobec owych klapsow? Czy wobec calego obrazu
siebie samej i opinii na swoj wlasny temat? Pewne jest jedno,
potrzebny bylby ktos z kim autorka, od czasu do czasu mogla
swobodnie porozmawiac na temat swojej realacji z corka i o corce. Z
kims kto nie ocenia, wyslucha i wesprze na drodze do lepszego. Ktos
kto zrozumie.Takich ludzi jest niewielu, ale zawsze sa.
Klopoty z corka moga potrwac jeszcze bardzo dlugo. Dlatego warto
stworzyc pomost dla dobrej komunikacji pomiedzy.
Choc nie jestem przykladem dla nikogo, jednak w komunikacji z moja
wlasna matka, doszlam do takiego punktu,ze mowimy sobie wszystko
szczreze, od serca, lecz- w bardzo spokojny sposob. Bez unoszenia
tonu. Spokojnie. I podobnie chce miec relacje z moja corka. Choc
ona jest w tym wieku, ze uwaza ze wszystko jej sie nalezy. Bo jej
wolno.
Jak pisalam mam z nia problemy. Ale innego rodzaju co nie znaczy
ze jest mi lekko.
Mysle, ze kiedy sie uspokoi, warto prozmawiac z corka i wytlumaczyc
jaka relacje z nia chce sie miec. I jaka w tej relacji ma byc
KOMUNIKACJA. jakiego typu, co wolno i czego nie wolno.

I warto- dla wszystkich matek- miec kogos przed kim mozna sie
wyzalic w sytuacjach kryzysowych. Tak aby agresja sie w czlowieku
nie zbierala, bo jak wybuchnie to jak bomba, zrujnuje cala relacje.

[szarylemur]

chodzi tylko o to, by corka zrozumiala ze jest dorosla i ze oznacza to nie tylko
wolnosc ale rowniez koniecznosc dostosowania sie do innych, takze poprzez
kontrole nad wlasnymi zachciankami.
chodzi tez o to, aby matka zrozumiala ze corka jest dorosla i jako dorosla
trzeba ja traktowac. to znaczy - respektowac jej zdanie i dyskutowac a nie
jedynie wymagac dostosowania, czy lekcewazyc to co corka mowi, chce.

[synvilla]

Zgadzam sie. Jednak tam gdzie padaja niewybredne epitety trudno
jest o zachowanie sie godne. W koncu wszyscy jestesmy tylko ludzmi
i mamy swoje granice wytrzymalosci.
Nie nauczy corke matka, to nauczy ja zycie. A zycie bywa jednym z
najsurowszych nauczycieli.

[szarylemur]

co jest pomostem dla dobrej komunikacji miedzy matka a corka, kidy obie sa
dorosle? przekonana jestem , ze wlasnie swiadomosc ze obie strony sa juz dorosle.

[nangaparbat3]

szarylemur napisała:

> co jest pomostem dla dobrej komunikacji miedzy matka a corka, kidy obie sa
> dorosle? przekonana jestem , ze wlasnie swiadomosc ze obie strony sa juz dorosl
> e.
>Z ta doroslościa to tak roznie bywa... (Moja babcia - sama koło 90 -
powiedziała: To mlody czlowiek, ma dopiero 70 lat.)
Mnie sie zdaje, ze szacunek nalezy sie bezwzglednie kazdemu, niezaleznie od
wieku - dzieciom tez. a sądząc po tym, co autorka przytacza, tego szacunku
brakowalo zawsze.
>

[synvilla]

szarylemur napisała:

> co jest pomostem dla dobrej komunikacji miedzy matka a corka,
kidy obie sa
> dorosle? przekonana jestem , ze wlasnie swiadomosc ze obie strony
sa juz dorosl
> e.
> ....................................
Do pojecia doroslosci mozna przymierzac sie z wielu plaszczyzn.
Mozna miec pojecie ogolno spoleczne. I mozna miec spojrzenie
ogromnie konkretne np. z punktu widzenia medycznego.
Mowi sie dzis czesto o tzw. Inteligencji Emocjonalnej. gdzie osoba
jest dojrzala emcjonalnie, daje sobie rade w sytuacjach socjalnych
i miedzyludzkich. Gdzie umie sie po prostu zachowac z umiarem
emocjonalnym. I w tym wypadku mozna miec juz 10 lat i byc doroslym.
Sa dzieci, ktore swoim dojrzalym zachowaniem przerastaja niejednego
doroslego.
Mysle ze omawianym wypadku jest cos bardziej zlozonego.
Za to jak sie zachowujemy w roznych sytuacjach min. stresowych ma
odpowiedzialnosc nasz mozg.
Mozg jest tak skonstruowany,ze gdy jest nadmiar stresu, sytuacji
ciezkich do przezycia, to szuka balansu poprzez kontrole.
Wtedy z "wyzszych platow mozgowych" przechodzi kontrola do czesci
ukladu limbicznego tzw. "stara czesc mozgu", gdzie znajduje sie
cialo "migdalowe" odpowiedzialne za kontrole agresji, oraz niektore
czesci pamieci. np. trauma z wczesnego dziecinstwa.Moze minac
bardzo wiele lat a pamiec o wydarzeniu jest tam zakodowana, co
latwo wyciagnac podczas hipnozy.
W sytuacjach bardzo stersowych, trudnych albo w ich nadmiarze,
ludzie w zaleznosci od swojej mozliwosci przepracowania sytuacji -
zachowuja sie - roznie.
Czasami w prasie pisza taka a taka osoba, taki wielki dyrektor,
taki grzeczny,a nagle ni stad ni z owad, zabil zone i dzieci. Bo
zona chciala sie rozejsc.
To jest ta wlasnie praca mozgu.Kiedy nadmiar informacji "nowa czesc
mozgu" juz nie przerabia i kontrole przechwyciala ta "starsza czesc
mozgu" -Temporal Lobe.
A mozg mamy wszyscy i kazdemu moze sie to co przytrafilo sie
autorce postu czy innym.
Dlatego o kontrole nad stanami mozgu, albo przepracowanie traum,
przykrych przezyc czy PTSS i wszystkiegi innego, najlepiej jest
znalezc kogos odpowiedniego do rozmow na temat sytuacji zyciowej.
Wtedy ten "zatrzymany"- blokada, stres z ukladu limbicznego podczas
rozmowy przechodzi do wyzszych platow mozgowych, tam poprzez
swiadomosc zostaje przejety przez system kontroli.I jest jak
tykajaca bomba rozbrajany. Jednemu wystarczy kilka rozmow innym
potrzeba wiele.
Dlatego w bardzo wielu wypadkach dziala dobrze- terapia u
psychologa -czy kogos innego, kto zna sie na terapii.
A jeszcze innym sposobem jest zmiana trybu zycia, wyjazd, albo po
prostu odpoczac od stersu, Medytacja.

To tyle na temat od strony "medyczne":=))



>

[e_w_a_g_5]

albo nie doczytalam, albo tego nie było. Takie małe pytanie, czy po raz pierwszy
w życiu, dałas córce po pysku?
Pytanie drugie: czy kiedykolwiek, ktokolwiek w Waszej rodzinie, dawal komus po
pysku?

[nangaparbat3]

U mnie babcia dawała - raz na parę lat, na parenascie nawet. Dala cioci i
ciotecznej siostrze, skutecznie. Któregos dnia próbowała tego numeru ze mną -
stalam w kuchni ze scierka do naczyń w ręku. Trzasnęla mnie, ja sie zamachnelam,
zeby jej ta scierka oddać, i nagle zobaczyłam taka maleńką, drobniutka
staruszeczkę, opusciłam scierke. Ale napiecie było niezłe.
ale sa kraje i rodziny, gdzie to norma. Ot, taki klaps w policzek. Niewinniutki.

[synvilla]

Ale dlaczego? tak trzaskac ludzi?
Ja trzaskalam, chlopcow w szkole podstawowej, gdy mnie ...chcieli
calowac.

[nangaparbat3]

synvilla napisała:

> Ale dlaczego? tak trzaskac ludzi?
> Ja trzaskalam, chlopcow w szkole podstawowej, gdy mnie ...chcieli
> calowac.

ja też, jak nie trzymali rak przy sobie (w kazdym razie moja mama tak to
zapamietala).

Co do trzaskania w ogole -
Dla mnie to taki przezytek feudalny - ten kto wyzej w hierarchii, ma prawo trzaskać.
Słyszałam o panu psychicznie chorym, ktory chodzil po ulicy i trzaskał. az
ktoregoś dnia ktos mu oddal.
I przestal trzaskać.
To taki znowu cieżko chory nie był.

[synvilla]

To taki znowu cieżko chory nie był.
...........
:=)))

[synvilla]

To nie o mnie ani o mojej corce.
Co nie oznacza ze nie mam moja corka problemow.
Mam i to duze.
Ale co robic, takie jest zycie.
Mysle ze te czasy kiedy bylo nam razem cudownie jeszcze do nas
wroca.A moze nie?

[nangaparbat3]

Basiu, nie wiem o co poszlo, ale odpowiadanie gniewem na gniew tylko nakreca
spirale - pieknie to pokazuje wasz przykład.
Moja mama nigdy nie powiedziała do mnie "nie tym tonem" - zreszta do nikogo
chyba tak nie powiedziała. Kiedys zaczęlam pyskować i usłyszałam spokojne:Czy ja
kiedykolwiek odezwalam sie do ciebie tak jak ty teraz do mnie?
To mnie uspokoiło, niemal raz na zawsze.
Sama jestem mniej spokojna od mojej mamy, gdybym publicznie (czy w ogóle)
uderzyła córkę w twarz, pierwsza bym przeprosiła, bez zadnych "ty mnie do tego
doprowadziłaś". Za bicie po twarzy jeszcze niedawno ludzie do siebie strzelali.
Bardziej niepokojace, ze ta kłotnia wskazuje na jakis silny konflikt miedzy Wami
- nad tym bym sie zastanowiła.

[nangaparbat3]

Basiu, musze to jeszcze powiedzieć: mówienie "przywoluje cie do porządku" jest i
smieszne, i nieznośne, mówienie "nie pyskuj" tez nie powinno padac z ust
dorosłego - to wszystko zwroty poniżajace, które tylko pobudzaja złośc drugiej
strony.
Ta droga nie zajdziesz do nikad.

[wellisa]

Basiu, musze to jeszcze powiedzieć: mówienie "przywoluje cie do
porządku" jest i
smieszne, i nieznośne, mówienie "nie pyskuj" tez nie powinno padac
z ust
dorosłego - to wszystko zwroty poniżajace, które tylko pobudzaja
złośc drugiej
strony.
Ta droga nie zajdziesz do nikad.
________________________
Co wolno powiedziec matce?
Najlepiejnko aby jej nasranko na durntke gloweczke tak z
szacuneczku, kochaniutka, zlociutka, nagaparbateczko?Prawdeczko?

Prawdeczko, słoneczko.

[nangaparbat3]

Dzieciateczka z reguły mówia do nas dokładnie tak, jak my do nich. Nic na to nie
poradzę.

[wellisa]

dzieciatka chodza do szkolki. Ucza sie od innych bachorkow, od
tatuskow.A czasami bywaja na forumku psychologia.

[nangaparbat3]

wellisa napisała:

> dzieciatka chodza do szkolki. Ucza sie od innych bachorkow, od
> tatuskow.A czasami bywaja na forumku psychologia.
Wszystko jedno.
Traktuja nas tak, jak sa przez nas traktowane. Prędzej czy poźniej.

[asiara74]

szok lekki aż wierzyć się nie chce że dwie dorosłe kobiety traktują się w ten
sposób. Jeśli to nie jest prowokacja to całkowita odpowiedzialność za relacje
między dzieckiem a rodzicem spada niestety na rodzica. to ty nie zbudowałaś tych
relacji i pewnie wiele razy próbowałaś rozwiązywac problemy przemoca fizyczna
albo słowną.
Eh czuję że to jednak prowokacja.

[vanilla5]

Ja zgodzę się z Moną - nikt nie zasługuje na przemoc fizyczną. Nie
ma wobec takiej jakiekgokolwiek usprawiedliwienia. Owszem, można
poczuć złość, frustrację (co pewnie odczuła matka tej dziewczyny).
jednak cios w policzek jest nie na miejscu. Traktujmy ludzi z
szacunkiem - czyli tak, jakbyśmy sami chcieli być traktowani.
Dodam, że mam 20.lat - nigdy nie dostałam klapsa od swoich
Rodziców. Bardzo ich szanuję i okazuję im ten szacunek. Zdarzają się
sprzeczki, jak w każdym domu, ale nigdy nie zastosowali wobec mnie
kar cielesnych,ani ja nigdy nie wyzywałam Ich i nie mam takiego
zamiaru. Tak jestem wychowana - że należy ludzi szanować.
Jeśli chodzi o "pyskatą" córkę, to często dorośli nie tolerują
myśli, że ich dziecko może mieć odmienne zdanie. Ale ono ma do tego
prawo. Jeśli rodzic chce o tym porozmawiać, to niech zacznie
rozmowę, spróbuje wyjaśnić. Według mnie wychować 21-latkę jest już
trudno - w końcu, jak sami stwierdziliście, jest ona dorosłą
kobietą. Dlatego jeśli rodzic w dzieciństwie ucieka się do przemocy
bądź odnosi się w sposób lekceważący do swojego dziecka, to takie
wzorce powielają się, i będą powielać, w przyszłości.
Dlatego mam apel do rodziców - to WY wychowujecie swoje dzieci -
dajcie im wzór w dzieciństwie i poprzez swoje zachowanie
zaprezentujcie, co należy robić, a czego nie wolno. I szanujcie ich
odmienne zdanie. Zaś jeśli już zawiniecie - otwarcie się przyznajcie
do tego. Pozdrawiam i życzę wytrwałości.

Re Zwariowalyscie

[lola165]

chyba wszystkie.Skoro 21-letnia kobieta ( no bo juz dorosla, nie?) mowi do matki
publicznie ty idiotko, to faktycznie sfrusrowanemu biedactwu nalezy sie wasze
wspolczucie za reakcje matki.
-Chcialbym te wszystkie przyszle, oburzone mamusie widziec w podobnej sytuacji.

[nangaparbat3]

Ja akurat jestem matka szesnastolatki, której czasem równo odwala - do głowy mi
nie przyszło podnieść na nia rękę - jakkolwiek nigdy nie powiedziała do mnie
"idiotko", tez prawda.
Miedzy paniami z watku jest 1) głębszy konflikt, 2) brak szacunku.
Zdarzenie w markecie to tylko objaw.

[fale_morskie]

basiaaa4 napisała:

> Wczoraj wybrałam się ze swoją 21-letnią córką na zakupy do
supermarketu. W ich
> trakcie córka zaczęła pyskować. Nie reagowała na upomnienia.
Kilkakrotnie przyw
> oływałam ją do porządku, ale to jeszcze bardziej ją zdenerwowało.
W końcu dałam
> jej w twarz. Myślałam, że wtedy się uspokoi. Ale ona po prostu
się wściekła, w
> ręcz dostała furii. Zwyzywała mnie i wybiegła ze sklepu. Nie muszę
dodawać, że
> po tym wszystkim atmosfera jest bardzo nerwowa. Jak próbować to
zmienić?


Nie piszesz, co to znaczy: "zaczęła pyskować". Jeśli, zwyczajnie,
miała inne zdanie, to nie możesz mieć do niej pretensji. A, jeśli
rzeczywiście psykowała, to i tak nie powinnaś jej bić. Sorry, ale
zabawne jest to, że myślałaś, że ją tym uspokoisz :) Winnego nie
uspokoisz a niewinnego rozwścieczysz zupełnie - miałaby rację, gdyby
oddała (o ile, jest niewinna).
Przede wszystkim, musicie nauczyć się dogadywać! Wyjaśnijcie sobie
WSZYSTKO, co do siebie macie - innej rady nie ma. Bez rozmowy, nie
ma żadnych, dobrych relacji.

[kryzolia]

I co dało uderzenie w twarz? czy nie lepiej w takiej sytuacji odwrócisz się na
pięcie i pójść w swoją stronę, zostawiając dziecinną-dorosłą córkę. Po takim
wydarzeniu nie odezwałabym się się do Niej bardzo długo,
Uwazam , ze jako matka zachowałas sie równie dziecinnie jak córka

[pocoo]

Przychodzi taki czas w zyciu młodego człowieka , że buntuje sie
przeciwko wszystkiemu. Na pierwszy ogień idą rodzice.Córka na matkę
patrzeć nie może i sama nie wie dlaczego.W kierunku matki lecą takie
słowa , ktore zadają najgłębsze rany.Dlaczego? Nikt nie jest w
stanie aby odpowiedzieć na tak trudne pytanie.Kiedy córka ma własną
rodzinę to najczęściej traktuje matkę jak świętość i usilnie się
stara nagrodzić jej wyrządzoną krzywdę.Ma potworne wyrzuty sumienia
z którymi ciężko sobie radzi.Matka wybacza wszystko, ale pozostaje
jeszcze ta cholerna pamięć z którą nic nie można zrobić.
Jeżeli zechcecie winą obarczyć matkę , to zdejmijcie palce z
klawiatury.

[nangaparbat3]

Chrzanisz.
I mowie to jako matka zbuntowanej nastolatki.

[pocoo]

nangaparbat3 napisała:

> Chrzanisz.
> I mowie to jako matka zbuntowanej nastolatki.
Dokładnie tak samo odpowiedziałam naście lat temu swojej
koleżance.Ja już to mam za sobą a Ty jeszcze nie.

[szarylemur]

pocoo napisała:

Przychodzi taki czas w zyciu młodego człowieka , że buntuje sie
> przeciwko wszystkiemu. Na pierwszy ogień idą rodzice.Córka na matkę
> patrzeć nie może i sama nie wie dlaczego.W kierunku matki lecą takie
> słowa , ktore zadają najgłębsze rany.Dlaczego? Nikt nie jest w
> stanie aby odpowiedzieć na tak trudne pytanie.

a przynajmniej ty nie potrafisz. moze warto sie nad tym zastanowic zamiast
traktowac taka sytuacje jak dopust bozy, czy podszept szatan , rozkladajac
ramiona w gescie - bog dal, i co tu po moim rozumku.
tak bylo, tak jest i tak bedzie, nic tylko przeczekac.
zalozyc wlasna rodzine i powielac bledy, aby moc wybaczyc beldy innych. bardzo
mi sie podoba ;/

[pocoo]

szarylemur napisała:

> pocoo napisała:
>
Nikt nie jest w
> > stanie aby odpowiedzieć na tak trudne pytanie.

> a przynajmniej ty nie potrafisz.
Górujesz nade mną mądrością i rozwagą. Chylę czoła.

[mona.blue]

pocoo napisała:

> Przychodzi taki czas w zyciu młodego człowieka , że buntuje sie
> przeciwko wszystkiemu. Na pierwszy ogień idą rodzice.Córka na
matkę patrzeć nie może i sama nie wie dlaczego.W kierunku matki lecą
takie słowa , ktore zadają najgłębsze rany.Dlaczego? Nikt nie jest w
> stanie aby odpowiedzieć na tak trudne pytanie.

Widocznie w tym domu przekroczane są granice córki, a na dodatkek
stosowana jest przemoc słowna wobec niej.

Kiedy córka ma własną rodzinę to najczęściej traktuje matkę jak
świętość i usilnie się stara nagrodzić jej wyrządzoną krzywdę.Ma
potworne wyrzuty sumienia z którymi ciężko sobie radzi.

Nieprawda, ja uważam, że to moja matka skrzywdziła mnie stosowaniem
przemocy, do tej pory zresztą to robi, i tylko z trudem staram się
jej wybaczyć.

[jackulus]

21 letnia kobieta, to nie jest dziecko, które zabiera się ze sobą do
supermarketu. Jeśli prawdą jest to co piszesz (chciałbym, aby to
był "żart", czy też ja to się mówi podpucha), to odpowiedz sobie na
pytanie, jak Ty byś się czuła, gdyby ktoś w publicznym miejscu
uderzyłby Cię w twarz ? Jak można zresztą "danie w twarz" traktować
jako sposób na rozwiązanie konfliktu ? Wszystko jedno, czy w
supermarkecie czy domowej alkowie ?

Błąd został popełniony gdzieś długo wcześniej - pierwsza myśl jest
taka, że traktujesz ją jak dziecko, a nie jak partnerkę. A okres,
kiedy można dziecko "przywoływać do porządku", kończy się mniej
więcej w wieku 15 lat. Później, możesz być jego partnerką
(oczywiście stopniowo), albo kroczyć do miejsca, w którym się teraz
znalazłaś.

Twoja córka potrzebuje traktowania z szacunkiem, a rozwiązać należy
problem/problemy, od których zaczęła się "pyskówka" w sklepie...

:-)

[makijaze]

Basi puściły nerwy, może sie zdarzyć zwłaszcza przy takiej pannicy.. nie powinno
ale stało.
Przyszła tu po pomoc, poradę przyznała się co zrobiła. Niedobrze, ale ludzie!!
Linczujecie kobietę, większość z was widzi tylko jej postępowanie.
Mnie sie nie mieści w głowie żeby matkę nazwać idotką. Nie wiem.. nie mam
pojęcia co ma robić Basia nie chciałabym być nigdy w takiej sytuacji, ale z tymi
przeprosinami... hmm... nie wiem .. Czy córkę stać będzie na podobny gest...
skoro już nie jest dzieckiem? Czy ktoś tu oprócz może 2-3 osób zauważył, że ona
też zawiniła?

[jackulus]

Basia nie ma chyba innego wyjścia w tej chwili, jak tylko przyjść po
radę. Choć trochę późno...

Opinie są w jednym tonie, ponieważ sytuacja jest kuriozalna - mam na
myśli jej jednoznaczność. Przecież jej córka nie nazwała swojej mamy
idiotką bez powodu. Nie jest to miłe, ale kiedy zaczniemy szukać
genezy takiej sytuacji, to nie trafimy do innego wytłumaczenia, jak
wychowanie. Problem ogromny, ale wina dziecka, jako osoby
wychowywanej jest tu na końcu kolejki. Opisywana sytuacja, to
konsekwencja, a nie niezależne zdarzenie i nie ma usprawiedliwienia
na reagowanie poprzez bicie w twarz. To deklaracja absolutnej
bezradności i braku pomysłu na rozwiązanie problemu. Pewne tu jest
przynajmniej jedno - wybrano rozwiązanie najgorsze z możliwych.
Dlatego, imho, tak jednoznaczne komentarze wywołał ten post...

:-))

[nangaparbat3]

Podpisuję się.

[szpilkaaa]

to może ja dodam coś od siebie.
z perspektywy córki
ku przestrodze.

moja matka obecnie ma 40 lat.ja 20lat.
matka jest bardzo nerwową osobą.
w dzieciństwie często zdarzało się,że obdarzała mnie epitetami
typu''gnoju'',''gó..arzu'' itp.

kiedy miałam 15 lat poszłam z matką do centrum handlowego po ubrania(następnego
dnia miałam wyjechać na ferie zimowe).moja matka narzucała mi swoją opinię co do
ubrań,a ja grzecznie odpowiadałam nie.zaś gdy ja jej pokazywałam to co mi się
podoba(nie mam i nie miałam nigdy gustu zepsutej dziewczyny,nie gustuje w
drogich ubraniach np.bluzki do 25-30 złotych)w pewnej chwili podniosłam głos
mówiąc ,że nie podoba mi się to co mi proponujesz.dostałam najpierw w
twarz,potem w policzek jeden, drugi,w głowę.kilka razy.to było bardzo
upokarzające bo w tym czasie wielu ludzi robiło zakupy.pamiętam kiedy miałam
wejść do jakiegoś sklepu i moja matka powiedziała''jak nie wyjdziesz z tego
sklepu z czymś to Ci przypie.. gnoju''.ja wtedy strasznie płakałam i
dziewczyna w sklepie dała mi chusteczki mówiąc,żebym się uspokoiła.że wszystko
będzie dobrze.kupiłam jakikolwiek ciuch,żeby zadowolić matkę.potem próbowała
mnie przekupić pytając czy niczego nie potrzebuje ,czy niczego nie chce.

druga sytuacja miała miejsce kiedy miałam 19 lat i byłam z matką w
hipermarkecie.robiłyśmy zakupy,dobrze nawet nam się rozmawia.wzięłam z półki sok
i trochę się go napiłam.wylało mi się trochę(niechcący,naprawdę)soku.a ona
zaczęła wrzeszczeć na mnie jak opętana.w pewnej chwili nie wytrzymałam i
krzyknęłam:ku.. ,przecież nic się nie stało(nie powiedziałam ku...tylko ku..
jako bluźnierstwo ogólne, a nie nazwanie w ten sposób mojej matki)wtedy zaczęła
mnie bić po twarzy .z premedytacją.zaczęła mnie wyzywać.wzięłam siatki i wyszłam
z marketu.

trzecia sytuacja:
w domu,w przedpokoju mamy szafę z przesuwanymi drzwiami,które czasem
''wypadają'' z szyn i które ciężko włożyć.kiedyś właśnie nastąpiło taka sytuacja
i matka zawołała mnie,żebym jej pomogła(poszłam do przedpokoju z lękiem bo wiem
jak to jest kiedy matka wpada w furię).nie byłam w stanie wstawić drzwi ,z a
jednej z półek wystawały moje sandałki(pękła podeszwa,ale chodziłam w nich
np.śmieci wyrzucić).moja matka rzuciła te sandałki sycząc''wyrzuć je''.ja jej
powiedziałam,że nie będzie wyrzucać moich rzeczy.trzymałam je,potem ona wyrwała
mi je z ręki i rzuciła się na mnie.w tym czasie mój chłopak był w domu.stanął
między mną, a matką i powiedział stanowczym,ale spokojnym głosem:nie będzie pani
bić mojej dziewczyny''.na to ona odpowiedziała,żeby spieprzał i nigdy nie
pokazywał się w tym domu.potem wyszliśmy z domu.

kiedy miałam 13 albo 14 lat to zablokowały się drzwi(mamy drzwi Gerdy i jak się
włoży klucz z jednej i z drugiej strony to wtedy nie można wyjąc klucza z jednej
strony).wtedy moja matka wpadła w szał i stwierdziła,żebym wynosiła się na
klatkę bo ona nie będzie spać przy otwartych drzwiach.(to znaczy nie zamkniętych
na zamek).powiedziałam,że dobrze mogę spać.ona zaczęła na mnie bluźnić.potem
jakoś dało się odblokować te drzwi.

dodam,że od 18 roku życia choruję na schizofrenię(w tym 2 razy przedawkowanie
leków).
psychiatra w szpitalu stwierdził,że powinniśmy (to znaczy ja ,matka,ojciec)
wziąść udział w terapii rodzinnej bo istnienie mojej choroby w znacznej mierze
jest spowodowane przez to co się dzieje w domu.moja matka odpowiedziała,że w
takiej terapii nie będzie brać udziału.nigdy nie przyszła na konsultację do
psychiatry,zawsze chodził mój ojciec.

przez takie zachowania matki czuję się odrzucona,niespokojna(gdy wracam do domu
albo gdy przebywam z nią sam na sam),mam poczucie lęku.jednak wiem(to z
pewnością będzie skrytykowane),że jeżeli jeszcze raz podniesie na mnie rękę to
ja również to zrobię.

naprawdę Pani Basiu,
bicie nie ma sensu.
ja przez to co zrobiła moja matka czuję się jak nikt,moje poczucie wartości
przez bardzo długi okres czasu było równe zeru pomimo dobrych stopniu,braku
kłopotów wychowawczych sprawianych moim rodzicom.

i wiesz Pani Basiu?
Od pewnego momentu przestałam matkę kochać.zaczęłam ją nienawidzić.i
stwierdziłam,że zbyt wiele prób dialogu próbowałam nawiązać więc się wycofuję z
jakichkolwiek ''pokojowych ''rozmów na rzecz chłodnego dystansu,który bardzo
boli i osłabia jakiekolwiek uczucia i do matki(za to co zrobiła) i do ojca)za
to,że pozwalał na to i przymykał oko).

Szpilkaa

[nangaparbat3]

poplakalam się, czytając Twoj post - wtedy, kiedy przeczytałam, ze matka
odmowiła terapii czy chocby konsultacji.
Podobno starozytni Grecy miłość miedzy matka a córką uwazali za najdoskonalszą.
Chodzi mi po glowie takie określenie, stare i pewnie wschodnie - światlo moich
oczu - o córce właśnie.
Kiedy czytałam Twoj list myślalam o tym, jak często u nas (nie wiem po prostu,
jak jest w innych krajach) matki upokarzają, ponizaja swoje córki.
Moja dobra znajoma, pani wykształcona, humanistka pracujaca nobliwym instytucie
naukowym, o swojej corce, kóra zreszta bardzo kocha, mawiala (gdy ta była
nastolatką) "gó..ara". I bez złych intencji.
W najlepszej - jestem tego pewna - wierze matki mowią (wykrzykują) do corek:
żebys mi tylko z brzuchem nie przyszła!
Córka ma balagan w szafie? wchodzimy do jej pokoju, otwieramy szafę i wygarniamy
zawartość na podłogę: sprzataj!
I te matki nie chca xle - powtarzaja gesty, słowa, postawy, emocje którymi
uraczyły je ich matki, a te - ich matki, i tak dalej, jak w Biblii -
przekleństwo do siodmego pokolenia.
Jest taka piekna i madra ksiazka amerykańskiej terapeutki (Mary coś -
pozyczyłam, nie sprawdzę) "Ocalic Ofelie". O tym, jak kruche sa mlode
dziewczyny, jak potrzebuja akceptacji, zainteresowania, czulości. Jak malo ich
dostaja.
Jest im nieporównywalnie trudniej niz poprzednim pokoleniom kobiet - tamte zyły
w świecie w aspekcie hierarchii wartosci uporządkowanym, stabilnym, wiedzialy,
czego swiat od nich oczekuje. Teraz rózne systemy wartosci funkcjonuja obok
siebie i wszystkie usiłuja - i skutecznie - wywierac wpływ na mlode osoby. Wiec
im trzeba o wiele więcej niz dawniej mądrego wsparcia od najblizszych,
zrozumienia i ciepła. Kto ma je dać? Ktoś, kto sam tego nie zaznał? a do tego
jest przeciazoną, znerwicowana najczęsciej kobietą, plus minus czterdzieści, do
której zewszad wygladaja spreparowane zdjecia rozneglizowanych dwudziestolatek?
Skad taka matka ma brac siły? Madrala powie: od kochajacego meza.
No comments.
Potem wybuchamy świetym oburzeniem - badania wykazują, ze coraz więcej jest
agresywnych, zdemoralizowanych dziewcząt. najłatwiej ocenic, napietnować, odrzucić.
Ale przecież to nasze, dorosłych, dzieło. Jak mawia moja przyjaciołka - mlodzież
to nie desant spuszczony przez kosmitow.

Szpilkaa, rozpisałam sie chyba troche ponad miarę.
życzę Ci wszystkiego dobrego, z całego serca
n.

[synvilla]

to może ja dodam coś od siebie.
> z perspektywy córki
> ku przestrodze.

..............................
Twoja przestroga nie wiele pomoze, czy wniesie.
czlowiek nawet bardzo cierpiacy nie dostaje schizofreni.
To choroba bardzo zlozona.
Kazdy czlowiek jest inny, nie ma dwoch podobnych do siebie osob.
To co byloby dla ciebie najlepsze to wyprowadzic sie od rodziny.
Znalzc jakies wlasne miejsce o ile to jest mozliwe.
Zachowania twojej matki nic nie usprawiedliwia. To ze stala sie
tyranem tez z czegos wynika, ktos i cos ja taka zrobilo, co ma
ogromny wplyw na twoje zdrowie.Matka po prostu nie daje sobie rady
sama ze soba. Zycie ja przerasta. Stad jej frustracje, ktore
przechodza na ciebie.
Aby nabrac dystansu do matki najlepej byloby "rozebrac matke na
kwalaki" czyli dojsc do korzeni jej psychiki i tego co wplywa na
jej zachowanie.
W zyciu nie ma idealnych rodzin. Po prostu czym szybciej czlowiek
pozbedzie sie iluzji tym lepiej dla niego. Bo mniej rozczarowan.

[mona.blue]

> Twoja przestroga nie wiele pomoze, czy wniesie.
> czlowiek nawet bardzo cierpiacy nie dostaje schizofreni.
> To choroba bardzo zlozona.

Kiedyś mówiło się o tzw.schizofrenogennej matce. Jednym z czynników
wywołujących schizofrenię są złe,pełne przemocy stosunki w rodzine,
niedostatecznie opiekuńcza matka.

> Matka po prostu nie daje sobie rady
> sama ze soba. Zycie ja przerasta. Stad jej frustracje, ktore
> przechodza na ciebie.

To powinna pracować nad sobą, a nie wyżywać się na córce.

> W zyciu nie ma idealnych rodzin. Po prostu czym szybciej czlowiek
> pozbedzie sie iluzji tym lepiej dla niego. Bo mniej rozczarowan.

Idealnych nie, ale są pewne nieprzekraczalne normy, do nich należy
przemoc fizyczna, jak również psychiczna.
Jak ktoś słusznie wcześniej zauważył kiedyś za uderzenie w twarz
można było stracić życie.

[synvilla]

wszedzie.
A problem polega na tym, aby w tym beznormowym swiecie umiec
skutecznie znalezc takie normy, ktore dla kogos sa odpowiednie.

.............................
przemoc fizyczna, jak również psychiczna.
Jak ktoś słusznie wcześniej zauważył kiedyś za uderzenie w twarz
można było stracić życie.
................
To bylo kiedys i to tez bylo przekroczeniem -normy-.

[nangaparbat3]

synvilla napisała:

>
> Jak ktoś słusznie wcześniej zauważył kiedyś za uderzenie w twarz
> można było stracić życie.
> ................
> To bylo kiedys i to tez bylo przekroczeniem -normy-.

Nic podobnego. Wyzywało sie na pojedynek, zasady były jasne, u nas pieknie
spisane w Kodeksie Boziewicza.

Natomiast zawsze ten kto wyzej w hierarchii mogl całkowicie lub niemal
calkowicie bezkarnie trzaskać tego, kto nizej.
>
>
>
>

[synvilla]

A pamietasz jak skonczyla sie historia pojedynkow i trzaskania
innych po twarzy?:=)))

[mgla_jedwabna]

"To ze stala sie
> tyranem tez z czegos wynika, ktos i cos ja taka zrobilo, co ma
> ogromny wplyw na twoje zdrowie.Matka po prostu nie daje sobie rady
> sama ze soba. Zycie ja przerasta."

Co to znaczy "życie przerasta"? Jest dorosła ( przynajmniej w sensie prawnym) i odpowiedzialna za swoje czyny. Nie można usprawiedliwiać swoich działań tym, że się miało ciężką przeszłość. Bo inaczej, to ja np. mogłabym bić kogo popadnie i mówić "miałam ciężkie dzieciństwo".

OK, niektórzy mają tzw. "trudny charakter". ale są pewne granice, których przekroczyć nie wolno nikomu. Jeśli nie są w stanie - należy uznac ich za niepoczytalnych, ale autorka wątku na taką nie wygląda. Tymi granicami sa np. przemoc fizyczna, obrażanie, naruszanie granic (np. niechciany dotyk itp., który trudno uznać za przemoc. Dla mnie czy,ś taki jest, jak ktoś mi usiłuje poprawiać włosy. Mówię, żeby przestał, jak nie reaguje, ja reaguję jak na przemoc). nie cierpię, jak ktoś pozwala sobie na nieakceptowalne zachowania i tłumaczy, że mu w życiu ciężko. Przypomina mi to wczorajszą rozmowę ze znajomymi o biedzie i kradzieży - "są tacy, co nie mają i nie kradną".

Moja mama parę lat użerała się z mężem - psychopatą, do niedawna z trudem wiązała koniec z końcem. Jakoś nie musiała "przywoływać mnie do porządku" w wieku 21 lat, ale to dlatego, że nigdy sobie nie pozwalała na takie zachowania, jak Basiaa4. Dwa czy trzy razy zdarzyło jej się stracić panowanie nad sobą i dac mi w twarz, to prawda. Ale potem przepraszała, a ja mogłam jej wybaczyć i uznać zdarzenie za "wypadek przy pracy". I nigdy nie było to publicznie.

I chyba wiem, o co tu chodzi. Basiaa4 pozwala sobie,a nie pozwala dzieciom. To tak jak palić papierosy i mówić dzieciom, że mają tego nie robić.

A poza tym to latwo komuś doradzić wyprowadzenie się - tylko, że 20 latki to osoby uczące się, a zresztą nawet ktoś, kto pracuje, nie zawsze może sobie pozwolić na wynajęcie mieszkania. Poza tym Szpilka jest chora i w jej wypadku ma znaczenie to, że mieszka też z ojcem, z którym (chyba?) ma dobry kontakt (w każdym razie - który jest chętny do współpracy, terapii itd.).

[synvilla]

Moja mama parę lat użerała się z mężem - psychopatą,
...........................

To jest wlasnie przekraczanie -normy- zwiazanie i uzeranie sie z
psychopata.
Zadna kobieta o zdrowych zmysalch nie zwiaze sie z psychopata.

[nangaparbat3]

synvilla napisała:

> Moja mama parę lat użerała się z mężem - psychopatą,
> ...........................
>
> To jest wlasnie przekraczanie -normy- zwiazanie i uzeranie sie z
> psychopata.
> Zadna kobieta o zdrowych zmysalch nie zwiaze sie z psychopata.

teraz Ty przekraczasz granice

[synvilla]

Granice i normy ustalamy sobie sami. pamietajac o tym aby nie
kolidowaly z kodeksem karnym.

[nangaparbat3]

Żałosne byłoby zycie nas wszystkich, gdyby tylko kodeks karny nas hamowal.

[synvilla]

nangaparbat3 napisała:

> Żałosne byłoby zycie nas wszystkich, gdyby tylko kodeks karny nas
hamowal.
>

......................................
Nie mozna zalowac czegos o czym ma sie male pojecie.

[nangaparbat3]

Nie takie małe - niezly dałaś przykład oceniajac i diagnozujac matke autorki
jednego z postów.

[synvilla]

Widze,ze mnie czytujesz? Nie marnuj swojego drogocennego czasu. Ja
ciebie nie czytuje, dla mnie nie wnosisz oprocz czepiania sie nic
nowego.A to jest po prostu zwyczajnie -nudne-
Kazdy jest jaki jest, a nie taki jaki ty bys chciala aby byl.

[nangaparbat3]

Skoro mnie nie czytujesz to skad wiesz, ze niczego nie wnoszę?
a to że masz prawo byc jaka chcesz, nie znaczy, ze bedę milczeć, kiedy komus
dowalasz.

Kodeks karny

[13monique_n]

ma artykuł 207 na takie sytuacje (znęcanie się). To tak na
marginesie, synvillo.
I jeszcze powiedz mi może - kto kogo wychowuje? Matka córke, czy
córka matkę? Od kogo córka nauczyła się, że rzucenie "ty idiotko!"
jest argumentem w sporze? Nie w domu, nasiąkając tym od dzieciństwa?

[synvilla]

13monique_n napisała:

> ma artykuł 207 na takie sytuacje (znęcanie się). To tak na
> marginesie, synvillo.
> I jeszcze powiedz mi może - kto kogo wychowuje? Matka córke, czy
> córka matkę? Od kogo córka nauczyła się, że rzucenie "ty
idiotko!"
> jest argumentem w sporze? Nie w domu, nasiąkając tym od
dzieciństwa?

.....................
Podajesz kodeks prawny, pytasz mnie kto kogo w domu wychowuje?
A skad ja mam to wiedziec? Skad ty to wiesz, jak u kogo jest w
domu. Pilnuj swojego domu i swojej dupy!
I nie zawracaj mi tu glowy pier.dolami.

[13monique_n]

synvilla napisała:

> 13monique_n napisała:
>
> > ma artykuł 207 na takie sytuacje (znęcanie się). To tak na
> > marginesie, synvillo.
> > I jeszcze powiedz mi może - kto kogo wychowuje? Matka córke, czy
> > córka matkę? Od kogo córka nauczyła się, że rzucenie "ty
> idiotko!"
> > jest argumentem w sporze? Nie w domu, nasiąkając tym od
> dzieciństwa?
>
> .....................
> Podajesz kodeks prawny, pytasz mnie kto kogo w domu wychowuje?
> A skad ja mam to wiedziec? Skad ty to wiesz, jak u kogo jest w
> domu. Pilnuj swojego domu i swojej dupy!
> I nie zawracaj mi tu glowy pier.dolami.
Prywatnie nic a nic. A forumowo podpierałas się argumentem Kodeksu
karnego. Argument wytrąciłam Ci z ręki hahahaha
Gratuluję "dorosłego" podejścia, ale tutaj sie powtarzam po
przedmówczyniach :DDDD

[synvilla]

Prywatnie nic a nic. A forumowo podpierałas się argumentem Kodeksu
karnego. Argument wytrąciłam Ci z ręki hahahaha
Gratuluję "dorosłego" podejścia, ale tutaj sie powtarzam po
przedmówczyniach :DDDD

......................................
Podpieralam kodeksem karnym?
I jaki argument wytracials mi z reki?Kodeks karny dotyczy czego?
Przypadkowiego policzkowania? To idz z tym na policje zobaczysz co
sie stanie. I jaki to silny argument jest? Jaki to ma zwiazek z
watkiem.
Jak mozna pisac o cudzej -doroslosci- nic, a nic nie wiedzac o
osobie pod rugiej stronie ekranu? Masz ochote mnie obrazic? Ponizyc
moja "doroslosc" za to, ze mam inne zdanie w temacie?

Masz ochote przekonac mnie o swoich racjach- bardzo prosze- zrob
to. Ale w madry i inteligentny sposob, a nie jak jeszcze jeden
troll emocjonalny z forum majacy problem z wlasnymi emocjami i
szukajacy wyzycia sie na obcych zupelnie nieznanych mu ludziach.

Bradzo prosze -jezeli juz weszlam ci na jakis odcisk- to prosze o
inteligentna kulturalna odpowiedz w zwiazku z tematem i co wiesz na
temat mojej doroslosci i dojrzalosci? Skad masz owo "zdanie" na
moj temat, kto ci je dal, gdzie mnie poznalas w realu?Skad wiesz
kim ja jestem? I jezeli nie dysponujesz owa kulturalna na poziomie
odpowiedzia na zadane ci tutaj pytania, to sie wiecej nigdy do mnie
nie zwracaj i zamknij owa dyskusje, nie bedziesz sie osmieszac.

[13monique_n]

synvilla napisała:

>I jezeli nie dysponujesz owa kulturalna na poziomie
> odpowiedzia na zadane ci tutaj pytania, to sie wiecej nigdy do
>mnie nie zwracaj i zamknij owa dyskusje, nie bedziesz sie
>osmieszac.
:-) ależ Ty jesteś biedna.

[synvilla]

:-) ależ Ty jesteś biedna.
...........................
I znoeu pizdzisz pod nozem.

Monique

[nangaparbat3]

Chyba musze Cie przeprosić, ze opowiedziałam Ci o tym wątku - naprawdę nie
sądziłam, ze narażam Cie na cos podobnego.

[13monique_n]

nangaparbat3 napisała:

> Chyba musze Cie przeprosić, ze opowiedziałam Ci o tym wątku -
>naprawdę nie sądziłam, ze narażam Cie na cos podobnego.
Kochana, Ty mnie na nic nie naraziłaś. Ja jestem dorosła, forum jest
publiczne, a ja lubie poznawać ludzi. Nawet w takiej hardcorowej
formie, bo jednak w necie to stosunkowo bezpieczne. Na żywo, nie daj
Boże bym się uśmiechnęła i wtedy interlokutorka by eksplodowała ze
złości i nienawiści. A ja - w tryby postepowania wyznaczanego KPK
;-) (nan, wszystko OK)

[wellisa]

13monique_n napisała:

> nangaparbat3 napisała:
>
> > Chyba musze Cie przeprosić, ze opowiedziałam Ci o tym wątku -
> >naprawdę nie sądziłam, ze narażam Cie na cos podobnego.
> Kochana, Ty mnie na nic nie naraziłaś. Ja jestem dorosła, forum
jest
> publiczne, a ja lubie poznawać ludzi. Nawet w takiej hardcorowej
> formie, bo jednak w necie to stosunkowo bezpieczne. Na żywo, nie
daj
> Boże bym się uśmiechnęła i wtedy interlokutorka by eksplodowała
ze
> złości i nienawiści. A ja - w tryby postepowania wyznaczanego KPK
> ;-) (nan, wszystko OK)


Tylko Monisu, nie peknij z dumy nad soba. No oczywiscie,ze po
drugiej stronie monitora jestescie bardzo bezpieczne. Odwalajcie
swoje frustracje na innych, w realu z powodu wrodzonego tchorzostwa
byloby to po prostu nie mozliwe.

[mona.blue]

> Zadna kobieta o zdrowych zmysalch nie zwiaze sie z psychopata.

Znam wiele kobiet o zdowych zmysłach, które związały się z
psychopatą, alkoholikiem itp. To nie jest takie proste, jak Ci się
wydaje. Te kobiety często bardzo sympatyczne, empatyczne, miłe itd.,
właśnie przez to, że przechodzą w domu piekło.

[szarylemur]

synvilla napisała:
W zyciu nie ma idealnych rodzin. Po prostu czym szybciej czlowiek
> pozbedzie sie iluzji tym lepiej dla niego. Bo mniej rozczarowan.

nie mozesz wymagac od dziecka aby pozbylo sie iluzji czy potrzeby bycia kochana
i szanowana. pozbycie sie tej iluzji nie wplywa dobrze na osobowosc.

[synvilla]

szarylemur napisała:

> synvilla napisała:
> W zyciu nie ma idealnych rodzin. Po prostu czym szybciej czlowiek
> > pozbedzie sie iluzji tym lepiej dla niego. Bo mniej rozczarowan.
>
> nie mozesz wymagac od dziecka aby pozbylo sie iluzji czy
potrzeby bycia kochan
> a
> i szanowana. pozbycie sie tej iluzji nie wplywa dobrze na
osobowosc.
...........................
A czy w malo idealnej rodzinie jest malo milosci? O jakiej milosci
jest mowa?

[szarylemur]

synvilla napisała:
A czy w malo idealnej rodzinie jest malo milosci? O jakiej milosci
> jest mowa?
mowa jest - zdaje sie - o milosci matki do dziecka. poczatkowo bezwarunkowej,
a na pewno takiej ktora pomaga tworzyc dziecku wlasne ja, respektuje jego wole,
indywidualnosc. mowa jest o milosci bedacej zaprzeczeniem tresury i tyranii,
odreagowywania na dziecku wlasnych frustracji.

[synvilla]

szarylemur napisała:

> synvilla napisała:
> A czy w malo idealnej rodzinie jest malo milosci? O jakiej milosci
> > jest mowa?
> mowa jest - zdaje sie - o milosci matki do dziecka. poczatkowo
bezwarunkowej,
> a na pewno takiej ktora pomaga tworzyc dziecku wlasne ja,
respektuje jego wole,
> indywidualnosc. mowa jest o milosci bedacej zaprzeczeniem tresury
i tyranii,
> odreagowywania na dziecku wlasnych frustracji.
........................................
A czy uwazasz, ze takie osoby nie kochaja?
One kochaja, jedynie w zly sposob.

Respektowac wole dziecka?
To zalezy jaka ta "wola" jest. Jezeli maly Jasio w wieku 10 lat
chce napic sie wina,jechac samochodem taty, wrocic do domu po 2 w
nocy, to tez respektowac jego wole?

[szarylemur]

synvilla napisała:
A czy uwazasz, ze takie osoby nie kochaja?
> One kochaja, jedynie w zly sposob

pedofile tez zatem kochaja, tylko w zly sposob?
jezeli dla kogos wazniejsze jest utrzymanie wygodnego status quo niz
dostrzezenie i uznanie za wazne potrzeb osoby ktora "kochaja", to dla mnie to
milosc nie jest, a wykorzystywanie, trktowanie przedmiotowe. szczegolnie w
relacji rodzic - dziecko. jak dziecko ma obronic sie przed taka zla miloscia?
gdzie ma sie zwrocic, kiedy rodzic uosabia dla niego boga, swiat? i dlaczego
dziecko ma byc dojrzalsze od rodzica?

co do respektowania woli dziecka. pominmy wole, bo to sliski temat, sczeg w
przypadku malych dzieci. pozostanmy przy respektowaniu odmiennosci. dziecko ma
prawo nie spelniac moich wymagan, bo nie ejst moim klonem, czescia mnie tylko
oddzielna istota. nie warto isc na latwizne tresury. relacja oparta na szacunku
moze byc trudniejsza w praktyce ale wyda lepsze owoce niz okrawanie dziecka
wedle wlasnych potrzeb. tak mi sie wydaje.

[nangaparbat3]

szarylemur napisała:


> co do respektowania woli dziecka. pominmy wole, bo to sliski temat, sczeg w
> przypadku malych dzieci. pozostanmy przy respektowaniu odmiennosci. dziecko ma
> prawo nie spelniac moich wymagan, bo nie ejst moim klonem, czescia mnie tylko
> oddzielna istota. nie warto isc na latwizne tresury. relacja oparta na szacunku
> moze byc trudniejsza w praktyce ale wyda lepsze owoce niz okrawanie dziecka
> wedle wlasnych potrzeb. tak mi sie wydaje.

Przypomniało mi się takie zdarzenie:
Corka miała wtedy 3 lata i dostała pierwsz bezsiatkowe lóżko - sliczne, białe.
Jeszcze tego samego dnia oblepila je rozowo-srebrnymi naklejkami - ksiezniczki,
aniołki, rozyczki, serduszka. Przyszły babcia z prababcia ogladać nowy mebel:
- a co to tutaj takie rózowe? - wyskrzeczała prababcia.
- Nalepki. Mała sobie przyozdobiła.
-Zniszczyla noe łóżko! Jak moglaś na to pozwolic!
Na to babcia, a moja mama, usmiechneła sie i powiedziała:
- Nie zniszczyła, tylko przyozdobiła, w sposob który odpowiada trzyletniej
dziewczynce.
Mysle o tym zawsze, kiedy słysze o rodzicach, co to nastolatkom zakazują
urządzić wlasny pokój po swojemu, argumentując: Dopoki mieszkasz u mnie
(zauważcie:U MNIE. w naszym kraju dziecko w domu rodzinnym nie jest u siebie)
bedzie tak jak ja zechcę.

[synvilla]

pedofile tez zatem kochaja, tylko w zly sposob?
....................................

To juz patologia.
Sa rodziny patologiczne, w ktorych prawo do posiadania dzieci
powinno byc ludziom odebrane.

Prywatnie, aby wyrobic sobie zdanie na jakis temat lubie posluchac
i jednej i drugiej strony.
To co mowi osoba chora na schizfrenie to jest jedno, mozliwe ze
bylo tak jak opowiada... a moze tak nie bylo.

W ogole widzenie swiata w jedynie czarnych albo bialaych kolorach
nie trafia do mnie.
Prawda jest zawsze gdzies po srodku.

[szpilkaaa]

To co mowi osoba chora na schizfrenie to jest jedno, mozliwe ze
> bylo tak jak opowiada... a moze tak nie bylo.


Widzisz,tylko,że w moim przypadku jest jeszcze jedna BARDZO istotna kwestia:moja
matka NIGDY nie była u mojego psychiatry.W pewnym momencie po wielu
naleganiach(matka tłumaczyła,że pracuje do 15,a do 14:30 jest psychiatra w
szpitalu i NIE MOżE się zwolnić.pomimo tego,że spokojnie mogłaby wziąść nawet 1
dzień urlopu,żeby spotkać się z lekarzem)psychiatra moja wściekła bo tylko
ojciec interesował się co można zrobić,aby było lepiej.A ona trzymała się jak
najdalej od tego bagna.

Absolutnie nie uważam,że konflikt z matką to JEDYNY powód choroby bo
prawdopodobnie również dziedziczność (depresje, schizofrenia w rodzinie)miała
związek z pojawieniem się choroby.

Ale bardzo istotne jest to ,że nie mogłam liczyć na matkę w momencie możliwości
podjęcia terapii rodzinnej.
Ja ona sama określiła ''brudy pierze się we własnym domu''.
I na tym dyskusja się skończyła,a myśl o terapii rodzinnej umarła.

[szpilkaaa]

każdemu mogą puścić nerwy-zgadzam się z tym.tylko,że w pewnym momencie zbyt
częste ''puszczanie nerwów'' nazywa się w inny sposób co powoduje,że już nie
trzeba użerać się z takim człowiekiem,który truje atmosferę w domu.

Ja np.cholernie chciałabym zaprowadzić matkę do psychologa bo może nam(jako
rodzinie) by pomogła konsultacja ,ale i jej(bo w niej jest główny problem,który
oddziałowywuje na całą rodzinę).

Moja matka prawdopodobnie sama była bita,nie jest osobą wykształconą,jej
światopoglądy są bardzo wąskie(nie konserwatywne, ale wąskie),ale niestety ona
nawet nie chce rozumieć tego dlaczego postępuje w taki ,a nie inny sposób i
dlaczego cierpi na tym cała rodzina.

Autorka tematu chociaż widzi problem i chce coś z nim zrobić, a moja matka
widzi,zamiata pod szafę i udaje,że go tam nie ma.

[synvilla]

Ja np.cholernie chciałabym zaprowadzić matkę do psychologa bo może
nam(jako
rodzinie) by pomogła konsultacja ,ale i jej(bo w niej jest główny
problem,który
oddziałowywuje na całą rodzinę).
.............................

Problem jest tego typu,ze wlasnie osoby, ktorym najbardziej
potrzebna jest pomoc lekarska-psychiatryczna- czesto nie chca z
niej skorzystac.
Twojej mamie potrzebna bylaby napewno pomoc lekarska i
psychologiczna chocby ze wzgledu na ciebie, aby wesprzec matke.
Ale z jakis jej dobrze znanych powodow nie chce pojsc do lekarza.
Po prostu brak jej zaufania do psychitrii. To dla wielu ludzi
porazka, nawet jezeli wiedza, ze to jest im potrzebne to uwazaja za
porazke zyciowa i nie chca odkryc swoich problemow.

Co zrobic w takiej sytuacji?
Starac sie wzbudzic w niej zaufanie do pomocy lekarza czy
psychologa.
Pzrekonac ja ze tam nikt nie bedzie ja potepial, ocenial ani
krytkowal.Zeby czula sie bezpieczna.
Pewnie jest chora i to nieleczona choroba czyni ja taka.

[mona.blue]

synvilla napisała:

> Respektowac wole dziecka?
> To zalezy jaka ta "wola" jest. Jezeli maly Jasio w wieku 10 lat
> chce napic sie wina,jechac samochodem taty, wrocic do domu po 2 w
> nocy, to tez respektowac jego wole?

Ty tylko udajesz, czy naprawdę lubisz robić ludziom wodę z mózgu?

[honeyandmilk]

Rozumiem cię. Ja też uderzyłam w awanturze swoją córkę. Nie raz.
Jestem spokojną osobą, ale to, co wyprawiała moja córka robiło ze
mnie innego człowieka. Zdolnego do nieznanych mi przedtem zachowań.
Ja nie byłam bita przez mamę, więc nie mam takiego wzorca. Okazało
się, że moja córka brała narkotyki. Minęło wiele lat, córka się
leczy. Relacje między nami są teraz bardzo dobre, pełne ciepła i
zrozumienia. I to z obydwu stron.

[bleblebubu]

To jest jakiś koszmar! 21-letnia córka nazywa matkę - idiotką? To
jest już dorosła osoba i raczej jej zachowanie nie podchodzi pod
fanaberie nastolatki. Bez urazy, ale moim zdaniem jest to
niedorozwinięta emocjonalnie kobieta, bo dziewczynką już nie jest.
Nie popieram "policzka w sklepie", ale na miejscu jej matki
zrobiłabym to samo.

[mona.blue]

Szefa też byś walnęła, jakby nazwał cię idiotką?

[nangaparbat3]

Wiesz co, gdyby córka nazwala mnie "idiotką", pewnie zdumienie odjełoby mi
zdolność reagowania.
I sądzę, ze na okazaniu zdumienia i niedowierzania by sie skończyło, byłaby to
jak na nasza relacje reakcja skuteczna i wystarczajaca.
Natomiast mam glebokie przekonanie, ze bijac ja za to po twarzy jedynie bym
dowiodła, ze ma rację.
To do starszego, bardziej dojrzałego, teoretycznie madrzejszego nalezy wznieść
sie o stopień wyzej, ponad poziom przepychanki.

Mniej trollować.

[naprawdetrzezwy]

To będzie dobry początek.

No, może jeszcze zapytać matkę, dlaczego została wychowana na zwykłego chama.

Do: BAsiaaaa4!!!

[franklin76]

W tej dyskusji jest wiele wątków i jak zwykle niektórzy odbiegają od
sedna sprawy, obrażając się nawzajem walcząc o swoje racje.

Ja mam kilka pytań: ciekawi mnie sytuacja poprzedzająca ten
policzek - tzn. w jakich nastrojach wybrałyście się z córką na te
zakupy? I w jakim celu?
Jak określiłabyś swoje relacje z córką?
Czym córka się zajmuje? Czy i jeśli tak to jakie ma obowiązki domowe?
Czy ma rodzeństwo? jak wyglądają jej relacje z ojcem i z otoczeniem?
jaką jesteś matką - poświęcasz się, jesteś surowa , no jaka?
Bardzo proszę o odpowiedź.
Mam 31 lat i trudno mi powiedzieć jak bym się zachowała w takiej
sytuacji. Uważam że każdemu mogą puścić nerwy - choć rodzicowi nie
powinny!!!
Moja córka ma dopiero 4 lata, obserwując to co się dzieje boję się
co będzie kiedy będzie dorastać i dojrzewać - dzisiaj wychować jest
dużo trudniej.
Trudno porównywać, ale jeśli jestem z nią na zakupach i zaczyna się
źle zachowywać, wychodzimy i już. Zamiast dopuścić do tego że
puszczą nam nerwy, lepiej przerwać całą sytuację i uspokoić się.

Jeszcze jedno - moja mama wychowała mnie sama i jestem jej wdzięczna
za cały trud i bardzo ją kocham i szanuję.
Wydarzyła się jednak dwie sytuacje, których się wstydzę i mimo tego
że zachowałam się wtedy "jak gó..ara", to było to dla mnie i jest
największe chyba upokorzenie, jakiego doznałam i uważam nadal, że to
mama jest winna tych sytuacji.
Jak miałam 15 lat, wybrałam się na wycieczkę rowerową z koleżanką i
spóźniłam się dwie godziny - po prostu odjechałyśmy za daleko,
koleżanka przebiła dętkę i nie zdążyłyśmy wrócić na czas. Mama
bardzo się martwiła, wiem to, ale zanim zdążyłam się wytłumaczyć,
dostałam w twarz - "bo mama odchodziła od zmysłów" i to w obecności
całej rodziny bo akurat była niedziela i przyjechali w odwiedziny.
Do dziś nie wie dlaczego się wtedy spóźniłam - ale ja pamiętam jak
bolało - nie tyle sam policzek, co upokorzenie i słowa, które wtedy
usłyszałam. I to, że w sumie nie bardzo ją obchodziło, gdzie byłam i
co się stało.
Druga sytuacja miała miejsce, kiedy przeżywałam swoją pierwszą
miłość. Miałam 20 lat studiowałam i chciałam spotykać się z
chłopakiem codziennie, ale poza domem, bo w domu mozna było
zwariować - brak tolerancji i totalna kontrola. Chciałam wyjść z
domu, mama staneła w drzwiach i kiedy powiedziałam że i tak wyjdę,
dostałam w twarz tak, że do dziś czuję ten cios. Uciekłam wtedy z
domu. najbardziej bolało to , ze moja mama nie umie mnie słuchać a
ja cokolwiek bym zrobiła, i tak ją rozczaruję. Była w rozpaczy po
stracie męża, totalnie rozbita, nie umiała mi dać ciepła> W zasadzie
nigdy nie byłam z mamą szczera, choć tak bardzo jej potrzebowałam.
Nigdy nie miałam do niej zaufania.
I choć wiem dzisiaj że byłam okropna, to jednak te dwie sytuacje
odczuwam do dziś jako nieusprawiedliwione. I do dziś uważam, że mama
źle zrobiła. I nigdy mnie za to nie przeprosiła.
Dzisiaj nasze relacje są dobre, ale pewne tematy są tabu. Boli np.
fakt że moja mama nie pamięta ile dokładnie miałam lat kiedy zmarł
mój tato...
Moja mama nie umiała i nie umie słuchać...
Z dzieciństwa pamiętam,ze mimo tego że tak się dla mnie poświęcała -
a ja nie umiem sobie przypomnieć kiedy mnie przytulałą...
Przeproś swoją córkę ale poczekaj na jakiś z ruch z jej strony.
i zastanów się czy umiesz jej słuchać?

21 lat pracowałas na to ...

[ewiku]

żeby córka nazwała Cię idiotką...
i obojętnie co powiesz na swoje usprawiedliwienie i zmieni to faktu, że takie
słowa słyszy się tam, gdzie nie ma prawdziwej miłości i zrozumienia...


----------------------------------------------
Wiem co mówię...ale nie mówię... co wiem...

[nalesnikld]

jak na moje skromne oko, córka od dzieciństwa dusi w sobie złe emocje związane z waszymi relacjami, skoro teraz dałas jej w twarz to pewnie i kiedyś się zdarzało, a jest to upokażające więc nie dziwię się jej furii. jak na moje skromne oko, teraz gdy ma już 21 lat czuje że może stawić ci czoła, tej której była uległa wbrew w łasnej woli.