Nie mam już sił

[sarah74]

Mam 34 lata fajnego męża udane dwoje dzieci pracę która daje mi
satysfakcję, z tego co ludzie mówia jestem dosyc atrakcyjną kobietą
i w zasadzie powinnam być szczęśliwa. Niestety wcale nie jestem i z
dnia na dzień jest coraz gorzej. Na nic nie mam siły ani ochoty i
ciagle jestem zmeczona. Nic mnie nie cieszy a swoję frustrację
wyładowuję na rodzinie która jest Bogu ducha winna. I nie sa to
problemy o podłożu zdrowotnym bo po wizytach u kilku lekarzy z
medycznego punktu widzenia jestem zdrowa jak ryba. Zastanawiam się
czy to monotonia życia codziennego tak mnie przygnębia? Czy kobiecie
w moim wieku po 12 latach małżeństwa może aż tak walic na dekiel.
czy jest jakaś rada na to ? Czy są kobiety o podobnych problemach ?

Nie musi tak być, ale może...

[jackulus]

...Ci czegoś brakuje ? :-))

Bardzo często wi(e)dziemy życie jedynie w dwóch wymiarach -
fizycznym i (da Bóg ;-)) umysłowym. Zdarza się, że to nie wystarcza -
ponieważ istnieje jeszcze trzeci wymiar: duchowy.

Sama myśl o tym, że mąż, dzieci, mieszkanie i dobra praca nie
wystarczą, wydaje się nam kuriozalna - jest to do tego stopnia
zakodowany stereotyp. A przecież taka (głupia) nie jest...

Jeśli podpadasz pod ten przypadek ;-), możesz sobie tylko
pogratulować. Scenariuszy na radość z życia możesz mieć bez liku...

:-)))

[sarah74]

Wielokrotnie próbowałam zdefiniować to "Cos"czego być może mi
brakuje powodujące u mnie ten stan. Niestety nie potrafie tego
nazwać. Stabilizacja, brak tzw. "porywów serca", niepewności co
przyniesie przyszłość wyraźnie mi nie służy. Kazdy nastepny dzień
podobny jest do poprzedniego i sprawia że pustka w duszy jest coraz
większa

[nangaparbat3]

Chyba tylko pozostaje Ci psychoterapeuta. Bo to albo depresja, albo nie wiesz
sama, kim jesteś, do czego sie nadajesz, czego pragniesz. A najpewniej to obie
te rzeczy naraz.
Oprócz terapeuty pomaga jeszcze regularna aktywność fizyczna, najlepiej
codzienna, najlepiej na powietrzu. Serio.

[sarah74]

brałam prze pewien czas leki ale to nie rozwiązało problemy wrecz
przeciwnie byłam jeszcze bardziej zdołowana bo przytłumiały one
zdolność jasnego myślenia prez co byłam juz całkiem nie do
wytrzymania. A na kozetce jakiegoś konowała to jakoś się nie widzę

[jackulus]

Taka jest natura człowieka, że brakuje mu tego, czego aktualnie nie
posiada. Tobie, zazdrościć będą osoby o "rozchwianej" codzienności.
Dlatego (nie od dzisiaj ;-) ) wiadomo, że najlepsza jest równowaga...

Jeśli chodzi o Twój konkretny przypadek, to mam wrażenie, że akurat
niepewność, bardzo łatwo sobie zafundować ;-), w drugą stronę z
reguły trudniej się przemieścić - ale to tak trochę żartem mówię.

Trudno jest dawać uniwersalne rady, one często nic nie znaczą. Ale
poznawaj siebie - są na to sposoby. Prawdopodobnie nie wiesz jeszcze
wszystkiego. Odrzucaj schematy w których funkcjonujesz od lat i
próbuj spojrzeć na siebie i świat od nowa. Daj sobie na to czas i
możliwości.

Widziałem powyżej radę o tym, aby być aktywną fizycznie - to święta
prawda. Zadziwiające jest, jak w naszej kulturze oddziela się
fizyczność od całej reszty osobowości. Ciało ew. jesteśmy skłonni
wykorzystywać dla swojej przyjemości (która często rozmija się z
przyjemnością dla ciała), ale żeby już zrobić coś dla niego, to nie -
najczęściej kosztuje to wysiłek i w tym momencie pies zostaje
pogrzebany. Jedynie widzenie nas jako całości, dbanie o ciało, głowę
i ducha daje kompletność/zadowolenie/szczęście - wszystko jedno jak
to nazwiemy. Innej drogi nie ma, choćbyśmy nie wiem jak mocno
chcieli się oszukać...

Ogromnie dużo daje dawanie. Dawanie innym i to nie tylko mężowi (nie
zrozum mnie źle ;-)) i dzieciom - to super ważne, ale to dosyć
hermetyczny układ. Kiedyś słyszałem cudną radę: "Jeśli już
kompletnie nic ci się nie chce, jeśli masz wszystiego dość i/czy
masz ochotę ze sobą skończyć, podejdź do pierwszej lepszej osoby i
zapytaj, czy możesz jej jakoś pomóc.". To prawda, ta rada skutkuje -
pojawia się sens i moc w Twoim życiu.

Ale od ogółu do szczegółu daleka droga - trudno z taką wiedzą jaką
dysponujemy, poradzić Ci dokładniej...

No i nie martw się - wszystko będzie dobrze ! :-))

Aha, jeszcze jedno: nie daj się zwieść, że "porywy serca" załatwią
sprawę. Jeśli masz tu na myśli wyostrzenie relacji damsko-męskich,
które po latach małżeństwa mogą nieco złagodnieć :-), to nie idź tą
drogą. Smak życia nie jest ukryty w emocjach, towarzyszących
poznaniu nowej osoby, czy pieknej skądinad, początkowej fazie
związku z mężczyzną...

[sarah74]

Bardzo dużo potrzebnej mi madrości życiowej i ciepła płynie z tego
co piszesz. Pomaganie innym faktycznie daje mi duża satysfakcję.
Więcej.. całe moje dorosłe zycie skoncentrowane było na potrzebach
innych (mama dzieci mąż) że gdzieś w tym wszystkim zgubiłam siebie.
I teraz gdy wszystko jest w miarę poukładane zdałam sobie sprawę że
nie wiem czego ja chce kim jestem.A co do fizyczności to jest ona
dla mnie ważna i pomimo problemów które siedza w mojej głowie to co
jest na zewnatrz wielu określa to jako atrakcyjne. Na emocje przed
którymi ostrzegasz nie czekam bo jestem z natury istotą
monogamiczną. Tylko czasem marzy mi się zeby zobaczyć ten błysk w
jego oku na mój widok)

[jackulus]

Swiadomość, to klucz do wszystkiego (a'propos Twojej świadomości
tego, co się dzieje). To początek i koniec, a więc jesteś na dobrej
drodze. To w zasadzie chciałem jeszcze dorzucić... :-)).

Ale skoro już zacząłem kolejny wpis... ;-). To jeszcze słówko.

Pomoc innym, o której mówimy, jest dosyć skomplikowana i czasami
niebezpieczna. W ogromnej mierze przypadków, potrzebna jest tylko
wędka, a my zazwyczaj dajemy rybę (dzieciom, mężom, mamom, etc),
urabiając ręce po łokcie, a co gorsza, nie pozwalając na porażki i
posmakowanie bólu (choćby odrobinę i tylko od czasu do czasu) swoim
bliskim. A życie składa się z pełnego zestawu kolorów... Dlatego
umiejętność pomagania jest wielką sztuką. Trudną sztuką. Właściwie
wykorzystywana, jest rzeczywiście cudem...

Warto również mieć na uwadze truizm, który niemal wszyscy
powtarzamy, ale którego jakże często nie rozumiemy. Prawdziwie
możemy komuś pomóc tylko wtedy, gdy sami ze sobą, wszystkie sprawy
mamy "uregulowane". Jak często, pomoc innym, jest ucieczką, przed
zajęciem się sobą. To czasami trudniejsze i do tego "takie
egoistyczne". Zatem pomagamy innym, ale jeśli pominęliśmy w tej
pomocy siebie, musimy jeszcze z drogi zawrócić.

Jeszcze jedna rzecz, z tego co napisałaś, zwróciła moją uwagę: "to
co jest na zewnątrz, wielu określa jako atrakcyjne" - w kontekście
dbania o ciało. To oczywiście piękne, że jesteś atrakcyjną kobietą i
tak niech już pozostanie :-). Ale w naszej fizyczności, tak jak i w
całym naszym świecie, nie jest ważne to co na zewnątrz, ale to co w
środku. A więc dbałość o to co jemy, jak jemy, jak odpoczywamy, jak
się ruszamy, ile pracy i wysiłku w nasze ciała wkładamy. Wszędzie
ważna jest jakość, szczególnie w naszej coraz bardziej zwariowanej
rzeczywistości. Wszystko, co się w nas dzieje, ma później
przełożenie na psychikę, w drugą stronę oczywiście też. Zatem jest o
co się troszczyć... :-).

Pracuj nad swoim wnętrzem, wtedy bez żadnego wysiłku piękne
pozostanie również opakowanie... i nie spostrzeżesz się nawet, kiedy
znowu zaczniesz widzieć ten błysk w oku...

:-))

[nangaparbat3]

Wydaje mi się, ze czym innym jest skoncentrowanie swego zycia na zaspokajaniu
potrzeb najblizszej rodziny, czym innym pomaganie, o którym pisze Jackulus.
Rodzina chyba jednak powinna dzielić się obowiazkami, pomagac sobie nawzajem,
moze bez szczegolowego rozliczania "kto komu ile", ale w miarę symetrycznie.
Nawet Matka Teresa nie opiekowala sie bliskimi, a obcymi ludźmi - nie wiem
dlaczego tak jest, ale wlaśnie pomoc obcym, ludźiom wobec których nie mamy tak
wielkich (w tym emocjonalnych) zobowiazań jak wobec rodziców, dzieci, męża -
daje radośc i satysfakcje. I siły, zeby opiekowac sie tymi z rodziny.

[sarah74]

Pocieszm się czasami ze jedyną zaletą tego mojego pokręcenia jest to
że jestem go świadoma. Znam bowiem osoby które przez coś takiego
zboczyły na bardzo niebezpieczną i krętą ścieżkę.

Analiza konieczna

[psychoguru]

Konieczna bylaby pelna analiza twojej sytuacji
zyciowej. Bez tego nie mozna ustalic czy podane
objawy to wynik braku higieny psychicznej w
postaci pozbawienia pelnego relaksu i wypoczynku
czy tez objaw nadchodzacego uderzenia powaznej
depresji.

pustka

[solaris_38]

dawniej istota wszystkiego było przetrwać i zapewnić byt potomstwu

teraz pojawia sie pusta przestrzeń
prawdziwa głęboka
pustka

ona zawsze była
ale nie przerażała i nie denerwowała
bo nie było jej w zamieszaniu walki o przetrwanie zobaczyć

teraz widać

teraz człowiek staje nagi wobec pustki
na która jedyną ludzką odpowiedzią jest kreacja
coś trzeba tworzyć

nie wystarczy tworzyć domu i bawić sie w urządzanie domku Simpsów

tu chodzi o rzeczy zasadnicze
o sens
o całośc


żadne emocje nałogi uczucia tego nie zaspokoją

to jest święta przestrzeń

od tego czym ludzie ją wypełnią zależy jakim będziemy społeczeństwem
czy będziemy mieć WSPóLNE SERCE

i nie chodzi o to żeby być malarzem i żeby każdy miał zdolność do kreacji
artystycznych w sensie sztuki

tu chodzi o kreowanie własnego życia JAKO świadomego ELEMENTU CAłOSCI

chodzi też o to JAKIMI widzą nas dzieci

czy pokazujemy im tylko dbanie o dobra materialne i konsumpcję dóbr
materialnych i sztuki (to tez konsumpcja)
czy te pokazujemy jeszcze ze można i warto angażować swoją energię w sprawy
przekraczające dobrobyt jednostki

ina sprawa ze zcasem także depresja pomaga to zobaczyć a także wielkie
zmęczenie i znużenie

zatem nie wiem czy nie potrzebujesz odpoczynku lub leczenia
ale jest możliwe że jest możliwe i potrzebujesz stać sie kimś więcej niż zjadacz

[mona.blue]

Zadbaj o siebie, o zaspokojenie swoich potrzeb, bez tego trudno
będzie Ci być szzęśliwą.

[milika60]

Przestań szanować pieniądze. Nic tak nie niszczy uczuć jak walka o
status prezentacji w danym środowisku. Kasa jest ważna, to fakt. Ale
trzeba z niej korzystać dla siebie nie na pokaz. Dzieci do babci lub
tam gdzie będą bezpieczne. Wyjąć kasę z konta i pofrunąć na dziką
przygodę we dwoje. 12 lat to dużo. Ale te pozostałe to jeszcze
więcej. A warto "zestarzeć się razem".