Kochani - jeszcze raz

[nangaparbat3]

spędziłam dzisiaj kilka godzin w poczekalni u onkologa (od razu mówię, że ze
mną wszystko OK). Siedziało tam kilka pań, w przedziale 30+ - 50+, większość
bierze chemię, dwie czekały na operację. Jedna, 24, ma czteroletnią córeczkę i
przerzuty do nerki.
Taki dzień ustawia sprawy na swoim miejscu, pokazuje, co ważne, a co tylko
wydaje się ważne.
Chciałam w związku z tym napisać kilka truizmów, które zazwyczaj gdzieś sie gubią:
że dopóki żyjemy, wszystko się jeszcze może zdarzyć
że życie po każdym z nas prędzej czy później zdrowo się przejedzie
że każdy zasługuje na współczucie, także ci, którzy skrzywdzili tych, którym
współczujemy
ktoś miał kiedyś taką sygnaturkę (cytuję z pamięci, na pewno przekręcam): Bądź
dobry, każdy, kogo spotykasz, prowadzi ciężki bój.
Umieszczę ten tekst na wszystkich forach, na jakich bywam - jeśli ktoś natknie
sie na niego więcej niż raz, przepraszam.
We Wrocławiu jest teraz cudowny bezwietrzny wieczór.
Życzę Wam dobrej nocy i wiele szczęścia w życiu
nanga

[fale_morskie]

Wiadomo, że trzeba współczuć krzywdzicielom, bo nie koniecznie
otrzymają to od ofiar i ich bliskich (od których nie można wymagać
takich poświęceń). Jednak, nikogo złe doświadczenia nie tłumaczą od
niszczenia niewinnych. Osoba, która została zmiżdżona przez kogoś,
resztę sił wykorzystuje do walki o siebie i zabicia bólu, który się
odnawia jak rak.
Pozdrawiam.

[shangri.la]

Właściwy wymiar życia sprowadza się do jego wielowymiarowości.
Jest czas na radosć i czas na smutek a Ci, którzy sądza, że ich osobista egzystencja upłynie w błogiej beztrosce, sa w błędzie.
Czy jednak należy martwić się na zapas? Znamy takie hipohondryczne postawy i nikt rozsądny ich nie pochwali.
Cudze cierpienie, walkę o życie należy traktować z szacunkiem , tak jak cieszyć się trzeba z czyjejś radości, ale trzeba też umieć zachować dystans.
Tak się składa, że my, Polacy o wiele łatwiej się wzruszamy czyimś nieszcześciem , niż jestemy zdolni podzielać jego radość.
Ot, taka natura społeczeństwa wyrosłego na łzach i bólu....

[fale_morskie]

Ja bardzo współczuję cierpiącym i lubię ludzi, którym się wiedzie.
Ale, ich szczęście podzielam psychicznie (gratuluję im). Za to, nie
poszłabym świętować z kimś sukcesu, bo uważam, że skoro mu się
wiedzie, to sobie poradzi i nie potrzebuje pomocy, więc mogę się
zająć sobą i swoimi problemami. Ja jestem taka, typowa "na złe" :)

[nangaparbat3]

Shangri, widac źle to napisałam - zupełnie nie szlo mi o martwienie sie na
zapas, dokładnie na odwrót.

[jan_stereo]

nangaparbat3 napisała:

spędziłam dzisiaj kilka godzin w poczekalni u onkologa (od razu mówię, że ze mną wszystko OK). Siedziało tam kilka pań, w przedziale 30+ - 50+, większość bierze chemię, dwie czekały na operację. Jedna, 24,.....

To bardzo ciekawe, a jak zakwalifikowalas te 24-letnia do przedzialu 30+ - 50+ ?

[nangaparbat3]

Tylko jedna była przed 30, i przyszła późno, kiedy tamte juz poszły, to sie
odbywało jakby w dwoch odslonach, dlatego tak napisałam. Ależ Ty dociekliwy jesteś!

[elfi13]

Bardzo pięknie to ubrałaś w słowa...
Bywają czasem takie zdarzenia że zupełnie wszystko Nam się przewartościowuję...
Nie chcę przegapić żadnej chwili w moim życiu..

A wrocław..był moim miejsce...gdzie znajdowałam ukojenie duszy...
Teraz mam zupełnie inne spojrzenie na wiele kwesti..

Także życzę wszystkim aby częściej myśleli sercem.....to dość istotne..

Dobranoc..

Eve

[shangri.la]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=529&w=69922696&a=69922696
Mam nadzieję, że autor/autorka tego postu na innym forum nie ma nic przeciwko zaprezentowaniu jego/jej dramatycznego tekstu.
Chciałam Wam tylko uzmysłowić, że nie tylko nowotwory zbierają żniwo śmierci a wcześniej bolesnego konania(!)

[lozanka]

shangri.la bardzo pięknie, ale co jak ktoś nie mam marzeń? czy nadal sens
istnienia jest tak wyrazisty? jak żyć kiedy człowiek nie ma celu a co za tym
idzie marzeń, pasji, motywacji? czy można je znaleźć na siłę, czy można czekać
nie wiadomo ile aż same się pojawiają? Skąd wykrzesać energię na ich
poszukiwanie? to koło zamknięte...

[shangri.la]

Ten post z linku napisała osoba w głębokiej depresji. To stan , w którym nie istnieją marzenia, bo każde JURTO jest tylko jeszcze jednym, kolejnym dniem koszmaru bez końca.
Pomijając depresję, każdy JAKIEŚ marzenia ma.
Duże , małe nierealne, albo całkiem przyziemne.....
Pomyśl o takich drobiazgach, które uprzyjemniły by Ci życie;)
Trzymaj się i nie daj jesiennym smutkom:))))