nie potrafię wyfrunąć z rodzinnego gniazda

[shiroiwine]

Chodzi o to, że mimo odpowiedniego wieku (trzydziestka) nadal
mieszkam z rodzicami. Jestem od nich uzależniona psychicznie,
duchowo, fizycznie (finansowo- niezależna - pracuję).
Już dawno powinnam żyć samodzielnie albo z własną rodziną
(mężem/partnerem dziećmi) jednak wciąż tkwię przy matce i ojcu z
własnej woli. Kilka razy próbowałam się usamodzielnić. Wyprowadzałam
się, wyjeżdżałam za granicę bliżej i dalej, żeby właśnie żyć własnym
życiem jak wszyscy normalni dorośli ludzie, ale tęskonota zawsze
zwyciężała i wracałam do domu, do bliskich. Rodzice bardzo mnie
kochają i są bardzo w stosunku do mnie opiekuńczy co nie ułatwia
całej sprawy. Czasem niby żartem powiedzą coś o zamążpójściu ale
specjalnie nie naciskają, a mi też jakoś specjalnie na tym nie
zależy. Nikogo nie szukam - nie czuję przymusu ani ciśnienia. Może
jestem niedojrzała emocjonalnie, niedorosła wewnętrznie. Nie wiem.

Oczywiście chcę mieszkać i żyć osobno. Bywa ostatnio - nawet często-
że obecność rodziny drażni mnie i mam już takiej sytuacji dosyć.
Jednak jakaś siła trzyma mnie przy nich. Ciągle odwlekam to co
powinnam uczynić już od dawna. Odciąć pępowinę. Tylko jak to zrobić?

Jeżeli gdzieś wyjechać - to blisko, tak żeby w każdej chwili móc
przyjechać i być na miejscu gdyby mnie potrzebowali albo ja ich?
A może postąpić wręcz odwrotnie - wyjechać jak najdalej, żeby w
końcu być zdaną tylko na siebie i odzwyczaić się od rodziców. Ale
boję się, że przy pierwszych trudnościach nie wytrzymam i wrócę.

Czy ktoś miał lub ma podobną sytuację. Jak problem rozwiązaliście?

[solaris_38]

niestety o wszystko mozęsz pytać tylko nei o samodzielnośc

ona jest jak próg kóry SAMA musisz pzreskoczyć

dopiero keidy sama odkryjesz że jesteś gotowa
wychodzisz i wicej nei wracasz do statusu dziecka wraz z całą jego czułoscią i
bezpieczeństwem

idziesz na mróz samotność i wyzwania na próby i błędy

ale nigdy nie chcesz wrócić w przeszłość ani nei pozwalasz rodzicom pozostać
wiecznymi rodzicami dzieciątka które nie dojrzało do mrozu i samotności
samodzielności

a poza tym

oprócz mrozów i samotności sa też słońce i obecność
ale już nei opiekuńczego rodzica
lecz zawsze nieco drapieżnego partnera
i wymagających dzieci które biorą tak jak ty kiedyś brałaś

ale nie musisz tego robić
nie każdy musi być dojrzały do samotności i niezależności i dawania

jeśli jednak tego zapragniesz
nei będziesz pytać jak to sie robi
bo każdy robi to inaczej i każdemu idzie to z wnętrza jak płciowy zew

[shiroiwine]

Oczywiście, zdaję sobię sprawę z tego, że sama muszę sobie z tym
poradzić.

Dodam tylko jeszcze, że poza tęskonotą za rodzicami, która z czasem
by się zmniejszyła - męczą mnie myśli, że jak się wyprowadzę gdzieś
daleko to rodzice będąc starszymi ludźmi nie poradzą sobie beze
mnie. Że mam obowiązek pomimo wszystko być w pobliżu i pomagać im w
każdej chwili.

Z drugiej strony to, że dali mi życie, wychowali mnie najlepiej jak
potrafili nie znaczy jeszcze, że muszę się dla nich poświęcać. Każdy
przecież jest niezależną istotą i żyje się przede wszystkim dla
siebie.

Ciągnie mnie do świata, gdzieś daleko w nieznane ale jak sobie
pomyślę, że rodzice sami tu w tym kraju zostaną to robi mi się
przykro. Tym bardziej, że mój brat mieszka za granicą i też za
szybko nie wróci.

I tak się ciągle biję z własnymi myślami, przez co stoję w miejscu.

Dlatego jestem ciekawa doświadczeń innych osób, które miały podobną
sytuacje. Co zrobiły, jak radziły sobie z własnymi uczuciami.

[solaris_38]

"opuścisz ojca swego i matkę swoją"opieka nad rodzicami nie powinna zasadniczo
być twoim celem
ale możesz wybrać inaczej
byleś była zadowlona

w każdym razie jak będziesz służyć kliku Panom żadnego nei zadowolisz

[markus.kembi]

Mnie przy rodzicach i przy mieszkaniu trzyma nie żadna więź ani "uzależnienie psychiczno-duchowe" ale coś innego. Kilka czynników. Być może trochę wygoda i po prostu przyzwyczajenie - nie muszę płacić za czynsz, skoro mam swój kąt za darmo. Tu czeka zawsze na mnie średnio wygodne łóżko we w sam raz dużym pokoju o ścianach, które (tak samo jak meble) sam malowałem na kolor, który sam dobrałem (wcześniej było jeszcze wiele dni gipsowania) i podłodze własnoręcznie wyłożonej bardzo ładnymi a przy tym wyjątkowo tanimi panelami. Tu mam komputer z dostępem do internetu, od którego (zarówno internetu, jak i zawartości komputera, w szczególności muzyki) się trochę uzależniłem. Ale najważniejsza rzecz - gdybym to wszystko rzucił i wyjechał do innego miasta, byłbym zupełnie sam. Nie mógłbym liczyć na niczyją pomoc, nie byłoby nikogo, kto przynajmniej starałby się mnie zrozumieć, a mogłoby nawet zdarzyć się tak, że przez dłuższy czas nie miałbym z kim porozmawiać.

Z rodzicami byłem skłócony przez 25 lat swojego życia (dopiero od stosunkowo niedawna jest w miarę dobrze), ale tak naprawdę tylko ich mam. Mam dość trudny charakter, zdaję sobie sprawę, że ciężko ze mną wytrzymać pod jednym dachem, ale oni jakoś wytrzymują (może dlatego, że nie są pod tym względem dużo lepsi) i przyzwyczaili się po prostu do moich nawyków. A co we mnie jest najtrudniejsze? Już od wieku wczesnomłodzieńczego jestem przewrażliwiony na punkcie niezależności. Wygląda to na przykład tak: wychodzę, jeśli matka spyta mnie dokąd idę, to od razu zaczynam się trochę wściekać i przy dalszych naciskach wybucham złością. Zachowałem stosunkowo dużą niezależność od rodziców, bywały takie okresy, że byłem,a przynajmniej starałem się być jak po prostu sublokator, ale zdałem sobie sprawę, że to już za duży odchył. Oni zrozumieli, że moje długie przebywanie na bezrobociu wynika z nieróbstwa i lenistwa a samotność - z tego, że sam się izoluję od ludzi (to bardzo bolało, gdy w kłótniach matka mi to wypominała, używając z pogardą słowa "odludek"), ja zdałem sobie sprawę, że oni zawsze chcieli dla mnie dobrze, tylko niezrozumienie i różnica charakterów sprawiały, że wychodziło inaczej. Musiałem się od nowa nauczyć tu żyć. To tak, jak z więźniami, którzy są skazani na współosadzonych i muszą się nauczyć mieszkać wspólnie pod jedną celą. I tak samo ja jestem skazany na rodziców a oni, niestety, na mnie (takiego syna zrobili i wychowali, to niech teraz za karę z nim mieszkają ;-). Żeby się wyprowadzić, musiałbym najpierw znaleźć pracę, spłacić kredyt i uzyskać niezależność finansową, a na realizację tego w najbliższych latach się nie zanosi.

[markus.kembi]

markus.kembi napisał:

> Oni zrozumieli, że moje długie przebywanie n
> a bezrobociu wynika z nieróbstwa
____________________________

Błąd - dopiero teraz zauważyłem. Powinno być:
"Oni zrozumieli, że moje długie przebywanie na bezrobociu nie wynika z nieróbstwa". To znaczy wcześniej tak to odbierali, aż zrozumieli, że tak nie jest.

A skad jest?

[psychoguru]

markus.kembi napisał:

> Błąd - dopiero teraz zauważyłem. Powinno
być:
> "Oni zrozumieli, że moje długie
przebywanie na bezrobociu nie wynika z
nieróbst
> wa". To znaczy wcześniej tak to odbierali,
aż zrozumieli, że tak nie jest.

To jest trudno zrozumiec a wlasciwie nie da
sie zrozumiec.

Wyfrunąć z kims

[psychoguru]

shiroiwine napisała:

> Chodzi o to, że mimo odpowiedniego wieku
(trzydziestka) nadal
> mieszkam z rodzicami. Jestem od nich
uzależniona psychicznie,
> duchowo, fizycznie (finansowo- niezależna -
pracuję).
> Już dawno powinnam żyć samodzielnie albo z
własną rodziną
> (mężem/partnerem dziećmi) jednak wciąż
tkwię przy matce i ojcu z
> własnej woli.
>...
> Czy ktoś miał lub ma podobną sytuację. Jak
problem rozwiązaliście?

Problem wydaje sie tkwic gdzie indziej.

Normalnie jest tak ze ludzie ktorzy maja
nawet absolutnie doskonale warunki w
rodzinnym domu w koncu nawiazuja zwiazki i
chec bycia z partnerem przewaza nad
wszystkim innym.

Poniewaz nie piszesz nic o swoich zwiazkach
wiec nasuwa sie wniosek ze tu jest byc moze
sedno sprawy.

Byc moze twoje dotychczasowe portfolio
zwiazkow jest bardzo ograniczone lub jest
negatywne? Wtedy byloby pytanie jakie moga
byc tego powody. Powodow oczywiscie moze byc
bardzo wiele i nie da sie ich ustalic bez
analizy historii zycia i profilu osobowosci.

[olejowy.bogacz]

Starzy cie uzaleznili, obezwladnili nie wychowali. Masz majtki,serce
i mozg i wszystkie komory pelne strachu przed staruszkami przed
zyciem. I o to chodzilo. Ty chcesz ich bronic i im pomagac i komu
jeszcze? Bardzo sie wzruszylem ta bajeczka, w rzeczywistowsci dramat
i horror i twoje zasrane zycie. Prawie 100 procent polskiego
katolandu w takie sciemy wierzy i propaguje.

fruwam 2 lata

[mruff]

Mieszkałam w akademiku 3 lata. Poczułam co to znaczy mieszkać bez
rodziców i nie wyobrażałam sobie powrotu pod ich dach. Podobnie moi
znajomi z akademika.
Zaraz po studiach wyjechałam 500 km od domu rodzinnego. Byłam z
facetem, ale nie dla niego wyjechałam. Dla MOŻLIWOŚCI życia bez
rodziców.
Od 1,5 roku jestem sama. Praca, dom, zakupy, pranie,sprzątanie.
NMikogo bliskiego w promieniu 500km.
Nie jest lekko ale to jest właśnie prawdziwe życie.
Znam tych co mieszkają z rodzicami-są dużo w tyle:myślowo,
zaradnie,emocjonalnie itd.

[shiroiwine]

I po co ten arogancki i zjadliwy ton? Po części masz rację ale czy
musisz to komentować na typowo polsko-kaczokatolicką modłę. Właśnie
tacy ludzie sprawiają, że inni z tego kraju uciekają.
I do Twojej wiadomości. Ja i moja cała rodzina jesteśmy ateistami.
Od religii i kościoła trzymamy sie z dala.
Reszty nie chce mi się komentować.

[shiroiwine]

To było skierowane oczywiście do olejowego bogacza.

Co do reszty wypowiedzi dziękuję bardzo. Dają do myślenia.
- Może moje ociąganie z wyprowadzeniem się na stałe od rodziców
wynika z tego, że jeszcze nie znalazłam człowieka,z którym bym
chciała się związać.
- Może dlatego, że w dużym stopniu jest to wygodne chodzi o warunki
życia. Wszystko już jest.

Chcę tylko podkreślić, że rodzice do niczego mnie nie zmuszają. Nie
wymuszają na mnie żadnych obietnic i zobowiązań, że pomogę im na
starość itp. rzeczy. Jest wręcz odwrotnie. Sugerują mi, żebym gdzieś
jechała, coś zrobiła, ułożyła sobie samodzielne życie. Ale nie jest
to z ich strony nachalne. Może to i źle.

[fruzia34]

A może wcale nie ma jednego przepisu na szczęśliwe życie? Może, jak
wiele osób na tym świecie, lubisz żyć w rodzinie wielopokoleniowej?
Czy musisz konformistycznie dostosowywać się do mody na samotne
mieszkanie?
A moze po prostu masz fajnych rodziców, dobrych przyjaciół, z
którymi nie ma o co się wadzić? Może są interesujący w rozmowie,
dyskretni i szanują twoją niezależność? Może są po prostu świetnymi
współlokatorami i nie ma sensu wymieniać ich na uciążliwe
niespokrewnione osoby?..
Jak ma się dom ze zdrowymi relacjami, gdzie każdy, kto dorosły, jest
wolny i panują partnerskie stosunki, zamiast na siłę brnać w
poprawność mieszkania samotnie lub z rówieśnikami - można po prostu
docenić, że los nam dał "na wejściu" dobre towarzystwo...

[renkaforever]

Chyba jeszcze nie dojrzalas do wyprowadzenia sie. Pamietam siebie w wieku
dwudziestu paru lat,ja wowczas bardzo chcialam zalozyc swoja rodzine. Nie
interesowaly mnie juz rozne atrakcje zycia samotnej, atrakcyjnej dziewczyny i
mimowolnie kontrolujace "spojrzenia" po powrocie do domu, a takze, faktycznie
potrzebowalam wiecej wolnosci, takiej wlasnej, niczym skrepowanej, bo chcialam
zyc w "stadzie", ale moim wlasnym, takim, ktore sama stworze, ktorym bede sie
opiekowac i ktore tak bede ksztaltowac, aby mnie potrzebowalo i kochalo.
Napatoczyl mi sie wowczas chlopina, ktory myslal podobnie i tak sie razem
wloczymy po tym swiecie juz ponad trzydziesci lat.Stado sie rozroslo i
poszczegolni "czlonkowie" hoduja juz swoje "stada". Ja sie specjalnie nie wtracam :)

Paleta przyczyn

[psychoguru]

shiroiwine napisała:

> - Może moje ociąganie z wyprowadzeniem się
na stałe od rodziców
> wynika z tego, że jeszcze nie znalazłam
człowieka,z którym bym
> chciała się związać.
> - Może dlatego, że w dużym stopniu jest to
wygodne chodzi o warunki
> życia. Wszystko już jest.

Istotnie jest tu mozliwa kombinacja kilku
czynnikow.

Ale pytanie dlaczego nie "znalazlas" nikogo
do wspolnego zycia wydaje sie bardziej
istotne od tego dlaczego jestes ciagle z
rodzicami. Zeby na to pytanie odpowiedziec
nalezaloby przeanalizowac historie zycia i
profil osobowosci. Moze byc bardzo wiele
powodow dlaczego tak jest, przykladowo:
niska samoocena i postawa lekowa ("faceci sa
niebezpieczni", "zwiazki to duze ryzyko"),
nierealne oczekiwania ("facet musi miec
urode aktora, mozg profesora i portfel
bankiera"), negatywne doswiadczenia ze
zwiazkami, niski poziom popedu seksualnego
zwiazany z poziomem hormonow, mieszana
orientacja seksualna (nie 100% hetero a np.
70%), osobowosc silnie introwertyczna
("najlepiej czuje sie w swoim wlasnym
towarzystwie"), ogolnie niska dynamika
zyciowa i mala aktywnosc ("najbardziej lubie
spanie"). I tak dalej, i tak dalej.

Wazne jest jednak ze ten problem trafia do
twojej swiadomosci. Oznacza to ze
podswiadomy system planowania aktywnosci
zyciowej w twoim mozgu dziala w kierunku
wypracowania jakiejs strategii na dluzsza
mete. No bo jest problem jak twoje zycie
bedzie wygladalo jesli nic sie by nie
zmienilo: za 10 lat, 15 lat, 20 lat?
Pomieszkiwanie z rodzicami zmienialoby sie
wtedy od smutnego do zalosnego po tragiczne,
w miedzyczasie prawie pewny bylby powazny
kryzys psychiczny. Z tego punktu widzenia
zmiana staje sie absolutnie konieczna jesli
jestes juz w okolicach 30. I najlepszym,
mozna sadzic niezbednym, pierwszym krokiem
bylaby wyprowadzka od rodzicow na swoje.

[kamilatko]

dobrze napisałeś ale w sumie to de facto nie jej wina takie trzymanie pod złotym baldachimem a dziewczyna 30 i co rzadnego patrnera sexu nic? brrr co ona robiła, nie ma nikogo tylko mamamusia i tatuś za raczke beda prowadzic ciagle..

[rlena]

Twoi rodzice maja pewnie ten sam problem co ty. Ich opiekuncza
(nadopiekuncza?) postawa nie pomaga ci w ogole. Jednak, bez wzgledu
na to jak oni postepuja, ty powinnas zyc wlasnym zyciem. Trzydziesci
lat to sporo, uplyw czasu dziala na twoja niekorzysc - bedzi eCi
coraz trudniej odejsc. Nie wyobrazasz sobie jaka satysfakcja plynie
z zycia osobno. Tego nie da sie z niczym porownac, z zadnym
ciepelkiem,czy goraca zupa czekajaca na ciebie. Dlatego
napisalam,ze twoi rodzice musza miec podobny problem co ty. Gdyby
zaufali zyciu, i wiedzieli jakie to wspaniale w pelni samodzielnie
dokonywac wyborow, uczyc sie na wlasnych bedach, wzrastac...
wyrzuciliby cie z domu!

[bella1978]

Nie potrafie sobie nawet wyobrazic mieszkania z rodzicami... Wyfrunelam w wieku
23 lat, i to jeszcze calkiem daleko - wlasciwie bylo to nieco ekstremalne - i
probowalam wrocic po roku, ale wytrzymalam tylko 3 miesiace... 'Na swoim'
mieszkam juz od szesciu lat - i wiekszosc tego czasu bylam zdana tylko na siebie
i bywalo ciezko czasami ale sie zacielam i nie wrocilam do rodzicow. Teraz mam
swoja rodzine. Moj brat mieszka ciagle w domu rodzinnym, jest niewiele mlodszy
ode mnie. Mam kolezanke w moim wieku, ktora po kilku latach pobytu poza domem,
wrocila do rodzicow. Ma prace ale nie szuka nawet mozliwosci zamieszkania
osobno. Moze jak kogos spotka w celu zalozenia rodziny ale na razie nie...
Uwazam ze w pewnym momencie powinno sie 'przeciac pepowine' - nic nie zastapi
niezaleznosci, mozliwosci bycia na swoim i samodecydowania... Powodzenia.

[laurijka]

Ciesze sie z tego watku. Mam tak samo. Najpierw bylo wygodnie, potem
byl to jakis "stan rzeczy", coraz mniej przeze mnie akceptowany,
teraz jestem na skraju podlamania psychicznego. Jutro zaczynam
psychoterapie, bo wydaje mi sie, ze moja, tak silna - moze podobnie
jak i u Ciebie - zaleznosc psychiczna od rodzicow wynika z czegos
glebszego, ukrytego i nmie da sie zbyc rada typu "zle ci, to sie
wyprowadz".
Nie wiem, jak u Ciebie jest z partnerami. Moi wybierani byli nigdy
nie w celu doprowadzenia ich do oltarza (moze jednak jestem
introwertyczka?, jak pisze psychoguru, czesto powtarzalam, ze samej
mi najlepiej)... Ostatnio duzo zastanawiam sie nad tym - z cala
pewnoscia wybieralam takich, o ktorych myslalam, ze nie beda sie
chcieli powaznie ze mna wiazac. Jednak pojawialo sie "cisnienie" z
ich strony, by zamieszkac razem, wtedy uciekalam jak najdalej.
No i "uciekalam", kiedy sie tylko dalo, z domu - na tygodnie,
miesiace, lata. Ale znow tu jestem.
Przepraszam za chaos wypowiedzi, ale jestem od kilka dni w totalnym
dolku. Jutro u psychoteraupety powiem: mam ponad 30 lat, zawsze
nieodpowiednich partnerow, mieszkam z rodzicami, co robic? Zenada.
Jedno, czego jestem pewna: im wczesniej sie wyprowadzic, tym lepiej.
Ja juz zupelnie nie wiem, jak to teraz, po tych latach wspolnego
mieszkania, zrobic. Nie wiem, czy dam rade. Kiedys, gdy jako
studentka chcialam sie wyprowadzic, byly szantaze i zawaly serca.
Teraz widze, ze teraz sami by chcieli, zebym kogos odpowiedniego
znalazla i moze dostarczyla jakiegos wnuka. Czas w koncu leci. A ja
czuje sie dalej jak mala dziewczynka. A czasami nie moge wprost
pojac, ze tak sie moje zycie potoczylo.

[shiroiwine]

Właściwie w każdej wypowiedzi odczytuję jakąś prawdę o sobie. Macie
sporo racji.
Teoretycznie wiem co mi jest i jak z tego wybrnąć. Brak mi tylko
mobilizacji do działania, zdecydowania i siły aby przetrwać trudne
chwile gdy już nadejdą, zmiast wracać pod skrzydła rodziców.

Zastanawia mnie tylko,jedna rzecz. Skoro człowiek już wie co mu
dolega i jak to leczyć, dlaczego w dalszym ciągu tak mu ciężko
cokolwiek zrobić? Jak się przemóc? Skąd brać energię i zapał? Jak
pozbyć się uczucia wewnętrznej bezsilności, braku aktywności?

Wyfrunąć - trzeba najpierw rozwinac skrzydla

[psychoguru]

shiroiwine napisała:

> Zastanawia mnie tylko,jedna rzecz. Skoro
człowiek już wie co mu
> dolega i jak to leczyć, dlaczego w dalszym
ciągu tak mu ciężko
> cokolwiek zrobić? Jak się przemóc? Skąd
brać energię i zapał? Jak
> pozbyć się uczucia wewnętrznej
bezsilności, braku aktywności?

Te problemy sa oczywiscie spowodowane
nastrojeniem systemow w mozgu regulujacych
aktywnosc zyciowa. Sa one oczywiscie w twoim
mozgu nieprawidlowo nastrojone. Przyczyn
tego moze byc bardzo wiele. Nastrojenie
podstawowego dzialania mozgu jest bardzo
stabilne i trudno je zmienic. A to dlatego
ze systemy dzialaja na poziomie podswiadomym
automatycznie a kontrola z poziomu
swiadomego jest ograniczona.

Wiekszosc ludzi jest jednak w stanie dokonac
swiadomie pierwszego kroku po ktorym nie ma
juz odwrotu i sytuacja zmusza ich do
jakiegos dzialania. Na przyklad w twoim
ukladzie bylaby to decyzja o wyprowadzeniu
sie na swoje. Po zrealizowaniu tej decyzji
nastepne kroki samodzielnego zycia bylyby
juz wymuszone nowa sytuacja.

Jezeli jednak nie jestes w stanie nic zrobic
to znaczy ze dzialanie mozgu jest powaznie
zaklocone. Nalezaloby wtedy dokladnie zbadac
jaka moze byc tego przyczyna zaczynajac od
stanu zdrowia poprzez historie zycia i
profil osobowosci. Psychoterapia na pewno
bylaby przydatna, byc moze wskazana tez
bylaby wizyta u psychiatry. Ginekolog moglby
miec cos do powiedzenia w sprawach
hormonalnych a seksuolog moglby sprawdzic
czy seksualnosc jest w normie.

Najsmutniejszy przypadek to ludzie ktorzy
nic nie sa w stanie zrobic. Po prostu mozg
jest tak przestrojony ze pomimo tego ze
osoba na poziomie swiadomym zdaje sobie
sprawe ze dziala autodestrukcyjnie robi to
dalej. Przykladem typowym jest alkoholizm
ale dotyczy to rowniez innych aspektow
zycia.

Jezeli wiec z twoim mozgiem nie jest az tak
zle to powinnas byc w stanie wykonac jakies
pierwsze kroki dla zmiany sytuacji. Jezeli
nie jestes w stanie nic zrobic, nawet udac
sie na terapie, to niestety nic i nikt nie
pomoze, twoje zycie to twoja odpowiedzialnosc
za nie. Jest to mniej wiecej podobnie jak z
alkoholikiem czy narkomanem, dopoki sam nie
ma checi zmiany i nie wykona pierwszego
kroku to nikt i nic nie pomoze.

W pewnym sensie mozna tez tutaj widziec
szkodliwa role twoich rodzicow motywowana
jakimis falszywmi przeslankami. Prawdziwie
kochajacy rodzice powinni wypchnac panne z
domu jesli widza brak aktywnosci. I to nawet
drastycznie, pakujac jej walizki jesli
przekroczyla 30 bo inaczej przyczyniaja sie
do tworzenia patologicznego ukladu. Ale w
koncu to ty sama powinnas widziec ze grozi
tu patologia.

no to trzymajcie za mnie kciuki

[laurijka]

zaraz zrobie pierwszy krok... A Tobie, shiroiwine, napisze, czy
terapia to dobra motywacja i zrodlo sily na jakies dzialanie...
Akurat u mnie nie jest to takie proste, ze to ja nie chce, by sie
wyprowadzic. Mam jeszcze starzejacych sie rodzicow, co to kazda
rozmowe na ten temat konczyli zawalami serca, placzem i awanturami.

Doprawdy???

[psychoguru]

laurijka napisała:

> Akurat u mnie nie jest to takie proste, ze
to ja nie chce, by sie
> wyprowadzic. Mam jeszcze starzejacych sie
rodzicow, co to kazda
> rozmowe na ten temat konczyli zawalami
serca, placzem i awanturami.

Jezeli naprawde to rodzice stosowali terror
psychiczny zebys byla z nimi *i nie jestes
nastolatka* to powinnas ratowac sie
ucieczka, to jest chore na pograniczu
psychiatryka. Wlasciwie to trudno w to
uwierzyc, moze konfabulujesz?

[laurijka]

psychoguru od siedmiu bolesci? Jak z Ciebie taki guru, to powinienes
wiedziec, ze zdarzaja sie rzeczy wykraczajace poza Twoje
doswiadczenia zyciowe. A krzyki rozpaczy i choroby serca przy wobec
checi dziecka do wyprowadzenia sie z domu to - jak podejrzewam - i
tak pestka w porownaniu do naprawde tragicznych sytuacji,ktore
zdarzaja sie w niektorych domach. Choc, przyznaje, moja akurat nie
nie jest za wesola.

[shiroiwine]

Rany, to ja już wolę spakować walizkę i wyruszyć w nieznane niż
chodzić od lekarza do lekarza.
Już kilka razy się wyprowadzałam to i tym razem tak zrobię. Potem
będę sie zastanawiała jak zebrać siły aby przy pierwszych
trudnościach nie stchórzyć i nie wrócić.
Myślę, że najlepiej będzie poszukać nowej pracy gdzieś dalej w
Polsce albo za granicą.
Może przy okazji ktoś się nawinie i będę miała powód, żeby w końcu
zacząć żyć z dala od rodziców.

[arwen8]

shiroiwine napisała:

> Rany, to ja już wolę spakować walizkę i wyruszyć w nieznane niż
> chodzić od lekarza do lekarza.

Ważniejszy od dystansu fizycznego jest dystans emocjonalny
(psychiczny), bez którego niemożliwe jest prawdziwe "wyfrunięcie",
czyli odcięcie pępowiny. Można miszkać na drugim końcu świata i
pozostawać osobą emocjonalnie uzależnioną od rodziców. A można
mieszkać obok i być osobą całkowicie niezależną od rodziców (i ich
zdania), wolną od poczucia winy.

Sama tylko odległość nie daje prawdziwej wolności.

Klaryfikacja

[rlena]

Wyprowadzic si z domu z kims, nie ma nic wspolnego z samodzielnym
wyborem o ktory tu chodzi. To jakby przejsc natychmiast spod opieki
rodzicow pod opieke meza. Rzecz w tym,ze wartosc zycie osobnego
polega na tym,ze poznasz siebie lepiej,coraz wyrazniej zobaczysz kim
naprawde jestes, co lubisz,czego nie, jakie kompromisy sa dla ciebie
mozliwe, a jakich nigdy nie zaakceptujesz. W ten sposob staniesz sie
autonomiczna osoba zdolna do zycia w zwiazku z druga osoba.

P.S.
choc w wieku 30 lat powinnas mieszkac juz sama, to nie jest
absolutnie na to za pozno.
Powodzenia.

[rlena]

Choc zycie samodzielne ma swoje wyzwania (podobnie jak zycie w
zwiazku, czy..z rodzicami), to wlasnie ta satysfakcja plynnaca z
samodzielnosci jest zrodlem energii.

[gonic_krooliczka]

A jam mam wręcz przeciwnie. Odkąd skończyłam 20lat chciałam się wyprowadzić, ale wiem że to nie takie proste. Teraz studiuję ale juz mam wieelkie plany na własne M, mimoże z nikim nie zamierzam zamieszkiwać, prowadzę życie singla i świetnie mi z tym:) Ale ja mam wysoką potrzebę niezależności. I to na prawdopodobnie różni (jeśli to coś podpowie - jedynaczką jeZdem;) i zawsze byłam mocno samodzielna)

[shiroiwine]

Zdaję sobię sprawę, że bardziej mnie łączy z rodziną więź
emocjonalna niż fizyczna i odległość nie ma tu dużego znaczenia.
Pisałam wcześniej, że już wyjeżdżałam bardzo, bardzo daleko, na inny
kontynent nawet.
Ni chodzi mi również o zamianę rodziców na faceta.
Chcę przede wszystkim być samodzielna dla siebie, żyć własnym
życiem, odpowiadać za siebie i nie musieć się przed nikim tłumaczyć.
Teraz co prawda nie muszę sie przed rodzicami wyspowiadać z niczego,
ale mieszkanie pod jednym dachem jednak ogranicza prywatność.

Podkreślam jeszcze raz. Głównym moim problemem jest to, że jak już
zamieszkam osobno to w pewnym momencie dopadnie mnie coś takiego,
może tęsknota (nie wiem jak to określić), że rzucę wszystko w
cholerę i wrócę. Tego najbardziej się boję. Tego nie chcę.
Dlatego zastanawiam się dlaczego tak postępuję. Schemat powtarza się
od wielu lat. Nawet rodzice już mi nie wierzą, kiedy mówię, że tym
razem naprawdę się wyprowadzam i już nie wrócę.
Dlaczego postępuję wbrew sobie? o to jest pytanie.

[redd.s]

to weź pod uwagę mieszkanie z jakimś zwierzakiem pod jednym dachem - nie będziesz całkiem sama, pomyśl o piesku , kotku, a może króliczku? :) zawsze będzie jeszcze żywa istota w pobliżu; a z rodziną jak i innymi znajomymi można utrzymywać kontakt prze telefon, internet itp., spotykać się od czasu do czasu na "niedzielnych obiadkach" ;)

[rlena]

Oczywiscie,ze taka sytuacja moze sie zdarzyc. Kazdy czasem
doswiadcza pokusy, by od kogos zalezec, by ktos sie nim zaoopiekowal
(bezpieczenstwo vs.przygoda i satysfakcja). Nie postepujesz wbrew
sobie, raczej sobie nie ufasz.
Dzialaj stopniowo, nie odcinaj sie calkowicie od rodzicow. Odwiedzaj
ich,dwa razy w tygodniu, potem raz, dopoki nie zapanujesz nad
sytuacja. A potem tez przeciez tez z nimi nie zrywaj, tylko
swiadomie, jesli bedziesz czula potrzebe spotkania, to sie
spotykaj. Ale nie wracaj.
Wyobraz sobie, ze nie masz rodzicow (co predzej czy pozniej sie
zdarzy)co wtedy zrobisz? Bedziesz musiala sobie poradzic, i
poradzisz sobie, bo to normalna kolej rzeczy.
Nie ludz sie,ze na poczatku bedzie lekko. Nie bedzie,ale dasz rade,
wiec pakuj swoje rzeczy!
Zorganizuj swoj dzien, zeby ciagle nie rozmyslac. Zapisz sie na
silownie, albo kurs tanca. Moze kup rybke (nie jest zbyt
wymagajaca), wtedy to ty bedziesz sie nia opiekowac, a to dodaje
motywacji.
Nie ma innej drogi.

Pytania i zagadki

[psychoguru]

shiroiwine napisała:

> Dlatego zastanawiam się dlaczego tak
postępuję. Schemat powtarza się
> od wielu lat. Nawet rodzice już mi nie wierzą,
kiedy mówię, że tym
> razem naprawdę się wyprowadzam i już nie wrócę.
> Dlaczego postępuję wbrew sobie? o to jest
pytanie.

Pytania tego typu sa pozornie sprzeczne bo
skoro "ja" to jedna osobowosc to jak ja moge
postepowac wbrew swojemu ja? Czyzby byly "we
mnie" dwie sprzeczne osobowosci"?

Odpowiedz na ten paradoks jest prosta jesli
wezmie sie pod uwage budowe mozgu. W mozgu
dzialaja systemy na dwoch poziomach: swiadomym i
podswiadomym. Podstawowe procesy zyciowe sa
regulowane na poziomie podswiadomym ale rowniez
bardzo znaczna czesc aktywnosci zyciowej jest
sterowana na poziomie podswiadomym. Poziom
swiadomy pelni funkcje wybierania roznych opcji
i ostatecznej kontroli wykonania.

Ale wspoldzialanie systemow na poziomie
swiadomym i podswiadomym zalezy od ich
nastrojenia.

Twoj przypadek jest calkiem typowy. Systemy
kontroli i planowania aktywnosci zyciowej na
poziomie swiadomym i podswiadomym nie sa
nastrojone zgodnie. System podswiadomy generuje
bardzo silne sygnaly i w istocie kontroluje
sytuacje. Wywoluje to rozdzwiek na poziomie
swiadomym ktorego rezultatem sa twoje pytania.

Pytanie dlaczego jest takie wlasnie nastrojenie
systemu podswiadomego planowania aktywnosci
zyciowej i jest tak silne ze kontrola swiadoma
nie dziala. Przyczyn tego moze byc bardzo wiele,
wspominano o nich poprzednio. Dodac to tego
mozna jeszcze ze podstawowe nastrojenie dokonuje
sie czesto w dziecinstwie lub wczesnej mlodosci
na przyklad pod wplywem wydarzen powodujacych
bardzo silne emocje. Bez znajomosci historii
zycia, profilu osobowosci i stanu zdrowia trudno
konkretnie cos powiedziec. W twoich opisach
zwraca uwage na przyklad pomijanie historii
zwiazkow partnerskich, co sklania do spekulacji
ze portfolio w tym zakresie jest bardzo
ograniczone.Gdyby tak rzeczywiscie bylo to
prawdopodobne jest ze to wazniejszy watek od
tego z rodzicami, bo byc moze w tej dziedzinie
tkwia przyczyny. Ale sa to oczywiscie tylko
spekulacje, odpowiedz na twoje pytania pozostaje
zagadka bo nie ma wystarczajacej informacji zeby
probowac ja rozwiazywac.

[yaroszka]

Dorosłe dzieci nie powinny mieszka z rodzicami. Nie jest to zdrowe. Ja niestety
mieszkałam do ok 30 roku życia ( nie stac mnie było na wynajem, szukałam
pustostanów itp), płacąc za częśc opłat domowych i będąc na wyłącznie własnym
wyżywieniu ( nie wzięłam ani grosza na nic). Gdybym mogła wcześniej to nie
czekałabym ani godziny. Po wyprowadzce mieszkałąm kilka tygodni w mieszkaniu bez
łazienki ( kupione w stanie surowym). I dopiero po wyprowadzce zaczęłam
dogadywac się z rodziną.

[lalacruz]

Im dłużej będziesz czekać , tym trudniej będzie Ci to zmienić.

[0milutka]

Czytam ten wątek po kilka razy dziennie - odnajduję się we wszystkim, co ty i
pozostali napisaliście. Ja mam jeszcze bardziej skomplikowana sytuację - mamy
wspólny majątek, każdemu z nas trudno jest żyć finansowo oddzielnie. Mamy
wielki, rodzinny dom - wspólnie go utrzymujemy. Tak bardzo chciałabym móc być na
swoim, ale w sumie to "swoje" już mam. Powierzchniowo jest nawet bardzo, bardzo
duże. Tylko co z tego? W zasadzie spełniło mi się to wszystko, co napisał ktoś:
samotność, dziwaczność, nieudane związki z mężczyznami - stale utrzymywana
tajemnica ( po co? nawet sama nie wiem skąd te tajemnice???), załamanie
psychiczne. Nie wiem, jak mogę się uratować. Mam 35 lat i jestem psychicznie
dzieckiem. Dzieckiem na które można krzyknąć, którym się kieruje, przed którym
wylewa się żale. Różnie. Rodzice są fantastycznymi, dobrymi, miłymi, kochającymi
ludźmi. Pomagają innym. Wychowują innych. Nie zrobili tego, co najważniejsze:
nie nauczyli mnie żyć! I dziś chce mi się umierać, bo nie umiem już inaczej.
Trochę dramatycznie wyszło, ale wiem, ze tak jest.

[kos2007]

Co ma zrobić człowiek w odwrotnej sytuacji, kiedy rodzić siedzi mu na karku?
Najpierw przestawiał mu życie w dzieciństwie, później w młodości a teraz po
kolejnym nieudanym związku mieszka u niego, mając całe życie pretensje do
świata. Czy ta osoba żeby się uwolnić od takiego rodzica ma kupić drugie
mieszkanie, wyprowadzić się i utrzymywać dwa? Rodzic na co dzień uchodzi za
przyjazną i sympatyczną osobę i jest lubiany przez otoczenie, tylko co z tego.

[rlena]

stanowczo poinformowac o koniecznosci wyprowadzenia sie, ustalic
termin i byc konsekwentna.

[musi.byc.ogien]

Ja Ciebie rozumiem. Mam trochę inaczej bo nie mieszkam z rodzicami pod jednym dachem, ale dostałem od nich mieszkanie. Wszyscy mi powtarzają, że powinienem docenić ten dar i w ogóle to mnie poj***ło. Mnie jednak dobija fakt, że nie musiałem nic zrobić, żeby to mieć. Sytuacja z pozoru absurdalna, ale zaczynam coraz bardziej siebie szanować. Zamierzam podziękować i oddać to mieszkanie, zaczynając od zera.

[grudniowa]

A ja wyfrunełam i o niczym innym nie potrafię myśleć jak tylko o powrocie...Moi rodzice nie są nadopiekuńczy, nie szantażują mnie emocjonalnie żebym wracała-wręcz przeciwnie, namawiali mnie do wyprowadzki. Mam męża, pracę, nawet własnego kota :) ale ciągle tęsknię za domem.Obecnego lokum nigdy nie nazywam domem, to jest tylko mieszkanie. Moim najwiekszym marzeniem jest powrót do rodzinnej miejscowości. Nie koniecznie muszę mieszkać z rodzicami, ale chciałabym mieć ich blisko. Brakuje mi też moich dziadków a nawet sąsiadów. W mieście czuję się okropnie samotna. Próbowałam wyjechać za granicę-skończyło się totalnym załamaniem. I co z tym fantem zrobić?

Rewirowcy

[psychoguru]

grudniowa napisała:

> A ja wyfrunełam i o niczym innym nie potrafię
myśleć jak tylko o powrocie...Moi
> rodzice nie są nadopiekuńczy, nie szantażują
mnie emocjonalnie żebym wracała-w
> ręcz przeciwnie, namawiali mnie do
wyprowadzki. Mam męża, pracę, nawet własnego
> kota :) ale ciągle tęsknię za domem.Obecnego
lokum nigdy nie nazywam domem, to
> jest tylko mieszkanie. Moim najwiekszym
marzeniem jest powrót do rodzinnej mie
> jscowości. Nie koniecznie muszę mieszkać z
rodzicami, ale chciałabym mieć ich b
> lisko. Brakuje mi też moich dziadków a nawet
sąsiadów. W mieście czuję się okro
> pnie samotna. Próbowałam wyjechać za granicę-
skończyło się totalnym załamaniem.
> I co z tym fantem zrobić?

Twoj problem to co innego niz powrot do
mieszkania z rodzicami.

Nalezysz do tak zwanych rewirowcow czyli ludzi
bardzo przywiazanych do jednego miejsca,
najczesciej sa nim rodzinne strony. Ich
przeciwienstwem sa nomadzi, tacy co zawsze
siedza na walizkach.

Poniewaz masz kota to wiesz ze zjawisko to znane
jest u zwierzat. Wobec tego musi byc bardzo
gleboko wbudowane w mozgu i jest wobec tego
zupelnie normalne chociaz troche nie pasuje do
obecnych czasow gdy wszyscy powinni byc nomadami
jezdzacymi ciagle, za praca, widokami i
wypoczynkiem.

Najlepiej byloby wiec wlasnie przeniesc sie w
rodzinne okolice a przynajmniej odwiedzac je
czesto i utrzymywac ozywione kontakty.

[rlena]

Okres separacji dla jednych jest trudniejszy niz dla drugich. Trzeba
go przejsc. Nie ma nic niezrozumialego w tym,ze chcesz miec rodzicow
blisko siebie (ale w odrebnym mieszkaniu),wszystko zalezy od twojej
motywacji.
Mnie zawsze bardziej odpowiadala sytuacjia, gdy rodzice mieszkali w
pewnej odleglosci ode mne (ok.100 km.). Teraz, gdy oni sa starsi,
czasem mam nieodparta chec byc blizej,zeby im pomoc, lub po prostu
pobyc w ich obecnosci. Cenie jednak bardzo to,ze moge wrocic do
siebie, do miejsca,ktore nazywam swoim wlasnym domem.

[lily26]

Ja mam podobna sytuacje ja Ty, jestem w Twoim wieku i nadal mieszkam z
rodzicami.Kiedy czasem wyjezdzam na jakis czas peka mi serce kiedy widze jak
przykro jest mojej mamie. Ona nie stara sie mnie zatrzymywac ale wiem ze jest
uzalezniona od mojej obecnosci i nie wie co ze soba zrobic kiedy mnie nie
ma(stosunki z ojcem ma fatalne).Tym samym mam ogromne wyrzuty sumienia, ze ja
zostawiam. Wiem,ze to glupie, to chyba oznaka slabosci i nadwrazliwosci. Jednak
to uczucie przejmujacego zalu jest nie do pokonania.Od zawsze bylam z mama
bardzo zzyta, jest ona jednyna bliska mi osoba i to kopmlikuje sprawe bo czuje
sie psychicznie od niej uzalezniona.Problem w tym, ze ciagle traktuje mnie jak
dziecko i chce miec nade mna kontrole. Dlatego wiem ,ze ten uklad jest na
dluzsza mete toksyczny. Mimo to ilekroc mysle o przeprowadzce przchodza mnie
ciarki.I tu nie chodzi tylko o tesknote ale o to ze nie mam nikogo bliskiego kto
by mnie rozumial,na kogo moglabym liczyc.Samotne mieszkanie wydaje mi sie czyms
koszmarnym tym bardziej ze pracuje w domu wiec caly dzien spedzam w samotnosci i
ciszy.Dodatkowym problemem jest to ze nie stac mnie na wynajecie mieszkania w
ktorym moglabym miec odpowiednia przestrzen do pracy i na mysl o mieszkaniu z
kims obcym robi mi sie niedobrze.Na pewno sytuacja bylaby bez porownania
latwiejsza gdybym kogos miala.Niestety nie mam i nie wiadomo czy doczekam sie
kogos takiego.I jak sobie z tym poradzic?

[rlena]

Wlasnie chodzi o to,zebu umiec sie zmierzyc z tymi chwilami
samotnosci/ze soba. Wtedy dojda do glosu problemy , ktorych sie
najbardziej obawiasz. Jest to wazny moment, i dosc straszny. Mozesz
wyjsc z niego bardzo wzmocniona, ale to wymaga sily i determinacji.
Jesli nie masz zbyt wielu bliskich osob, to otocz sie inspirujacymi,
madrymi ksiazkami. Jesli sie wystraszysz i uciekniesz, bedziesz cale
zycie przed soba uciekac.
Dla mnie osobiscie wielka pomoca na pewnym etapie zycia byla
ksiazka Krisnamurthiego, nawet nie pamietam teraz jej tytulu.
Pamietam za to dokladnie,ze kurczowo sie jej trzymalam, i to jak
mnie podtrzymywala na duchu w chwilach bardzo ciezkich. Moze to byc
jednak kazda inna dobra ksiazka. Ja n ie jestem buddystka, nawet nie
wielbicielka z boku, a wlasnie ta, a nie inna ksiazka byla moim
olbrzymim wsparciem.
Wszystko co naprawde wazne, jest tez trudne.

[0milutka]

Właśnie - co zrobić? Od miesięcy zbieram się w sobie, żeby pójść na jakaś
terapię. Bo ja nie dość, że nie wyszłam z domu - a mam więcej lat niż ty - to
jestem jeszcze chyba asocjalna. Zamknęłam się w sobie. Całkowicie. Nie umiem
zrozumieć dlaczego tak się ze mną dzieje, bo ciągnie mnie do ludzi. A jednak nie
umiem, nie wystarcza mi odwagi, by wyjść. Ja naprawdę zamknęłam się w domu, tak
fizycznie, i jestem skrajnie nieszczęśliwa. Jestem jedynaczką, może to jakiś
powód? Mam podobne relacje z mamą jak ty. I chociaż wiem, że z całego serca
chciałaby, aby życie mi się ułożyło, to jakoś czuje się jej nadal
podporządkowana. Zresztą traktuje mnie jak dziecko. A ja na to pozwalam i
zasklepiam się w sobie jeszcze bardziej. I już sama nie wiem, co byłoby lepsze -
samotność w wynajmowanym kawałku mieszkania, czy względny dobrobyt za cenę
rezygnacji z siebie? Wiem jedno, i wiem to z całym przekonaniem: największa wina
jest we mnie i z mojego powodu - przecież mogłam się odseparować. Kończyłam
szkoły, studia - to wtedy popełniłam jakiś błąd. Nie odważyłam się. Bardzo bałam
się ludzi, przeogromnie zależało mi na ich opinii i to paraliżowało tak, że
zamiast próbować, poddawałam się i ....w świat książek ... w domu. Dobrowolne
zamknięcie. Mam żal, ze nikt z najbliższych widząc takie dziwaczne zachowanie,
nie pomógł mi mądrze. O mój Boże! aż trudno mi samej w to uwierzyć, ale ja
dobrowolnie zamknęłam się w areszcie. I dopiero teraz poczułam, co ja narobiłam
ze swoim życiem. Tylko że na wiele spraw jest już za późno. Nawet na to, by w
wieku 36 lat stać się dorosłym człowiekiem.

[lily26]

Wcale nie jest za pozno. Przeciez jeszcze kawal zycia przed Toba. Problem tylko
w tym, ze jest trudniej.Ja wlasnie najbardziej zaluje tego ,ze nie wyjechalam na
studia do innego miasta. To byl najbardziej odpowiedni moment na rozpoczecia
samodzielnego zycia.A potem nie mialam juz okazji i moja praca zatrzymala mnie w
rodzinnym domu.

[vestalinka]

Niestety prawda wygląda tak,że nie każdego stać na wyjazd na studia do innego
miasta,lub wynajęcie własnego mieszkania-chociażby było bardzo skromniutkie. Mam
bardzo wielu znajomych,którzy są w podobnym wieku i mieszkają jeszcze z
rodzicami,trudno jest się usamodzielnić w naszym kraju...chyba nie muszę pisać
dlaczego. Wyjazd za granicę dla kogoś kto nie ma tam nikogo też nie jest
najłatwiejszą sprawą.
Znam również bardzo wiele dziewczyn,które po 30-stce wróciły do swoich
rodzinnych domów z powodu rozpadu związku,rozwodów...Tak to wygląda,trudne czasy....

[psychoguru]

0milutka napisała:

> Właśnie - co zrobić? Od miesięcy zbieram się w
sobie, żeby pójść na jakaś
> terapię. Bo ja nie dość, że nie wyszłam z
domu - a mam więcej lat niż ty - to
> jestem jeszcze chyba asocjalna. Zamknęłam się
w sobie. Całkowicie. Nie umiem
> zrozumieć dlaczego tak się ze mną dzieje, bo
ciągnie mnie do ludzi. A jednak ni
> e
> umiem, nie wystarcza mi odwagi, by wyjść. Ja
naprawdę zamknęłam się w domu, tak
> fizycznie, i jestem skrajnie nieszczęśliwa.
Jestem jedynaczką, może to jakiś
> powód?

Terapia jest konieczna. Twoj system planowania
aktywnosci zyciowej dziala destrukcyjnie. Jakie
sa tego przyczyny nie da sie okreslic bez
analizy historii zycia i profilu osobowosci.Na
przyklad pytanie jest czy w dziecinstwie,
mlodosci mialy miejsce szokujace wydarzenia, czy
byly negatywnie zakonczone zwiazki. W kazdym
razie typowy dla osob samotnych jest potezny
kryzys psychiczny po 40.

[0milutka]

Wiem. I "idę" już tak od kilku miesięcy. Chciałabym umieć zebrać się w garść.
Mam 36 lat i już tak niewiele życia mi pozostało. Strasznie się boję. Boję się
tego, co będzie. Najmniej boję się śmierci, ale zdaję sobie sprawę, ze skoro tak
uważam, to zwyczajnie jest ze mną coś nie tak. Chyba nie jest normalnym
pocieszać się, że jak będzie już nie do wytrzymania, to zawsze mogę odejść. Ja
nie myślałam, że można w życiu nie dorobić się choćby niewielkiego grona ludzi,
dla których jest się ważnym. Jestem tylko ja i moi rodzice. Na których zresztą
też psioczę, a w końcu tylko ich mam. Tylko dlaczego tak się stało? Nie mam
żadnych wad fizycznych, wygląd normalny - dla jednych mogę być ładna, dla innych
przeciętna. Intelekt mam dość rozwinięty. Zainteresowania w normie. Żadnych
dziwactw. I ten kompletny marazm życia, kompletna wewnętrzna emigracja, której
przecież wcale nie chcę. Gdy byłam dziewczyną to myślałam sobie, że może lubię
samotność. Ale nie, nie lubię! Wiem to na pewno. Jest mi strasznie.