Artysci prowokuja

[Gość: Luiza]

kazdy ma jakies zapotrzebowanie na sztuke, kontakt z pieknem.
skad wiec lars von trier (?)-jako przyklad, prowokacja czy sposob na
psychoterapie (w mysl zasady, ze jak cos z siebie wyrzucisz, to ci przejdzie).

[Gość: masaker]

Czy możesz powtórzyć pytanie? Akurat ziewałem, przepraszam.

[Gość: Renka]

Kocham artystow..nawet jak prowokuja, aby sie poddac psychoterapii.W koncu
musza sie przeniesc z jednej osobowosci do drugiej bezkolizyjnie.

[Gość: Marta]

Gość portalu: Renka napisał(a):

> Kocham artystow..nawet jak prowokuja, aby sie poddac psychoterapii.W koncu
> musza sie przeniesc z jednej osobowosci do drugiej bezkolizyjnie.
Czy ja muszę (nie doczytując wątku, muszę się wkurzyć na tyle, żeby) zabrać głos?
Widać muszę.

Renko i inni szanowni państwo!
Artyści nie są ludźmi z innej planety.
Jeśli prowokują, to niechcący, bo oni coś przede wszystkim wyrażają. Ślą
komunikaty, pełne znaczeń. Lars jest dobrym przykładem. Zamiast bzdurzyć - trzeba
poczuć jego fimy, myśleć w następnej kolejności.

Jest co prawda spore grono nieudanych artystów, ale to zdaje się nie jest problem
Renki.
Ona nas kocha (wyjąwszy mnie, zapewne :-( )

Poza tym artyści nie siadają do roboty z powodu psychoterapii, od tego mają psych-
terapeutów, ci co potrzebują, a co mniej wymagający - Renkę.
Osobowość mam jedną. Tylko schzofrenicy mają po dwie - z tego co wiem nie bardzo
im z tym dobrze.
Uściski
Marta
[e-mail]

[Gość: Renka]

Ty, Marta, do artystow na pewno nie nalezysz. TO SLYCHAC.

[Gość: Marta]

Gość portalu: Renka napisał(a):

> Ty, Marta, do artystow na pewno nie nalezysz. TO SLYCHAC.

Renko mnie to zwisa co Ty piszesz - prawie plonk!
Ale czytują też Szare_Ptaki, a im taki tekst nie poprawi morale.
Brzyyyyyyydko piszesz.
Szczęśliwego Nowego Roku!
Marta

[Gość: czarek]

Gość portalu: Luiza napisał(a):

> kazdy ma jakies zapotrzebowanie na sztuke, kontakt z pieknem.
> skad wiec lars von trier (?)-jako przyklad, prowokacja czy sposob na
> psychoterapie (w mysl zasady, ze jak cos z siebie wyrzucisz, to ci przejdzie).

nie rozumiem tego cytatu, wiec nie nie wiem konkretnie o co ci chodzi, ale
dla mnie dzialanie tworcze, poza psychoterapia, jak mowisz, jest rowniez
tresowaniem rozumu i zmyslow, ktore w trakcie np. pisania wiersza wija sie i
splataja w tak absurdalny czasem sposob, ze wlasnie wtedy zaczyna sie dotykanie
tego co niedotykalne, wyrazanie tego co niewyrazalne, i nastepuje taka bezradnosc
tych dominujacych aspektow zycia ziemskiego, ze doswiadcza sie otwarcia na
glebsze poklady istnienia, zaczyna dochodzic do glosu intuicja, rozum uczy sie
podziwiac, zmysly truchleja i podaja strawe pokornie, zamiast dominowac, do glosu
dochodza istoty ktore zdawaly sie nie miec glosu, doswiadcza sie wchodzenia
zywcem (soba)do wnetrza natury, wszystko splata sie ze soba, wyobraznia zaczyna
laczyc to w jakis sen-s. Ale zawsze utrzymuje wewnetrzny stan pragnienia
odkrywania prawdy. Zazwyczaj, to co napisze dzisiaj, czesto sam nie rozumiem,
albo sa takie miejsca, zupelnie niekontrolowane. Dopiero po paru latach, jak
zmienie sie, lub wystygna pewne emocje, nagle kiedy czytam znowu, a to takie
jasne. Albo, to co napisalem mimochodem, jakby od niechcenia, z czasem okazuje
sie najmocniejsze, a to nad czym sleczalem, wydawalo sie niesamowite, slabnie i
wiednie z czasem. Dla mnie to kontakt z wiecznoscia, czyli wieczny rozwoj, tu i
teraz. Ciagle niespodzianki.Sposob na optymizm, ktory nie wiednie, pomimo roz-
czarowan. Nazywa takie chwile chwilami wiecznosci, miedzy chwilami szarosci.Ale
nie jest to tylko kwestia piekna. Albo czegos dostepnego tylko dla wybrancow.
Tak, mysle ze kazdy to ma, chocby przez chwile. I takie dzialanie uczy prawdziwej
akceptacji innosci/drugosci. Patrzec inaczej niz zmyslami, patrzec sensem jaki
ukyty jest pod zmyslami, to obowiazek artysty,nie tylko bycie soba, wlasnie
prowokowac innych do wlasnego myslenia, wlasnej interpretacji. Takie male
samobojstwo. Azeby zirytowac takiego masakera, albo czystego zmyslowca lub
logika. Taka cicha wojna bezkrwawa o przemiane czlowieka? Dlatego jestem za
promowaniem grafomanii, a nie swietych pomnikow nadetych, na ktorych robi sie
spokojna kase.

[Gość: Renka]

No i..odezwal sie artysta i rozlal nude na stol, az sie grafomania oburzyla,
co to siedziala cicho dotad."I kto to bedzie wycieral, te bazgroly nieczytelne
i poskrecane nudy, no kto?"- Grafomania w milczeniu starla lokciem cieknaca
struge cierpienia , ktore juz sie przelalo na podloge i chcac nie
chcac,sprowokowalo psychoterapie do wdepniecia wen z plaskiem."Cholera, kto
tu nabruzdzil tak cholernie ?"- wrzasnela prowokacja, nagle poruszona
wewnetrznie."Nic, nic to tylko artyscie cos odbilo"-grafomania tepo patrzyla
na sciekajace cierpienie, ktore rozmazywalo sie na kamiennej podlodze,
przenoszone na podeszwach trepow psychoterapii.Czlap, czlap..

[Gość: czarek]

Gość portalu: Renka napisał(a):

> No i..odezwal sie artysta i rozlal nude na stol, az sie grafomania oburzyla,
> co to siedziala cicho dotad."I kto to bedzie wycieral, te bazgroly nieczytelne
> i poskrecane nudy, no kto?"- Grafomania w milczeniu starla lokciem cieknaca
> struge cierpienia , ktore juz sie przelalo na podloge i chcac nie
> chcac,sprowokowalo psychoterapie do wdepniecia wen z plaskiem."Cholera, kto
> tu nabruzdzil tak cholernie ?"- wrzasnela prowokacja, nagle poruszona
> wewnetrznie."Nic, nic to tylko artyscie cos odbilo"-grafomania tepo patrzyla
> na sciekajace cierpienie, ktore rozmazywalo sie na kamiennej podlodze,
> przenoszone na podeszwach trepow psychoterapii.Czlap, czlap..

bez grafomanii nie urodzisz oryginalnosci, ani samodzielnosci...

[Gość: Marta]

Gość portalu: czarek napisał(a):

> bez grafomanii nie urodzisz oryginalnosci, ani samodzielnosci...
Potwierdzam
Marta

[jochu]

oczywiscie w mysl zasady "im wiecej tym lepiej"

[Gość: alka_xx]

Gość portalu: czarek napisał(a):

> Gość portalu: Luiza napisał(a):
>
> > kazdy ma jakies zapotrzebowanie na sztuke, kontakt z pieknem.
> > skad wiec lars von trier (?)-jako przyklad, prowokacja czy sposob na
> > psychoterapie (w mysl zasady, ze jak cos z siebie wyrzucisz, to ci przejdz
> ie).
>
> nie rozumiem tego cytatu, wiec nie nie wiem konkretnie o co ci chodzi, ale
> dla mnie dzialanie tworcze, poza psychoterapia, jak mowisz, jest rowniez
> tresowaniem rozumu i zmyslow, ktore w trakcie np. pisania wiersza wija sie i
> splataja w tak absurdalny czasem sposob, ze wlasnie wtedy zaczyna sie dotykanie
>
> tego co niedotykalne, wyrazanie tego co niewyrazalne, i nastepuje taka bezradno
> sc
> tych dominujacych aspektow zycia ziemskiego, ze doswiadcza sie otwarcia na
> glebsze poklady istnienia, zaczyna dochodzic do glosu intuicja, rozum uczy sie
> podziwiac, zmysly truchleja i podaja strawe pokornie, zamiast dominowac, do glo
> su
> dochodza istoty ktore zdawaly sie nie miec glosu, doswiadcza sie wchodzenia
> zywcem (soba)do wnetrza natury, wszystko splata sie ze soba, wyobraznia zaczyna
>
> laczyc to w jakis sen-s. Ale zawsze utrzymuje wewnetrzny stan pragnienia
> odkrywania prawdy. Zazwyczaj, to co napisze dzisiaj, czesto sam nie rozumiem,
> albo sa takie miejsca, zupelnie niekontrolowane. Dopiero po paru latach, jak
> zmienie sie, lub wystygna pewne emocje, nagle kiedy czytam znowu, a to takie
> jasne. Albo, to co napisalem mimochodem, jakby od niechcenia, z czasem okazuje
> sie najmocniejsze, a to nad czym sleczalem, wydawalo sie niesamowite, slabnie i
>
> wiednie z czasem. Dla mnie to kontakt z wiecznoscia, czyli wieczny rozwoj, tu i
>
> teraz. Ciagle niespodzianki.Sposob na optymizm, ktory nie wiednie, pomimo roz-
> czarowan. Nazywa takie chwile chwilami wiecznosci, miedzy chwilami szarosci.Ale
>
> nie jest to tylko kwestia piekna. Albo czegos dostepnego tylko dla wybrancow.
> Tak, mysle ze kazdy to ma, chocby przez chwile. I takie dzialanie uczy prawdziw
> ej
> akceptacji innosci/drugosci. Patrzec inaczej niz zmyslami, patrzec sensem jaki
> ukyty jest pod zmyslami, to obowiazek artysty,nie tylko bycie soba, wlasnie
> prowokowac innych do wlasnego myslenia, wlasnej interpretacji. Takie male
> samobojstwo. Azeby zirytowac takiego masakera, albo czystego zmyslowca lub
> logika. Taka cicha wojna bezkrwawa o przemiane czlowieka? Dlatego jestem za
> promowaniem grafomanii, a nie swietych pomnikow nadetych, na ktorych robi sie
> spokojna kase.





Panie Pogorzelski , a ja gorę!!!

Chlopie!Czemuz skazujesz sie na takie meczarnie popelniajac ta swoja TFU-rczosc!A
czemu skazujesz nan czytelnikow, jesli ich masz!!!

Jakze przyjazne wrecz staly mi sie obsesje , ciemne strony i mrozace krew w
zylach "obrazy " wziete z Larsa von Trier...

A co myslisz o tym? " Kto jara ostatki , jest piekny i gladki"!!!
Dobre , nie!? To jest wlasnie moje male samobojstwo!

[Gość: Toi]

Gość portalu: Luiza napisał(a):

> kazdy ma jakies zapotrzebowanie na sztuke, kontakt z pieknem.
> skad wiec lars von trier (?)-jako przyklad, prowokacja czy sposob na
> psychoterapie (w mysl zasady, ze jak cos z siebie wyrzucisz, to ci przejdzie).

Moment, moment. Po pierwsze, kto powiedzial, ze sztuka musi byc estetyczna i mila
oku. Po drugie, jaka jest dokladnie Twoja opinia na temat Larsa von Trier'a i
jego filmow? Bo nie zrozumialam. Nawiasem mowiac, filmy robi bardzo piekne akurat.
A tutaj mozna by pytac co to jest piekno... Jestem chora, chyba nie chce mi sie
tego znowu walkowac, przepraszam...

[szary_ptak]

Nie kazdy, kto prowokuje - od razu artysta...

Czasem gdy jestem na wystawie jakiejs - czuje sie jakbym weszla do basni
pt "Nowe szaty krola". Tak samo z "poezja" niektora.

Ale granica jest...bardzo plynna.

A ktos, kto chce "wyrzucic" z siebie...siebie?, swoje marzenia? swoja koncepcje
prawdy?
Ile w tym prawdziwej "meki tworczej" a ile pogoni za mamona? (Im wiekszy
skandal - tym wieksza kasa...)

Eee, skoncze juz to "klapanie dziobem".

Szara Ptaszyca

[Gość: Toi]

szary_ptak napisał(a):


>(Im wiekszy
> skandal - tym wieksza kasa...)

W przypadku Kozyry jakos sie to nie potwierdza

Pozdrawiam wszystkich skrzydlatych :))
Milo, ze przekrecenie nicka przeze mnie spotkalo sie z aprobata, a nie uraza :)))

Toi zwykle kolorowa, acz od paru dni kredowo biala z czerwonym nosem



> Szara Ptaszyca

[szary_ptak]

Gość portalu: Toi napisał(a):
>
> Toi zwykle kolorowa, acz od paru dni kredowo biala z czerwonym nosem

BOCIANICA?

[Gość: XpOver]

Wstyd mi za to miauczenie artysty, tego opisującego męki i otwarcia twórcze,
brr!
nie to żeby mu odmawiać racji, ale ten styl! Zaduch straszny.
Chyba funkcjonowaniem sztuki jest jej oddziaływanie, więc prowokacja zawiera
się w jej przejawach, choć do czego innego prowokuje mnie Pavarotti, a do czego
innego kozyra ta ostatnia jedynie do rozważań nad jej taktyką.

To, że jestem maniakiem prowokacji wynika z chęci ustanowienia porządku, w
którym czułbym się swobodnie, niestety gdy tylko się za mocno rozwinę odbiorcy
ściągają mnie w dół, na dwa sposoby: podziwem lub niezrozumieniem.
Ale to właśnie mnie interesuje; reakcje.

[malwinamalwina]

pavarotti artysta ! pozwol ze sie usmieje !
nedzna chala dla pospolstwa, glos zaden, repertuar kuchenny, echhhhhh

[Gość: XpOver]

Repertuar kuchenny to ten, który zapewne Tobie jest osiągalny
Co do walorów jego głosu to są bezdyskusyjne.

[malwinamalwina]

owszem, owszem, gotuje i to swietnie, nie wypieram sie, no ale wyrazenie nie tego dotyczy...

co do oceny jego glosu to pytam raz jeszcze czy zartujesz ?
bo chyba nie w srodowisku melomanow ci to powiedziano ????

[Gość: XpOver]

pavarotti działa pozytywnie, nie interesuje mnie jako wokalista.
jego spiew przekazuje emocje inne niż kozyra

[kwieto]

Z tym glosem - to kiedys moj znajomy zachwycal sie glosem Kaji (Kayah? - jak to
wymowic), ze i barwa swietna, i iles tam oktaw, i bardzo silny ten glos...

Co nie zmienia zupelnie faktu, ze repertuar ten tego, no....

No i czy mozemy nazwac tworczoscia spiewanie w kolko cudzych tekstow? Gdyby
choc aranzacja byla inna, nowatorska, to owszem, ale jesli gramy i spiewamy
nuta w nute, to jestesmy raczej niezlym magnetofonem, a nie artysta...

[Gość: XpOver]

Śpiew na zasadzie magnetofonu, bo cudze texty, cudze kompozycje...
podważasz konkurs Chopinowski?

[kwieto]

A i owszem.
Choc jak juz powiedzialem, nie czepiam sie nowych aranzacji (na przyklad aranzacje Chopina
zrobione przez A. Jagodzinskiego sa swietne!), czy miksowania utworow (Slynne "Whiter
shade of pale - Procol Harum, zrobione "na bazie" Arii na strunie G, Bacha). Ale - jesli
kunszt muzyka jest oceniany wylacznie po jego technicznych zdolnosciach?

Na przyklad spotkalem sie z opinia, (nie zweryfikuje, bo nie znam sie na tym) ze Miles Davis
byl technicznie srednim trebaczem - caly jego kunszt polegal na odwadze,
bezkompromisowosci - wyznaczaniu nowych trendow, laczeniu rzeczy z pozoru nie do
pogodzenia... Nikt sobie nie wyobraza wogole Jazzu bez kogos takiego jak M. Davis,
(technicznie) przecietniak...

To samo zreszta Bill Laswell jako muzyk jest taki sobie - jest natomiast niesamowity jako
producent i patron-pomyslodawca, ze wspomne tylko aranzazcje Boba Marleya w
Ambient/DUB, czy swietny remix M. Davisa ...

[Gość: Toi]

W Konkursie Chopinowskim chodzi nie tylko o 'techniczne zdolnosci', kazda gra
jest interpretacja utworu - to tak jak aktorstwo... Z tym samym wierszem,
tekstem dramatu mozna zrobic sto rzeczy. Dlatego tyle kontrowersji budzi
wylanianie najlepszego.

[Gość: toska]

Kwieto, w pełni popieram - odtwarzanie (wykonywanie) to nie twórczość, ale
Kayah to chyba nie dotyczy.

o Davisie i artyzmie -do Kwieto

[Gość: XpOver]

Davis nie był przeciętniakiem technicznym, był znakomity, ale nie był
arcymistrzem techniki. Jego wybitność, oprócz łączenia różnych muzycznych
przeciwności, miał pewną wspólną cechę z ...Chopinem. Dysponował połączeniem
żelaznej logiki z nieprawdopodobną emocjonalnością. Jego nowatorstwo, choć
istotne z punktu widzenia rozwoju muzyki było niezależne od siły wyrazu,
zdolności do zakomunikowania najpotężniejszych emocji.
Co do konkursu Chopinowskiego, uśćiślę, że sama jego idea jest niepodważalna,
kwestia czy jej uczestników i w jakim stopniu można nazwać artystami. No i poza
tym jakie to ma znaczenie, taka aptekarsko - otrodoksyjna koncepcja artysty
jest dla mnie jakąś analogią do manieryzmu, przeelitaryzowaniem sztuki, w
której może nie znaleźć się miejsce dla tak niewinnych wartości jak np. liryzm.

[Gość: mwg]

malwinamalwina napisał(a):

> pavarotti artysta ! pozwol ze sie usmieje !
> nedzna chala dla pospolstwa, glos zaden, repertuar kuchenny, echhhhhh

Ale się dziewczyno (chłopcze) skompromitowałaś !
Pavrotti nie ma głosu !!!??? Buahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha
A jeszcze jedno - jesteś może fanką (fanem) disco polo ?

[Gość: mwg]

Gość portalu: mwg napisał(a):

> Ale się dziewczyno (chłopcze) skompromitowałaś !
> Pavrotti nie ma głosu !!!??? Buahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha
> A jeszcze jedno - jesteś może fanką (fanem) disco polo ?

Oczywiście miało być Pavarotti

[Gość: Toi]

Hihi, moze byc bocianica, co lubi zimne kraje... Ale dzieci nie nosze

[malwinamalwina]

ale co z tym larsem w koncu (bo ja uwielbiam) ????????
czy on cos komus brzydkiego zrobil ?????

[Gość: Toi]

Luiza sie wycofala, a L v T nie zrobil filmami kuku nikomu, wrecz przeciwnie
Ide do kina sama, a potem dochodze do siebie na spacerze
Nie zgadzam sie z tymi, co twierdza, ze chodzi tu tylko o trzesaca sie kamere
To to samo, co poszukiwanie 'prawdy' przez tworcow teatralnych
Uwazam przy tym, ze facet ma duzo do powiedzenia i niech mowi, niech mowi
A inni tez oczywiscie

[Gość: Y]

zawsze jednaki moj usmiech wywoluje przypomnienie fragmentu z Tootsie gdzie
rezyser mowi , ze nie jest zadowolony gdy zaraz po spektaklu widzowie
przychodza do niego mowiac "obejrzalem twoja sztuke ,jestes swietny, wiem co
chciales powiedziec i przekazac!" , cieszy go natomiast jak widz przyjdzie po
dwoch ,trzech dniach i powie "obejrzalem twoja sztuke, o co w niej chodzi??"

[Gość: fragola]

Artyści prowokują,bo prawdziwa sztuka ma być świeża a nie powielana.Ja
przynajmniej tego oczekuję.Jeśli o Larsa von Triera chodzi to jego "Przełamując
fale"poruszyły mnie(forma,a przede wszystkim treść).W ostatnich latach rzadko
który film czy książka spowodowały taką reakcję, weryfikację poglądów wręcz
wstrząs(w pozytywnym sensie).Bardzo nowatorski(zgodny z zasadami Dogmy)
film"Idioci"nie zrobił na mnie wrażenia,niestety dostrzegłam tylko formę.Ale
jestem za tym,by tego typu filmy jednak powstawały.Wspomniana pani Kozyra niech
też robi swoje choć nie zamierzam udawać,że to trafia do mnie . Nie twierdzę
bowiem,że "znam się" na każdej dziedzinie sztuki.Literatura,film,no jeszcze
teatr-owszem,ale muzykę i sztuki plastyczne odbieram emocjonalnie.
PS.Pisząc to słucham świetnej(według mnie,bo mi się spodobała!!)płyty "Do
widzenia ,do jutra"(w jazzowe kawałki wplecione dialogi z filmu Morgensterna).

[Gość: Toi]

A ja wlasnie najdluzej myslalam o 'Idiotach'
:)

[kwieto]

Bardzo lubie ta plyte. Jest tak zorganizowana i tak uzupelniona z dialogami, ze wlasciwie
opowiada caly nastroj i sens filmu - choc utwory z tekstem, spiewane, to sa tam raptem ze
dwa... Opowiedziec film muzyka - to jest sztuka!

Pytanie o wymienność przekazów

[Gość: Marta]

kwieto napisał(a):
> Opowiedziec film muzyka - to jest sztuka!

Mam ważne pytanie: czy uważacie, że sztuki mogą sie zamieniać rolami?
Czy można słowem wyrazić to samo, co obrazem i odwrotnie?
Jak opowiedzieć obraz ślepemu?
Jak jak przekazać wiersz głuchemu (ale bez podsuwania tekstu przed oczy)?
Czy obraz i słowo mogą być wymienne?
A jeśli obraz i słowo nie są artystyczne?

Marta
[e-mail]

[szary_ptak]

Gość portalu: Marta napisał(a):
>
> Mam ważne pytanie: czy uważacie, że sztuki mogą sie zamieniać rolami?
> Czy można słowem wyrazić to samo, co obrazem i odwrotnie?


Mam takie wydanie Haiku Czeslawa Milosza (wybor i tlumaczenie) z
ilustracjami/kaligramami Dudzinskiego...tak jakby poezja tlumaczona na rysunek...

A moze sztuka jest jedna...zmienia sie tylko rodzaj przekazu wlasnie..
Dlaczego jednych bardziej porusza taki a nie inny sposob ...?
Wlasciwie...w sztuce tez jest "moda" i tej "mody" dyktatorzy..."a gawiedz wierzy
gleboko..." Pewnych pogladow na sztuke "nie wypada" miec (a przynajmniej "nie
wypada" sie do nich przyznawac)

A poza tym...wazne jest owo CO artysta chce przekazac i czy ma w ogole cos do
przekazania ...

I...(gnorantka)
nie-do-konca-przebudzona-jeszcze

[Gość: Marta]

szary_ptak napisał(a):
> Mam takie wydanie Haiku Czeslawa Milosza (wybor i tlumaczenie) z
> ilustracjami/kaligramami Dudzinskiego...tak jakby poezja tlumaczona na rysunek.
>
Czy możesz podać więcej szczegółów, gdzie i kiedy wydane? Bardzo mi to potrzebne
by było :-)))
>
> A moze sztuka jest jedna...zmienia sie tylko rodzaj przekazu wlasnie..
Sztuka jest jedna.
Ale znam poetkę (świetną), która twierdzi, że obrazy widzi dopiero wtedy, gdy ja
jej opiszę...
To mnie martwi.
Obie słuchamy muzyki, z jednakowym zapałem.
Jeszcze nie byłyśmy w cyrku, to byłby niezły eksperyment. Czy istnieje cyrk
poetycki? (Oprócz cyklu Picassa, w życiu - pytam).

> Dlaczego jednych bardziej porusza taki a nie inny sposob ...?
> Wlasciwie...w sztuce tez jest "moda" i tej "mody" dyktatorzy..."

Kiedyś były style.
Teraz mamy post-postmodernizm. Nowe stale się wykluwa.

>a gawiedz wierzy gleboko...
Tak bym nie powiedziała. Sztuka jest dla ludzi. Bardzo dobra ma w sobie różne
piętra trudności, jak u Szekspira.

> A poza tym...wazne jest owo CO artysta chce przekazac i czy ma w ogole cos do
> przekazania ...
Jak nie ma - niech milczy.
>
> I...(gnorantka)
> nie-do-konca-przebudzona-jeszcze
Obudź się, dobrze mi się z Tobą rozmawia :-)))

Marta
[e-mail]

[szary_ptak]

Gość portalu: Marta napisał(a):


Czy możesz podać więcej szczegółów, gdzie i kiedy wydane? Bardzo mi to potrzebne
by było :-)))
Biblioteka Na-Glosu, Krakow 1992 :)))

> Sztuka jest jedna.
> Ale znam poetkę (świetną), która twierdzi, że obrazy widzi dopiero wtedy, gdy j
> a jej opiszę...
A kto to, jesli mozna wiedziec?????

> Jeszcze nie byłyśmy w cyrku, to byłby niezły eksperyment. Czy istnieje cyrk
> poetycki? (Oprócz cyklu Picassa, w życiu - pytam).

Cyrk poetycki?...Slyszalam o "poetyce cyrku"...

> > Wlasciwie...w sztuce tez jest "moda" i tej "mody" dyktatorzy..."
>
> Kiedyś były style.
> Teraz mamy post-postmodernizm. Nowe stale się wykluwa.

Troche...nie o to mi chodzilo...raczej o "praktyke" a nie "teorie"...
Bylo i jest, ze od tzw "uznanych" artystow zalezy, czy jakis "nowy" sie przebije,
czy nie...od ich uczciwosci po prostu...A bardzo latwo tu o manipulacje
wszelakiej masci...
>
wazne jest owo CO artysta chce przekazac i czy ma w ogole cos do przekazania ...
> Jak nie ma - niech milczy.

No wlasnie...to "NIECH MILCZY" wzbudza zawsze najwiecej kontrowersji...Kto ma
rozstrzygac czy ma artysta cos do powiedzenia, czy nie?
A jesli ma COS do przekazania...to czy zawsze ma prawo to przekazywac i to w taki
a nie inny sposob?
A iluz takich, co wycofuja sie na kolanach, po kontakcie z jakims obrazem,
poezja, muzyka...A ilu, ktorzy obnosza swoje "dziela" i wprost KAZA klekac przed
soba...

A...koniec

[Gość: Marta]

Przepraszam za zwłokę, przestałam tu zaglądać. Czemu nie korzystasz z mojego
priva? Po to podaję... :-)

Gość portalu: Marta napisał(a):

Czy możesz podać więcej szczegółów, gdzie i kiedy wydane? Bardzo mi to potrzebne
by było :-)))
> Biblioteka Na-Glosu, Krakow 1992 :)))
Dziękuję, poszukam.

>> Sztuka jest jedna.
>> Ale znam poetkę (świetną), która twierdzi, że obrazy widzi dopiero wtedy, gdy j
> > a jej opiszę...
> A kto to, jesli mozna wiedziec?????
Tak, ale prywatnie, nie mam upoważnienia do publikowania ;-)

>> Jeszcze nie byłyśmy w cyrku, to byłby niezły eksperyment. Czy istnieje cyrk
> > poetycki? (Oprócz cyklu Picassa, w życiu - pytam).

> Cyrk poetycki?...Slyszalam o "poetyce cyrku"...
To tak jak ja :-)
/.../

>> wazne jest owo CO artysta chce przekazac i czy ma w ogole cos do
przekazania ...
>> Jak nie ma - niech milczy.

> No wlasnie...to "NIECH MILCZY" wzbudza zawsze najwiecej kontrowersji...Kto ma
> rozstrzygac czy ma artysta cos do powiedzenia, czy nie?
On sam.

> A jesli ma COS do przekazania...to czy zawsze ma prawo to przekazywac i to w
taki
> a nie inny sposob?
Tak.

> A iluz takich, co wycofuja sie na kolanach, po kontakcie z jakims obrazem,
> poezja, muzyka...A ilu, ktorzy obnosza swoje "dziela" i wprost KAZA klekac
przed
> soba...
Nie zajmuj się tym. To nie jest Twój problem. Pisz (piszesz?) i już. Co Cię
obchodzi odbiorca? Właściwy kiedyś się znajdzie... A poza tym kto mu dał
kompetencje, żeby Ciebie dołować? Zostań Kolorowym Ptakiem!!!
> A...koniec
A szkoda :-)

Napisz na priva... :-)
Marta

[Gość: Marta]

Gość portalu: fragola napisał(a):

> Artyści prowokują,bo prawdziwa sztuka ma być świeża a nie powielana.
Tak, oczywiście.
Czasem jest rozmową z poprzednikami, z kolegami - wtedy publiczność się upokaja.
Czasem nie wprowadza nowej fromy, bo sztuka to nie gonitwa za nowinkami. Nowe
formy rodzą się jak olśnienia, gdy przekaz tego żąda.
Czasem następuje duże nieporozumienie, czasem artysta jest też managerem.
Jeden z XVIII-wiecznych malarzy angielskich dawał swoje dzieła do opracowania w
grawerni i ogłaszał w prasie subskrypcje na sztychy! Prekursor marketingu. Duży
cwaniak, ale dzieła - w porządku.

> Wspomniana pani Kozyra niech
> też robi swoje choć nie zamierzam udawać,że to trafia do mnie . Nie twierdzę
> bowiem,że "znam się" na każdej dziedzinie sztuki.

Ciekawe jest przekonanie, że na sztuce trzeba się "znać". MZ - nie trzeba, to
tylko czasem przeszkadza w delektowaniu się, oburzaniu, nabieraniu przekonania
lub wstrętu.
Mnie czasem trudno zapomnieć o formie, ale już przywykłam i staram się w odbiorze
zostawiać analizę na potem.
Najpierw rzecz - potem myśl.

Poza tym stosunek do sztuki to nie jest lekcja do odrobienia, zdobyć, nauczyć
się - i może nie zapomnieć. To jest proces, na całe życie.
Fascynujący.
Ukłony
Marta
[e-mail]

[Gość: fragola]

Uwielbiam,gdy wybiera się zdania,wytrąca je z kontekstu całości;)
Zwróć uwagę,że poprzednie wypowiedzi niektórych często sprowadzały się do próby
OBIEKTYWNEJ oceny czy coś jest kiczem czy nie jest.Czyli krótko mówiąc
wykazania się znawstwem.Ja odbieram muzykę i sztuki plastyczne emocjonalnie-
podoba mi się coś lub nie.Na koncertach to nawet potrafię się popłakać.Ostatnio
zachwyciłam się rzezbami artysty z mojego miasta.Podobają mi się i już...
Niestety ze względu na ogromną ilość przeczytanych książek i obejrzanych filmów
i jako taką znajomość tych dziedzin przyznaję,że rzadko który film,książka
potrafą mnie już poruszyć.Przyglądam się JAK to zrobiono,napisano.Na całe
szczęście jest sporo książek i filmów(niestety nie z ostatnich lat),które są
dla mnie niezmiennie ważne,wciąż mi się podobają.

[Gość: Marta]

Gość portalu: fragola napisał(a):

> Uwielbiam,gdy wybiera się zdania,wytrąca je z kontekstu całości;)
> Zwróć uwagę,że poprzednie wypowiedzi niektórych często sprowadzały się do próby

Czy źle cytowałam?

> OBIEKTYWNEJ oceny czy coś jest kiczem czy nie jest.
Była mowa o kiczu? Ale nie w tym wątku, o ile pamiętam.
Kicz to odrębny temat. Nie ma możliwości dokonania obiektywnej oceny dzieła,
zawsze trzeba ustalić kryteria.

> Czyli krótko mówiąc
> wykazania się znawstwem.
Próba wykazania się czymkolwiek jest mi obca.

>Ja odbieram muzykę i sztuki plastyczne emocjonalnie-
> podoba mi się coś lub nie.Na koncertach to nawet potrafię się popłakać.Ostatnio
>
> zachwyciłam się rzezbami artysty z mojego miasta.Podobają mi się i już...
> Niestety ze względu na ogromną ilość przeczytanych książek i obejrzanych filmów
> i jako taką znajomość tych dziedzin przyznaję,że rzadko który film,książka
> potrafą mnie już poruszyć.Przyglądam się JAK to zrobiono,napisano.Na całe
> szczęście jest sporo książek i filmów(niestety nie z ostatnich lat),które są
> dla mnie niezmiennie ważne,wciąż mi się podobają.

Też tak odbieram wszelką sztukę. Na muzyce się prawie nie znam, nie szkodzi.
Pławię się, gdy mi się podoba.
pzdr
Marta
[e-mail]

[Gość: fragola]

Cieszę się,że używasz zaimków:ja,mnie ...Moja pierwsza wypowiedz była
skierowana nie tylko do Ciebie,a przyznasz,że stwierdzenie,iż Pavarotti nie
potrafi śpiewać to próba wykazania się znawstwem.Sporo osób próbuje pozować na
takowych znawców i nie chce przyznać :to czy tamto MNIE podoba się lub nie.I
piszą to JEST świetne lub złe.Wiesz, znam tytuł wątku,ale jak to zwykle bywa
autorzy zbaczają trochę z tematu(nie mam nic przeciwko!),więc z tym kiczem nie
do końca masz rację,choć to faktycznie odrębny temat:)
PS.Wiem,że nie ma możliwości obiektywnej oceny dzieła dlatego podkreśliłam to
słowo.W tym poście też to zrobiłam nie bez przyczyny...

[Gość: Marta]

Gość portalu: fragola napisał(a):

> Cieszę się,że używasz zaimków:ja,mnie ...Moja pierwsza wypowiedz była
> skierowana nie tylko do Ciebie
Ale trochę i do mnie...?
Nie użyłam wprost żadnego zaimka osobowego, tylko wynikajacych z koniugacji. Kto
napisał:
< Ja odbieram muzykę i sztuki plastyczne emocjonalnie-
Zresztą prawidłowo ;-)

>,a przyznasz,że stwierdzenie,iż Pavarotti nie
> potrafi śpiewać to próba wykazania się znawstwem.
Czy ja wiem... żeby aż znawstwem :-) No, potrafi, wiadomo. Bel canto - słodkie,
miłe, czy aby nie fałszuje? ;-)

> PS.Wiem,że nie ma możliwości obiektywnej oceny dzieła dlatego podkreśliłam to
> słowo.W tym poście też to zrobiłam nie bez przyczyny...
Możliwość jest. Czy możesz mówić niealuzyjnie, a wprost?
Poproszę, bo nie załapuję.
Ukłony
Marta

[Gość: fragola]

Gość portalu: Marta napisał(a):

> Gość portalu: fragola napisał(a):
>
> > Cieszę się,że używasz zaimków:ja,mnie ...Moja pierwsza wypowiedz była
> > skierowana nie tylko do Ciebie
> Ale trochę i do mnie...?
> Nie użyłam wprost żadnego zaimka osobowego, tylko wynikajacych z koniugacji. Kt
> o
> napisał:
> < Ja odbieram muzykę i sztuki plastyczne emocjonalnie-
> Zresztą prawidłowo ;-)

Moja mama powiedziałaby,że jesteś "ciężka" .Dlaczego się tak tłumaczysz???Wybacz
to moja pierwsza myśl po przeczytaniu tego, co napisałaś.Jeśli piszę,że cieszę
się z używania przez Ciebie słów"ja,mnie"to znaczy dokładnie to co napisałam i
doskonale wiem,że zawsze tak robię(chciałam to napisać wielkimi literami,ale
odbierzesz to jako aluzję więc się powstrzymałam:).Gdybyś zrozumiała całość mojej
poprzedniej wypowiedzi to uwierzyłabyś,że to nie aluzja,a komplement.Ale
zauważyłam,że wolisz zdania wyrwane z kontekstu :))))
>
> >,a przyznasz,że stwierdzenie,iż Pavarotti nie
> > potrafi śpiewać to próba wykazania się znawstwem.

Powinnam napisać specjalnie dla Ciebie wyrazniej:PRÓBA wykazania się znawstwem
(zauważyłaś to słowo wielkimi literami?).
> Czy ja wiem... żeby aż znawstwem :-) No, potrafi, wiadomo. Bel canto - słodkie,
>
> miłe, czy aby nie fałszuje? ;-)

Pisałam ,że nie znam się za dobrze na muzyce(Ty zresztą też to napisałaś:)))
Dlaczego piszesz "wiadomo".Zaprzeczasz zupełnie temu co napisałaś poprzednio.
>
> > PS.Wiem,że nie ma możliwości obiektywnej oceny dzieła dlatego podkreśliłam
> to
> > słowo.W tym poście też to zrobiłam nie bez przyczyny...
> Możliwość jest. Czy możesz mówić niealuzyjnie, a wprost?

Ja mówię wprost,ale w necie czasem trzeba korzystać z możliwości podkreślenia
słów.Tak ja zrobiłam pisząc wielkimi literami niektóre słowa.

> Poproszę, bo nie załapuję.
Zauważyłam.Proponuję na początek ogarniać całość wypowiedzi;)
> Ukłony
Czy ty jestes mężczyzną?Bo raczej kobieta kobiecie ukłony..jakoś dziwnie...
> Marta

fragola

[Gość: Marta]

Gość portalu: fragola napisał(a):

> Gość portalu: Marta napisał(a):
>
> Moja mama powiedziałaby,że jesteś "ciężka" .
Starałam się.
> Dlaczego się tak tłumaczysz???Wybac
> z
> to moja pierwsza myśl po przeczytaniu tego, co napisałaś.
Może przy drugiej myśli zauważysz, że nie tyle "tłumaczę się" co tłumaczę Ci.
Zahacza to zresztą ściśle o moją ulubioną tematykę (przekładanie treści).
> Czy ty jestes mężczyzną?Bo raczej kobieta kobiecie ukłony..jakoś dziwnie...
Tak samo jak Ty ;-)
Ukłony sa niezobowiązującą formą oziębłej grzeczności, moja panno.
Całuję serdecznie
Marta
PS. Skąd piszesz?

[Gość: fragola]

Gość portalu: Marta napisał(a):

> Ukłony sa niezobowiązującą formą oziębłej grzeczności, moja panno.

Dzięki za pouczenie;),świetny ton wypowiedzi;)... nie znoszący sprzeciwu.
Wiesz ja jestem szczerą osobą i nie stosuję "niezobowiązujących form oziębłej
grzeczności"(sformułowanie kuriozalne!).Skąd wiesz ile mam lat,"moja
panno"(domyślam się,że odpowiesz iż nie o mój wiek chodzi,ale o móżdżek:)Tak
przecież mówi się do nierozgarniętych dziewuszek,czyż nie?
Pozdrawiam(jeśli ja tak piszę to właśnie to mam na myśli,bądz pewna)i życzę
dobrego roku!

[Gość: Luiza]

Oczywiscie jestem.
Nie sadzilam, ze bedzie taki odzew.
Przyznaje, ze post jest niejasny. I chyba nie bedzie, bo mialby sporo
podwatkow :).

Nie widzialam ZADNEGO filmu LvT i nie zamierzam obejrzec.
Mam inne preferencje jesli chodzi o sztuke.

A pytanie wzielo mi sie z roznych przemyslen. Moze nawet nie chodzi mi tylko o
sztuke przez duze S, ale tez taka bardziej dla ludu. I moze nie o Artystow
tylko o takich Tworcow, ktorzy wytwarzaja pewien Produkt przekazywany do
odbioru w podobny sposob jak Dzielo.

Najbardziej popularne ostatnio ksiazki i filmy to totalne mieszanie swiatow,
prawdy z fikcja (mam nieodparte wrazenie, ze ich tworcy sa na dragach lub stale
medytuja). Angielskie stacje radiowe oraz nasz TVN komentuja w informacjach
wydarzenia z programow reality show.

"Copywriterzy" nie moga sie zdecydowac komu sluza... Hasla na bilboardach nie
spelniaja zadnych funkcji (ani to ladne ani trafne).

Wymarzone i promowane zawody to: artysta muzyk, artysta dziennikarz, artysta
prezenter, artystka modelka. Wszyscy niby tacy wrazliwi, maja udzielic swojego
glosu, twarzy, ciala a nad ich wyrazem pracuje sztab (Artystow ?) i sepow.

Zyjac w tak artystycznym swiecie nie mozna sie nie uwrazliwic...

[Gość: Marta]

Gość portalu: Luiza napisał(a):

> Oczywiscie jestem.
> Nie sadzilam, ze bedzie taki odzew.
> Przyznaje, ze post jest niejasny. I chyba nie bedzie, bo mialby sporo
> podwatkow :).
Zapraszam do całego wątku: Związki słowa i obrazu
pzdr
Marta

[Gość: fragola]

Gość portalu: Luiza napisał(a):


>
> Nie widzialam ZADNEGO filmu LvT i nie zamierzam obejrzec.
> Mam inne preferencje jesli chodzi o sztuke.

To dlaczego w temacie powołujesz się na niego??Rozumiem kogoś komu kompletnie się
nie podoba,ale przynajmniej widział choć jeden film.

[Gość: Renka]

"Najbardziej popularne ostatnio ksiazki i filmy to totalne mieszanie swiatow,
prawdy z fikcja (mam nieodparte wrazenie, ze ich tworcy sa na dragach lub
stale
medytuja). Angielskie stacje radiowe oraz nasz TVN komentuja w informacjach
wydarzenia z programow reality show."
Ja od kilku lat jestem calkowicie zdegustowana literatura sprzedawana na
polkach.Gdybym nie wiedziala jak sie robi ksiazke i co sie wyprawia , aby ja
sprzedac, szcegolnie w Polsce, Chorwacji i Rumunii..A jak marzy sie o rynku
rosyjskim...Przygnebiajace jest to,ze ludzie WIERZA w fikcje poplatana z
rzeczywistoscia. Cytuja autorow, ktorzy moze NAWET nie istnieja, bo napisanie
ksiazki zamawia sie czesto i kleci z roznych fragmentow roznych autorow(!!!).
I rozpowszechniaja jako GODNE , MODNE .Ludzie od marketingu sprzedadza
wszystko i oni wiedza , gdzie to wszystko sprzedac.Czytelnika w Polsce czeka
trud rozroznienia naprawde dobrej pozycji od szmiry(90% sprzedawanych w Polsce
tlumaczen).

[maczek100]

Zgadzam się absolutnie z przedmówcami[ ha,ha, ale powaga].Nasuwa mi się
dziwny!!! wniosek. Skoro teraz liczy się tylko kasa to twórcy , żeby zaistnieć
muszą ją zarabiać, a co za tym idzie tworzyć komercję . I z tego wynikają aż
dwa "pożyteczne" zjawiska 1, "twórcy" kształtują "gusta"
2, "twórcy" nie są twórcami, ponieważ profanują
SZTUKE.
Sorry za zuchwałość ale szlag mnie trafia na to całe dno czyli szpan, modę na
odpowiednich autorów. Czas zejść do podziemia. pozdrówka.

[kwieto]

Tak, ale pamietaj, ze tak jest wszedzie, gdzie chodzi o kase. Na przyklad naukowcy "musza"
sie zajmowac wymyslaniem rzeczy malo istotnych (ale przydatnych), bo inaczej nie dostana
kasy. Budowano w USA wielki akcelerator czastek (najwiekszy na swiecie) - wydrazono
tunele, postawiono polowe silowni, i innego sprzetu... I nagle ktos WAZNY zapytal "ale po
co to wszystko?" i okazalo sie, ze skoro fizycy nie potrafia powiedziec ze beda z tego nowe
spodnie dla premiera, ale raczej dowiedza sie czegos co owszem dla fizyki jako takiej jest
bardzo wazne, ale nie przelozy sie ani na zbrojenia, ani przemyls, ani wladze - wiec ten ktos
WAZNY zadecydowal, zeby dalej nie budowac i nie badac...

Nie masz wynikow, albo wyniki sa z pozoru bezuzyteczne - wiec nie dostajesz dotacji, nie
masz kasy na badania.
Proste, a czy dobrze? To juz inne pytanie

[kwieto]

Renka, czytelnik w Polsce, czyta srednio 1 ksiazke rocznie, a naklad rzedu 4-5 tys.
egzemplarzy jest okreslany mianem "bestsellera", wiec o jakim marketingu, i jakim wciskaniu
mowimy???

Dla czytelnika czo czyta jedna pozycje na rok, jest na prawde wszystko jedno, czy bedzie to
Ulysses Joyce'a, czy instrukcja obslugi maszynki do golenia...

[Gość: Luiza]

Gość portalu: Renka napisał(a):

> Przygnebiajace jest to,ze ludzie WIERZA w fikcje poplatana z
> rzeczywistoscia. Cytuja autorow, ktorzy moze NAWET nie istnieja,

Rzeczywiscie jest to jeden z motywow, ktory mnie sklonil do rozpoczecia watku.
Znajoma mi opowiadala o dziewczynie, ktora weszla w swiat ksiazek Carolla i nie
ma ochoty na powrot.
Mozna powiedziec, przypadek, moze byla podatna, okolicznosci ulozyly sie nie tak
jak trzeba. Ale zjawisko istnieje...

[kwieto]

Gość portalu: Luiza napisał(a):

> Nie widzialam ZADNEGO filmu LvT i nie zamierzam obejrzec.
> Mam inne preferencje jesli chodzi o sztuke.

A skad wiesz, skoro nie widzialas jego filmow? Chyba ze chodzi Ci o to, ze nie chadzasz do
kina, bo ruchomy obraz do Ciebie nie dociera. Ale jesli tak nie jest, to zaczynam Cie odbierac
jako jedna z tych pan, co sie modlily pod kinem protestujac przeciwko puszczaniu filmu
"ksiadz", mowiac, ze film ten obraza ich uczucia, wartosci i tak dalej. Zapytane "a widzialy
panie ten film?" odpowiedzialy cos w stylu "oczywiscie ze nie! Jakbym mogla, cos takiego!"

No wiec jak to jest - nie widzialem nawet dziela, ale JUZ wiem, ze mi sie ono nie podoba?
Troche to dziwne, nie sadzisz?

[Gość: Luiza]

Dziwne?
Mam narratora, ktory dluzej opowiada film niz on trwa.
Nie czytam i nie ogladam wszystkiego co jest chwilowym hitem.

Wole tolerancje niz protesty. Chyba, ze jest to jedyny dostepny srodek, zeby
cos zmienic (Amnesty International).

Zawsze mozesz skorzystac z zaproszenia do watku o zwiazku slowa i obrazu.

pozdrawiam

[kwieto]

No wlasnie, a jakbys Ty tam zajrzala, to bys przeczytala, ze wysunalem tam
teze, ze jakakolwiek interpretacja dziela jest w zasadzie odrebnym dzielem.

To znaczy - ten narrator, moze i ladnie opowiada, ale opowiada tak jak on ten
film postrzegal - to znaczy, cos przykulo jego uwage, cos innego zupelnie mu
umknelo - wiec to jednak nie to samo, co pojsc na film. Wiec - poki nie
obejrzalas/przeczytalas/uslyszalas zadnego dziela danego tworcy - nie
wypowiadaj sie, ze go nie lubisz, bo moze po prostu nie lubisz recenzji
udzielanej przez znajomego, a dzielo bedziesz uwielbiac? Kto wie..

[Gość: Luiza]

kwieto napisał(a):

> No wlasnie, a jakbys Ty tam zajrzala, to bys przeczytala, ze wysunalem tam
> teze, ze jakakolwiek interpretacja dziela jest w zasadzie odrebnym dzielem.
>

Oczywiscie, zajrzalam.
Nawet zgadzam sie z Twoim pogladem (wyrzucajac "w zasadzie"). Sa to odrebne
dziela, byc moze tylko innej klasy.

> To znaczy - ten narrator, moze i ladnie opowiada, ale opowiada tak jak on ten
> film postrzegal - to znaczy, cos przykulo jego uwage, cos innego zupelnie mu
> umknelo - wiec to jednak nie to samo, co pojsc na film. Wiec - poki nie
> obejrzalas/przeczytalas/uslyszalas zadnego dziela danego tworcy - nie
> wypowiadaj sie, ze go nie lubisz, bo moze po prostu nie lubisz recenzji
> udzielanej przez znajomego, a dzielo bedziesz uwielbiac? Kto wie..

Kto wie...

Jesli nie lubisz italodisco, to chyba nie pojdziesz na koncert disco polo, zeby
wyrobic sobie zdanie. Troche wyroslam z postawy "wszystkiego trzeba sprobowac".

Z tym "nie obejrzalas/przeczytalas/uslyszalas"..."nie wypowiadaj sie". Wybacz,
nie poslucham.

LvT - nie przedstawilam zadnej pelnej recenzji (byc moze wlasnie dlatego, ze nie
widzialam filmu); owszem tresc jego filmow, podobnie jak pare innych "wydarzen
artystycznych" sprowokowala mnie do pewnych przemyslen... I tylko na tyle mnie
gosc zainteresowal (czy to jego wyobraznia tak pracuje a zycie zyciem, czy jego
problemy sa dla niego inspiracja, czy jest tak uwrazliwiony na otoczenie, ze
czasami musi zwymiotowac).

[Gość: Marta]

Gość portalu: Luiza napisał(a):

> LvT - nie przedstawilam zadnej pelnej recenzji (byc moze wlasnie dlatego, ze ni
> e
> widzialam filmu); owszem tresc jego filmow, podobnie jak pare innych "wydarzen
> artystycznych" sprowokowala mnie do pewnych przemyslen... I tylko na tyle mnie
> gosc zainteresowal (czy to jego wyobraznia tak pracuje a zycie zyciem, czy jego
>
> problemy sa dla niego inspiracja, czy jest tak uwrazliwiony na otoczenie, ze
> czasami musi zwymiotowac).

Kochana Luizo, a może zobacz?
Ten człowiek ma COŚ do powiedzenia, a recenzenci niekoniecznie. Ta jedna różnica
powinna wystarczyć, tyle złego się ogląda, ze tu warto znaleźć chwil parę.

Rozmawiajac o związkach słowa i obrazu, zauważamy z łatwością jakim są one
problemem. Czy sądzisz, że pretensjonaly, mało wrażliwy lub wrażliwy inaczej
przekaźnik jest dobrym źródłem informacji?

Ja cenię i wzruszam się na jego filmach.
One dotykają najważniejszych spraw jakie znam. Nie chcę walić stereotypów. Nie
jestem w dyspozycji do dogłębnych analiz (po zarwanej na „mój temat” nocy – idę
się zdrzemnąć).
Ale proszę, żebyś ufała raczej sobie, rozumowi i zmysłom.
„Musicie to państwo obejrzeć sami” – tak kończą często recenzenci, niech to
zdanie stanie się naszym programem :-)
Marta

[Gość: Luiza]

>
> Kochana Luizo, a może zobacz?
> Ten człowiek ma COŚ do powiedzenia, a recenzenci niekoniecznie.

(?????????). A moze odwrotnie?

Ta jedna różnic
> a
> powinna wystarczyć, tyle złego

(???????). A moze tez odwrotnie. Ogladam sporo dobrego, naprawde.

się ogląda, ze tu warto znaleźć chwil parę.
>
> Rozmawiajac o związkach słowa i obrazu, zauważamy z łatwością jakim są one
> problemem. Czy sądzisz, że pretensjonaly, mało wrażliwy lub wrażliwy inaczej
> przekaźnik jest dobrym źródłem informacji?

Tak. Bardzo. Poza tym nie podobaja mi sie te epitety (nie pozwalasz mi oceniac
LvT a sama to robisz w stosunku do mojego "przekaznika").
>
> > Ale proszę, żebyś ufała raczej sobie, rozumowi i zmysłom.

(???????). Mozesz sie o mnie nie bac. Najbardziej ufam sobie. Moze po prostu w
tej sytuacji przed obejrzeniem mialam wystarczajaco duzo przeslanek, by podjac
decyzje "na nie" (zgodzisz sie, ze z udzialem rozumu).

A w Twoim watku najbardziej zgadzam sie z wypowiedziami Eryka (ESL). Wlasciwie w
pierwszym swoim poscie swietnie ujal to wszystko, co chodzilo mi po glowie.

Wydaje mi sie, ze mamy ogromny wplyw na to w jaki sposob bedziemy odbierac
rzeczywistosc i sztuke. Jest to troche zwiazane z naszym image. Osoba o
analitycznym umysle, zalozmy intelektualista, ktory reagowal tylko na slowo, po
zastosowaniu np. pewnych technik relaksacyjnych, wylaczeniu umyslu zaczyna
odbiearc bardziej zmyslowo. A artysta wrzucony na gleboka (jak dla siebie) wode,
ktory musi powalczyc o finansowe przetrwanie, byc moze straci troche swiezosci,
bo sie przestawi na inny program. Moim zdaniem wszystko mamy w sobie, tylko
potrzebujemy badzcow, by to z siebie wydobyc. Wszystko zas zalezy od pracy mozgu
(a na prace polkul mozemy wplywac).
Pozdrawiam i powodzenia przy pisaniu pracy.

>

[kwieto]

Ok. nie ogladaj LvT (sam nie widzialem ani jednego filmu) - ale nie wypowiadaj
sie o jego filmach (zrobilas to na samym poczatku watku), jesli nie widzialas
zadnego z nich, dobrze? Tego wymaga zwykla uczciwosc...

[Gość: Luiza]

Moja niezwykla nie wymaga.
Ale schodzac na ziemie, chyba walne lufke i cos z tego zobacze :).

sprowokuj sie sam/a !

[Gość: fnoll]

czlowiek prowokuje sam siebie i moze ten akt autoprowokowania utrwalic lub
przedstawic w sztuce - wtedy inni moga sie przylaczyc do tego doswiadczenia,
ulegajac czesto zludzeniu, ze zrodlo prowokacji jest w "artyscie" a nie w nich
samych

mozna tez samego siebie prowokowac wytworami ktore dla ich autora byajmniej
prowokujace nie byly - ale przekraczaja czy tez zagrazaja stereotypom odbiorcy

prowokowanie to wychodzenie poza schemat, stereotyp, tabu, mit, etos etc., moze
skutkowac nasilona obrona danego stereotypu, albo jego przetransformowaniem
(wtedy prowokowanie "sklania do myslenia")

artysci, jak kazdy z nas, moga swa dzialalnoscia rownie dobrze utrwalac i
pielegnowac pewne stereotypy (takze chwalebna dzialalnosc) - jak i sie z nimi
pojedynkowac, a odbiorcy poprzez ich wytwory moga "zarazac" sie ich
doswiadczeniami

im ma ktos mniej stereotypow w glowie - tym trudniej mu siebie sprowokowac

pzdr

fnoll

[Gość: Luiza]

Gość portalu: fnoll napisał(a):

(wtedy prowokowanie "sklania do myslenia")

tego wlasnie nie lubie, gdy ktos uzurpuje sobie prawo np. do sklaniania mnie do
czegokolwiek

> >
> im ma ktos mniej stereotypow w glowie - tym trudniej mu siebie sprowokowac
>
hm, chyba sie nie zgodze. mysle, ze od stereotypow tak bardzo sie nie opedzam a
sprowokowac mnie trudno. o ile pozostala czesc Twojej wypoiwiedzi mi sie podoba
(niekoniecznie musze sie zgadzac), o tyle to zdanie spadlo mi z chmurki.

> pzdr
> takze pozdrawiam

> fnoll

luiza

[Gość: Marta]

Pytanie otwarte, także do fnolla i innych:

Czy można żyć bez stereotypów, szczególnie jeśli je rozumieć jako wyuczone formy
odbioru?
Ja nie wiem, ale czuję, że postawa Luizy jest mi bardzo bliska.

Tylko mnie dość łatwo sprowokować :-)

Marta

[Gość: fnoll]

bez stereotypow zyc zapewne sie nie da - pozwalaja nam na szybkie podejmowanie
decyzji, szybkie tworzenie reprezentacji swiata zewnetrznego w naszych glowach,
uwypuklaja to co istotne, spychaja do tla to co niewazne, zapychaja dziury w
obrazie, gdy brakuje nam poszczegolnych informacjii etc.

ale stereotyp stereotypowi nierowny - sa bardziej ogolne i bardziej
szczegolowe, bardzej sztywne i bardziej elastyczne; zwykle myslac o stereotypie
mysli sie o takim sztywnym i szczegolowym - to taki stereotyp ;)

sa i stereotypy dotyczace postrzegania wlasnej osoby np: "jestesm trudna do
sprowokowania", "jestem latwa do sprowokowania", ktore moduluja nasze
doswiadczanie samych siebie

czasem stereotyp jest sztywny, a czasy sie zmienily - i nas odrealnia

w filmie "big lebovski" byl na przyklad taki nerwus, co z przekonaniem
powtarzal "przeciez jestem spokojny" ;)

ale, spojrzmy za okno - co by nie rzec nasze indywidualne i zbiorowe stereotypy
prowadza nas w dobra strone, zapewniaja dobra orientacje w otoczeniu i swietnie
posrednicza miedzy naszymi potrzebami a mozliwosciami srodowiska

pzdr

fnoll

[Gość: Luiza]

Slucham Cie jak znawce. Nawet troche sie boje podwazac cokolwiek (brak mi
wiedzy). Wiec wrzucam sobie Twoje wypowiedzi do szufladki: Istnieje taka
teoria...

Pozdrawiam
Luiza

[Gość: Marta]

Gość portalu: Luiza napisał(a):

> ze jak cos z siebie wyrzucisz, to ci przejdzie).

Czy naprawdę istnieje taka zasada?
Dlaczego więc artyści tworzą i tworzą, a inni nie? Artystom ciągle przechodzi...
ale wraca, a pozostali nie mają problemów? Jak to jest?
Marta

[Gość: czarek]

artyści sobie Tworzą problemy
a wyobraźnia im w tym pomaga

[Gość: Marta]

Gość portalu: czarek napisał(a):

> artyści sobie Tworzą problemy
> a wyobraźnia im w tym pomaga

Nie - mają dokładnie takie same jak wszyscy, a coś w środku rozkazuje dać
wyraz... :-)
I nic nie mówi o sposobach ich rozwiazywania problemów (np. poprzez prowokacje,
że nawiążę).

To jednak nie tłumaczy potrzeby kontaktu ze sztuką ze strony wszystkich ludzi.

Marta

[Gość: Renka]

Przeczytalam sobie jeszcze raz ten caly watek, a tak sobie z nudow. I naprawde
Marta jest nieznosnie prowokujaca.Do zamkniecia dyskusji z wnioskami jedynie
slusznymi, autorstwa jejze samej.

[Gość: Marta]

Gość portalu: Renka napisał(a):

> Przeczytalam sobie jeszcze raz ten caly watek, a tak sobie z nudow. I naprawde
> Marta jest nieznosnie prowokujaca.Do zamkniecia dyskusji z wnioskami jedynie
> slusznymi, autorstwa jejze samej.

Czy wiecej osób tak sądzi? Bo mogę się ewakuować, naprawdę nie chcę nikomu
szkodzić na nerwy. Jest mi trochę przykro, trudno; ale Ty Renko często miałaś
ze mną kłopoty, więc Cię rozumiem. Właściwie - to nie rozumiem :-)
Marta

[kwieto]

A czy sztuka musi byc wyrazem problemow? A moze radosci? Jakos mi sie wydaje,
ze te problemy jako "niezbedne" do tworzenia sztuki, sa tu jak dziura w moscie

[Gość: Marta]

kwieto napisał(a):

> A czy sztuka musi byc wyrazem problemow? A moze radosci? Jakos mi sie wydaje,
> ze te problemy jako "niezbedne" do tworzenia sztuki, sa tu jak dziura w moscie

Problemy, czy jak je zwał, są wynikiem nieustajacej ciekawości człowieka. To mogą
być problemy formalne. Czy wyobrażasz sobie matematyka, który ze szczęścia tworzy
wzory? On je tworzy, ich szuka, bo widzi jakiś problem. To nie musi być osobista
zmora, to jest nierozwiązane "zagadnienie matematyczne", na przykład.
W moim wypadku, to może być np. zagadnienie "faktura a rytm", taki problem.
Radość też może być przedmiotem refleksji i często bywa. Czasem ktoś ciężko
strapiony odnajduje wspomnienie szczęścia i je przekazuje. Sztuka i nauka nie
znają granic - na koniec truizm.
Marta

[kwieto]

Wiesz, gdybym siebie okreslil jako artyste, to powiedzialbym, ze moje zjecia sa
wyrazem... no wlasnie diabli wiedza czego. Ja biore aparat do reki i robie
zdjecia, zaden problem (nawet taki, w stylu "jak pokazac na zdjeciu costam")
mnie nie dotyczy. Ja po prostu biore aparat i robie zdjecia. Bo chce. Bo mam
ochote.

Nie wiem, czy mozna to traktowac w kategorii problemu.

[Gość: Marta]

kwieto napisał(a):
> Nie wiem, czy mozna to traktowac w kategorii problemu.

Problem powinien być natury artystycznej, a przynajmniej tak twierdzi paru
artystów. Jesli nie ma "powodu" = "problemu", to nie ma sztuki, jest rzenmiosło,
rozrywka i co tam chcesz. Sztuka i nauka stawiają pytania (problemy) i szukają
odpowiedzi (rozwiązań). Temu nie ma kresu, na szczęście.
Marta

[kwieto]

A ja mysle, ze to zbedne uwznioslanie sztuki.

Na przyklad Haiku jest sztuka, czy nie jest?
Bo ja tam obok obserwacji rzeczywistosci, i przekazania autorskich spostrzezen,
to niestety zadnego "problemu" czy poszukiwania rozwiazania, czy innych takich
nie widze.

A. Pamietajcie, ze sporo "dziel sztuki" bylo tworzone po prostu na zamowienie.
Artysta mial namalowac, i mialo to byc ladne. A dzis wisi w galerii, jako
dzielo sztuki. A problemu tam nie bylo (chyba ze taki - jak szpetnawa corke
sponsora przedstawic jako mniej szpetna) No wiec dzielo sztuki, czy nie?

[Gość: Marta]

kwieto napisał(a):
> A. Pamietajcie, ze sporo "dziel sztuki" bylo tworzone po prostu na zamowienie.
> Artysta mial namalowac, i mialo to byc ladne. A dzis wisi w galerii, jako
> dzielo sztuki. A problemu tam nie bylo (chyba ze taki - jak szpetnawa corke
> sponsora przedstawic jako mniej szpetna) No wiec dzielo sztuki, czy nie?

Też bym chciała na zamówienie...
1. zamówienie się przyjmuje lub odrzuca;
2. gdy przyjmujesz, to bierzesz obowiązek wywiązania się w sposób rzetelny;
3. pisałam już - aż po czasy kapitalizmu zamawiali ci co się znali, mówiąc
skrótowo, lipy się nie wcisnęło; teraz jest inaczej;
4. brzydka, czy nie, córka kogoś tam stanowi problem plastyczny: światło,
przestrzeń, ruch, wydobycie tego, czy tamtego, rytmy, odniesienia poważne lub
żartobliwe do innych malarzy - mnóstwo tego jest, nie będę robić tu wykładu z
historii sztuki. Przeczytaj podstawowe dzieło dla "ludzi" -
Białostockiego "Sztuka cenniejsza niż złoto" - będziesz już coś wiedział o
problemach sztuki;
5 "ładne" jest to, co odpowiada wymaganiom formalnym (duch czasów) i zaspakaja
próżność fundatora; dawniej to było podkreślanie chwały Boga i fundatora...
* * *
Czasem pojawia się wielki artsyta i, zdarza się, umiera w zapomnieniu: Rembrandt,
na przykład. Z innej branży: Nietzsche, Emily Dickinson; z naszych: Norwid, z
malarzy XIX w.: Van Gogh, w XXw. Waliszewski. Czasem wielki artysta żyje w
blasku: Rafael, Goethe, Molier, Wyspiański, Mickiewicz. To małe przykłady.

Dzieło sztuki jest wtedy, gdy rozwiązuje któryś z problemów, jakich próbkę Ci
zarysowałam. Nie należy sądzić, że jak coś Ci się podoba (lub nie) to znaczy że
jest dziełem sztuki (lub nie).
Krytycy latami się o to między soba spierają, publiczność ma swoje zdanie,
poszczególni ludzie też. Każdy ma prawo mieć pogląd.
Czasem dobrze jest nie ignorować faktu, że za sztuką stoi teoria i historia.
Marta

[Gość: fragola]

Stawianie przed sobą lub odbiorcą problemu,pytania to jedna z koncepcji,która
ma ułatwić "zdefiniowanie" co jest sztuką a co sztuką nie jest.Ale moim zdaniem
jest to uproszczenie.Oglądając w galeriach obrazy,rzezby czy fotografie często
dostrzegamy problem(co pokazał?,po co?),ale pewnie równie często po prostu
piękno(podoba się coś, bo jest zgodne z naszę wrażliwością).
To,że artysta robi coś na zamówienie nie oznacza,że dzieło nie jest
sztuką.Owszem hiszpańscy malarze barokowi malowali portrety rodziny
królewskiej,a twórcy renesansowi znajdowali się pod opieką możnych
mecenasów.Nie trzeba jednak upraszczać i twierdzić,że tworzyli"pod
dyktando".Oni się naprawdę cenili i zachowywali niezależność.Michał Anioł
malując na zlecenie papieża freski w Kaplicy Sykstyńskiej nie pozwalał mu na
doglądanie prac.Juliusz II próbował wdrapywać się na rusztowanie,ale
rozwścieczony artysta zrzucał mu na głowę deski udając,że nie zauważył
papieża.Kolejny papież chciał wymusić na arytyście domalowanie postaciom
opasek przykrywających nagość.Michał Annioł nie uczynił tego,ale Paweł IV
znalazł rzemieślnika Da Volterrę,który nazywany jest "brachattone"-malarzem
majtek...

[kwieto]

No ale wrocmy do fotografii, bo tu sie czuje kompetentny. Czesto ja widze cos
co jest wartego uwagi, i jedyne co robie, to "zamrozenie" tej chwili. Nie
zastanawiam sie nad zadnym problemem, a jesli juz, to czynie to zupelnie
nieswiadomie. Nie rozwiazuje tez problemow swiatlo-cien-kompozycja, zdjecie
wykonuje zupelnie mechanicznie. Jedynym problemem to ustawienie ostrosci na
obiekt, ale w dobie aparatow z AutoFocusem to robi sie coraz mniej istotne.
Zatem caly "proces tworczy" wyglada tak, ze widze cos ladnego, wyciagam
skrzynke i naciskam guzik. Sztuka, czy nie sztuka w takim razie?

Wg mnie, problem nie jest konieczny. A problemy typu swiatlo, cien, kompozycja
- to rzemioslo, znajomosc tych rzeczy nie znaczy, ze wszystko co stworzysz
bedzie od razu dzielem sztuki, moze byc poprawnie zrobionym bohomazem.
Wiec problemy dotyczace rzemiosla mozna zupelnie wykluczyc, pominac

[Gość: Marta]

Kwieto, odpowiem Ci kiedy indziej - daruj, ale jestem zmęczona...
Uściski (i nie zgadzam się z Twoim poglądem... - bo wobec tego... no to na
potem...)
Pa
Marta

[Gość: Marta]

Gość portalu: fragola napisał(a):

> Stawianie przed sobą lub odbiorcą problemu,pytania to jedna z koncepcji,która
> ma ułatwić "zdefiniowanie" co jest sztuką a co sztuką nie jest.Ale moim zdaniem
> jest to uproszczenie.
Jakie uproszczenie? Nie czepiaj się mojego „wykładu” - to były rudymenta.
Problem jest zawsze, bez niego nie ma sztuki. Najwyżej widz się nie połapie i
cieszy go warstwa ludyczna.
Też dobrze, ale to forma tworzy sztukę, a forma zawsze stanowi "problem", chyba
że się jest epigonem.
Czy jesteś studentką h. szt?
A o artystach można gadać bez końca...
Ci z najwyższej półki są ponad klasyfikacją, a i tak co chwila trzeba tłumaczyć
co i jak.
Jeśli chcesz rozmowy bardziej specjalistycznej, to pokaż mi takie forum, zdaje
się, że nie ma. Albo pisz na priva, bo doprawdy wchodzimy w szczegóły. Zresztą ja
b. lubię :-) <emotikon daję dla potwierdzenia> :-)))))

> Oglądając w galeriach obrazy, rzeźby czy fotografie często
> dostrzegamy problem(co pokazał?,po co?),ale pewnie równie często po prostu
> piękno(podoba się coś, bo jest zgodne z naszę wrażliwością).
Tak jest. Dobrze powiedziane.
Często nie wiemy dlaczego i wcale nie musimy. Tajniki formy są dla autora i
krytyka i kolegów po fachu i paru amatorów i prawdziwych dilletanti (ci mają
prawdziwe zasługi) :-)))))
Piszę "my -> odbiorcy" - ale ja osobiście muszę wiedzieć - dlaczego. Przechył.
(A tu mówisz o odbiorze sztuki, a nie o tym co jest sztuką. Zresztą temat nie
został ostro postawiony...
Zanęcił mnie Kwieto tym: „A. Pamiętajcie, ze sporo "dziel sztuki" było tworzone
po prostu na zamówienie. Artysta miał namalować, i miało to być ladne. A dzis
wisi w galerii”
Wykazał, że nie rozumie jak działa artysta tzw „prawdziwy” i co to jest sztuka,
przepraszam Kwieto, wiesz jak Cię lubię i cenię.)

> To,że artysta robi coś na zamówienie nie oznacza,że dzieło nie jest
> sztuką.
Przeciez to właśnie powiedziałam - czy my sie sprzeczamy?

Nie trzeba jednak upraszczać i twierdzić że tworzyli"pod
> dyktando".
To ja powiedziałam coś takiego? Jako żywo - nigdy!

> Oni się naprawdę cenili i zachowywali niezależność. (...)
I owszem, ci wielcy mogli sobie na to pozwolić. Ale nawet wtedy byli partacze, o
których historia milczy dyskretnie. I sporo artystów „środka”, na bardzo
przyzwoitym poziomie, bo szkolili się pod okiem mistrza przez dłuuuuugie lata.
Pisałam o rzetelności w przyjmowaniu zamówienia, prawda?

No więc nie widzę sprzeczności w naszych wypowiedziach. Napisałam dużo, a i tak
bardzo skrótowo.
Może masz GG? A w ogóle to skąd piszesz, kraj czy zza Oceanu?
Pozdrawiam Cię, Fragola
Marta

[fragola]

Marto ja się nie czepiam,nie -nie sprzeczamy się a jedynie dyskutujemy.Dlaczego
każdą moją wypowiedz bierzesz do siebie?Nawet jeśli ktoś nie zgadza się z Twoją
opinią nie znaczy ,że ma coś do Ciebie.Co z Tobą???Zauważ,że to co napisałam
jest raczej polemiką z Kwieto,który pisał o artystach tworzących na
zlecenie.Przeczytałam,podzieliłam się moimi spostrzeżeniami i opiniami.I
tyle.Pozdrawiam.

[kwieto]

Ale problem ktory pedzelek wybrac nie moze byc problemem jesli chodzi o artyzm!
Wiec zejdzmy z problemow "technicznych" bo jak tak dalej pojdzie, zaczniemy
udowadniac, niebagatelny wplyw na wiersz, spowodowany zielonym, a nie dajmy na
to fioletowym atramentem.

Natomiast ja mysle, ze wielu ludzi mowiac "co artysta chcial powiedziec" czy
jaki problem poruszal, mowia WYLACZNIE o problemie jaki porusza dzielo w nich
samych. Zdarzylo mi sie widziec np. dziwnie splecione drzewa, ktore przywodzily
mi na mysl relacje walki, ale podszytej jakas miloscia, namietnoscia. Ale czy
moge stwierdzic, ze natura kazac tym drzewom rosnac w okreslony sposob, cos
chciala przez to przekazac? Moje skojarzenia byly takie, dla kogos innego beda
to po prostu drzewa, a dla jescze innego na przyklad alegoria samotnosci, czy
wyobcowania, albo jeszcze czegos innego. I ten "problem" o ktorym mowimy, dla
kazdego moze byc inny, niekoniecznie powiazany z tym, co artysta chcial lub nie
chcial powiedziec. Musze sie przegrzebac przez literature, bo nie wiem o kogo
chodzi, w kazdym razie artyste, ktory gdy zaczal czytac swoja biografie,
wyrzucil ja do kosza, aby nie musiec ustosunkowywac sie do tego "co chcial
powiedziec przez swoje dziela". Cos, co mu biograf wmowil, a co niekoniecznie
bylo prawda.

Zalapalem sie kiedys na wyklad Hasiora, na jakies 2 lata przed jego smiercia.
Mowil o inspiracjach artystow (dzieki niemu zaczalem rozumiec sztuke
wspolczesna). I nie bylo tam mowy o jakims "problemie" poruszanym przez
artyste. A w kazdym razie nie wprost. Artysta na przyklad widzi krople wody, i
stara sie to wrazenie zaklac w swojej rzezbie. Nic wiecej. Problem jest tu
czysto techniczny, czysto wykonawczy, czysto rzemieslniczy. A przeciez w sztuce
nie chodzi o doskonalosc rzemiosla?

[fragola]

Skoro od artysty wymaga się świeżości ,wyobrażni tego samego oczekuje on od
swoich odbiorców i pewnie cieszy się kiedy dzieło zmusza do myślenia
lub "otwiera duszę" lub działa na emocje lub po prostu podoba się.A od
słynnego"co artysta chciał powiedzieć",co go "gryzło" lub cieszyło w momencie
aktu kreacyjnego i wnikliwego studiowania biografii odchodzi się.Liczy się
dzieło.No, ale krytykom sztuki brakuje czasem owej świeżości odbioru i muszą
się czymś podeprzeć. Akurat nie wiem jakiego pisarza wspomniałeś,ale wielu
twórców(np.reżyserów) podobnie reaguje na "wnikliwe analizy"swoich dokonań.
Pisałeś,że zajmujesz się fotografią.Często zdarza mi się podziwiać piękne
zdjęcia,które śmiało nazywam dziełami sztuki.I nie zastanawiam się po co autor
zrobił to zdjęcie(no,niezupełnie,przecież zrobił po to, by mnie zachwyciło:)
Doceniam wrażliwość z jaką postrzega świat,w którym i ja żyję,jak go przetwarza
(?)odtwarza(?)wykorzystując swoją wyobraznię i aparat.Pozdrawiam.

[kwieto]

No wlasnie ja mam gdzies odbiorce jak robie swoje zdjecia... liczy sie to, ze
sprawia mi to [zrobienie zdjecia] przyjemnosc. O ile nie wiem, czy mozna je
nazwac Sztuka (celowo przez duze "S"), to uwazam, ze sa calkiem niezle... :")))

[Gość: Renka]

A gdzie je mozna obejrzec?Czy masz swoja website/galerie? Czy myslales o
stworzeniu takowej, po to nawet, abym ja sobie mogla popatrzec na nie , przy
pomocy jednego klikniecia? I nie tylko ja. Moze potencjalny kupiec?

[kwieto]

Nie, nie mam na stronie web. Robie je na prywatny uzytek, wiec o sprzedazy nie
mysle. Ale zawsze mozna do mnie zajrzec do domu, i poogladac

[Gość: Luiza]

kwieto napisał(a):

> A czy sztuka musi byc wyrazem problemow? A moze radosci? Jakos mi sie wydaje,
> ze te problemy jako "niezbedne" do tworzenia sztuki, sa tu jak dziura w moscie

kwieto drogi, wymien prosze kilka tytulow dziel, ktore nie poruszaja problemow
wielkie dzieki, chetnie odpoczne przy czyms bezproblemowym :)

[kwieto]

Kamasutra... (w koncu SZTUKA kochania) :"))))

A dalej:


"Dziewczeta z lodeczka" Picassa
Malowidla z Lassaux
Inkaskie maski
Murzynskie tam-tamy
"Cztery pory roku" Vivaldiego
Obieranie ziemniakow przez pewna pania w Zachecie (problem zbyt oczywisty i
zbyt przemaglowany)
Matka Boska z domalowanymi wasami na wystawie w Brukseli (Wystawa z przed
jakiegos miesiaca-dwoch, pod patronatem Polski)
Solniczka (i sporo innych przyzadow) Alessiego
Zdjecia pana Marka Akarewicza
Spora czesc Haiku
Wiersze dla dzieci (nie wszystkie, ale wiekszosc, np. kolysanka "a-a-a kotki
dwa..."
Poemat dadaistyczny
...

artysci optymisci wg kwieto

[Gość: Luiza]

mysle, ze bylby to duzo fajniejszy watek...:)

pozdr.
l.

[kwieto]

zawsze mozemy zalozyc... :")

Problemy to nie 'problemy'

[Gość: Marta]

Gość portalu: Luiza napisał(a):

> kwieto napisał(a):
>
> > A czy sztuka musi byc wyrazem problemow? A moze radosci? Jakos mi sie wyda
> je,
> > ze te problemy jako "niezbedne" do tworzenia sztuki, sa tu jak dziura w mo
> scie
>
> kwieto drogi, wymien prosze kilka tytulow dziel, ktore nie poruszaja problemow
> wielkie dzieki, chetnie odpoczne przy czyms bezproblemowym :)

Kwieto, mylisz znaczenie słowa 'problem', które znaczy
zarówno 'kłopot', ‘trudność do pokonania /w sensie praktycznym/', jak
i 'zadanie'. To ostatnie znaczenie jest używane przeze mnie dla określenia tego,
z czym artysta sie zmaga, zanim i gdy tworzy. W żadnym razie nie chodzi tu o
rzemiosło będące podstawą jego wyposażenia, na równi z narzędziami i materią
którą obrabia, czy której używa. Więc nie mówmy o sprawności w wykonaniu dzieła,
to jest poza tematem. Tak jakbyś lekarza podejrzewał, że nie potrafi wypisać
recepty. Potrafi, ważne CO zapisze i w wypadku sztuki JAK to zrobi.
CO, to temat w znaczeniu 'treść literacka', a JAK, to nie technika działania,
lecz decyzje formalne jakie podejmuje (koncepcja, idea, myśl). Te decyzje będą
stanowić oś wokół której gromadzi się znaczenie dzieła. Bez formy dzieło nie
istnieje - a forma jest jedynym sposobem wyrażenia treści. Są nierozdzielne i
często niezauważalne dla osób mało wprowadzonych w sprawy. Sądzisz, że czysty
realizm i gęba córki burmistrza - tyczasem realizm jest wystylizowany na np.
nadrealizm (widzimy zadrapania od kociego pazura), selekcja przedmiotów staranna,
usunięto to i owo, dla klarowności kompozycji, kolory symbolizują np. czystość,
kobitka oświetlona tak, że wydaje się nie piękna - a interesująca. Taką warto
znać, myśli sobie widz, wreszcie nie pusta lala. Tymczasem artysta oświetlił
oczy, buzię kazał zamknąć, zębów nie szczerzyć i trzymać w dłoni Państwo
Platona...

Miał koncepcję – zrealizował – Ty widzisz tę pannicę w muzeum i wszystko gra :-
)))))

Marta

[kwieto]

A o czym innym ja mowie?????

Tylko, ze takie "koncepcie" ma kazdy. Piszac esej tez mam koncepcje, kopiac
dziure w ziemi tez mam koncepcje jak ta dziure wykopac - wiec wtedy dochodzimy
do wniosku, ze artysta i sztuka niczym sie nie rozni, a co dalej idzie, ze nie
ma takiej kategorii jak "artysta" bo artysta jest kazdy w kazdej chwili.

Wiec albo z koncepcja cos nie tak, albo pojecie "artysta" jest do bani. Jedno z
dwojga...

Ja jako "problem" traktuje dylemat "jak pokazac cos poprzez cos innego" - na
przyklad jak pokazac zlosc przez malunek na plotnie. Albo jak namalowac jakas
gleboka prawde o zyciu. Ale wtedy z tej klasyfikacji wypadaja dziela stworzone
niejako pozarozumowo, z pasji. Z czyms takim, ze po prostu piszesz/rysujesz/
malujesz/rzezbisz/itd. cos, nie zastanawiajac sie nad tym, czy cos przekazujesz
w ten sposob, czy nie. Po prostu masz ochote to napisac czy namalowac. Bez
zadnych glebszych podtekstow. W tedy takiego dziela wg mnie nie mozna traktowac
jako "poruszajacego problem", bo to nie bylo istotne w akcie tworczym

[Gość: czarek]

Gość portalu: Marta napisał(a):

> Gość portalu: czarek napisał(a):
>
> > artyści sobie Tworzą problemy
> > a wyobraźnia im w tym pomaga
>
> Nie - mają dokładnie takie same jak wszyscy, a coś w środku rozkazuje dać
> wyraz... :-)
> I nic nie mówi o sposobach ich rozwiazywania problemów (np. poprzez prowokacje,
>
> że nawiążę).
>
> To jednak nie tłumaczy potrzeby kontaktu ze sztuką ze strony wszystkich ludzi.
>
> Marta

to było pół żartem pół serio.Teraz też ;-)) To dane 'to samo' stymulownae jest
wyobraźnią, a 'pycha' tworzenia często równoważona jest przez intensywne
upokorzenia,
tudzież intensywniejsze układy między-partnerskie, świadomie wyostrzany zmysł
obserwacyjny... jest trochę różnicy od pozostałych członków hierarchii społecznej
(?), a cosik 'w środku' co każe dać wyraz też zapewne jest, czasem nawet wbrew
woli artysty, który jak Jonasz, ucieka przed taką możliwością aż do paszczy
natury, która i tak go nie chce i wypluwa. Taki los artysty, doświadczać i
naciągać różne granice ludzkich doświadczeń i sprowadzać je do form eks-presji.
a reszta towarzycha, zaszczuta walką o byt materialny, bezpieczny i ciepły,
przebywa w poczekalni: zanim sama zdecyduje się doświadczać musi wpierw się
naoglądać. W jaki sposób artysta ma zwrócić na siebie uwagę jeśli nie kijem
prowokacji: jest to forma budzenia tłuszczy ze stanu uśpienia, obojętnie z jakich
pobudek. Geniusz, czyli skarb serca jest w każdym, albo wedle przypowieści
biblijnej: jak Mojzesz sie wkurzył że inni też prorokują i zaczął się skarżyć
Bogu, Ten wkurzył się na Mojżesza i powiedział, iż On by chciał żeby cały jego
lud prorokował.
Nie chodzi o to że byłby burdel, tylko chyba byłoby ciekawiej?
I jeszcze jeden cytat. Bóg do proroka o celu bycia prorokiem (symbolicznie rzecz
biorąc, osobą twórczą): Masz być głosem tego co nieme.

[Gość: Marta]

Gość portalu: czarek napisał(a):
> I jeszcze jeden cytat. Bóg do proroka o celu bycia prorokiem (symbolicznie rzec
> z
> biorąc, osobą twórczą): Masz być głosem tego co nieme.
Zgadzam się z Bogiem ;-)))))))))
Marta

PS. Chociażem niewierzaca, jednak wyznawczyni transcendencji nie_do_nazwania.
m.

[Gość: Renka]

Czy Bog powolal artystow ? Czy on dal im te mozliwosci, ktorych inni nie maja?
Talenty .Talent, czyli umiejetnosc do przedstawienia, pokazania "sprawy"
inaczej , nie tak, jak dotad zwykla byc przedstawiana?
"Masz byc glosem tego co nieme". Czy zachod slonca jest niemy? Czy czlowiek w
bolu jest niemy? Czy artysta tworzy dla niego glos ? Czy artysta tylko slyszy
jego bol i potrafi ten moment "zatrzymac" ? Utrwalic: w fotografii, w rzezbie,
w esseju, w obrazie.Czy artysta to ten co slyszy, czy ten co tworzy, nawet nie
sluchajac niczego wiecej niz siebie?
Bo zgodzisz sie ze mna (who ever), ze wielu slyszy ten bol, mowimy, ze sa
wrazliwi.Jednak niewielu potrafi go utrwalic w postaci dziela sztuki i niewielu
robi to tak , by byc zrozumialymi , a jeszcze mniej JEST zrozumialymi.
A moze artyste tworzy grupa krytykow sztuki, ktorzy znudzeni tym co wokol,
szukaja NOWEGO ?

[Gość: czarek]

Gość portalu: Renka napisał(a):

> Czy Bog powolal artystow ? Czy on dal im te mozliwosci, ktorych inni nie maja?
> Talenty .Talent, czyli umiejetnosc do przedstawienia, pokazania "sprawy"
> inaczej , nie tak, jak dotad zwykla byc przedstawiana?
> "Masz byc glosem tego co nieme". Czy zachod slonca jest niemy? Czy czlowiek w
> bolu jest niemy? Czy artysta tworzy dla niego glos ? Czy artysta tylko slyszy
> jego bol i potrafi ten moment "zatrzymac" ? Utrwalic: w fotografii, w rzezbie,
> w esseju, w obrazie.Czy artysta to ten co slyszy, czy ten co tworzy, nawet nie
> sluchajac niczego wiecej niz siebie?
> Bo zgodzisz sie ze mna (who ever), ze wielu slyszy ten bol, mowimy, ze sa
> wrazliwi.Jednak niewielu potrafi go utrwalic w postaci dziela sztuki i niewielu
>
> robi to tak , by byc zrozumialymi , a jeszcze mniej JEST zrozumialymi.
> A moze artyste tworzy grupa krytykow sztuki, ktorzy znudzeni tym co wokol,
> szukaja NOWEGO ?

Dla mnie Bog jest tym co człowiek kocha. A poza tym jest ON rodzaju wszelkiego,
albo moze jest TO proces rozwojowy obecny w zyciu kazdej istoty, lecz to
czlowiek ma najwieksza zdolnosc przetwarzania tego co jest zamkniete w cyklu
natury (czyli logiki absolutnej). W tym cyklu zamkniete sa emocje. Patrz jak
uzalezniony jest kot lub pies od ludzkiej milosci. Jak zazdrosny. Tu natura
dotyka swojej granicy.W zwierzaczkach udomowionych. Czym sie rozni czlowiek od
natury? Zdolnoscia do wspol-czucia i tworzenia. Przeciez to boskie aspekty. A nie
ma zdolnosci do przetwarzania, tworzenia czegos nowego bez kontaktu
bezposredniego ze zrodlem tworczosci. A moze to wlasnie ludzie sa
Bogami/Boginiami, uczacymi sie wspolistniec. A natura jest projekcja ludzkich
wyobrazni. Co za tragedia dla Boga Jedyn-ego: rozmnozyc sie i uczyc sie doznawac
wlasnej nieskonczonej roznorodnosci wlasnego istnienia.
Etymologicznie, mniej wiecej, bez 100% dokladnosci Bog biblijny ma wiele imion i
rodzajow (jednoczesnie i osobno),wystepujac ponadto w liczbie mnogiej, ale
zasadniczo oznacza 'Jazn, ktora nie przemija'. A co w czlowieku jest tym co nie
przemija? Bo na pewno nie pamiec. Mojzesz pyta Boga: A co mam ludkowi powiedziec,
jesli zapytaja o dowod iz to co mowie pochodzi od Ciebie? Bog: powiedz im ze
moje imie jest: Jestem, ktory jestem bylem i bede. A wiec, Jazn to zrodlo i
podstawa istnienia i tworczosci. Jazn (Osoba)to wspol-istnienie, czyli
swiadomosc.A jakosc tego wspol-istnienia zalezy chyba od poziomu i jakosci wspol-
czucia z innoscia. Kazdy czlowiek ma ten dar, w mniejszym lub wiekszym stopniu
uspienia lub rozbudzenia, stad 'obowiazek' artysty do obijania spiochow. Np.
przez wiele lat czytalem taki wiersz, ktorego nigdy nie potrafilem doczytac do
konca. Zatrzymywalem sie zawsze w momencie, kiedy autor mowil: 'Nie trzeba nic
czytac. Podazaj za glosem swojej intuicji.' OK, odkladalem ksiazeczke i pisalem,
i zylem wedlug intuicji.Marnie bo marnie, ale rozwoj byl rzeczywisty. No i tak
zostalem wiernym uczniem mistrza. No, troche niewiernym. Co do bolu, to powiem
tylko ze, najpierw jest bardzo niemy. Potem trzeba nad nim pracowac. Dopiero jak
wystygnie to cos wylazi. Potrzebny tu dystans. Ponoc wiersze ludzi z cel smierci,
zapisywanych na scianach, w obozach zaglady, nie umywaja sie pod wzgledem
artystycznego przekazu do tych pisanych tylko z wyobrazni, przez ludzi ktorzy
nigdy nie przezyli takiego skrajnego szoku.I byc moze nie nadawalyby sie nawet do
druku. A przeciez trzeba budzic ludzi do wspol-czucia, wyobraznia moze byc
lekarstwem prewencyjnym. Chyba nie ma lepszej medycyny jak prewencja. Jesli to
mozliwe. Pytaja mnie ludzie na terapii dla pograzonych w bolach emocjonalnych,
skad 'tyle wiem', jak to jest ze potrafie czasem nazywac dokladnie to co czuja, a
oni nie, choc mowie jezykiem ich dziecinstwa, a nie mojego. Wiekszosc z nich jest
na swiezo po roznych przezyciach. Ja mam powtorke z rozrywki (ale
niezupelnie).POza tym troche latek juz uplynelo z tymi roznymi bolami-strachami,
a ze ciagle szlifuje, rzebie obecne emocje, starajac sie ich niczym nie
zasgluszac, to owocuje. Pomimo tego iz czasem kalecze jezyk. Praktyka czyni
mistrza. Kazdy jest potencjalnym geniuszem. Kwestia odpowiedniego rozbudzenia.
Przeciez wiemy ze wykorzystujemy tylko 5% mozgu (ciekawe jak to stwierdzono?). A
ile procent serca? Moze to jednak rowniez kwestia wychowywania w milosci i wspol-
czuciu?Przypadek jest wolnoscia ducha (intuicji).Artysta tworzy ksztalt tego co
jest, chociaz jest niewidzialne (w nim lub poza nim. W koncu czy to wazne? A moze
natura jest rowniez uzewnetrznieniem naszych wnetrz?). Dla nas, czyli dla Jazni,
dla istnienia, bez celu, przypadkiem i nie, etc. Krytycy to ko-mary (przyznaje,
nie zawsze) zerujace na cudzym trudzie tworczym, ktory jest zawsze gotowoscia do
placenia za 'otwartosc na innosc' wlasnym szczesciem, cialem i dusza, i jest
bezgranicznie oddany szukaniu prawdy za wszelka cene. Czy w ogole zdolnosc do
utrwalenia czegos w takiej formie zeby usatysfakcjonowac tych ktorzy reprezentuja
obecne normy i zasady oceniania dziela sztuki, w ogole cos znaczy dla samego aktu
i procesu tworzenia? Wiekszosc 'prawdziwych' artystow klepala niemilosierna
biede, uwazana byla za swirow, Van Gog uwazal sie za Chrystusa,jadal farby (i to
na olowiu, czyli szkodzil sobie na mozg, przypadkiem), moznaby zaryzykowac
stwierdzenie, ze tam gdzie zaczyna sie duzy szmal(i akceptacja ogolna) tam konczy
sie sztuka, tak jak tam gzie zaczyna sie instytucja religijna, tam konczy sie
prawdziwa religijnosc (a zaczyna dogmat), tak prawdziwe dzialanie tworcze sluzy
przede wszystkim wlasnemu rozwojowi. A wplyw na innych, zrozumienie,
niezrozumienie, to chyba skutki uboczne robienia czegos co sie robi z wewnetrznej
potrzeby i radosci. A jak sie ma juz poparcie spoleczne, to zaczyna sie dopiero
walka z wlasnym widmem boskosci. Jak mozna rzetelnie cos tworzyc, obserwowac, z
pietnem slawy? Autorytet zobowiazuje. Ciezkie brzemie. Czy nie dlatego wiekszosc
wielkich nie byla wielka za zycia?Albo dopiero pod koniec.Ilu bylo takich ktorych
wartosc objawila sie dopiero po wielu latach, albo po smierci?Za zycia
Pogrobowcy, czesto wysmiewani, niezrozumieni etc.A oni dawno juz w pyle
kosmicznym, albo ziemskim, praktykuja nieskonczona milosc sluzenia zyciu, nam
zostawiajac przyjacielskie slady, im bardziej odrzucajace balwochwalstwo, tym
prawdziwsze. Im bardziej sprzeczne, tym zywsze, bo rozwijajace w nas to co oni
swoja wlasna sciezka rozwijali w sobie.
Ale w koncu ta czesc dla geniuszy prowadzi do wlasnej aktywnosci. Do przebudzenia.
A podziw zostaje, moze w postaci poczucia jakiegos partnerstwa, a czasem
wdziecznosc za roz-czarowanie (po chwilach przeklinania).

[Gość: renka]

Czarek, rozumiem twoj post. Tez tak czuje. To interesujace, przyznam dla
mnie.Bo rzadko mi sie zdarza miec takie samo zdanie i te same watpliwosci, jak
w tym przypadku.

(do Czarka) Pieknie powiedziane

[Gość: Luiza]

przesle kopie do znajomych :).

pozdrawiam

[Gość: L]

[Gość: Luiza]

Mysle, ze artysci sa bardziej otwarci na swiat, poszukuja tematow, "podniet" do
uruchominia procesu tworzenia. Stad przy okazji moga sie nalapac wielu
dodatkowych problemow, ktorych byc moze by nie mieli, gdyby np. nie zajmowali
sie pewnymi tematami.

[Gość: Renka]

Artysci czuja, ze musza TO zrobic, napisac wiersz, namalowac obraz, bo cos im
kaze to zrobic, cos, jakis stan ducha.Mysle, ze w chwili tworzenia nie mysla o
pieniadzach, czy jakiejs nagrodzie za to, co robia.Tworza, bo cierpia,
pecznieja i dusza sie, wiec musza sobie ulzyc.Jezeli to, co robia podoba sie
ludziom, artysta jest szczesliwy. Jezeli nie podoba sie,to trudno. Powoli
pecznieje do nastepnej proby.Publicznosc pozwala artyscie zyc albo wysmiewa
jego meki tworzenia, nie rozumiejac tego, co chcial przekazac,a co 'siedzi' w
nim . Sam nie wiedzac dlaczego, rzezbi, kuje, piluje granit, najtwardszy
kamien, pocac sie i padajac ze zmeczenia.