Znudzenie, zdziczenie...

[alexanderson]

Zadajcie mi jakiekolwiek pytanie odnośnie mojej osoby, a na każde
odpowiem: Nie wiem.
Niezdolny do pracy, do nauki, do uczuć, do kontaktów, rozmów,
zabawy, seksu, wysiłku, podróży, wszystkim z samym życiem na czele
znudzony - wypala się coś we mnie i po kolei wygasa, zanim zdążyłem
czegokolwiek doświadczyć. Moja obojętność rani mnie jeszcze bardziej
niż tych, których ją obdarzam. Tyle tylko jest we mnie ludzkiego...
Trzeba by mnie czym prędzej oswoić, lecz już zdziczałem na dobre.

[gapuchna]

Ależ ty permanentnie odrzucasz jakąkolwiek możliwość oswojenia. Taki chyba twój
wybór?

[alexanderson]

Nie wybór, ale lęk - nieznajomość ludzkiej dobroci, własnych
reakcji, nieokreśloność swoich odczuć...

[gapuchna]

W to, ze nie umiesz uporać się z własnymi uczuciami - wierzę. Z tym jest
najtrudniej. Ale w to, ze nie doświadczyłeś ludzkiej dobroci - wybacz, nie
uwierzę. Raz jeszcze powtórzę: SPRóBUJ. Zwyczajnie spróbuj.

Wiem czym są lęki. Jesteś jeszcze taki młody, życie zaczynasz. Moze uda ci się
nie skazać na wieczne cierpienie, niepogodzenie ze sobą. Zastanawiające, sporo
czasu już "ofiarowałam" tobie - myśląc, jakie masz problemy. mam nadzieję, ze
piszesz realnie, ze nie jest to nakręcanie tematu, byleby coś się tu działo.

[markus.kembi]

"Zdziczałeś" - i co dalej? Spotkasz na ulicy jakąś fajną kobiétkę rzucisz się na nią z dzidą? Niektóre pewnie lubią takich dzikusów :-D

[solaris_38]

piszesz ze na pewno odpowiesz nie wiem

a zaraz pod tym stwierdzeniem dowalasz sobie z wielka pewnością
bez żandnej nie-pewnosci


znudzenie jest bolesne
czasem śmietelnie

aby było ci lepiej powolutku SZUKAJ choc okruchów tego co może cię kręcić

przyghladaj sie wszystkeimum uwaznie
i celebruj wszystko co uda ci się pokochac


miłość opromienia
daje takiego kopa że narkotyki niech się schowają

[lifeisaparadox]

Alex przepraszam, ale wogole nie rozumiem za wiele. Czytalem poprzednia
dyskusje, mysle sobie tutaj i dumam ale mam wrazenie, na ile moje pol-mozgu
pozwala zwrazeniowac, ze Tobie dobrze jest w takim byciu ofiara.
Takie to dramatyczne, przyciagajace uwage innych ludzi. Jako ofiara i
cierpietnik masz duzo wiecej uwagi niz gdy zyjesz jak zwykly czlowiek. Cos Ci to
musi dawac, ze tak sie uzalasz.

Pomysl troche nad tym, nie zaszkodzi.

[alexanderson]

Możesz mieć wiele racji, ja zdaję sobie sprawę, jak to wygląda -
pytanie, co mam robić, by zmienić swoją sytuację, jeśli odczuwam lęk
i skrępowanie w kontaktach z ludźmi i jeśli mam
wrażenie "nieautentyczności" swoich emocji, tak jakby wszystkie
zmysły były stłumione. Jeśli nawet kogoś lubię, to głową...

[gapuchna]

Przeczytaj Solaris i Paradoksa - oboje mówią dobrze. Popatrz - Solaris też
podkreśla siłę miłości, uczuć. A Paradoks - potrafi brutalnie nazwać rzeczy po
imieniu. Przemyśl. Ale nie zamykaj się w sobie, pisz, rozmawiaj - będzie ci łatwiej.

[wiewiorka_online]

Chroniczna depresja czy inna poważniejsza choroba? Jeśli nie jesteś
zdiagnozowany zrób to.

[groszek_w_puszce]

Często wyłącza mi sie internet w trakcie pisania , tym razem też.
Pisałam , że nie rozumiem dlaczego nie poszedłeś jeszcze z tym do
psychologa.

[alexanderson]

Przez kilka miesięcy chodziłem na psychoterapię - zrobiło się to
zbyt kosztowne, a ja nie widziałem, by zmierzało w jakimś kierunku -
w pewnym momencie zaczęliśmy całą godzinę rozmawiać głównie o tym,
co się zdarzyło w ciągu ostatniego tygodnia. Pomyślałem, że musi się
najpierw coś zmienić w mojej sytuacji życiowej i wtedy będę mógł
powrócić do terapii - czyli dotrwać do końca semestru i poszukać
jakiejś pracy...

[gapuchna]

Czytam twojego bloga.

[leda16]

Kosztowne? Kosztowne to jest zapewne pasożytnictwo 25-cio letniego, zdrowego fizycznie mężczyzny na rodzicach, bo w każdym NZOZ psychoterapia jest bezpłatna, w ramach kontraktu z NFZ. Może ja jestem tempa, ale studia magisterskie trwają 5 lat a studia doktoranckie, podyplomowe, 2 lata. Czyli albo nie masz 25 lat albo nie jesteś na studiach doktoranckich.

[gapuchna]

Doktoranckie są czteroletnie.

[leda16]

W psychologii 2 letnie. Zresztą i tak wiek się nie zgadza. Stypendium doktoranckie? Zazwyczaj ludzie po magisterce już pracują. Nie zarabiają 900 zł, bo tyle to chyba sprzątaczka w księgarni...

[gapuchna]

Nie, na uniwersytecie idziesz na czteroletnie studnia doktoranckie, i musisz się
obronić raczej w terminie. Płace są śmiesznie niskie, nie da się żyć
samodzielnie na takiej "pensji". Faktycznie, trzeba dorabiać na boku, zależy
tylko, czy kierunek jest że tak powiem "obrotowy".

[alexanderson]

W czasie gdy zaczynałem studia stypendium (1000, potem 1100 zł)
przyznawano na 4 lata - w zamian prowadzi się zajęcia ze studentami
i nie może dodatkowo pracować (co chyba nie jest jakoś ściśle
przestrzeganym zakazem). Mnie to wystarczało, a przygotowywanie
zajęć zajmowało sporo czasu - przy kulminacji stanu apatii i
depresji, jaka na ten czas przypadła, nie przyszło mi nawet do głowy
szukanie innych zajęć. Stąd brak doświadczenia zawodowego...

[alexanderson]

leda16 napisała:
> Kosztowne? Kosztowne to jest zapewne pasożytnictwo 25-cio
letniego, zdrowego fizycznie mężczyzny na rodzicach, bo w każdym
NZOZ psychoterapia jest bezpłatna, w ramach kontraktu z NFZ.

28-letniego.
Tak, wiem, jestem nieudacznikiem, pasożytem, leniem, kaleką
emocjonalną, impotentem i onanistą. Uświadomienie sobie tego
wszystkiego zajęło mi wiele lat, od roku staram się coś zmieniać,
choć pewnie powoli. Potrzebuję pomocy w wyjściu z tego stanu, a nie
we wbiciu mi go do głowy - i tak nie mogę o niczym innym myśleć.
Zapewne mało się orientuję w sprawach życiowych, nie wiem więc, czy
rzeczywiście można za darmo przechodzić długotrwałą psychoterapię -
mam kiepskie doświadczenia w korzystaniu z usług medycznych, za
które się samemu nie zapłaciło, a i z rynkiem lekarzy i dostaniem
się do nich w mojej okolicy kiepsko. Ale może masz rację, spróbuję
się dowiedzieć, czy taka możliwość też istnieje.

[nedzna_imitacja_mezczyzny]

Witam
Na wstepie chcialbym Cie przeprosic za to, ze nie odpisalem na Twojego maila.
Bedzie krotko, mam nadzieje ze zwiezle i na temat.
Nie bede Ci tutaj prawil kazan, jak wiesz ja mam podobne problemy do Twoich, ale zaczalem dzialac i widze mala poprawe. Mysle, ze przy odrobinie dobrych checi zmiana bedzie widoczna takze u Ciebie, "wystarczy" troche sie wysilic.
Ty kochasz sie dolowac, uwielbiasz rozpacz, celebrujesz kazda chwile smutku, a wiem to, poniewaz sam tak robie(teraz juz w mniejszym stopniu niz kiedys, ale przyzwyczajenie pozostalo:)).
Zacznij od malych krokow. Napewno masz duzo wolnego czas, ktory przeznaczasz na rozmyslanie.
Kup sobie psa. Naprawde pomaga, bedziesz mial obowiazki, mniej wolnego czasu, mniej rozmyslania. Tylko mi nie pisz, ze sie boisz psow, bo sa raasy zupelnie niegrozne.
Zacznij biegac. Sam sobie narzuc tempo i dystans do pokonania. I nie mysl w ten sposob, ze jestes slaby, gdyz szybko lapie Cie zadyszka, bola nogi, pieka pluca. Wszystko mozna pokonac potrzeba tylko troche samozaparcia. "Zmeczenie" jest przyjemne dla organizmu, a kolejna korzyscia jest oczywiscie mniej czasu na rozmyslanie.
W moim watku bardzo madrze napisala solaris(przepraszam jak zle napisalem nick:)), music sobie wytyczyc realne cele i zdac sobie sprawe na co Cie stac.
Skoncz doktorat.
Przyzwyczajenie jest koszmarne. Zacznij dzialac, zmus sie do wysilku.
Doceniaj otaczajaca Cie przyrode.
Zbliz sie do rodzicow(spedzajcie razem troche czasu).
Zacznij pozytywnie myslec o ludziach, usmiechaj sie. Jak oceniasz ludzi, gdy znajdujesz sie w tlumie? Czy nie patrzysz na nich z lekka pogarda, przeklinasz ich w duchu?
Nie patrz na ludzi, gdy ich mijasz wtedy zle wrazenie(oni sie na mnie patrza) bedzie ustepowac.
Czytalem twojego bloga. Jestes inteligentnym kolesiem i masz swoj wlasny styl. Znasz sie na pisaniu scenariuszy? Przyszedl mi do glowy pewien pomysl. Bardzo chcialbym zeby ludzie (przede wszsytkim rodzice) zdali sobie sprawe z tego jakie jednostki sa wsrod nich, a na przyszlosc zeby nie popelniali takich bledow w stosunku do swoich dzieci, jakie nasi rodzice popelnili wobec nas. Co o tym sadzisz? Moze dalbys rade cos takiego stworzyc? Napewno lubisz ironiczny humor, metafory, obrazy w filmach, symbole. Zawsze mozna to gdzies wyslac, a nuz sie komus spodoba.
Gdy popelnisz jakis blad to nie badz dla siebie zbyt surowy, przyrzeknij sobie, iz wiecej to sie nie powtorzy.
Koniec z pisaniem/mowieniem NIE WIEM/NIE UMIEM.
Rozwiazyles enneagram? Zaloze sie, ze jestes 4w5. :) Zajrzyj na forum moze spotkasz jakies bratnie dusze.
No i sie rozpisalem, a mialo byc krotko. :)
Pozdrawiam.

[alexanderson]

Dzięki, bałem się, że tamten list nie doszedł, bo nie byłem pewien
Twojego adresu e-mailowego.
Wiesz, staram się trochę ćwiczyć w domu - jestem raczej chuderlawym
słabeuszem, więc to dla mnie i tak sporo, i dostrzegam, że wysiłek
dobrze robi na samopoczucie, zwłaszcza, gdy widać efekty tych
ćwiczeń. Niech to będzie odpowiednik Twojego biegania.
O enneagramie dowiaduję się od Ciebie - rozwiązałem go i
rzeczywiście, 4/5. :-)

[leda16]

zede wszsytkim rodzice) zdali sobie sprawe z tego jakie
> jednostki sa wsrod nich, a na przyszlosc zeby nie popelniali takich bledow w s
> tosunku do swoich dzieci, jakie nasi rodzice popelnili wobec nas


Nie ma to jak wszystkie swoje frustracje, niepowodzenia życiowe, lenistwo, pasożytnictwo, głupotę, brak ambicji, egoizm i in. zwalić na rodziców. Koleś, błędów to szukaj przede wszystkim w swoim postępowaniu i matce za mleko podziękuj. Ojcu, że harował na Ciebie 25 lat, odmawiając sobie wszystkiego, bo z dobrobytu Ci się we łbie poprzewracało. Pomyśl o głodnych, umierających, samotnych i zrób coś dla nich, zamiast kwękać, stękać i koncentrować się na czubku własnego nosa. Ciesz się, że nie przyszedłeś na świat 150 lat temu, bo wówczas od 8-mego roku życia już byś musiał codziennie zapierdzielać na 10 godzin do roboty w fabryce.

hmm...

[dotyk_wiatru]

Zastanawiam się Leda, skąd takie podejście u Ciebie...Nie pierwszy
raz widzę jak oskarżasz ludzi o różne 'rzeczy'...Nie wydaje się
Tobie, że zbyt oschle podchodzisz do ludzi? Nie każdy przyjmie Twoje
słowa spokojnie...U wielu możesz tylko pogorszyć sprawę...

[leda16]

dotyk_wiatru napisała:

> ..Nie pierwszy
> raz widzę jak oskarżasz ludzi o różne 'rzeczy'


Więc wyrażenie swojego zdania odnośnie cudzego postępowania to oskarżanie?


...Nie wydaje się
> Tobie, że zbyt oschle podchodzisz do ludzi?


Pewnie masz rację. Ale gdy widzę jak młody, zdrowy, syty, inteligentny facet rozczula się nad sobą jak przysłowiowa baba, to mnie to po prostu irytuje.


Nie każdy przyjmie Twoje
> słowa spokojnie...U wielu możesz tylko pogorszyć sprawę...


Tutaj jesteśmy po to, żeby dyskutować, przedstawiać swoje poglądy i oceny danego problemu. Nie żeby cośkolwiek pogarszać czy polepszać. Od tego jest real - gabinet lekarski.

[dotyk_wiatru]

leda16 napisała:
> Więc wyrażenie swojego zdania odnośnie cudzego postępowania to
oskarżanie?

Wiesz...swoje zdanie można wyrażać używając mniej ciętego języka...U
Ciebie to niemal lincz...ale mogę się mylić...Nie znam Ciebie...

> Pewnie masz rację. Ale gdy widzę jak młody, zdrowy, syty,
inteligentny facet ro
> zczula się nad sobą jak przysłowiowa baba, to mnie to po prostu
irytuje.

To by oznaczało, że nie panujesz nad emocjami i łatwo Ciebie
wyprowadzić z równowagi:P

> Tutaj jesteśmy po to, żeby dyskutować, przedstawiać swoje poglądy
i oceny daneg
> o problemu. Nie żeby cośkolwiek pogarszać czy polepszać. Od tego
jest real - ga
> binet lekarski.

Napiszę jak wcześniej...Argumenty i swoje zdanie można przedstawiać
mniej brutalnie...bardziej po 'ludzku'...
Pozdrawiam:)

[konto_online]

no widzisz, a ja już postów ledy nie widzę... i po co się denerwować?

[dotyk_wiatru]

konto_online napisał:

> no widzisz, a ja już postów ledy nie widzę... i po co się
denerwować?

Ja się nie denerwuję...Mnie jedynie zaskakuje, że tak można
odpisywać...:/

[konto_online]

no coś Ty, od wczoraj w sieci? to poczytaj wikipedię;

Osoba stosująca trolling zwykle reaguje wrogo zarówno na próby
uspokojenia dyskusji, jak i agresywne reagowanie na jego zaczepki,
zaś merytoryczna zawartość dyskusji ma dla niego znaczenie tylko o
tyle, o ile rozpala w dyskutantach negatywne emocje i przyczynia się
do kontynuowania sporu. Sprawia to zazwyczaj takie wrażenie, jakby
troll "sycił" się nimi.

[dotyk_wiatru]

konto_online napisał:

> no coś Ty, od wczoraj w sieci? to poczytaj wikipedię;
>
> Osoba stosująca trolling zwykle reaguje wrogo zarówno na próby
> uspokojenia dyskusji, jak i agresywne reagowanie na jego zaczepki,
> zaś merytoryczna zawartość dyskusji ma dla niego znaczenie tylko o
> tyle, o ile rozpala w dyskutantach negatywne emocje i przyczynia
się
> do kontynuowania sporu. Sprawia to zazwyczaj takie wrażenie, jakby
> troll "sycił" się nimi.

Nie od wczoraj, ale rzadko kiedy spotykam się z tak wrogim
nastawieniem...:/
Mam rozumieć, że to troll?:P

[nedzna_imitacja_mezczyzny]

> Nie ma to jak wszystkie swoje frustracje, niepowodzenia życiowe, lenistwo, paso
> żytnictwo, głupotę, brak ambicji, egoizm i in. zwalić na rodziców.
Daruj sobie takie uwagi. Nie znasz mnie, nie znasz moich rodzicow, nie wiesz w jakiej sytuacji sie znajduje i co mialo najwiekszy wplyw na moje zycie. Ocene i nadinterpretacje nastepnym razem zachowaj dla siebie.
>Koleś, błędó
> w to szukaj przede wszystkim w swoim postępowaniu i matce za mleko podziękuj.
Caly czas nad soba pracuje. Ty tez najpierw troche pomysl zanim zaczniesz kogos oczerniac.
>Pomyśl o głodnych, umierających, samotnych i zrób
> coś dla nich, zamiast kwękać, stękać i koncentrować się na czubku własnego nos
> a.
Dzieki za porade, moze wezme ja sobie do serca, ale najpierw Ty mi napisz co takiego robisz dla tych biednych i potrzebujacych.
>Ciesz się, że nie przyszedłeś na świat 150 lat temu, bo wówczas od 8-mego r
> oku życia już byś musiał codziennie zapierdzielać na 10 godzin do roboty w fabr
> yce.
Mysle, ze bylbym takim szczesciarzem, ze przyszedlbym na swiat w rodzinie szlacheckiej i przez cale zycie plawilbym sie w luksusie. :)

[leda16]

W jakiej byś się sytuacji nie znalazł, tylko Ty jesteś odpowiedzialny za swoje decyzje, nie rodzice. Widać teraz taka moda na samsonowskie postawy. Niektórym po prostu pasuje szukanie kozła ofiarnego w rodzicach, niektóre trendy psychoterapeutyczne tak radzą, ze szkodą dla swoich klientów, ich więzi rodzinnych i poczucia odpowiedzialności za swoje życie. Pewnie, w rodziców można walić jak w bęben bo miłość do wyrodnych, egocentrycznych dzieci czyni ich bezbronnymi.
Pomyśl Koleś, zanim zaczniesz publicznie "oczerniać" rodziców. Powiesz pewnie, że ich nie oczerniasz? Ja Ciebie też nie. Krytykuję Twoją postawę wobec Nich, Twoje rozczulanie się nad sobą, Twój egocentryzm. Po to napisałeś na forum, bo chciałeś, żeby Cię ocenić. Ocena Ci nie pasuje? Cóż, to też tylko Twój problem.
Jesteś szczęściarzem Koleś - nie masz raka ani pustego talerza jak parę milionów ludzi w tej właśnie sekundzie. Jesteś wolny, młody, syty, zdrowy. Czemu się z tego nie cieszysz? To są talenty dane Ci od Boga (losu, genów).Czemu je marnujesz na bezpłodne stękanie, narzekanie i pretensje do kogo? No właśnie, sam nawet tego nie wiesz. Radość życia znajdziesz tylko w sobie. Nikt Ci jej nie naleje do organizmu jak oliwy do butelki, nie da w prezencie, nie zagwarantuje.
Ja nic nie robię dla głodnych, umierających i samotnych, bo mam inne cele życiowe. Ty nie masz żadnych - stąd Twój neurotyzm, frustracja, lamenty. Nie masz nawet szacunku dla siebie. Sam się oczerniasz przybierając ksywkę "nędzna imitacja mężczyzny" Więc czemu się oburzasz, gdy ktoś potwierdza Twój infantylizm?

[nedzna_imitacja_mezczyzny]

W ktorym momencie oczernialem rodzicow?
Mysle, ze oni zdaja sobie sprawe z tego, ze popelnili bledy. Zreszta ja nie wytykam im ich bledow, poniewaz calej analizy dokonuje w swojej glowie, wyciagam wnioski i staram sie pracowac nad soba.
Jestes psychologiem? Czy rodzice nie popelniaja bledow? Czy Ty nie mialas nigdy zalu do swoich rodzicieli? Co jest zlego w tym, ze chcialbym pokazac jak nie nalezy postepowac z wlasnymi dziecmi (oczywiscie nie mam doswiadczenia, pomysl tez chyba nietrafiony, ale co zlego jest w idei)?
Nazywanie kogos glupkiem nie jest oczernianiem tej osoby?
Dyskusja nie ma sensu, poniewaz Ty juz wystawilas mi ocene i jestes swiecie przekonana, ze masz racje. Oczywiscie musze sie zgodzic i przyznac, iz niektore Twoje uwagi trafiaja w sedno, ale to tylko maly procent calej wypowiedzi. Co do reszty nie mam ochoty wyprowadzac Cie z bledu, bo zarowno Tobie, jak i mnie nie zalezy na dobrych relacjach.
>Jesteś wolny, młody, syty, zdrowy.
Doceniam, ale czy to oznacza, ze nie mam prawa liczyc na wiecej? Chcialbym byc po prostu szczesliwy, a nie potrafie, poniewaz wlasny umysl i cialo mnie ograniczaja.

[leda16]

W gruncie rzeczy tylko ich krytykowałeś, podobnie jak ja Ciebie. Każdy ma o coś tam chwile żalu do rodziców, tylko po co się na tym koncentrować, skoro korzyści z tego żadne? A przepraszam, namacalne korzyści mają psychoterapeuci infantylizujący swoich klientów. Każdy ma jakąś przeszłość lepszą lub gorszą, której sobie nie wybrał i nie ma rodziców doskonałych. Cwila, w której to zrozumiesz i zaakceptujesz, będzie początkiem Twojej dorosłości. Inaczej będziesz pełen żalu, pretensji, frustracji, zamiast patrzeć w przyszłość, żyć terażniejszością, będziesz się grzebał w przeszłości jak w g....e. To droga do nikąd. Nabrałeś zapędów edukacyjnych wobec swoich rodziców i zamiast wychowywać własne dzieci, "chcialbym pokazac jak nie n
> alezy postepowac z wlasnymi dziecmi". Owszem, pokaż, skoro uważasz się za eksperta w tej dziedzinie, ale może swoim znajomym i na własnych dzieciach? Ale Ty chciałbyś zemścić się na rodzicach, zanim zobaczysz efekty własnych wychowawczych poczynań - ich wpędzić w poczucie winy, jaką Ci to "straszną krzywdę" swoimi "błędami" zrobili.
A to całe "szczęście"? Przepraszam, kto Ci ma je zagwarantować, rodzice? Ktoś Ci w ogóle szczęście obiecywał jak gwiazdkę z nieba? I co to jest szczęście, wiesz chociaż?
Ja planowałam swoje życie i czekałam na realizację tych planów. Nadal czekam na to, aż dzieci skończą studia, wybudujemy dom, na wnuki, emeryturę itd. Teraz czekam, aż zakwitną róże w moim ogrodzie. Ty czekasz na abstrakcyjne mrzonki, czyli "szczęście". I tak będziesz sobie czekał do ukichanej śmierci, jeśli nie zmienisz tylko jednego małego drobiazgu: swoich oczekiwań wobec życia!

[nedzna_imitacja_mezczyzny]

> W gruncie rzeczy tylko ich krytykowałeś, podobnie jak ja Ciebie.
Prosze o cytat.
Jezeli zal o to, ze ich nie bylo, ze nie potrafili okazywac uczuc w Twoim rozumieniu to krytyka, to rzeczywiscie masz racje. Ja to inaczej postrzegam.
>Al
> e Ty chciałbyś zemścić się na rodzicach, zanim zobaczysz efekty >własnych wychow
> awczych poczynań - ich wpędzić w poczucie winy, jaką Ci to >"straszną krzywdę" s
> woimi "błędami" zrobili.
Stek bzdur. Wyciagasz zbyt daleko idace wnioski i bardzo latwo przychodzi Ci ocena osob, ktorych w ogole nie znasz. Jak juz pisalem w poprzednim poscie Ty juz wszystko o mnie wiesz i zapewne swojego zdania nie zmienisz(nie dbam o to, tylko przestan mnie obrazac).
Co do szczescia to przyznaje Ci racje.
> Ja planowałam swoje życie i czekałam na realizację tych planów.
Ja tez planuje, ale nie mam odwagi by wprowadzic te plany w zycie.

[dotyk_wiatru]

n_i_m...nie denerwuj się i nie daj się wyprowadzić z równowagi:)

<sorki za te maksymalne skrócenie nicku...nie uważam, żebyś był
NIM...>

[leda16]

Byli - dali Ci życie i uczestniczyli w nim tak dalece, jak uważali to za stosowne. To, co napisałam wynika z generalnego założenia: żadne z rodziców nie chce świadomie skrzywdzić swojego dziecka. Oczywiście, są rodzice z patologicznymi postawami, lecz podświadome błędy to jeszcze nie patologia. Wpędzanie kogoś w poczucie winy czyli dyskomfort psychiczny, wynika z chęci zemsty i rzeczywiście - w sensie psychologicznym - nie przekonasz mnie, że jest inaczej. Ciągle nie pojmuję, jak się ma do racjonalnego myślenia wytykanie błędów, których już nie można naprawić. Czysta schizoidia i sam widzisz, do czego Cię doprowadziła. W pewnym sensie ( w przeciwieństwie do zmiany osobowości) możliwe jest przekształcenie swoich postaw wobec życia, to znaczy poniechanie działań dla siebie szkodliwych. Twoja koncentracja na przeszłości jest właśnie czymś, co Cię psychicznie rozbija. Myślenie - "tu i teraz" wydaje mi się czymś optymalnym dla Ciebie. Po co zaraz przywoływać wielkie słowa jak "odwaga". Życie, to system małych kroczków pod górkę. Nie wymaga odwagi wyplewienie i nawiezienie róż, by zakwitły. Pewnie, zawsze jest możliwość, że tego kwitnienia nie doczekam, ale nie jest to sprawa zalezna ode mnie.

Moje bariery

[alexanderson]

W innych wątkach pisałem konkretniej o swoich problemach i
ograniczeniach, więc może to być tu niejasne, ale ja nie zrzucam
całej winy na swoich rodziców, choć o wiele spraw - że mnie nie
uczyli i nie zachęcali do samodzielności, że mnie nie uświadomili w
sprawach płci, bo szkoła nie uczyniła tego tym bardziej - mógłbym
mieć do nich jakieś pretensje.
Ja po prostu od zawsze izolowałem się od ludzi - bo byłem nieśmiały,
bo wydawało mi się, że nie interesuje mnie świat rówieśników.
Pochłaniałem za to książki, tylko że one niczego mnie nie nauczyły.
Nie miałem kolegów, nie zaznałem, czym są wyjazdy bez rodziców,
imprezy, randki, wspólne zabawy. To sprawiło, że nie wykształciła
się odpowiednio moja sfera emocjonalna i umiejętność zachowania w
relacjach społecznych. Myślę, że komuś postronnemu trudno to
zrozumieć - że można mieć zawsze pustkę w głowie, gdy ma się z kimś
rozmawiać, że nawet listu nie umie się napisać w odpowiedzi, że
wobec wszystkiego odczuwa się lęk i zahamowanie, bo zdaje się sprawę
ze swoich ograniczeń. Ja się nie użalam, próbuję to zmieniać, ale to
trudne... Jeśli na dodatek jest się osobą nadwrażliwą, ze
skłonnością do depresji i myśli samobójczych, niepewną własnej
tożsamości seksualnej (bo i te zmysły, od zawsze tłumione, nie mogły
się odpowiednio wykształcić), to sprawa jest jeszcze trudniejsza. Ja
wiem, jak wiele błędów popełniłem, ale wiem to teraz, z wielu rzeczy
nie zdawałem sobie pojęcia. Pewnie, że innym jakoś nie trzeba było
tego mówić, a sobie radzili (np. z dojrzewaniem poznawali swoje
ciało i jego pragnienia, a ja nawet tego nie robiłem), ale może ja
naprawdę mam jakiś feler. Dlatego szukam pomocy, choćby i
wystawiając się tutaj na pośmiewisko...

[gapuchna]

Nie wystawiasz się na pośmiewisko. Nie dla mnie.

[karolaaa1986]

hmm... moze wiele to nie pozmoze ale ja wiem co czujesz... ja chyba
jestem w bardzo podobnej sytuacji... i wiem jedno ze trzeba
probowac... mimo ze człowiek nie raz sie sparzy... to zawsze czegos
uczy... mnie co prawda jeszcze chyba nie nauczyło za wiele to
parzenie ale sie staram... ciezko to idzie opornie ale jakos
idzie... dobrze ze chociaz tu mowisz to tez wielki krok... mi np
jeszcze to sie nie udało... poprostu boje sie "madrych rad" ktore
dla mnie sa tak abstarkcyjne i nie wykonalne ze nie wiem czy płakac
czy sie smiac...
pozdrawiem

[leda16]

alexanderson napisał:


> Ja po prostu od zawsze izolowałem się od ludzi - bo byłem nieśmiały,
> bo wydawało mi się, że nie interesuje mnie świat rówieśników.
> Pochłaniałem za to książki, tylko że one niczego mnie nie nauczyły.


Nie dlatego, że byłeś nieśmiały, tylko dlatego, że masz osobowość schizoidalną w której konstrukcję wpisana jest nieśmiałość, izolacja od otoczenia, nadwrażliwość,bladość afektywna itp. Daleko łatwiej można zmienić zewnętrzne atrybuty płciowe niż osobowość. To tak, jak z tożsamoscią płciową. Jeśli urodziłeś się mężczyzną, a czujesz się kobietą, chirurgia plastyczna bez problemu zmieni Twoją płeć na kobiecą, ale żadna psychoterapia nie sprawi, żebyś czuł się mężczyzną.
>
> wobec wszystkiego odczuwa się lęk i zahamowanie, bo zdaje się sprawę
> ze swoich ograniczeń. Ja się nie użalam, próbuję to zmieniać, ale to
> trudne...


To niemożliwe. Poza tym osobowośc schizoidalna często wyrodnieje w schizofrenię, dlatego, jeżeli farmakoterapia nie wyeliminuje Twojej lękowej postawy wobec życia, sam się nie zmienisz na pewno.


Jeśli na dodatek jest się osobą nadwrażliwą, ze
> skłonnością do depresji i myśli samobójczych, niepewną własnej
> tożsamości seksualnej (bo i te zmysły, od zawsze tłumione, nie mogły
> się odpowiednio wykształcić),

Zmysły masz wykształcone jak należy, za to osobowość nieprawidłową, co Ci już wcześniej napisałam. Jeżeli nie pomogą Ci leki, nie pomoże Ci nic. Sam siebie, czyli swoich genetycznych uwarunkowań nie przeskoczysz. Oczywiście, trudno z paru Twoich postów wywnioskować (a blogu nie chce mi się czytać)czy to już są początki choroby czy nie. Psychiatra lub psycholog w realu Ci to powie. My tutaj nic nie wymyslimy po za frazesami typu - "chłopie, weź sie w garść".


to sprawa jest jeszcze trudniejsza. Ja
> wiem, jak wiele błędów popełniłem, ale wiem to teraz, z wielu rzeczy
> nie zdawałem sobie pojęcia. Pewnie, że innym jakoś nie trzeba było
> tego mówić, a sobie radzili (np. z dojrzewaniem poznawali swoje
> ciało i jego pragnienia, a ja nawet tego nie robiłem), ale może ja
> naprawdę mam jakiś feler. Dlatego szukam pomocy, choćby i
> wystawiając się tutaj na pośmiewisko...
>

[alexanderson]

Smutne to wszystko, co mówisz. Wyżej miałem wziąć się w garść, teraz
sam sobie nie poradzę. Psychoterapeutka nie mówiła mi nic o typach
osobowości, wskazując raczej, że wszystko, drogą powolnych starań,
zależy ode mnie...

[malawinka]

wziąść się w garść,blaa,poradzić sobie z sobą,blaaa, to i tamto,blaa
jakie typy osobowości,co ci po nich,na czole napiszesz sobie,dzień=
dobry,jestem schizotyp,blaa,powolne starania,blaa,długi proces,blaa

naukawe te teksty,a skutku brak

[alexanderson]

Więc co? Od razu podciąć sobie żyły?

[dotyk_wiatru]

Alex...spokojnie...żadnego podcinania żył, dobrze?
Wiem doskonale co czujesz...Może nie wszystko potrafię ogarnąć,
ale......
Uwierz, że nie wystawiasz się na pośmiewisko pisząc tutaj...Ja tak
tego nie odbieram...:)
Co mam Tobie napisać, żebyś choć trochę uwierzył w siebie, żebyś
ruszył do przodu, a nie cofał się stojąc w miejscu?
Farmakoterapia...osobowość schizoidalna...czyli to, co sugeruje i
wmawia Tobie Leda...Nie nie...To nie tak...Proszę nie bierz tego do
siebie...Tu Twoja praca i wiara w powodzenie są potrzebne...Sama mam
z tym problem, ale...nie chcę się poddać, bo co to da?
Wiesz nad czym się zastanawiam? Jaki jesteś w realu...jak siebie
oceniasz...jakim Ciebie widzą inni...Odpowiedź na te pytania, może
wiele pomóc...
Pozdrawiam:) Uśmiechnij się:)

EMO

[zlotyswit]

dotyk_wiatru napisała:

> Uwierz, że nie wystawiasz się na pośmiewisko pisząc tutaj...

pisząc tutaj nie, ale co i w jakim celu...
to jakiś szklarniany przypadek zniewieściałości, dupowatości i użalania się nad
sobą, kompletny brak charakteru.
Wystarczy że się potknie - a już się nie podniesie.
Upadając będzie wygłaszać tyrady na temat krzywego chodnika i okrutnego losu.
Leżąc będzie analizował drobiazgowo sytuację i z tej perspektywy oceni siebie
jako dno. Czemu właściwie miał by ocenić inaczej skoro na nim jest. A i wcale
nie myślcie że mu tam źle. Musi w jakiś sposób uwielbiać tą swoją bezczynną
nieokreśloność, skoro miast myśleć jak wstać pławi się w swojej beznadziei.
idź do psychologa albo lepiej zacznij robić coś konkretnego..

[dotyk_wiatru]

zlotyswit napisał:

> dotyk_wiatru napisała:
>
> > Uwierz, że nie wystawiasz się na pośmiewisko pisząc tutaj...
>
> pisząc tutaj nie, ale co i w jakim celu...
> to jakiś szklarniany przypadek zniewieściałości, dupowatości i
użalania się nad
> sobą, kompletny brak charakteru.
> Wystarczy że się potknie - a już się nie podniesie.
> Upadając będzie wygłaszać tyrady na temat krzywego chodnika i
okrutnego losu.
> Leżąc będzie analizował drobiazgowo sytuację i z tej perspektywy
oceni siebie
> jako dno. Czemu właściwie miał by ocenić inaczej skoro na nim
jest. A i wcale
> nie myślcie że mu tam źle. Musi w jakiś sposób uwielbiać tą swoją
bezczynną
> nieokreśloność, skoro miast myśleć jak wstać pławi się w swojej
beznadziei.
> idź do psychologa albo lepiej zacznij robić coś konkretnego..
>
Tak piękny, lekki, zwiewny nick...a tak ostro...
Złoty Świcie...mam wrażenie, że On nie za bardzo wie, co i jak
robić...dlatego zwrócił się do nas tutaj z prośbą o pomoc...Tak ja
to odczytuję...Ostre słowa może jakoś trafią, ale...czy na pewno?
Zawsze zastanawiałam się...czy psycholog rzeczywiście pomaga...bo
niby jak skoro rutynowo podchodzi do człowieka...nie zna Jego
reakcji...Jego osoby...Jego sytuacji...Wie tylko tyle ile pacjent
powie w 'wywiadzie'......
Chcę wierzyć, że Aleks sobie poradzi z tym wszystkim...

[zlotyswit]

1) nie oceniaj nikogo po nicku :P
2) On nie tyle "nie za bardzo wie, co i jak robić" ale mu się nie chce. Czy jest
jakiś racjonalny powód którym tłumaczy tą swoją degrengoladę ?
Wątpię. Domyślam się że jest to rozpieszczenie i zepsucie przez rodziców. I jak
można takiemu pomóc? Dalej dmuchać i chuchać? Pewnie jest przyzwyczajony do
użalania się nad sobą i tylko czeka aż ktoś zrobi coś dla niego z litości. Bo
cóż taki potrafi? Tylko wzbudzić litość.
Litość...litość... tak sobie myślę czy to przypadkiem nie jest jeden z trybów w
machinie manipulacji... nigdy nie ma Shan kiedy jest potrzebna... ehh, zaspała
na posterunku :/

[dotyk_wiatru]

zlotyswit napisał:

> 1) nie oceniaj nikogo po nicku :P

Tak jest Sir;D

> 2) On nie tyle "nie za bardzo wie, co i jak robić" ale mu się nie
chce. Czy jes
> t
> jakiś racjonalny powód którym tłumaczy tą swoją degrengoladę ?
> Wątpię. Domyślam się że jest to rozpieszczenie i zepsucie przez
rodziców. I jak
> można takiemu pomóc? Dalej dmuchać i chuchać? Pewnie jest
przyzwyczajony do
> użalania się nad sobą i tylko czeka aż ktoś zrobi coś dla niego z
litości. Bo
> cóż taki potrafi? Tylko wzbudzić litość.
> Litość...litość... tak sobie myślę czy to przypadkiem nie jest
jeden z trybów w
> machinie manipulacji... nigdy nie ma Shan kiedy jest potrzebna...
ehh, zaspała
> na posterunku :/
>
Hmm...Uważasz, że lepiej nakopać Mu po...tyłku i nie tylko?
To przyniesie pożądany efekt?
Ja tam się nad Nim nie lituję, chcę jedynie, żeby przejrzał na
oczy...postarał się...dał coś z siebie...Nie wydaje mi się,
żeby 'metoda' Ledy była właściwa...chociaż z drugiej strony...Ona
taka TUTAJ jest...a Shan...) Musi kiedyś odpocząć;)

[leda16]

jakiś szklarniany przypadek zniewieściałości, dupowatości i użalania się nad
> sobą, kompletny brak charakteru.


Z początku też tak myślałam. Dopiero po ostatnim Jego poście zmieniłam zdanie. Objawy schizoidii są wręcz podręcznikowe. Współczuję ludziom, którym nie można pomóc.

[dotyk_wiatru]

Leda...Ty to potrafisz dobić tymi tekstami podręcznikowymi...
Gdyby człowiek był słaby psychicznie, od razu by się poddał, jeśli
usłyszałby takie coś...Mam jednak nadzieję, że Aleks jest silniejszy
niż to się wydaje...i wstanie wbrew kilku mało życzliwym opiniom na
Jego temat...

[leda16]

dotyk_wiatru napisała:

> Leda...Ty to potrafisz dobić tymi tekstami podręcznikowymi...
> Gdyby człowiek był słaby psychicznie, od razu by się poddał,


W podręcznikach jest prawda. Również taka, że odporność na stres to kwestia indywidualna. Osobowości schizoidalne nie są sugestywne, więc o Alexa jestem spokojna. Nie podda się po przeczytaniu paru linijek tekstu w internecie. Ma jak zwykle dwa wyjścia. Od Niego zależy, które wybierze, nie od nas.

[dotyk_wiatru]

leda16 napisała:

> dotyk_wiatru napisała:
>
> > Leda...Ty to potrafisz dobić tymi tekstami podręcznikowymi...
> > Gdyby człowiek był słaby psychicznie, od razu by się poddał,
>
> W podręcznikach jest prawda. Również taka, że odporność na stres
to kwestia ind
> ywidualna. Osobowości schizoidalne nie są sugestywne, więc o Alexa
jestem spoko
> jna. Nie podda się po przeczytaniu paru linijek tekstu w
internecie. Ma jak zwy
> kle dwa wyjścia. Od Niego zależy, które wybierze, nie od nas.
>

Tu się zgodzę:)

[leda16]

alexanderson napisał:

> Psychoterapeutka nie mówiła mi nic o typach
> osobowości, wskazując raczej, że wszystko, drogą powolnych starań,
> zależy ode mnie...


Pewnie Cię nawet nie zdiagnozowała i się mądrzy :(. Być może nawet wierzy w to, co Ci mówi. Jednak 26 sesji po 45 zł. za 30 min. to kwota nie do pogardzenia. Teoretycznie rzeczywiście wszystko zależy od człowieka. Jednak Ty jesteś bezsilny. Masz dobre chęci, robisz plany, racjonalizujesz swoje niepowodzenia, starasz się sobie pomóc, ale życie przecieka Ci przez palce. Jeśli myślisz o sznurze, to już jest z Tobą bardzo źle. Na to zawsze masz czas. Spróbuj iść do psychologa, ale diagnostyka, nie psychoterapeuty. Niech Cię porządnie zbada, napisze opinię, skieruje do psychiatry. Potem będziecie się zastanawiać co dalej. W końcu nic przez to nie tracisz. Zyskujesz nową nadzieję, opartą na chemii, nie na gadulstwie. Leki, podobnie jak psychoterapia nie zmienią Ci osobowości. Ale powinny poprawić Ci nastrój i dodać energii do działania. Na pewno wtedy będzie znacznie więcej od Ciebie zależeć niż teraz.
>

[jan_stereo]

to sie nazywa lenistwo powodowane strachem, ze sie nie podola temu co wydaje sie byc sensownym :")
daj sie innym kopnac w tylek wcale tak nie boli..