Boje sie mowic, ze jest dobrze

[ewa_new]

Mam tu watek o samotnosci. Ale dzis chce spytac o cos inego. W ubieglym
tygodniu, w tamtym watku wlasnie, napisalam, ze bede probowala myslec
pozytywnie. Dzien wczesniej spedzilam bardzo uany wieczor z przyjaciolkami.
Chcialam wtedy wrecz napisac, ze jestem szczesliwa, tak fajnie sie poczualm.
Nie napisalam tego, bo przeciez ten dzien ledwie sie zaczal... Jeszcze tego
samego dnia bylam w pracy i okazalo sie, ze sporo rzeczy ulegnie tam zmianie.
Na niekorzysc dla mnie. Nadal pracuje, ale zostalam postawiona w sytuacji
niemalze be wyjcia. Musze zaakcetwac pewne nowe rozwiazania, inaczej moge
stracic te prace. Caly tydzien trwaly tarcia, mam nowego wroga (a ta osoba
jest moim nowym wrogiem, dotad byla mi obojetna). Dzis dowiedzialam sie
kolejnych "ciekawych" rzeczy. Wszystko sie pieprzy. A teraz pytanie: czy Wy
tez tak macie, ze gdy mowicie, ze cos idzie dobrze, to wszystko za chwile
zaczyna sie walic? Ja tak wlasnie mam. Czasem slysze oskarzenia o pesymizm,
ja nazywam to realizmem. Moje dziwne zycie nauczylo mnie, ze gdy tylko
pozwalam sobie na myslenie pozbawione obaw, to dostaje w dupe za takie
myslenie. Wciaz boje sie, ze zapesze. A gdy probuje sie wyzolic z tego leku,
to wlasnie zapeszam.

:-) nie bac sie! :-)

[Gość: andrzejprzecin1]

nawet jak wydaje mi sie ze cos idzie dobrze
nawet jak zupelnie nie idzie
to i tak mowie ze idzie dobrze
nie nie oklamuje sam siebie itp.
mam zdrowy dystans do tego wszystkiego

wiec nie boj sie i powiedz ze moze nie jest super dobrze-ale jest o cale jedno
przynajmneij neibo lepiej:-)

pozdr;blysk usmiechu zasylam i ciesze sie ze jest Ci dobrze o!

[malwinamalwina]

mowic sobie (nam tez :-) ze jest dobrze W TEJ CHWILI
zostawic dzien miesiac rok w spokoju

co do pracy, sprobuj w tej zmianie wypunktowac pozytywy i trzymaj sie ich

[Gość: girlfriend]

czy mógłbyś tu częściej pisać?
bo mamy trochę zaburzone proporcje ;)

pzdr serdecznie :)

[Gość: Iwona]

Również mam pozytywne podejście do świata. Oczywiście nie patrzę przzez różowe
okulary, jedynie staram się "realistycznie" spojrzeć na każdą sytuację z dobrej
strony. I jestem zdania, że dobrze by było gdyby osoby podobnie myślące starały
się trzymać razem w celu wymiany doświadczeń, wiedzy, poglądów. Jak również w
celu wzajemnego wspierania się w trudnych chwilach (zdarzają się każdemu).
Jeżeli Ktoś w Was jest zainteresowany, podaję mail:
[e-mail]
Pozdrawiam
Iwona

[Gość: limmonka]

Czasami zauważam, ze też tak mam. Podam przykład:ktoś pyta czy mój syn jest
zdrowy, mówię że tak... i za parę dni znowu ma katar. Kurcze, a przecież nie
wierze w sugestie i na katar też nie mam żadnego wpływu.Dodam, że jestem
optymistką.pozdr.lim

[Gość: akacja]

limonka, to niesamowite, mam to samo, pomimo, ze w teorii moje podejscie jest
zupelnie odwrotne, tj. pelne optymizmu i radosnego spojrzenia. Myslę, ze tu
chodzi o rozpraszanie nowej energii, w przypadku Ewy- czasem nowy,
nieskrystaliowany projekt, zauwazam, lepiej dojrzewa w ciszy. jak o nim mowie,
to jakos latwiej sie rozmywa, niz gdy dojrzewa sobie niejako podziemnie i
dopiero gdy dosc silny i zmaterializowany wychyla sie na swiatlo dzienne. Moze
radosc ewy tez jest takim nowiutkim delikatnym istnieniem w jej zyciu i
potrzebuje czasu, by wzrosnac w sile i jasniec wokolo?

Moze to taki proces i trzeba uchwycic wlasciwy moment. jak z dziewczętamui
niegdys, ktore mialy swoj coming out( tak to sie zwalo? girl?) into society,
hihi..

ale jak wytlumaczyc zdrowie dziecka? przestalam mowic i pisac, ze jest zdrowy.
MOwie ogolnie-wszystko w porzadku.
mimo, ze pytający nie ma zlych intencji! co do tego jestem pewna.

[Gość: girlfriend]

ja niestety mam odwrotnie :)
zauważanie i docenianie jasnej strony sprawia, że jest coraz lepiej . I w drugą
stronę też to działa.

pzdr :)

poza tym wszystko jest względne - masz gorzej w pracy niż było, ale przecież
mogli się z Tobą pożegnać, a nie pożegnali :)))

[Gość: akacja]

moze co innego cieszyc się i doceniac a co innego obwieszczac swiatu. moze na
to przychodzi odpowiedni moment? nie wiem, dywaguję na podstawie roznych
wlasnych spostrzezen- dziwiących mnie, bo zalozenia mam podobne do Twoich. Byc
moze to figle podswiadomosci ;)

[Gość: girlfriend]

no fakt, u nas jak obwieścisz światu że jestes happy, to zaraz Cie powieszą ;)
czemu ludzie są zawistni?
tzn nie czemu zazdroszczą szczęśliwemu, bo to naturalne, ale czemu chcą go
spowrotem sciągnąć do poziomu niezadowolenia?

[cossa]

witaj ;)
bylo juz pare watkow na temat pozytywnego myslenia.
mysle, ze czasem mozemy blednie zakladac, ze pozytywne
myslenie nas uchroni od przykrych niespodzianek jakie
niesie ze soba zycie. pozytywne myslenie jest po to, by
pomagac przetrwac te chwile, by sie nie zalamywac, nie
biadolic, nie chowac urazy do ludzi czy losu. w opisanej
przez Ciebie sytuacji zwiazanej w praca - pozytywne
myslenie powinno zaprocentowac radoscia, ze prace jeszcze
masz i proba odnalezenia sie w nowej sytuacji, by byla
jak najbardziej dla Ciebie komfortowa. Pozytywne myslenie
otwiera przed nami nowe drogi, pozwala miec swiadomosc,
ze mozna zmienic siebie, swoje zycie jesli tylko sie
bedzie chcialo.

A co do mowienia o szczesciu, ktore jak za dotknieciem
czarodziejskiej rozdzki po wypowiedzianych slowach
pryska.. ;) Tez mnie czesto cos podobnego spotyka. Czesto
w relacjach miedzy ludzmi. Kiedy wypowiem jednoznacznie,
ze przykladowo - ktos nie zrobi mi swinstwa, bo zrozumiem
to, przekonam sie, ze dana osoba jest w porzadku - nagle
spotyka mnie przykra niespodzianka. Dopuki jestem
niepewna - wszystko jest w porzadku ;) Dlatego nauczylam
sie nie mowic pewnikami za innych (do Malwiny: chyba jest
odpowiedz na Twoje ostatnie pytanie:). Nie mowie w
rozmowie z kims, ze moj chlopak mnie kocha tylko "czuje,
ze mnie kocha" czy tez "mowi, ze kocha" ;) Jakis
ozdobnik, ktory zmienia do jednoznacznosci stwierdzenia
dorzuca margines.

i jeszcze jedna mysl, ktora wlasciwie nasunela sie
pierwsza po przeczytaniu Twojego postu - gdy podejmujesz
jakas decyzje dotyczaca Ciebie, ktora ma zmienic
dotychczasowe przyzwyczajenia, nawyki (przykladowo -
pozytywne myslenie:) prawdopodobnie sama podswiadomie
zaczynasz prowokowac zdrzenia, ktore maja Cie odwiesc od
zamiaru zmian. Trzeba to przetrwac, nie zrazac sie i
wszystko bedzie dobrze ;) Jesli tylko wierzysz, ze robisz
wlasciwy krok ;)

pozdrawiam cieplo
cossa

boisz się żyć bez lęku?

[fnoll]

strach ma wielkie oczy - ja się człek boi, to jest wyczulonym na wszystko co złe i niebezpieczne, zdepcze kwait niedostrzegając go, bo wypatruje lwa, widzi lwa w każdym cieniu, w każdym gałęzi poruszeniu...

a można też tak: co mnie nie zabije, to mnie wzmocni

czyli ochoczo ruszyć w dżungle z myślą, że jakby co, to będzie się walczyć, a jak nie - to wąchać kwiatki, zrywać owoce itp., nie martwiąc się o przyszłe walki

co mnie nie zabije - to mnie wzmocni

czy wróg w pracy może cię zabić? jeśli nie - to może cię tylko wzmocnić :)

wystrugaj sobie jaką dzidę czy co dla pewności :)

[megxx]

Czasami kurczowo trzymamy sie czegoś, co nam w gruncie rzeczy nie pasuje,
mówimy, że to nas męczy, ale nic nie zmieniamy. Nie łatwo znaleźć nową pracę,
nowych znajomych, nowego partnera itp., czasami boimy sie nawet pomyśleć, że
powinniśmy zacząć coś zmienić. Zdarza się, że życie pomaga nam w podjęciu
takich decyzji np. tracimy pracę. Jeżeli to co nas spotyka potraktujemy jako
nowe wyzwanie, a nie karę, to możemy dobrze na tym wyjść.
Pozytywne myślenie bez działania jest pustym frazesem.
A co do pytań o zdrowie dzieci: też przerabiałam i nie wiem, czy było tak, że
jak byli chorzy, to wszyscy o tym wiedzieli i nikt nie pytał. A jak byli
zdrowi, to ja po odpowiedzi twierdzącej podświadomie myślałam, kiedy zachorują
i ściągałam chorobę. A w sumie w wieku od 3-10lat i tak chorowali raz,dwa razy
w miesiącu.

Pozytywne myslenie

[abere8]

Polecam ksiazke "Pollyanna" Eleanor H. Porter. Niby takie czytadlo dla
dorastajacych panien, ale mile i sympatyczne. Naprawde we wszystkim trzeba
doszukiwac sie dobrych stron. Ja jestem niepoprawna optymistka i jakos zyje.
Oczywiscie, mam czasami napady chandry (do tej pory nie moge zapomniec tygodnia
wyjetego z zycia ze 3 lata temu, kiedy wydawalo mi sie, ze nic nie ma sensu,
nikomu nie moge ufac, nikomu na mnie nie zalezy itp.), ale na szczescie
przechodza szybko. Wyglada na to, ze moja psychika jest dokladnie odwrotna od
Twojej.

empeka13

[Gość: empeka]

ewa_new napisała:

> Mam tu watek o samotnosci. Ale dzis chce spytac o cos inego. W ubieglym
> tygodniu, w tamtym watku wlasnie, napisalam, ze bede probowala myslec
> pozytywnie. Dzien wczesniej spedzilam bardzo uany wieczor z przyjaciolkami.
> Chcialam wtedy wrecz napisac, ze jestem szczesliwa, tak fajnie sie poczualm.
> Nie napisalam tego, bo przeciez ten dzien ledwie sie zaczal... Jeszcze tego
> samego dnia bylam w pracy i okazalo sie, ze sporo rzeczy ulegnie tam zmianie.
> Na niekorzysc dla mnie. Nadal pracuje, ale zostalam postawiona w sytuacji
> niemalze be wyjcia. Musze zaakcetwac pewne nowe rozwiazania, inaczej moge
> stracic te prace. Caly tydzien trwaly tarcia, mam nowego wroga (a ta osoba
> jest moim nowym wrogiem, dotad byla mi obojetna). Dzis dowiedzialam sie
> kolejnych "ciekawych" rzeczy. Wszystko sie pieprzy. A teraz pytanie: czy Wy
> tez tak macie, ze gdy mowicie, ze cos idzie dobrze, to wszystko za chwile
> zaczyna sie walic? Ja tak wlasnie mam. Czasem slysze oskarzenia o pesymizm,
> ja nazywam to realizmem. Moje dziwne zycie nauczylo mnie, ze gdy tylko
> pozwalam sobie na myslenie pozbawione obaw, to dostaje w dupe za takie
> myslenie. Wciaz boje sie, ze zapesze. A gdy probuje sie wyzolic z tego leku,
> to wlasnie zapeszam.

Protestuję przeciw fatalizmowi

[empeka]

Ewo, bardzo dobrze rozumiem, o czym piszesz, też tak miałam.
Ale...
;-)

> ewa_new napisała:
> > ja nazywam to realizmem. Moje dziwne zycie nauczylo mnie, ze
>> gdy tylko pozwalam sobie na myslenie pozbawione obaw,
>> dostaje w dupe za takie myslenie. Wciaz boje sie, ze zapesze.
>> A gdy probuje sie wyzolic z tego leku, to wlasnie zapeszam.

Też mnie to męczyło przez ok 13 lat (przepraszam przy okazji za
nieudaną próbę napisania posta przed chwilą). Aż przypadkiem
trafiłam na książkę na temat podświadomości (o której to książce
moje zdanie jest ogólnie dość złożone, ale to nie dotyczy tego
wątku).
Wyrażony jest tam pogląd, że nasza podświadomość jest "głupia".
Ona chce jak najlepiej wypełnić to wszystko, co odczytuje jako nasze
życzenia. Wobec tego tak kieruje naszymi instynktownymi, czy też
podświadomymi krokami, że ani się obejrzymy jak dopinamy
"swego".
Jeżeli podświadomie, a nawet świadomie czegoś się obawiamy, na
zasadzie <<czy aby mnie to nie spotka? przy moim pechu na
pewno...>>, to rzeczywiście osiągniemy cel...

No cóż, teoria jak teoria.
Jestem na etapie sprawdzania jej.
Moją metodą badawczą jest "gadanie i ochrzanianie mojej własnej
podświadomości" Czasem posuwam się do próśb... Sprawdzam, czy
bywa przekupna ;-)))))
Marta

[megxx]

podobno przydaje się metoda Silvy. Czy ktoś ma z tym jakieś doświadczenia?

[kwieto]

Realizm realizmem, ale...
jest tez kwestia pewnej uwaznosci (nie mylic z uwaga) - dostrzegania
rzeczy dobrych i jasnych aspektow kazdej sytuacji. Da sie to
wycwiczyc, kwestia treningu.
Jest to swego rodzaju przekuwanie nieprzeciwnosci losu na swoja
korzysc - niemal kazda porazke, kazda sytuacje w ktorej "wszystko
sie wali" mozna zamienic na "sukces". Wystarczy zaczac z nich
wyciagac wnioski i zaczac sie na nich uczyc, a takze dostrzegac
perspektywe jaka daja.
"Zwolnili mnie z pracy? OK, poszukam czegos innego a poki co
nadrobie zaleglosci towarzyskie", "Ukradli samochod? OK, rower to
zdrowszy srodek lokomocji". Oczywiscie trzeba uwazac by z takim
mysleniem nie przesadzic, bo wyjda smaczki jak w dowcipie o koncu
swiata i Filipinach :")

Ale jesli jestes w kazdej porazce dostrzec tez dobre strony, albo
wyciagnac z niej wnioski ktore pozwalaja uniknac podobnych
wydarzen w przyszlosci, to czy taka porazka jest jeszcze porazka?

I czy mozna wtedy zapeszyc, gdy jest sie przekonanym, ze z kazdej
sytuacji jest sie w stanie wyjsc "obronna reka"?

[jmx]

Chyba każdy tak ma. Ale nie trzeba się tego bać tylko przetrzymać ;-).
Właśnie dlatego, że wiesz że to szczęście jest(?) chwilowe to tym bardziej
trzeba docenić taką chwilę. Teraz jest dobrze - w tej chwili. A co się
stanie... tego nikt nie jest w stanie przewidzieć, i prawdopodobnie gdybyś sie
nie "ucieszyła" i tego nie napisała to tak samo by się wydarzyło. Życie nie
jest jedynie ani dobre ani złe, ciężkie momenty przeplatają się z lżejszymi i
być może po to są te drugie, by móc przetrzymać zło.

I jeszcze - zawsze sobie powtarzam "nie ma tego złego co by na dobre nie
wyszło"... i to się na ogół sprawdza, za dłuższą bądź krótszą chwilę.

Pozdrawiam :-)

[ewa_new]

W pracy na razie w miare sie wszystko poukladalo. Wiec moge nawet powiedziec,
ze troche ostatnio panikowalam. Ale poniewaz wszystko jest jeszcze na etapie
przebudowy, wiec rozne rzeczy moga sie zdarzyc. Tym bardziej, ze dzisiaj po raz
kolejny przekonalam sie o zloscliwosci losu. Wczoraj przygotowywalam
pewna "sprawe". Rzetelnie, z zaangazowaniem, pieczolowiecie. Naprawde nie
zawsze tak sie staram, jak staralam sie wczoraj. Pod koniec dnia pomyslalam
sobie nawet, ze odwalilam kawalek dobrej roboty. Bylam z siebie zadowolona - o
naiwnosci ludzka. Dzis po poludniu dowiedzialam sie, ze byli tacy, ktorzy
uznali te moja prace za nic nie warta. Na dodatek to co zrobilam, zostalo
zinterpretowano dokladnie NA OPAK. Zaczynam tracic wiare w to, ze slowa maja
znaczenie. Wszystko zalezy od tego, co ktos chce uslyszec.

[kwieto]

Takie sytuacje zdarzaja sie wszedzie i niemal kazdemu :(
Grunt to sie tym nie przejmowac, pomysl - za rok najpwewniej nie
bedziesz tego nawet pamietac. Warto sie przejmowac?