co robic gdy umiera miłość życia?

[inka_sama]

Zoatałam właśnie sama.
Człowiek którego kochałam tak ogromnie, odszedł na zawsze , zostawiając mnie i
nasze dwie małe córeczki.
Mam wrażenie ze skończyło się także moje życie...
Ale są dzieci.
Tylko jak życ gdy mam wrażenie że moje serce pochowałam razem z nim?...

[Gość: Kim]

Nie potrafię Cię pocieszyć, ale... jeśli mogę, to jestem z Tobą. Jak zbiorę
myśli, to postaram się napisać coś więcej.
To jest tak, że rozsypuje się cały świat... Jak żałoba.
Też to przerabiałam, ale dziś się uśmiecham i jestem szczęśliwa.
Może to Ci pomoże?

[Gość: Wiktor]

Inko, dwukrotnie użyłaś słów "mam wrażenie". I trafnie, bo takie jest Twoje
dziś odczucie, wrażenie. Nie jesteś jedyna osobą, która znalazła się w takiej
sytuacji, a właściwie powinienem napisać - są tysiące ludzi na świecie, którym
jest nieobcy taki lub podobny ból, jaki dotknął Ciebie. Nasze życie to radość i
smutek, narodziny i śmierć, młodość i starość, i....idt.
Inko, cierpliwości i wytrwałości, a czas - najlepszy lekarz - przywróci Tobie
pogodę ducha, a może i radość i pełnię uśmiechu na buzi. Zobaczysz, że tak
bedzie, tylko staraj się dziś patrzeć na teraźniejszość i przyszłość przez
pryzmat Twoich córek, które potrzebują KOCHANEJ MAMY.


Pozdrawiam Cię serdecznie
Wiktor

[inka_sama]

Wiktor - nie wiesz o czym piszesz - słowa jakich używałam?
Ja z całych sił staram sie nie zwariować!!!!!
Wycia nie da się tu zapisać - a jestem jednym wielkim wyciem!!!!!!!!!!
Twoje rady są dobre gdy ktos juz POGODZIŁ ise ze stratą -we mnie dopiero
narasta zrozumienie ogromu przemian. Wrażenie....Stylistyka mojej wypowiedzi...
Różne są związki między ludźmi stanowiacymi małżeństwo - niektórzy w
małżeństwie skupiaja się na dzieciach - a potem o problemach tych dzieci można
poczytac w wątku o maminsynkach! Ja miałam zdrowe spojrzenie - dzieci nie chowa
sie dla siebie! Są wyrazem miłości rodziców - nie ich jedynym celem w życiu...
Dzieci - pewnie że mnie potrzebuja ale ...Mnie za chwile może nie byc! Mogę
załamać się psychicznie - juz czuję rozdwojenie, jedna część jest w stanie
obserwować w miarę chłodno reakcje drugiej lecz ta druga to ktos komu kręci się
w głowie, trzęsą się ręce, przeżywa ataki nienawiści do świata. I za moment
znów myślę trzeźwo i analizuje swoje zachowanie... Ale czuje się jakbym biegła
w maratonie. Nie wiem czy mi sił starczy - i czy na mecie nie padnę martwa...

[inka_sama]

Właśnie zaczynam sie sypać psychicznie- Kim pisz...

[falla]

[Gość: czarek]

inka_sama napisał(a):

> Zoatałam właśnie sama.
> Człowiek którego kochałam tak ogromnie, odszedł na zawsze , zostawiając mnie i
> nasze dwie małe córeczki.
> Mam wrażenie ze skończyło się także moje życie...
> Ale są dzieci.
> Tylko jak życ gdy mam wrażenie że moje serce pochowałam razem z nim?...

moja mama zostala sama z trojka dzieci, i jeszcze wiele, wiele dobrego przezyla,
i byla i jest szczesliwa, a juz zdazyla pochowac nastepnego meza, a obecnie, w
wieku 70 latek ma narzeczonego. Tak ze wszystko jeszcze przed Toba.
Skup sie na wychowywaniu dzieci. Czas Ci pomoze zaleczyc rany, jesli nie bedziesz
sie mscic, ani poddawac sie rezygnacji. Ale o pewne rzeczy trzeba walczyc.
W jakich warunkach materialnych Cie zostawil?
Utrate milosci zycia przezylem, jak musialem sie rozstac z pierwsza miloscia
mojego zycia, i z naszymi dziecmi. Jak zrozumialem ze mnie nie kocha, ze tak
naprawde to nie kocha samej siebie (i jak sie dowiedzialem o wszystkich zdradach,
etc.),dlatego jest tak obludna i destrukcyjna dla wszystkich. Ale, jesli zachowa
sie nadzieje i pozytywny stosunek do zycia, to z takiej smierci milosci zycia,
milosc sie odradza, a raczej, po czasie okazalo sie ze to nie byla smierc milosci
zycia, tylko smierc milosci posiadajacej. Bo milosc zycia jest niesmiertelna. I
sluzy naszej woli. Trzeba przetrwac. Zyc dla kogos (dla dzieci). I nie wmawiac
sobie bezsensu. Potem, jak emocje, bol troche wystygna, mozna sie zabrac do
szukania pozytywnego sensu w tym doswiadczeniu.
A moze W Twojej sytuacji mozna cos jeszcze naprawic?
My probowalismy, wszystkie mozliwe szansy. Zalezy od konkretnej sytuacji.
Jesli mozesz, pisz szczegolowo.

[Gość: czarek]

Przepraszam Cie Inko, ja tez nieopacznie zrozumialem Twoj post, jakoby maz
porzucil Cie... dla kogos innego.Wspolczuje Ci. Moja mama dlugo byla sama po
smierci drugiego meza, ktory dla mnie juz nie byl jak ojciec, ale tez go kochalem
i nadal kocham, bo czuje w sobie jakos jego obecnosc. Tak samo mojego ojca,
babcie. Wszystkich kochanych ktorzy odeszli.
Jak przetrwac? W bolu nikt Cie nie pocieszy. Ale ja go nie zagluszam, jak jest,
przyjmuje. Tylko ze zawsze chwytam sie Boga Milosci, albo samej Milosci, i prosze
o przetrwanie. Wiem ze rany ulegaja zagojeniu, ale swoj bol trzeba przez siebie
przepuscic, musi przeleciec, musi byc caly odczuty. Przychodza lzy, a potem jest
ich za duzo, wiec do glosu dochodzi szara rzeczywistosc, ktora trzeba zyc. Mam
nadzieje ze zycie dla dzieci bedzie Ci ostoja. Ktos tez powiedzial, ze kazda
utrata w smiertelnosci jest zyskiem w niesmiertelnosci. Moj ojciec przychodzi do
mnie we snie, i przyznam szczerze, ze nigdy sie tak bardzo za zycia nie czulismy,
jak w takim snie. Tak samo moje utracone, gdzies daleko zyjace wlasnym zyciem,
ale tu na ziemi, dzieci,wiec rzeczywistosc duchowa jest dla mnie pociecha, a nie
iluzja. To zycie tutaj jest tylko skrawkiem, cieniem prawdziwego zycia. A smierc
jest rzeczywiscie uwolnieniem od posiadania zycia, czy to utrata cielesna czyjejs
obecnosci, czy tez utrata kogos, kto odchodzi do kogos innego, zabierajac ze soba
ukochane dzieci. Masz dzieci. Masz owoce Waszej milosci. I On Was tez nie opusci,
tylko teraz bedzie z Wami w srodku. Wiesz, ta utrata cielesna jest dla mnie,
uczeniem sie dojrzewania do rzeczywistosci duchowej. A wszystkich tych, ktorych
kochalem i utracilem, odnalazlem kiedys w sobie. I tak ucze sie kochac siebie,
kochajac ciagle ich.

[varvara]

Trzeba sie zakochac. Tylko nowa milosc leczy.

[faxio]

Nie trzeba się zakochiwać. To dziwna rada dla osoby przezywajacej żałobę.
Trzeba dac sobie czas na ból, to naturalne.
A potem otworzyć się na świat i obdarzyć go miłością.
Śmierć ciała, to nie koniec. Pamiętaj.
Trzymaj się.

[varvara]

Сhyba tu nie ma jednoj rady na rozne wypadki. Przezywam teraz cos podobnego...
i czekam na nowa milosc.

[inka_sama]

Dzień po pogrzebie?...Zakochać?..

[Gość: falla]

[Gość: Andrzej]

Gość portalu: falla napisał(a):


Czy aby napewno umiera ? Ja troche z innej flanki, jesli pozwolisz.
Jesli utozsamiamy siebie i innych z naszymi cialami, to tak, masz racje,
wszystko sie konczy. Jesli natomiast uswiadomimy sobie, ze nasz byt nie konczy
sie wraz ze zlozeniem ciala do grobu, to uzyskujesz calkiem nowa perspektywe
widzenia zycia. Pobyt w tym materialnym swiecie jest tylko przystankiem naszej
swiadomosci i nie warto hipnotyzowac sie w naszych cialach na zawsze.
Jest to okradanie sie z bogactwa zycia wiecznego. Dla mnie ogromna ulga
ale i wytlumaczeniem jest wiedza (to juz nie wiara, to cos znacznie wiecej)o tym
ze w takiej czy innej formie zyje wiecznie, ze zycie jest kontinuum. Ze ja to nie
moje cialo, ze ja to znacznie wiecej, ze moje cialo to tylko maly procent czubka
gory lodowej, czy mej egzystencji. Spojrz na zycie w ten sposob a czarna otchlan
w jakiej sie znalazlas zacznie sie wypelniac raoscia. Radoscia nieskonczonej
egzystencji.
Jestem z Toba, Andrzej.

[Gość: Anka]

Pomyśl ile razem przeżyliście. Nie każdy w życiu ma szansę spotkać swoją
MIŁOŚĆ, a Tobie to sie udało. Dziekuj za to Bogu i za Dzieci. One teraz Cie
bardzo potrzebują. A mąż ... On gdzieś jest, daleko. Musi gdzies być .....

[Gość: alka_xx]

inka_sama napisał(a):

> Zoatałam właśnie sama.
> Człowiek którego kochałam tak ogromnie, odszedł na zawsze , zostawiając mnie i
> nasze dwie małe córeczki.
> Mam wrażenie ze skończyło się także moje życie...
> Ale są dzieci.
> Tylko jak życ gdy mam wrażenie że moje serce pochowałam razem z nim?...


To straszny cios dla Ciebie , jezeli Ty go wciaz kochasz !
Byliscie , sadzac po tym co piszesz / male dzieci / niezbyt dlugo malzenstwem
wiec milosc , teoretycznie , nie miala prawa jeszcze sie wypalic! Zreszta skoro
sa dwie , pewno slodkie i urocze, male dziewczynki, Wasza milosc byla w pelni
rozkwitu!!!

Jak to sie dzieje , ze ludzie tak niemal z dnia na dzien przestaja dla siebie
istniec!!! Nie napisalas dlaczego odszedl i mozna by snuc rozna domysly...

Piszesz ,ze Twoj swiat legl w gruzach a Ty razem z nim!
Odejscie ukochanej osoby jest tak trudne do przyjecia, bo ona gdzies przeciez
jest , zywa , zdrowa , i w dodatku szczesciem, ktore dotad nam dawala dzieli sie
teraz calkiem "bezprawnie" z kims zupelnie innym, z kims calkiem OBCYM !

Nie bede Ci mowic truizmow w stylu " czas Cie uleczy" czy " na stara milosc
najlepsza nowa milosc" w tym momencie to wcale nie pomaga! Ten bol , ktory jest w
Tobie jest straszny, ale wierz mi, on z kazdym dniem robi Cie silniejsza, juz z
perspektywy minionego / jesli maz do Ciebie jednak nie wroci/, miec sile na to
aby w swoich dzieciach zachowac obraz ojca nie " porysowany" Twoimi przezyciami
i emocjami! Mysle, ze to jest teraz najwazniejsze Twoje zadanie!

[Gość: ja]

chciałabym Cię podtrzymać na duchu, ale prócz banałów nic mi nie przychodzi do
głowy - boli, wiem i chcę Cię wesprzeć. Kochasz ciągle - na pewno... przeczytaj
proszę jeszcze raz post Andrzeja! Tak właśnie jest i to jest piękne. Masz jego
dzieci - to jest wielki skarb, który On Ci zostawił, kawałek siebie! Pozdrawiam
i jestem z Tobą
Barbara

[Gość: mary_ann]

Myślę, ze to wspaniałe, że Twój mąż odszedł kochając Cię.
ja też zostalam sama z 2 małymi córeczkami (jedna ma pół roku, wtedy miała 5
tyg!), a mój mąż żyje i co kilka dni widze go - zimnego, obojetnego... To jest
umieranie na raty. Ktoś tu napisal "Nie byliście chyba razem długo, skoro macie
małe dzieci...". Ponury żart. My bylismy razem 16 lat (od liceum), ja mam teraz
34 lata i poczucie (chyba podzielone przez otoczenie), ze to co dobre już sie w
moim zyciu skończyło. W jakimś sensie Ci zazdroszczę, choć brzmi to strasznie.

[Gość: tula]

23 lata temu stracilam w wypadku Tate. Moja mama zostala, tak jak ty, sama z
dwoma dziewczynkami...
Stracilas meza, partnera, przyjaciela, "ramiona" w ktore moglas sie wyplakac i
ktore napewno bylo dobrze czuc wokol siebie.

Nikt nie moze cie pocieszyc! Ja tego nawet nie probuje robic. MUSISZ SAMA
(NIESTETY) przejsc przez wszystkie fazy ZALOBY i TESKNOTY.
Nie probuj ukrywac swojego bolu. Masz prawo go czuc.
Dziewczynki cie potrzebuja. Byc moze teraz najbardziej, one przeciez stacily
tate.
Zachowaj w sercu jak najlepszy obraz swego meza i niech one go takim pamietaja
miedzy innymi przez twoje opowiadania.Nie boj sie z nimi o nim rozmawiac,
powies jego zdjecia. Moze jego smierc bedzie przez to mniej "obca".
Wiem to, bo sama to przezylam jako dziecko.

Jako dzis dorosla kobieta chce ci dac jedna rade - NIE zapomnij w swej zalobie
o sobie.
Nie bron sie przed nowym zyciem. Mam bowiem nadzieje ze ono sie do ciebie znowu
usmiechnie.Moze spotkasz znowu kogos wartego twej milosci i zaufania. Kogos kto
bedzie dla twoich dzieci ,nie "drugim" tata, ale przyjacielem.
Nie czuj sie ze robisz cos "przeciwko" mezowi, albo dziewczynkom myslac o
przyszlosci.
Zycze ci szczescia. Glowa do gory. Jestes wspaniala kobieta i mama.
Pozdrawiam Tula

(Jezeli kontakt ze mna w jakikolwiek sposob bylby ci pomocny, daj znac!)

do tuli

[inka_sama]

Kochana dziękuję....Ty najlepiej zrozumiałaś chyba to co napisałam.
Łzy wreszcie trochę popłynęły- bo od pogrzebu nie mogłam płakać, a łzy to ulga.
Cały problem w tych pierwszych dniach po śmierci ukochanej osoby - ja WIEM że
później będzie łatwiej. Tylko trzeba dożyć tego później.
On miał 29 lat.
W tym roku będzie 7 rocznica naszego ślubu, dziewiata rocznica znajomości....

[inka_sama]

I tula - napisz do mnie, proszę...

[Gość: tula]

Hei Inko!
Ciesze sie ze moj list zostal przez ciebie zauwazony. 17.01.2002 opisalas
Wiktorowi swoje samopoczucie. Ja przezywalam moja strate w calkiem identyczny
sposob! Dziwnie znajome uczucie ogarnelo mnie gdy czytalam o
twoim "rozdwojeniu" i potrzebie "wycia".
Jak ci juz pisalam 23 lata temu stracilam tate. 4 lata temu poronilam. Umarl
moj nienarodzony synek. Od tego dnia nie wolam juz na pomoc Boga, nie wysluchal
mnie, nie ulitowal sie. Nie wierze ze jest.
Noc po pogrzebie malego przeryczalam. To pomoglo ! W jakis taki dziwny
zwierzecy sposob.
W obu moich przypadkach przeszlam przez "rozdwojenie" osobowosci. Ta jedna
funkcjonowala na codzien, szla do pracy, zajmowala sie dzieckiem .., a ta druga
rozpaczala, byla agresywna do innych co "tego" nie przezyli, probowala poprzez
notoryczne czytanie nekrologow udowodnic sama sobie ze istnieja i tacy co "to"
tez przezyli. I chyba na codziennych wizytach u mojego synka (na jego grobie,
ale nigdy nie mowie ze ide na jego grob tylko ze ide do niego) moje dwa "ja"
sie spotykaly. Tylko tam moje pierwsze/rozsadne "ja" moglobyc soba.

Ty przezywasz swoj zal i strate w sposob jak najbardziej ludzki i normalny.
Jestem z toba myslami. Glowa do gory! Jestes dzielna.
Buzka t

[Gość: inka]

Tulo napisz na mój adres proszę - chcę pogadać z Tobą tak ... bez świadków...
[e-mail]

[fragola]

Straciłam jako młoda dziewczyna chłopaka,który zginął w wypadku dlatego
rozumiem Twój ból.Najważniejsze to naprawdę przejść czas żałoby,nie
udawać,że"ze mną wszystko w porządku".To naturalne,że odczuwasz
smutek .Ale "daj czasowi czas" ...Pozdrawiam Cię bardzo serdecznie.
fragola

[Gość: Mat]

Czas... to tak na prawdę jedyne lekarstwo... i przyjaciele lub ktoś z kim
możesz pogadać, wypłakać się, wykrzyczeć ból, złość. To banał, ale cudowny. Jak
śpiewał niegdyś Sojka "niech się święci niepamięci cud". Jeśli wierzysz, pomódl
się.
Z drugiej strony to paskudne i odbierające wiarę w oddanie i dojrzałość
mężczyzn. Jestem z Tobą.

[Gość: onnanohi]

Inka - płaczę razem z Tobą. Dawno nic tak mnie nie wzruszyło.
Trzymaj się, a cóż innengo mogę powiedzieć?
Smutno mi bardzo, współ-czuję Ci i trzymam za Ciebie kciuki.

Przytulam Cię serdecznie
M.

Mat i alka xx - czytajcie uważniej listy, bo ręce opadają :(

[fragola]

Gość portalu: Mat napisał(a):

> Z drugiej strony to paskudne i odbierające wiarę w oddanie i dojrzałość
> mężczyzn.


Tak..."Umrzeć.Tego się nie robi kotu,bo co ma począć kot w pustym mieszkaniu..."
Mat proszę czytaj trochę dokładniej...

[Gość: sara]

ojejku ,ludzie nie kazdy moze byc tak bystry jak wy. To bylo kilka zdan i
wlasciwie nie wiadomo bylo o co chodzi. Przeciez mozna tez uzyc takiego
sformuowania jako przenosni.A wy jestescie madrzy po przeczytaniu jej dalszych
wypowiedzi.Nie o to tu chodzi !!

[Gość: Ally]

Do dziś myślałam,że można zwrócić się na Forum z każdym problemem. Wierzyłam,że
znajdzie się ktoś, kto powie jak z niego wybrnąć. Do dziś.... Wiem,że i Ty Inko
na to liczyłaś. Tylko,że my tutaj (przepraszam,że wypowiadam się w imieniu
innych) nie jesteśmy w stanie Ci pomóc! Wiele osób czytało Twój post- nie
odzywają się tylko dlatego,że są po prostu bezsilni wobec losu,który tak
dotkliwie Cie doświadczył. Życie czasami pisze scenariusze,wobec których
stajemy się bezradni. Jestem z Tobą Inko! Myślę o Tobie i trzymam za Ciebie
kciuki! Pozdrawiam gorąco –Ally!

[Gość: chetabel]

Hej tu Chetabelly, chcialam ci powiedziec ze tu zajrzalam, przeczytalam, w
czwartek i ze sie za ciebie modle. Ukochani bogow, ci utalentowani, mlodzi, tak
wczesnie odchodza. Ale my o nim nigdy nie zapomnimy. Trzymaj sie!

[zizzi]

I ja płaczę razem z Tobą.Rozumiem cały twój ból.Rozumiem co dzieje się z Tobą i
co cię jeszcze czeka. Przejdziesz wszystkie etapy rozpaczy,nie będzie to
łatwe,powinnaś o tym wiedzieć.Musisz o tym wiedzieć aby to przetrwać,ale wiedz
że w pewnym momencie to się skończy,i przyjdą pogodne dni.Nie przeżyłam takiej
tragedii,ale często o tym myślę ,co by było gdyby i wiesz co zawsze przychodzi
mi do głowy że najbardziej były by pokrzywdzone dzieci bo one tracą ojca-
jedynego,którego im nikt już nie zastąpi,a ja- cuż mężów można mieć kilku i
każdego bardzo kochać i każdy może być tym jedynym,najlepszym.To słaba pociecha
na dzisiejszy dzień ,ale pamiętaj masz córki-to one są jego prawdziwą
częścią,on tak całkiem nie umarł, jest w nich,musisz być silna dla nich,dla
niego i dla siebie.

[Gość: fiołek]

Droga Inko , Kilkanaście lat temu odeszła miłość mojego życia,. Byłam jeszcze
wtedy dziewczynka i to był mój tata. Była tak specyficzna nic pomiędzy nami ,
nawet kiedy wracał z pracy czekałam w parku , żeby tylko szybciej sie z Nim
spotkać ... i nagle jego śmierć . Mieszkałam wtedy z mama , i wiem dokładnie
jak ja to przeżyłam i jak Ona to przeszła. Miejscem najczęściej odwiedzanym
stał sie cmentarz , ona siadała na grobie i zaczynała tak strasznie płakac
(nawet pare godzin ), czasami przychodzili obcy ludzie , żeby ja pocieszyć . A
ja , byłam przerażona , bo czasami miałam wrażenie , że ją tez tracę . Była
taka nieobecna . Przez 2 lata ( niestety tyle u niej trwała cięzka żałoba )
właściwie nic ją nie interesowało , właściwie tylko tyle , czy jestem zdrowa i
czy sie ucze . Żyłyśmy ja w katakumbie , ile razy wracałam do domu , widziałam
czerwone oczy i tę niewypowiedzianą aurę tesknoty i bólu. Mnie tez było
cięZko , wszystko sie zmieniło i juz nigdy nie było tak ja dawniej . Jest
inaczej , ale nie tak jak dawniej . Napisałam to wszystko , po to , żebys w tym
wszystki widziała , tez swoje dzieci . One tez cierpia , może inaczej to
okazują . Ale kiedy widza , ze mama oddala sie od nich , żyje w swoim świecie
bólu - sa przerażone . straciły ojca , matka jest niedostepna , przynajmniej
emocjonalnie - to sie czuje .
Nie będe cie pocieszac , bo nie ma takich słów . Wiedz tylko , że w
najblizszym czasie nie bedzie lepiej , a tylko gorzej . Niestety. jeśli cie
dobrze zrozumiałam , pochowałas męza pare dni temu . Mija pierwszy szok ,
jeszcze jego szlafrok wisi w łazience , co rusz natykasz sie na drobiazgi ,
ktore o Nim przypominaja . Czy nie masz wrażenia , ze to jakies totalne
nieporozumienie , że gdzies wyjechał , zaraz wróci . Beda mijać dni, tygodnie
miesiąc , 3 miesiace , i przynajmniej ja wtedy najbardziej cierpiałam . Na
widok feceta o podobnej sylwetce na ulicy serce podskakiwało mi do gardła .
ale to nie był ON , wszystko powoli docierało i okazywało sie ponura
prawda ....
Inka , myśle o Tobie bardzo ciepło . Trzymaj sie , daj sobie przejść przez czas
załoby , ale tez myśl o dzieciach , bo one bardzo potrzebuja teraz Twojej uwagi
i miłości . Sorry , że list jest może troche chaotyczny . Pomimo wielu lat od
śmierci taty , wspomnienia powrociły jak żywe , gardlo ścisneło i sie
poryczałam . Wciąz widze jak stoję w oknie , macham reką na pożegnanie .
Gdybym wtedy wiedziała , że to ostatni raz ....

[Gość: Kim]

Wybacz, że tak późno, ale po pracy nie mam dojścia do interku, więc piszę
dopiero teraz. Jestem z Tobą myślami, naprawdę. Pewne przeżycia jednoczą i
dlatego jesteś mi bliska. Jeśli chcesz, pisz na [e-mail]. Wiem, jak to
jest, kiedy wychodzisz na ulicę i zastanawiasz się, czy nie rzucić się pod
pierwszy nadjeżdżający samochód. I nic Cię nie cieszy - mimo, że pozornie masz
tyle ważnych rzeczy: ja miałam ciekawą pracę, mogłam sobie spokojnie wynająć
mieszkanko itp. ale to w ogóle się nie liczyło, bo wszystko, co było ważne,
rozsypało się. Zawsze uważałam, że miłość i ta druga osoba są najważniejsze i
właśnie po to warto coś poświęcić. Szkoda tylko, że druga osoba nie chciała
tego odwzajemnić. Czujesz się nic nie warta? Niepotrzebna? Nie wiesz, co
zrobiłaś nie tak? Długo gryzły mnie takie myśli, ale nie potrafiłam znaleźć
rozwiązania. Wiem, jakie popełniłam błędy, ale nie zasłużyłam sobie na
porzucenie, odepchnięcie. Dlaczego?
I dlaczego teraz brakuje mi tej ufności, co kiedyś, że będzie dobrze? Spotkałam
kogoś, kto jest nie tylko moim ukochanym, ale i przyjacielem, z kim kocham się
i rozmawiam godzinami, kto ujął mnie pytaniami "czy jesteś szczęśliwa?". Wiem,
że miałam dużo szczęścia, nie każdemu jest to dane. Nie szukaj na siłę nowej
miłości, żeby zapomnieć. Tak się nie da, zresztą chyba nie chciałabyś
skrzywdzić tej trzeciej osoby. Wsłuchaj się w siebie i rób tak, jak czujesz.
Masz prawo do cierpienia.
Napisz coś o przyczynach rozstania. Jest jakaś szansa.

[Gość: Dora]

>Mam wrażenie ze skończyło się także moje życie...

Wypłacz się, wyżal i wygadaj ile masz sił. To najgorszy okres.

Potem nadejdzie pustka. Wtedy daj sobie prawo do życia bez niego. Do niczego
się nie zmuszaj tylko daj sobie prawo do szczęścia i miłości - bez niego.

Posłuchaj

nic nie może przecież wiecznie trwać
co zesłał los trzeba będzie stracić
nic nie może przecież wiecznie trwać
za miłość też przyjdzie czas zapłacić
Anna Jantar

[Gość: Kim]

Wybacz, źle zrozumiałam Twoje słowa... nie wiem, co napisać, myślałam, że się
rozstaliście, ale nie odczytałam tego w sensie ostatecznym.

[zizzi]

Inko odezwij się martwimy się o Ciebie.Daj znać jak sobie radzisz ,jak się
czujesz,czy możemy Ci w jakiś sposób pomóc.Zizzi.

[diaza]

inka, dasz rade.
mnie tez nie tak dawno dotknela smierc najukochanszej na swiecie osoby, wiem
jak to boli. krzyczysz, i nikt ci nie odpowiada. masz ochote walic glowa w mur,
rozdrapac golymi rekami wszystkie sciany, zamknac sie gdzies i tez umrzec,
buntujesz sie przeciw niezrozumialym wyrokom i tesknisz, tesknisz, tesknisz. i
tesknic bedziesz, bo jezeli tak jak piszesz byla to piekna, prawdziwa milosc,
to nie ma powodu by o niej zapominac. za to bol bedzie mijal. chociaz to moze
zle slowo. on raczej nie bedzie taki ostry. czlowiek przyzwyczaja sie do
roznych sytuacji, nawet tych najtrudniejszych

tym którzy ze mną współ-odczuwają...

[inka_sama]

żyje, czytam, dziękuję.....
i zbieram siły by cos napisać.......
nawet pisanie jest teraz trudne

[maly.ksiaze]

Tych, ktorzy z Toba wspol-odczuwaja jest wiecej, niz widac w tym watku. Zapewniam
Cie. Ja tez probowalem cos napisac - od poczatku, odkad przeczytalem to, co
napisalas. Nie umialem. Siedzialem cicho w kacie, wstydzac sie swojego szczescia.

Trzymaj sie jakos, inko. Z drugiego kranca Wiekiego Kabla machamy do Ciebie
oboje...

mk.

jeszcze jestem

[inka_sama]

dziekuję Wam wszystkim
te listy pomagaja, tak wiele ludzkiej życzliwości nie może nie dać efektu
cały czas jestem na krawędzi - i Wy jestescie jedna z sił która nie pozwala mi z
niej spaść
racje maja Ci którzy mówią ze najgorsze dopiero przede mną
chwilami boje się samej siebie
piszcie do mnie cokolwiek....


maly.ksiaze napisał(a):

> Tych, ktorzy z Toba wspol-odczuwaja jest wiecej, niz widac w tym watku. Zapewni
> am
> Cie. Ja tez probowalem cos napisac - od poczatku, odkad przeczytalem to, co
> napisalas. Nie umialem. Siedzialem cicho w kacie, wstydzac sie swojego szczesci
> a.
>
> Trzymaj sie jakos, inko. Z drugiego kranca Wiekiego Kabla machamy do Ciebie
> oboje...
>
> mk.

[Gość: zulugula]

Prosisz by pisać .. więc piszę, choć nic nie przychodzi mi do głowy, totalna
pustka.. pocieszyć..... jak, jak pocieszyć... Inko, życie jest tak
niesprawiedliwe, tak potrafi ranić.. Czasami zastanawiam się dlaczego, dlaczego
tak musi być... Nigdy nie przeszłam przez śmierć najbliższej sercu osoby, nie
znam takiego bólu, może raz gdy mój mąż powiedział - odchodzę do innej, ... ale
tak jak ktoś, kto napisał wcześniej, ja wiem że on żyje, jest szczęśliwy i
czasem do mnie dzowni..

Inko Twój mąż napewno jest teraz przy Tobie i Twoich dziewczynkach, opiekuje
się Wami i czuwa by nic Wam się nie stało... Pomyśl, czy On chciałby byś tak
bardzo cierpiała, czy On chciałby widzieć to co się teraz z Tobą dzieje.. Wiem,
jest trudno ale nie masz wyjścia, musisz to przeczekać, przeżyć ... Dlaczego
dostajemy takie życiowe kopniaki do losu, od Boga... Wiesz, myślę że Ktoś tam
na górze zabrał Ci Twojego cudownego przyjaciela bo on już zasłużył na to by
cieszyć się teraz lepszym życiem, duchowym... A Ty zostałaś, dostałaś do Boga
egzamin do zdania i musisz go zdać by za jakiś czas spotkać się ze swym
ukochanym już w innym świecie...

Inka, pomyśl, co by się stało gdyby Pan Bóg nagle odebrał Wam obojgu życie,
pomyśl co by się stało z Waszymi dziewczynkami, kto by im zapewnił życie tu na
ziemi, kto by się nimi zaopiekował, kto dał jeść i ciepłe uczucie miłości
matki... To właśnie jest Twój egzamin, który musisz zdać... musisz wychować
dzieci, musisz sobie sama poradzić w życiu.... niestety nie jest ono usłane
tylko tymi dobrymi chwilami i boję się, ale za każdy gram szczęścia trzeba
zapłacić... Byłaś szczęśliwa... jeszcze będziesz... Będziesz opiekowała się
swoimi wnukami... Może Twój wnuczek, będzie miał oczy dziadka...

Inko, trzymaj się, niech dzieci staną się teraz dla Ciebie najważniejsze, myśl
tylko o nich i rób wszystko by nie czuły zagrożenia, że straciły ojca i mogą
stracić jeszcze mamę...

Inko, przepraszam jeśli sprawiłam, że znów płaczesz... naprawdę nie chciałam...
Jestem z Tobą sercem ... może potrzebujesz kogoś bliskiego, kogoś komu możesz
się wyżalić, wypłakać... jeśli tak, powiedz, napisz prywatny adres, spróbuję
być koło Ciebie...

[Gość: ja]

inka_sama napisał(a):

> dziekuję Wam wszystkim
> te listy pomagaja, tak wiele ludzkiej życzliwości nie może nie dać efektu
> cały czas jestem na krawędzi - i Wy jestescie jedna z sił która nie pozwala mi
> z
> niej spaść
> racje maja Ci którzy mówią ze najgorsze dopiero przede mną
> chwilami boje się samej siebie
> piszcie do mnie cokolwiek....
>
>
nie mozesz tracic wiary w milosc, nawet jesli caly sens zniknal, nie pozwalaj
sobie tonac zupelnie w bolu, wszyscy przez to przechodzimy.predzej czy pozniej,
takie jest ludzkie doswiadczenie: radosc i cierpienie: duszy odzienie. wczoraj
radosc dzisiaj bol. przychodzimy, odchodzimy, wracamy inaczej, ale ciagle
jestesmy, tak jak mowisz, jeszcze jestem. ja tez. jeszcze wczoraj chcialem
odejsc, ale jestem. mowie do Niego, do tego milczenia, zabieraj mnie stad,nie mam
sily, zasypiam z wola oddania sie smierci, ale On nie chce, milczy,zachowuje
mnie, pytam: litosc to czy bezlitosc? czekam, szukam i jeszcze jestem, nie dla
siebie, bo mnie juz dawno nie ma, ale jeszcze jestem.
A potem trzeba wybaczyc Zyciu/Bogu, bo jesli zachowasz wiare pomimo bolu, ze w
tym niesprawiedliwym cierpieniu jest sens, ze to tylko przemijajacy koszmar, to
rany zostaja uleczone, wtedy kiedy trzeba, we wlasciwym czasie, przychodzi
uwolnienie,i wcale nie najgorsze przed Toba, tylko mocniejsza trwalsza milosc,
bardziej nasza, miedzyludzka, niz wlasna, moja. Gdybym mial chociaz przy sobie
jedno z moich dzieci... ale nie dane, i niemoc i osaczenie...bolem i lzami... ale
nie pozwalam, bo wiem ze sens jest pod tym co wydaje sie rzeczywistoscia dla
zmyslow, sens i prawdziwe zycie jest pod tym co przemija, dlatego pozwalam,
poprzez bol i lzy, dojrzewac nowej radosci, nowej rzeczywistosci, i nie boje sie
juz zadnych utrat, juz ich tyle mialem, ze nie boje sie juz niczego, ale sa tez
dzieci ktorym musze pomagac, a kto wie, moze bede musial byc kiedys dla nich
jedyna ostoja. ta ewentualnosc nie pozwala mi tez odejsc stad tak lekko, tylko
dlatego ze teraz mnie boli. Wiem, ze jesli czlowiek skupia sie tylko na bolu, to
bol rosnie. Trzeba istniec ponad nim. On sobie, ja sobie. W nim, obok i ponad.
Codziennoscia, nie osadzajaca. Pielegnowac nadzieje. Ile razy dziennie musze
prosic Boga, nadzieje, milosc, zeby mnie nie opuszczaly. Nawet jesli stad odejde
to tylko milosnie.

[Gość: fnoll]

pozegnac sie z tym ktory odszedl, jakkby odplyna statkiem z portu, i wrocic z
przystani pozegnan do miasta zywych, by na nowo sie wsrod nich odnalezc?

pozdrawiam :)

fnoll

[Gość: ena]

Ineczko - wszystko można przezwyciężyć. Ja też przez to przeszłam. W niecały
rok po ślubie zostałam z dwumiesięczną córeczką. Szok, niemoc, żal do losu i
świata. Przychodziły złe myśli, ale to, że była Ona Maleńka zmuszało mnie do
powrotu do życia. Nie było to łatwe ale udało się. Dziś moja panna ma 22 lata,
jest wspaniałą dziewczyną, studiuje. Cieszę się nią jest moją jedyną radością.
Jeśli chciałabyś się ze mną skontaktować to podaję adres:
[e-mail]

żyję i czytam

[inka_sama]

Chciałam podziekować wszstkim tym którzy do mnie piszą - to naprawde pozwala
lżej oddychać gdy ten ciężar człowieka przytłacza.
Chciałabym napisać list do Was wszystkich - odpowiadając w jednym na Wasze
wszystkie - ale jeszcze brak mi sił...

Inko

[Gość: Tula]

czy wszystko u Ciebie dobrze? Nic od ciebie nie slyszelismy od kilku dni.

Buzka T

[inka_sama]

Nie mam dziś siły pisac - ale daje znac ze żyję...
Zbieram siły na normalne funkcjonoawanie - i brak mi ich na pisanie...
inka



Gość portalu: Tula napisał(a):

> czy wszystko u Ciebie dobrze? Nic od ciebie nie slyszelismy od kilku dni.
>
> Buzka T

Wiem ze codzienne

[Gość: Tula]

[Gość: inka_sam]

Nawet w tej chwili.....

Wiem ze codzienne

[Gość: Tulka]

obowiazki potrafia zuzyc cala energie. Jestes naprawde dzielna radzac sobie z
wszystkim. Najgorszy jest ten pierwszy okres.
trzymaj sie!
Jezeli znajdziesz kropelke energi "w nadmiarze" to daj nam znac ze wszystko u
ciebie ok. Jezeli potrzebujesz sie "wygadac" to pisz.
T

w innym wątku

[inka_sama]

Ja sobie nie radze ze wszystkim - jeszcze wszyscy sie mna przejmuja... I pomagaja.
A ja robię tylko to co musze...
Przynajmniej nie mysle że zaraz chyba umrę - to juz nieźle.
Zawsze wierzyłam w ludzką życzliwość i teraz wiele jej doświadczam.
Kiedys oddam ten dług innym potrzebujacym.
A na razie napisałam jeszcze co myślę w wątku A27

Gość portalu: Tulka napisał(a):

> obowiazki potrafia zuzyc cala energie. Jestes naprawde dzielna radzac sobie z
> wszystkim. Najgorszy jest ten pierwszy okres.
> trzymaj sie!
> Jezeli znajdziesz kropelke energi "w nadmiarze" to daj nam znac ze wszystko u
> ciebie ok. Jezeli potrzebujesz sie "wygadac" to pisz.
> T

[Gość: Tula]

Inko! Przeczytalam twoja wypowiedz w A27 watku. Byla taka szczera i piekna.

Pozdrawiam

T

[Gość: agnes]

inka_sama napisał(a):

> Zoatałam właśnie sama.
> Człowiek którego kochałam tak ogromnie, odszedł na zawsze , zostawiając mnie i
> nasze dwie małe córeczki.
> Mam wrażenie ze skończyło się także moje życie...
> Ale są dzieci.
> Tylko jak życ gdy mam wrażenie że moje serce pochowałam razem z nim?...

Bardzo kocham swojego męża i nie wyobrażam sobie życi abez niego bardzo ale to
bardzo go kocham nie dopuszczam takiej myśli .Jesteś chyba bardzo silna skoro
mogłaś jeszcze o tym napisać ja wylądowałabym gdzieś w wariatkowie.

samemu trzeba doświadczyć

[inka_sama]

Gość portalu: agnes napisał(a):

> Bardzo kocham swojego męża i nie wyobrażam sobie życi abez niego bardzo ale to
> bardzo go kocham nie dopuszczam takiej myśli .Jesteś chyba bardzo silna skoro
> mogłaś jeszcze o tym napisać ja wylądowałabym gdzieś w wariatkowie.

Ja nie jestem silna własna siłą. Mam koło siebie ludzi życzliwych - oni nie moga
do końca zrozumieć i pomóc w najważniejszym - nie zwróca mi go... ale jednak cos
jest w tym BYCIU razem.
Wariatkowo? Miałam juz taki dzień że myślałam że trace rozum... Ale zawsze
starałam sie myśleć o innych - o mojej rodzinie - nie tylko o najukochańszym
mężu - choć całe życie było planowane z braniem pod uwage jego potrzeb - nie
tylko moich... Nie robi sie świństw ukochanym osobom - a ja mam małe dzieci,
starszych rodziców, kochanych teściów. Nie tylko ja przezywam ten ból - choć mnie
on dotknął w sposób szczególny... Ale JA mogę i musze pomóc moim bliskim.
Poczucie pewnej odpowiedzialności za innych - nie chce wyjść na bohaterkę -
zmusza do zapominania o sobie choć na chwilę. I choc ból nie jest mniejszy, jest
gdzieś głębiej, pozwala myśleć o innych. Oni pomagaja mi - a ja im - to wzajemne
wsparcie - dostałąm nawet tu na forum.
Mój pierwszy list był okrzykiem rozpaczy. Chciałam na cały świat wykrzyczec swoja
stratę.
I na mój okrzyk wiele osób zareagowało wielkim współczuciem. To było dla mnie
bardzo ważne - i nadal jest.
Tęsknię potwornie. I wiem że tak będzie długo, może zawsze, mam chwile załamania,
zmuszam sie by w miare normalnie egzystować, przywracac dzieciom "normalność"
dnia codziennego....
Ale na rozpacz pozwalam sobie tylko czasami - świadomie "wyłączam "ją. To sie
daje robić. Nikt nie wie jaka w nim drzemie siła póki nie przyjdzie chwila próby.
Czasem sie wpada w czarna dziure - a potem ktos podaje rękę. Ja nauczyłam sie
wołać o pomoc. Ludzie chca pomagać - nie wierzcie że da się samemu przejść przez
trudne chwile. Ja wiem że ludzie boja sie swojej bezradności w obliczu czyjejs
tragedii - sama kiedys bałam się podejść do takiej osoby... Wtedy to ONA do mnie
podeszła . I ja robie to samo - odruchowo. To jedyny ratunek - inni ludzie...
I wiara - jeśli ktoś wierzy...

[Gość: c]

inka_sama napisał(a):

> Gość portalu: agnes napisał(a):
>
> > Bardzo kocham swojego męża i nie wyobrażam sobie życi abez niego bardzo al
> e to
> > bardzo go kocham nie dopuszczam takiej myśli .Jesteś chyba bardzo silna sk
> oro
> > mogłaś jeszcze o tym napisać ja wylądowałabym gdzieś w wariatkowie.
>
> Ja nie jestem silna własna siłą. Mam koło siebie ludzi życzliwych - oni nie mog
> a
> do końca zrozumieć i pomóc w najważniejszym - nie zwróca mi go... ale jednak co
> s
> jest w tym BYCIU razem.
> Wariatkowo? Miałam juz taki dzień że myślałam że trace rozum... Ale zawsze
> starałam sie myśleć o innych - o mojej rodzinie - nie tylko o najukochańszym
> mężu - choć całe życie było planowane z braniem pod uwage jego potrzeb - nie
> tylko moich... Nie robi sie świństw ukochanym osobom - a ja mam małe dzieci,
> starszych rodziców, kochanych teściów. Nie tylko ja przezywam ten ból - choć mn
> ie
> on dotknął w sposób szczególny... Ale JA mogę i musze pomóc moim bliskim.
> Poczucie pewnej odpowiedzialności za innych - nie chce wyjść na bohaterkę -
> zmusza do zapominania o sobie choć na chwilę. I choc ból nie jest mniejszy, jes
> t
> gdzieś głębiej, pozwala myśleć o innych. Oni pomagaja mi - a ja im - to wzajemn
> e
> wsparcie - dostałąm nawet tu na forum.
> Mój pierwszy list był okrzykiem rozpaczy. Chciałam na cały świat wykrzyczec swo
> ja
> stratę.
> I na mój okrzyk wiele osób zareagowało wielkim współczuciem. To było dla mnie
> bardzo ważne - i nadal jest.
> Tęsknię potwornie. I wiem że tak będzie długo, może zawsze, mam chwile załamani
> a,
> zmuszam sie by w miare normalnie egzystować, przywracac dzieciom "normalność"
> dnia codziennego....
> Ale na rozpacz pozwalam sobie tylko czasami - świadomie "wyłączam "ją. To sie
> daje robić. Nikt nie wie jaka w nim drzemie siła póki nie przyjdzie chwila prób
> y.
> Czasem sie wpada w czarna dziure - a potem ktos podaje rękę. Ja nauczyłam sie
> wołać o pomoc. Ludzie chca pomagać - nie wierzcie że da się samemu przejść prze
> z
> trudne chwile. Ja wiem że ludzie boja sie swojej bezradności w obliczu czyjejs
> tragedii - sama kiedys bałam się podejść do takiej osoby... Wtedy to ONA do mni
> e
> podeszła . I ja robie to samo - odruchowo. To jedyny ratunek - inni ludzie...
> I wiara - jeśli ktoś wierzy...

ja bez pomocy innych, i bez pomagania innym, tez bym nie dal sobie rady. A tu
przeciez chodzi o samo bycie razem. Wszyscy przez to przechodzimy. Moja
przyjaciolka mowi mi: Nie wiem jak Ci pomoc. A ja jej na to: po prostu Badz. To
tak jakby zycie we mnie umarlo, zostala sama powloka, pustka, nicosc, ale, o,
dziwo, zrobilo sie miejsce na Zycie. To Zycie zyje we mnie, a ja juz dawno stad
odszedlem, choc przeciez jestem. Taka smierc przezywana na zywca. Paradoks ktory
mozna doswiadczyc tylko samemu. Po co? Zeby poczuc w koncu ze zycie to wspol-
zycie? Ze dzieki smierci zycia zycie zyje? Ze kazda chwile trzeba przezywac jako
ostatnia, najcenniejsza? Zeby sie nie marnotrawic? Caly czas zywimy sie zyciem
innych zyc, azeby moc zyc. To bezustanna wzajemna wymiana. Im bardziej
milosna/radosna/zdrowsza, tym zywsza. Kazdy jest unikalna, niepowtarzalna istota,
ktora nigdy nie wroci taka sama. Moze wrocic tylko lepsza albo gorsza. To zalezy
od tego co robimy z terazniejszoscia, ktora staje sie przyszloscia. To jak zyjemy
teraz jest wiciem sobie gniazdka przyszlosci i przyszlych powrotow. Bo pragnienia
sie spelniaja. Ten caly swiat jest spelnianiem pragnien. A spelnienie to kwestia
sprzyjajacych okolicznosci. Teraz nie mozna, ale skoro istnieje pragnienie, to
znaczy ze kiedys bedzie mozna.

[Gość: Myszka]

[Gość: Myszka]

umarl mi ktos kto byl ze mna 22 lata,zasze przyjaciel,zawsze kochajacy,moj
najdrozszy braciszek.przez pol roku zabieral mi go rak.jemu zabral godnosc
przywiazujac go na ten czas do lozka,zabierajac sile w nogach.Nigdy nie
zapomnisz.Z czase cierpienie tk ci dokuczy ze zobojetniejesz na nie i ukryjesz
je w najglebszym kawalku pamieci.ale nie zapomnisz,nie pogodzisz sie.To milosc
zycia,pamieta sie kazda wspolna sekunde.Kochaj coreczki.Sebastiankowi nie udalo
sie zostawic na swiecie nic poza wspomnieniami-jego zona zaluje tego prawie jak
straty jego samego.

Myszko?

[Gość: inka]

Z tego co pisałaś w innym wątku wynika że masz przy sobie kochające ramiona...
Myślę że nie doceniasz ich znaczenia. Odezwij sie jeszcze.
Ja opieram sie na ramionach przyjaznych ludzi - i sama do nich wyciagam ręce.
Jestem w stanie prawie normalnie funkcjonować - tylko przy prawie każdej
czynności - w domu czy poza domem - nagle pojawia sie myśl: juz dla niego tego
nie ugotuję, juz mu nie kupię, nie pójdę z nim na spacer za reke, nie usmiejemy
sie razem z naszych dzieci, nie opowiem mu o tym co przeczytałąm....
I tego mi chyba najbardziej brak - tego że juz nie doczekam sie jego powrotu z
pracy i nie pogadamy... Ja i tak do niego gadam - ale już nie słysze odpowiedzi.
I nawet przysnic mi się nie chce...
A taki fajny sweter dla niego widziałam - to tez boli: juz nigdy nie będzie mu
potrzebny...


gość portalu: Myszka napisał(a):

> umarl mi ktos kto byl ze mna 22 lata,zasze przyjaciel,zawsze kochajacy,moj
> najdrozszy braciszek.przez pol roku zabieral mi go rak.jemu zabral godnosc
> przywiazujac go na ten czas do lozka,zabierajac sile w nogach.Nigdy nie
> zapomnisz.Z czase cierpienie tk ci dokuczy ze zobojetniejesz na nie i ukryjesz
> je w najglebszym kawalku pamieci.ale nie zapomnisz,nie pogodzisz sie.To milosc
> zycia,pamieta sie kazda wspolna sekunde.Kochaj coreczki.Sebastiankowi nie udalo
>
> sie zostawic na swiecie nic poza wspomnieniami-jego zona zaluje tego prawie jak
>
> straty jego samego.

Serce

[tomciob]

Witaj Inko (smutna Inko) witam uczetników forum.
Nie straciłem jeszcze (nie odeszły w śmierć) żadnej z osób które kocham. Nie
mogę więc nic Ince poradzić ani pomóc. Jednak. Jest osoba którą bardzo kocham.
Moja przyjaciółka. I oto pod koniec zeszłego roku stanęła przed chorobą -
rakiem. Kiedy dowiedziałem się o tym, przeżyłem mniej więcej to co ty Inko
przeżywasz teraz. Zrozumiałem, że mogę ją stracić, a przecież nie powiedziałem
jej jeszcze (znamy się od 15 lat), że bardzo, ale to bardzą ją kocham.
Postanowiłem porozmawiać z Panem Bogiem o niej, o jej chorobie i o przyszłości.
Nie da się opisać tego co przeżyłem. Wiem jedno. Rak na razie się zatrzymał (ma
stabilne rokowanie), zaufałem Panu Bogu, że jak będzie chciał to i tak moją
Anię zabierze (do Niego - tylko do Niego należy jej życie), proszę Go co dzień
w modlitwie by ocalił moją miłość od śmierci przynajmniej na 25, 35 lat. Tylko
tyle i nic więcej nie mogę dla niej zrobić. Jeśli odejdzie (tzn. zabierzą ją
Pan będę płakał - bardzo płakał, długo płakał i codziennie przez cały rok będę
przychodził na jej grób i zapalał święcę). Ale wierzę, głęboko wierzę, że czas
jej odejścia jeszcze nie nadszedł, że jeszcze trochę będę mógł cieszyć się z
jej uśmiechu, głosu, radości życia jaką w sobie ma.
W chwili smutku (kiedy uwierzyłem, że może umrzeć napisałem taki wiersz, który
chciałbym Tobie Inko zadedykować):

Mam serce

Mam serce przepełnione miłością
Serce mam jedno miłości są dwie
Jedna pogodna, radosna jak słońce
Druga - ta smutna ma oczy jak śmierć.

Trzymaj się ze wszystkich sił życia Inko, jeszcze spotkasz Swojego ukochanego i
spędzicie razem wiele miłych chwil, kto wie może będzie zawsze razem aż do
końca czasu.

Pozdrawiam (tomciob)

[Gość: inka]

tomciob napisał(a):

> Witaj Inko (smutna Inko) witam uczetników forum.
> Nie straciłem jeszcze (nie odeszły w śmierć) żadnej z osób które kocham. Nie
> mogę więc nic Ince poradzić ani pomóc. Jednak. Jest osoba którą bardzo kocham.
> Moja przyjaciółka. I oto pod koniec zeszłego roku stanęła przed chorobą -
> rakiem. Kiedy dowiedziałem się o tym, przeżyłem mniej więcej to co ty Inko
> przeżywasz teraz. Zrozumiałem, że mogę ją stracić, a przecież nie powiedziałem
> jej jeszcze (znamy się od 15 lat), że bardzo, ale to bardzą ją kocham.
> Postanowiłem porozmawiać z Panem Bogiem o niej, o jej chorobie i o przyszłości.
> Nie da się opisać tego co przeżyłem. Wiem jedno. Rak na razie się zatrzymał (ma
>
> stabilne rokowanie), zaufałem Panu Bogu, że jak będzie chciał to i tak moją
> Anię zabierze (do Niego - tylko do Niego należy jej życie), proszę Go co dzień
> w modlitwie by ocalił moją miłość od śmierci przynajmniej na 25, 35 lat. Tylko
> tyle i nic więcej nie mogę dla niej zrobić. Jeśli odejdzie (tzn. zabierzą ją
> Pan będę płakał - bardzo płakał, długo płakał i codziennie przez cały rok będę
> przychodził na jej grób i zapalał święcę). Ale wierzę, głęboko wierzę, że czas
> jej odejścia jeszcze nie nadszedł, że jeszcze trochę będę mógł cieszyć się z
> jej uśmiechu, głosu, radości życia jaką w sobie ma.
> W chwili smutku (kiedy uwierzyłem, że może umrzeć napisałem taki wiersz, który
> chciałbym Tobie Inko zadedykować):
>
> Mam serce
>
> Mam serce przepełnione miłością
> Serce mam jedno miłości są dwie
> Jedna pogodna, radosna jak słońce
> Druga - ta smutna ma oczy jak śmierć.
>
> Trzymaj się ze wszystkich sił życia Inko, jeszcze spotkasz Swojego ukochanego i
>
> spędzicie razem wiele miłych chwil, kto wie może będzie zawsze razem aż do
> końca czasu.
>
> Pozdrawiam (tomciob)

Dziękuję Tomciu...
Przy zyciu trzymaja mnie po prostu ludzie - nie pamietam juz czy tu pisałam że
tylko jednego NIE zrobiłabym by mój ukochany żył - nie umarłabym za niego - nie
umiałabym skazać go na taki ból jaki sama teraz odczuwam. Al etak samo - choc nie
chce mi sie żyć - wiem że nie moge teraz umrzeć! Są osoby które cierpiałby w
dwójnasób - zwłaszcza nasze malutkie dzieci. Więc choć serce pęka - muszę je
pocerować, musi jeszcze naszym dzieciom starczyc za dwa serca.
A co do spotkania ukochanego - tak, wiem ż ekiedys go spotkam - każdy z nas
kiedys w końcu musi umrzeć - i on tam na mnie zaczeka. Jestem pewna że będzie
czekał zaraz na drugim brzegu by podać mi rękę...
Tylko musimy zaczekać...

[Gość: Kim]

Jestem z Tobą...Przesyłam Ci uśmiechy.
Niewiele więcej mogę Ci dać poza myślami.

[Gość: Tula]

Hei Inko!

Co u Ciebie?

Buzka TB

cztery tygodnie

[Gość: inka]

No właśnie jak tu się czuć - równo cztery tygodnie temu widziałam go po raz
ostatni, ostatni raz pocałowaliśmy się, uścisneliśmy. Ostatnia rozmowa przez
komórkę.... Ja cały czas jeszcze odliczam dni.
Staram się "odcinać" myślenie o nim w kategorii: "już nigdy"... Ale to jeszcze
trudne. Idzie sobie dzień za dniem, a ja nie robię planów na przyszość, nawet
najbliższą. Tak sie tylko plączę po domu swoim i rodziców, zajmuję sie dziećmi
i niezbędnymi rzeczami. Zbieram siły.
I tęsknię, tęsknię, tęsknię, tęsknię...

[Gość: isabelle]

Droga inko, spotkało mnie to samo. Miesiąc temu zmarł nagle mój ukochany mąż,
wspaniały ojciec naszego czteroletniego synka. Wydaje mi się, że radzę sobie.
Dziecko ma co jeść, w domu posprzątane, wróciłam niedawno do pracy. Wiem, że
muszę żyć i być silna dla mojego synka, ale kiedy to piszę nie mogę powstrzymać
się od płaczu. Boję się, odczuwam straszny ciężar odpowiedzialności za dziecko.
Dobrze, że możesz przytulić się do rodziców i teściów. Ja nawet tego nie mogę
zrobić. Moja praktyczna rada: zaplanować sobie następny dzień, nawet drobne
sprawy do załatwienia, a potem to zrealizować. To daje poczucie, że jednak
panujesz nad sytuacją. Poza tym biorę lek antydepresyny i zaczęłam chodzić do
psychologa. Żeby tylko starczyło mi sił i zdrowia. O to chciałabym się modlić
gdybym odzyskała utraconą wiarę. Pozdrawiam.

[inka_sama]

Isabelle!
Napisz do mnie prosze na adres poczty - myślę że powinnyśmy pogadać prywatnie...
Tak, wiem, ja mam szczęście w nieszczęściu - mam rodzinę i przyjaciół-takich
prawdziwych.
I właśnie dlatego czuję, że ten dług musze spłacać - próbując byc dla kogoś
taka pomocą jak oni dla mnie.
Choć rozpacz i tak dopada mnie co dzień - czasem raz czasem częściej, czasem
taka mała i cichutka - czasem taka która wyje i krzyczy: czemu?!

smutne dni

[inka_sama]

Może ktos czeka na list ode mnie - więc pisze że żyję.
Straszne są wekendy.
A do tego moje urodziny.
I Walentynki.
Na wszelki wypadek postanowiłam niedługo napisac testament. Teraz juz wiem że
nigdy nie jest za wcześnie. A biorąc pod uwage moją niechęć do życia - kto
wie... Ponoć da się umrzeć z braku checi do życia. A osoby które się kochają i
śmierć je rozdzieli - częstoi ciągna jedna za drugą. Szkoda że to zwykle starsi
ludzie. No ale kto wie?..

[Gość: Tulka]

Ineczko!!!
Milo od ciebie uslyszec, ale ... prosze nie pisz o SWOJEJ smierci.
Twoja historia bardzo zapadla mi w serce. Nie dalej niz w piatek rozmawialam o
tobie i tym co cie spotkalo z moja mama. Mowilam jak ci jest ciezko, ze masz
mysli ...uf! ze moze bedziesz chciala pojsc za swoim ukochanym, ze masz
coreczki... Mamie polecialy lzy i powiedziala do mnie cos takiego co pragne ci
zacytowac. "Napisz Ince, ze jest dla swoich dziewczynek bardzo wazna i ze musi
dla nich byc dzielna i ...zyc." Moja mama stracila swoja matke na Syberi gdy
miala 1,5 roku. Po wojnie odnalazl ja ojciec ktory ja wychowal. Mimo wszystko
tesknota za matka jest w niej rownie zywa, a jej brak wspomina czesto.

Mama powiedziala mi iz kiedys uslyszala taka mysl " Gdy dziecko straci ojca
zostaje polsierota, gdy straci MATKE zostaje SIEROTA !!!!".
Mysle ze to prawda. Nikt twoich dziewczynek nie osloni w zyciu tak jak to ty
potrafisz. Ich zycie sie dopiero zaczelo, beda cie potrzebowaly coraz bardziej.
Piszesz ze masz dobrych rodzicow i tesciow. To wspaniala pomoc TERAZ dla
ciebie, ale oni nie beda mogli przejac roli "rodzicow" gdyby ciebie zabraknie.
Nie beda mogli tego zrobic gdyz sa od ciebie starsi i naturalnie odejda
szybciej niz dziewczynek potrzeba wparcia sie skonczy. TA ROLE MOZESZ TYLKO TY
WYPELNIC.

Ineczko! Sa lepsze i gorsze dni. Nie pozwol aby emocje, tesknota, bol zaslepily
cie!
My na tym forum ,na tyle ile to da sie zrobic,chcemy byc z toba przez te
ciezkie chwile i mysle ze ci zawsze znajdziesz tu osobe ktora odpowie na twoje
wolanie. Prawdopodobnie nikt z nas nie jest psychologie ale czasmi ta zwykla,
miedzyludzka, prosta sympatia grzeje serce.

Buzka dla ciebie i dziewczynek

Tula

to nie tak!

[Gość: inka_s]

Tulko kochana jesteś jak zwykle!
Nie myśl że ja chcę sie zabić - nie umiałabym tego zrobić, z różnych
względów... Przede wszystkim TEGO sie nie robi kochającym nas osobom -
Samobójstwo- na szczęście juz jakiś czas temu ułożyłam sobie w głowie że
takiego bólu najblizszym się nie robi...
Tylko widzisz... Mój mąż był młody, bardzo. Wyglądał na zdrowego. I nagle
KONIEC. Kto wie co czeka mnie? Nie wiem czy nagle i ja nie odejdę - różnie w
życiu bywa. Widzisz - ja przeczuwałam że coś się stanie z moim mężem.
Próbowałam przechytrzyć los - chciałam powstrzymać Go od wyjazdu... Nie udało
się, los spłatał mi figla - stało się "nie tak" to czego sie obawiałam. Mam na
myśli to ż ebałąm się o wypadek - a los wymyslił inny scenariusz. Więc miałam
przeczucie śmierci - co tu ukrywac - właśnie tak! A teraz - nie widze
przyszłości swojej. I to nie tylko dlatego że nie chcę. Zupełnie jakbym
natykałą sie na jakąś barierę... Więc może ?... Może mam nie robic dalekich
planów? Różnie losy ludzkie się gmatwają.
A zaraz założę nowy wątek - bo dręcza mnie te przeczucia...
No i jak tu Tulko ni episać testamentu - albo choćby specjalnego listu "na
wszelki wypadek" - juz kiedyś coś takiego pisałam do męża - gdy miałam żłe
przeczucia przed porodem. Na szczęście wtedy było wszystko OK. Ale i tak los
szykował nam rychłą niespodziankę... I strach o życie dziecka - i znowu było
OK. I tak los nam robił psikusy.
Ale ten ostatni... Jest wyjątkowy... Kto wie co się jeszcze zdarzy? Nawet się
zastanawiam czy upoważnić kogoś by "w razie czego" napisał Wam ciąg dalszy i
powiedział czemu inka zniknęła. Życie bywa bardziej skomplikowane niż
najbardziej zagmatwane wątki w telenowelach.

[Gość: Krystyna]

Inko!

Od dawna chcialam napisac do Ciebie i podzielic sie moim losem. Jestem duzo
starsza od Ciebie, przezylam taka sama tragedie 23 lata temu, wiec moze moje
doswiadczenie pomoze Ci w Twojej rozpaczy.

Trudno porownywac nasze przezycia, nie o to chodzi. Jak zrozumialam , Twoj maz
zmarl nagle, zostawil dwoje malych dzieci, byliscie kochajaca sie para.

My tez bylismy kochajaca sie para. Maz wyjezdza na 5 miesiecy, dostaje od Niego
telegram ze dojechali szczesliwie, a na drugi dzien dowiaduje sie, ze maz ulegl
wypadkowi. Walczyl ze smiercia 8 miesiecy. Zylam przez 8 miesiecy w nadziei, ze
stanie sie cud!

Przez 8 miesiecy przychodzilam do szpitala, do mlodego (40 lat), silnego
czlowieka z ktorym nie mialam zadnego kontaktu. Zadnego gestu, zadnego slowa
wypowiedzianego przez Niego. Stalo sie to najgorsze, zmarl nie odzyskawszy
przytomnosci.

Mialam rowniez dwoje dzieci. Starsza corka miala 16 lat, mlodsza 2 lata. Co
mialam robic, rozpaczalam tak samo jaka Ty. Ale nigdy nie myslalam o
samobojstwie.

Jako 6-cio letnie dziecko stracilam Matke. Wiem co to znaczy brak matki.

Musialam ZYC. Moje Dzieci byly moim celem, nie chcialam aby One przezyly to co
ja .

Nikt nie zastapi MATKI. Madre jest powiedzenie:” tracisz ojca jestes
polsierota, tracisz matke jestes 100% sierota”.

Po Jego snierci zebralam wszystkie sily, zeby przetrwac.

Przez ponad dwa lata po pracy odbieralam mlodsza corke ze zlobka i szlam na
grob meza. Tam "rozmawialam" z Nim o wszystkich moich problemach, to pomagalo,
wydawalo mi sie ze On kieruje moim losem.

Tylko na chwile zalamalam sie po ogloszeniu stanu wojennego w Polsce, bylam
bezsilna.. Wrocily wspomnienia mojego dziecinstwa, pobyt na Syberii i smierc
matki.

Nie dalam sie.Ta sytuacja jeszcze bardziej wyzwolila moja chec do
przezwyciezenia wszystkich niepowodzen, umozliwic dzieciom zdobycia
wyksztalcenia i pomoc w ich przyszlym doroslym zyciu.

Inko, Dzieci sa wazne ale nie mozesz przekreslac tez swojego zycia. Piszac
teraz o ukladaniu Twojego zycia, brzmi to okrutnie, rozumie to doskonale.

Ja chce podzielic sie moim doswiadczeniem. Przez 7 lat nie przyszlo mi do glowy
zeby ukladac sobie nowe zycie, wydawalo mi sie, ze nikt nie zastapi Ojca moim
dzieciom. Stalo sie inaczej, poznalam czlowieka ktory nie tylko jest moim
przyjacielem na stare lata, ale dobrym „ojcem“ dla moich Corek i „ dziadkiem“
moich wnukow

Wierze ze i Ty znajdziesz swoje miejsce. MUSISZ byc silna.

Chodz na cmentarz, “ rozmawiaj “, “klocic sie” i mozesz miec pretensje do
Niego dlaczego Ciebie “zostawil”. Na zewnatrz wydaje sie to nienormalne. Tak
nie jest.

To jest NORMALNE jezeli pomaga w cierpieniu.

Pomoz Twoim dzieciom, nie przyczyniaj sie do Ich nowego nieszczescia, straty
MATKI

Wierze ze beda jeszcze jasne dni w Twoim zyciu, jestes mloda i jestes POTRZEBNA
nie tylko dzieciom ale i Twoim najblizszym.

Jestem myslami z Toba.

Krystyna

wszelki wypadek

[Gość: inka_s]

Krystyno dziękuję...
Ja w głębi duszy wiem że żyć trzeba - tylko że tęsknota jest strasznie silna.
Ale... Jak w "Mistrzu i Małgorzacie"powiedziano: problem nie w tym że człowiek
jest smiertelny tylko że nie wiadomo W KTÓRYM MOMENCIE okaże się śmiertelny...
Przede mna długa podróż jutro - na drogach zdarzaja się wypadki... Ja nie
prowadzę - zreszta nie mam prawka.
Mimo wszystko mam nadzieję wrócić cało -gdy zastanowiłam się co by oznaczało
dla rodziny moje nagłe zejście - to włos mi na głowie stanął dęba! I nie myślę
tu o uczuciach ale o sprawach organizacyjnych - te wszystkie podwójne
formalności (bo jeszcze ja nie załatwiłam spraw po mężu..), jeszcze w jego
sprawach ja i jego współpracownicy wiedzieliśmy - ale po mnie?! To juz nikt...
Napiszę jak wrócę...

smierć

[Gość: kaj]

Pół roku temu umarł mój siedemnasotletni brat. Mój jedyny brat. Słucham was
wszystkich i tak doskanale jestem wstanie odróżnić listy tych którzy nie
doświadczyli śmierci kogoś bliskiego od tych, którzy są w żałobie. Ja udaję ze
jestem silna, w miarę nauczyłam się oszukiwać siebie - ale moja mama - jest w
takim stanie jak ty Inko. Ja jestem daleko, tata pływa , mama moja jest z tym
sama. A jej umarło dziecko - dziecko, któremu poświęciła całe zycie (często
chorował), dla niego nie pracowała... i nagle została bez celu - on jej
wypełniał każdą sekundę, każde wolne miejsce, każdy smutek i każda radość były
z nim zwiazane. Nie umiem jej pomóc. Moja mama żyje ale wiem że odbiera to jako
karę. Mój brat to drugie dziecko które jej zmarło. Nie umiem jej pocieszać - bo
nie mozna jej pocieszyć! Wiem że trzeba czekać wiem że musi boleć ale czuję że
ona moze z tego nie wyjść.
Czas nie ma litości. Odlicza każdą sekundę, rozwleka każdy dzień w
nieskończoność. Głos mojej mamy w słuchawce - zawsze taki sam - nieobecny,
martwy. Płacze bezustannie płacze.
Chciałam Ci się wygadać - bo wiesz o czym mówię. Powiedz mi co przynosi Ci
największą ulgę, co daje ci siłę? Może dasz mi jakiś pomysł.
Udawanie silnej. Powiedz Inko ile można.
ciepło pozdrawiam
Kaj

istnieje

[Gość: inka_s]

Wróciłam, żyję. Troche mi lepiej - troche gorzej.
Obawiam się że nie tylko losowi zawdzięczam że zostałam wdową...

[Gość: ?]

Gość portalu: inka_s napisał(a):

> Wróciłam, żyję. Troche mi lepiej - troche gorzej.

dzieki Bogu!!!!


> Obawiam się że nie tylko losowi zawdzięczam że zostałam wdową...

co sie stalo??? chyba nie sugerujesz...

[tula]

Ineczko!
dobrze ze juz jestes spowrotem.

CO masz na mysli?

pozdrowienia dla ciebie i dziewczynek

Tula

ludzie?

[Gość: inka_s]

Wyjaśniam - nieco niejasno ale ze względu na okoliczności...
Być może nie uda mi sie tego udowodnić - a może tak - że czyjaś bezmyślność
przyczyniła się do jego śmierci. Dokładniej - bezmyślność i nieudzieleni pomocy.
A ratunek był możliwy - i najprawdopodobniej on umierał całkiem świadomie ,
czekajac byc może na pomoc osób które powinny były zawiadomić ratowników.
Przerażające, nie?
Mógłby - prawdopodobnie - żyć.
Teraz dojdzie mi nowy problem - jak wybaczyć?...
No i dlaczego okłamywano mnie?...

[tula]

Uf, uf, uf! To rzeczywiscie bardzo nieprzyjemna/ przerazajaca
wiadomosc/podejrzenie.

Musisz sama zdecydowac ILE CHCESZ WLASCIWIE WIEDZIEC. Jemu nie pomoze juz
niestety nic, a ty bedziesz sie meczyc z wieloma pytaniami, na ktore
prawdopodobnie nie ma jasnych odpowiedzi, przez wiele lat.

Jezeli jednak czujesz ze dowiedzenie sie WSZYSTKIEGO jest ci bolesno potrzebne
do przejscia przez proces zaloby to idz za tym glosem.
Cena tej decyzji bedzie napewno wysoka, bo ...WYBACZYC jest tak TRUDNO, o ile
jest to wogole mozliwe.

Pozdrawiam i pisz

Tula B.

wiem

[Gość: inka_s]

Ja juz właściwie wiem wszystko. Nie mam tylko dowodów. A nikogo tu sięnie da
ukarac pewnie. Nawet nie wiem czy będę chciała. Zwłąszcza że mój mąż wykazał
się nieco lekkomyslnością...Ale miał prowo przypuszczać, że w razie czego ktoś
wezwie pomoc. Sęk w tym że nie wezwał...

[Gość: kaj]

mój brat umarł bo karetka przyjechała po 20 minutach bez sygnału - mimo że
wezwana była do reanimacji - wiem o tym i nie chce o tym wiedzieć; swiadomość
że głupota bezmyślność innych ludzi ze to była kwestia sekund jest nie do
zniesienia- nie będzie ci od tego lepiej; zacznie się nienawiść do tych którzy
mogli pomóc a tego nie zrobili - nie myśl o tym nie myśl o tym

tylko nie mów tego mi...

[Gość: inka_s]

Kaj , czy zauważyłaś, że po fakcie - takim jak smierć bliskiej osoby - różne
wydarzenia z przeszłości nabieraja dodatkowego sensu?
Na Gwiazdkę mój mąż dostał płyte T-Love'u - Model 01.
Nasza ulubiona piosenka- to ostatnia. Jeśli ją znasz może domyslasz się czemu
piszę o dodatkowych znaczeniach...
Jak teraz słucham słów:
"... za dużo możesz stracić, bo takie krótkie są nasze dni..."
"...tylko nie mów tego mi że nienawidzisz..."
"...bądź pozytywnym wojownikiem, kiedy na ringu zostajesz sam
za dużo dzieci nie ma juz swoich tatusiów ....i swoich mam!..."
to co czuję?...
Kaj myslę dużo o Twojej Mamie - jej potrzeba ludzi - nawet jeśli wydaje jej się
że woli byc sama. Ona po prostu musi poczuc mocno że jest potrzebna jeszcze
komuś - nie tylko że była potrzebna twojemu bratu. Moja teściowa też zamyka się
w bólu - ale my jej nie dajemy. PO tym co wiem teraz sama znowu się gorzej
poczułam. Nie mogę znowu spać - jak na poczatku.
To okrutne gdy wiesz że MÓGŁBY ŻYĆ - gdyby pomoc przyszłą w porę , że to ludzie
pomogli w tym wyroku losu. I że trzeba wybaczyć by móc żyć - bo inaczej
nienawiść i żal nas wykończą.
Ciężko myśleć jak umierał czekając na pomoc która nie nadeszła.

[Gość: kaj]

uwielbiał Ciechowskiego - ostatniej Republiki słuchał bez przerwy - gdy po
smierci Ciechowskiego zaczęli go puszczać bez przerwy w radiu myślałam że umrę -
a już słowa do niedawna po prostu pięknej i smutnej piosenki o
miłości "Odchodząc zabierz mnie" wywołują u mnie spazmatyczny płacz.
Człowiek by chciał zwariować - a okrutne jest to że zwariować wcale nie jest
tak prosto jak ci się wydaje; oszaleję, umrę - a tu nic ; zycie się toczy twój
mózg trzyma cię cały czas na granicy, na tej cienkiej czerwonej linii pomiędzy
codziennością a szaleństwem; trzeba znosić to co jest nie do zniesienia;
psychologowie po rozmowie z moją mamą od razu mówią że nadaje się do leczenia
szpitalnego ! Powiedz mi Inka jak można w szpitalu przy pomocy tabletek i
strzykawek wyleczyć kogoś z tęsknoty za kimś kogo kochało się przez 17 lat? Jak
mozna wyleczyć z rozpaczy po jego stracie?!!!
Wiem że powinnam być teraz w domu, przy niej... wyrwać ją z tego - tylko że to
zwiazane jest ze stratą pracy, powrotem do małego toksycznego miasteczka,
którego nie cierpię, w którym nie mamy przyjaciół tylko udawanych znajomych...
to takie trudne;
Powiedz czy Twój Ukochany śni Ci się czasem? Mnie przeraża że Mój Brat w ogóle
do mnie nie przychodzi - zresztą do nikogo z nas - do mamy też - tak bym
chciała wiedzieć że on gdzieś jest że jest mu lepiej niż tu; Boże jak ja bym
chciała go zobaczyć!!!

[Gość: inka_s]

Kaj - jak ja to wszystko rozumiem! Czytam co piszesz i to jest takie znane!
A mama nie może przyjechać do Ciebie?
Do nas tez nie przychodzi...Teraz...
Ale ja WIEM że przyszedł do mnie zaraz po śmierci, jeszcze nie wiedziałam że
nie żyje a juz miałam wrażenie że on jest cały czas w mojej głowie - w taki
specyficzny sposób.
No a jest jeszcze coś ale to...juz raczej na priva. Napisz do mnie Kaj na konto
[e-mail]
niech świadomość że są ludzie którzy rozumieja co przeżywasz pomaga Ci w
życiu...
A Mamie wydrukuj ten wątek - i daj do przeczytania. Chyba że znajac Ja wiesz że
to może jej zaszkodzić...

[Gość: Tula]

To co przezywasz Droga Kaj jest jak najbardziej NORMALNE. Stracilam Tate 23
lata temu. I potwornie za nim tesknilam.

To co mnie dziwilo i nadal dziwi to strach ludzi przed ...zmarlymi. Pamietam ze
ja na odwrot oszalalabym z radosci gdyby moj tato nagle zapukal do drzwi. I
chocbym wiedziala ze on przeciez NIE ZYJE to jednak to co bylo i jest we mnie
najsilniejsze to CHEC ZOBACZENIA GO. Ot! wbrew wszelkiej logice miec radosc z
rozmowy z nim i nadzieje ze on moglby mi odpowiedziec na pytanie DLACZEGO?. A
moze tam w glebi serce mialam nadzieje ze jezeli wrocil i po raz drugi nie
odejdzie, ale zostanie ze mna.

Czas to BEZWZGLEDNY, BEZLITOSNY "LEK". Nawet jezeli nie chcemy to i tak
rozmydli nam nasza strate, zajmujac nas terazniejszymi sprawami i problemami.

Ja stracilam Ojca i Synka. Obaj odeszli ode mnie w bardzo roznych sytuacjach.
Obaj odeszli za wczesnie. Obaj zyja dalej we mnie, w moim sercu i to pomaga mi
miec ich zawsze "pod reka" gdy mnie ogarnie tesknota i odczucie krzywdy.

Twoja MAMA strcila DZIECKO. Wiem ze nie ma stopni zaloby i smutku, ale taka
smierc jest chyba najbardziej raniaca. To nie jest NATURALNE ZYC DLUZEJ niz
wlasne dzieci.
Badz z nia, nie wachaj sie okazac jej milosc i nie wachaj sie podzielic z nia
swoim wlasnym bolem! To zbliza i moze bedzie wam latwiej przejsc we dwie przez
ta tragedie.

Pozdrawiam

Tula B.

[Gość: Pajacyk]

Najlepsze, co można zrobić dla utraconej osoby to starać się dalej normalnie
funkcjonować tylko to przecież sprawi jej ulgę i przyjemność bez względu gdzie
się teraz znajduje.
Jeśli potrafisz pamiętaj, że wiele osób (tak wiele, że aż trudno sobie
wyobrazić) walczy z tym samym problemem i jeśli ta walka ma sens( wierze, że
jednak ma) to trzeba robić to jak najdłużej by dotrwać znów do chwili spokoju
ducha(prawdopodobnie nawet czegoś więcej), który wydaje się tylko już
nieosiągalny. Wierzę, że się jeszcze nie wypaliłaś i jesteś zdolna się kiedyś
ponownie szczerze uśmiechnąć(bo ludzie to najbardziej zaskakujące istoty jakie
znam).

Pajacyk

[Gość: charlie]

Nie płacz, że Ktoś zmarł,
Nie płacz, że znów wszystko Ci nie wyszło,
Wiem, że to boli,
Bardzo boli to wszystko.
Masz jedno życie - przejdź je z uśmiechem,
żyj dla dzieci, bo One będą w przyszłości Twym Śmiechem !!!!!!!!

dobro dzieci

[Gość: inka_s]

A ja mam wątpliwości - dzieci , tak myśl o nich trzyma na tym świecie no bo
tego się nie robi swoim bliskim żeby odeszli tak wszyscy itd. Tylko że nie
umiem żyć myśląc wyłącznie o nich. To byłoby życie ich życiem - teraz to
normalne ale kiedyś mogłoby się okazać że jestem niezdolna do dania im
wolności... A niestety ja choć widzę piekno tego co mnie otacza - to mam tylko
półserca i pół duszy. Wołam w myślach do niego - i czuje że on woła mnie! A ja
nie mogę pobiec...Choć chcę.

[Gość: Pajacyk]

Rozumiem, że żyjesz teraz tylko samym rozumem, bo uczuciami zbyt boli.
Chciałbym by z czasem mieszało się to u Ciebie nie wywołując takiego bólu.
Życzyłbym Ci też abyś z czasem żyła również i dla Siebie.Nikt nie powinien żyć
wyłącznie dla kogoś( to za dużo).

[Gość: Kim]

Ineczko, często myślę o Tobie, choć poza tym niewiele mogę dla Ciebie zrobić.
Opuścił mnie kiedyś mężczyzna, którego kochałam, ale nie umarł, więc to było
tak, że oboje już chcieliśmy tego rozstania.
Teraz patrzę na mojego ukochanego i gdybym miała go stracić...Tego sobie nie
potrafię wyobrazić...
Trzymaj się cieplutko, nie jesteś sama.

:-)

[Gość: inka_s]

Dziękuję wszystkim którzy ciepło o mnie myślą. Wiecie to chyba naprawdę działa -
lżej mi się oddycha, nawet łatwiej się uśmiechac.
Tylko na tęsknote nie działa...

[tomciob]

Na tęsknotę niestety jeszcze nikt nie wymyślił lekarstwa.
Może to i dobrze.
Pozdrawiam ciepło i smutno zarazem (tęskniąco).

dopiero miesiąc

[Gość: inka_s]

Miesiąc temu napisałam tu po raz pierwszy, dzień po pogrzebie męża. A wydaje mi
się że tak strasznie dawno to było. Tylko jeden miesiąc! Przeliczyłam sobie ile
miesięcy jest w 30 latach - 30*12=360 To dopiero 1/360-ta tego czasu. A kto wie
ile człowiek będzie żył... Może krócej, może dłużej. Zawsze to miesiąc bliżej do
spotkania jakby nie patrzeć. Wole nie przeliczać czasu na dni bo za dużo
wyjdzie...
Wiecie im piękniejsza pogoda tym serce mnie bardziej boli - tak myślałam dziś
wychodząc z dziećmi z domu - jak ładnie, gdyby zył pojechalibysmy na spacer nad
Wisłę, w nasze ulubione miejsce... I razem pohuśtalibyśmy córeczki na placu
zabaw, planowałoby się jakieś atrakcje na jutro - RAZEM. A tu juz nigdy razem.
Czuje czasem że on jest przy mnie - ale może to tylko bujna wyobraźnia.
Chciałabym wierzyc że on i tak jest cały czas przy nas. I czasem wierzę. A czasem
wątpię. Wiem jedno - on na pewno JEST. Gdzie - nie jestem pewna - ale na pewno
JEST!
tomciob napisał(a):

> Na tęsknotę niestety jeszcze nikt nie wymyślił lekarstwa.
> Może to i dobrze.
> Pozdrawiam ciepło i smutno zarazem (tęskniąco).

poniedziałek

[Gość: inka]

Nareszcie minął weekend.
I pogoda jakby gorsza - fajnie.
Patrzyłam wczoraj w gwiazdy - to pewnie było ostatnie co widział odchodząc...
A takie były piękne - tak lubilismy w nie razem patrzeć...

[Gość: Kamila]

Ingusiu,
przeczytałam wszystkie posty od Ciebie i do Ciebie i sie wzruszyłam...ciężkie
jest samo czytanie więc jak ciężko musi być Tobie...Chciałam Ci napisać, że
teraz jest w Twoim życiu miejsce na płacz...zrób to teraz ,póxniej bedzie Ci
łatwiej. Trudno jest skoncentrować sie teraz na dzieciach, kiedy odszedł
Najważniejszy człowiek w Twoim życiu, prawda? Nie rób sobie wyrzutów że byc
może na chwilę "zapomnialas" o dzieciach, to normalne, to przecież On był
Najważniejszy przez wiele lat...Wydaje mi się że i tak dobrze sobie radzisz,
dobrze że nie odcinasz sie od świata tylko rozmawiasz:-) Podziwiam Cie, ja nie
potrafie sobie wyobrazic smirci Najblizszej Osoby. Sama mysl o tym mnie
przeraza. Nie czekaj że Twoj bol minie lada dzien, daj sobie czas, jednoczesnie
postaraj sie funkcjonowac w miare "normalnie", nie marnuj energii na szukanie
winnych-to i tak nic nie da, nikt i nic Ci juz Go nie wroci-ale przeciez On
wciaz zyje w Twoim umysle, sercu, wyorazni - i to jest piekne. To co teraz
napisze na pewno nie bedzie dla Ciebie pocieszeniem w chwili obecnej, ale
kiedys pomysl sobie, ze niewielu ludziom dana jest szansa przezycia takiej
milosci. A Twoja na pewno byla Piekna i Wazna. Pielegnuj teraz wspomnienie o
Niej. Jestem z Toba myslami, tzrymaj sie cieplutko, Kamila

żyję

[Gość: inka_s]

Odezwę się na wszelki wypadek bo jeszcze Tula pomysli że mnie poniosło w
zaświaty. Cały czas jeszcze czekam na wyjaśnienie całej sytuacji - czyli
dlaczego zostałam sama...
Jeszcze parę godzin i może dowiem sie kolejnych szczegółów. Okazuje się że nie
daje mi to spokoju. MOże mój mąż chce żebym wiedziała jak to było naprawde?...

[inka_sama]

niestety nadal czekam...
czy da się zyc samym czekaniem?

[Gość: Tula]

Inko!

Czekanie kiedys sie musi skonczyc. Prawdopodobnie dostaiesz odpowiedzi na swoje
najtrudniejsze pytania. Bardzo bolesne odpowiedzi. Ale na ten bol jestes chyba
troche tam w srodku przygotowana, prawda? poradzisz sobie?

Pamietaj pisz. Ja o tobie nie zapomnialam i nadal mnie obchodzisz ty i twoje
dziewczynki.
Buzka

Tula

chetabelly

[Gość: chetabel]

Witaj Inko, pomyslalam ze tu zajrze, bo dawno tu nie zagladalam. Super, ze tyle
ludzi pisze do ciebie. Modle sie za ciebie, trzymaj sie, to samo slonce swieci
tu i tam! Chetabelly