Zdrada: kto jest bez winy niech pierwszy rzuci...

[risteard]

Pojawia się tutaj wiele wątków dotyczących zdrad, a większość z nich
oparta jest na podobnej konstrukcji: ktoś opisuje swoje przeżycia z
tym związane - od strony osoby zdradzającej, bądź zdradzanej, a
następnie cała rzesza forumowiczów na ogół potępia winowajcę, bo w
samej rzeczy zdrada jest czynem obrzydliwym. Zastanawiam się ile z
tych osób tak naprawdę w swoim zyciu było bezwarunkowo wiernych
drugiej osobie, czy miało dość siły, aby opierać się pokusom, a może
po prostu wcale nie miało okazji, aby przekonać się jaką zajęłoby
wtedy postawę. Może do tej pory nikt nie okazał im zainteresowania
ani nie prowokował. A jeśli już miałoby taką okazję, okoliczność,
sprzyjającą sytuację - to czy potrafiłoby chłodno odrzucić nagły żar
zakochania, zafascynowania czy zauroczenia kimś nowym. Ja jestem w
swoim związku już 16 lat, nigdy nie zdradziłem, mam wspaniałą żonę i
kochane dzieci. Jednak jestem normalnym facetem, któremu mogą
podobać się też inne kobiety (co nie oznacza, że musi z każdą od
razu iść do łóżka) i kilka razy znalazłem się w sytuacji, gdy jakieś
gesty, rozmowy z inną - powodowały szybsze bicie serca. Nigdy nie
przekroczyłem pewnej granicy, poza którą "życie nie byłoby już takie
jak dawniej", ale nie dałbym sobie ręki uciąć, że byłbym w stanie
się wycofać z tego kolejnego kroku gdyby druga strona pociągnęła
mnie trochę bardziej w tym kierunku - bo dziś chodziłbym bez ręki.
Więc uwaga do wszystkich, którzy tak rzucają kamieniami na
zdraadzających - czasami warto się zastanowić czy na tyle znamy
samych siebie, że jesteśmy pewni, iż nigdy sami tego nie
zrobilibyśmy.

dawaj mi tu ich :)

[facettt]

risteard napisał:
> Więc uwaga do wszystkich, którzy tak rzucają kamieniami
na zdradzających .

Dawaj mi tu tych rzucajacych kamieniami na zdradzajacych :)

Ja na tym forum pelnie role dyzurnego oficera od lania tych
lajdakow (rzucajacych kamieniami) po lbach :)

[ygawa81]

prawda taka : znamy się na tyle na ile nas sprawdzono.
Pozdrawiam

[ca-ti]

Jestem zdania, że w przypadku wątpliwości czy coś jest dobre czy
złe, warto zapytać siebie czy chciałbym, żeby ten czyn był
powszechnie obowiązującą normą.
Mamy tendencje zarówno do tego aby surowiej oceniać innych, jak i
łagodniej samych siebie. Stąd bierze się Twój relatywizm - nie rzucę
kamieniem, bo kto wie czy sam nie byłbym zdolny do zdrady...
Ale to czy Ty, ja lub ktokolwiek inny byłby zdolny do zdrady czy też
nie, nie ma żadnego znaczenia w przypadku oceny moralnej samego
czynu. Zdrada jest złem sama w sobie. Nie można dopatrzeć się
niczego dobrego w akcie zdrady, choć oczywiście można wziąć pod
rozwagę "okoliczności łagodzące", takie jak kontekst sytuacji,
niedoskonałość natury ludzkiej etc.
Można - i należy! - powstrzymać się od rzucania kamieniami w
zdrajcę, ale nie należy tego mylić z przyzwoleniem, obojętnością,
akceptacją wreszcie. Bo to rodzi kolejne zło.

[annazesnu]

Tak, jak najbardziej tak.

Ca-ti

[jan_stereo]

a kto Ci powiedzial/nauczyl ze zdrada jest czyms zlym, jak powyzej prawisz, mozna cos szerzej bo mam wrazenie, ze nie do konca przeniknelas prawdy moralne, o ile ma to cos wspolnego z moralnoscia i zlem/dobrem...

[ca-ti]

jan_stereo napisał:

> a kto Ci powiedzial/nauczyl ze zdrada jest czyms zlym, jak powyzej
prawisz, moz
> na cos szerzej bo mam wrazenie, ze nie do konca przeniknelas
prawdy moralne, o
> ile ma to cos wspolnego z moralnoscia i zlem/dobrem...



Nie wiem kto mnie nauczył, ze zdrada jest złem. Możliwe, że po
prostu już tego nie pamiętam. Ale mam to przekonanie w sobie.
Zdrada jest czymś nikczemnym, więc nie może być dobra. I w tym
sensie ma wiele wspólnego z moralnością.

[n.i.p.69]

... miałem w swoim zyciu sytuację pasujacą chyba do Twojego pytania..... siódmy
rok po ślubie, jedno dziecko... dopada nas kryzys, w maszym mąłżeństwie pojawia
sie najpierw przyjaciółką zony(wolna, bardzo atrakcyjna) nie ukrywam,
flirtowanie z nią (oczywiscie w granicach norm!) dawało mi wiele przyjemnosci i
okazji do "dowartosciowania" sie tym bardziej, ze ona pięknie w to wchodziła, w
tym momencie pojawia sie w naszym zyciu "kolego z pracy' małzonki(żonaty,
dzieciaty, ale też "wielki" artysta plastyk)... w ramach "przyjaźni" przekonuję
moja małżonkę, ze ja sypiam z Jej, przyjaciołką, to staje sie dla Niej idealnym
pretekstem do romansu z nim i oczywiscie przyprawia mi rogi. wtedy też oriętuje
się, że podejrzenia mojej zdrady były bezpodstawne, wiec próbuje naprawić,
oczywiscie post factum! ten "błąd"....i przy usilnej współpracy przyjaciółki,
ktora za "przyzwoleniem" Żony próbuje wpakować mi sie do "łóżka"... w bardzo
róznych miejscach i sytuacjach, włacznie z kilkudniowym wyjazdem na ktory to
jakims pechem moja zona nie dojechała....... oczywiscie wierny swoim zasadom i
zonie oraz nieświadomy spisku i romansu mojej małżonki
nie pozwalam sie sprowokować, co sprawia, ze Żona wymięka i przyznaje sie do
zdrady. Dzis jestesmy bardzo szczęśliwym małżeństwm po przejściach, ja
paradoksalnie ufam zonie, jak nigdy wczesniej, za to Ona pewnie ma lęk, ze
przyprawie Jej rogi.... ale nie mam zamiaru tego robić, bo Ją kocham i wiem też
jak ciezko jest z tymi rogami życ!

... przepraszam za styl, ale zasadniczo nie lubie pisac o sobie, a ten temat
jest szczególnie trudny.

[risteard]

No stary, to już prawdziwa intryga...

[megg2003]

Nic z tego nie pojmuję. Nie widze tu żadnej logiki. To chyba jakaś naciągana
historia...

Biedny zdradzajacy- dostal kamieniem w leb.

[moon_witch]

To chraboczace lozko bylo taka pokusa, a pozniej byl kamien w leb
nawet jak w Islamie. I za co?

Zdrada a ocena cd...

[risteard]

>>ca-ti 30.01.09, 11:46
Ale to czy Ty, ja lub ktokolwiek inny byłby zdolny do zdrady czy też
nie, nie ma żadnego znaczenia w przypadku oceny moralnej samego
czynu. Zdrada jest złem sama w sobie. Nie można dopatrzeć się
niczego dobrego w akcie zdrady<<<

O ile z moralnego punktu widzenia oceniamy zdradę jako oczywiste
zło, o tyle winniśmy okazać wstrzemięźliwość w ocenie drugiego
człowieka. Na tym forum przeważa jednak inny trend. Wystarczy
przyjrzeć się dowolnemu wątkowi w którym ktoś skarży się na to, że
został zdradzony (np. jeden z ostatnich - "mój mąż zaangażował się w
związek" - kkobietka (forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?
f=210&w=89294979&a=89294979), a już sypią się oskarżenia o podłość,
brak uczuć wyższych, syndrom wieku dojrzałego, leczenie kompleksów,
przedłużanie penisów itp... - nie pod adresem samego aktu zdrady,
ale osoby właśnie.

[jurek.powiatowy]

(rzuca kamieniem)

a Kuba Wojewodzki

[facettt]

rozbija Ci ten kamien na lbie :)

[jurek.powiatowy]

no skoro tak mówisz

[jedenon]

nie trafiłeś.

[solaris_38]

zgadzam się w tej kwestii z Herbertem
"gdyby nas piękniej kuszono ... "

[jan_stereo]

solaris_38 napisała:

> zgadzam się w tej kwestii z Herbertem
> "gdyby nas piękniej kuszono ... "

lubisz reklame czy tez raczej wlasne potrzeby ?

Fajny, długi wywód prowadzący do wniosku:

[naprawdetrzezwy]

risteard napisał:

> bo w
> samej rzeczy zdrada jest czynem obrzydliwym.

Nagadałeś się by stwierdzić, że większość postępuje prawidłowo:

risteard napisał:

> a
> następnie cała rzesza forumowiczów na ogół potępia winowajcę

Ależ proszę uprzejmie: łuuuuuuuup

[rayenne]

Rzuciłam kamieniem :))) Od dziewiętnastu lat (czyli od 1 roku
studiów) jestem z jednym facetem, od 12 jesteśmy małżeństwem, po
drodze jakieś dzieci sie przyplatały :)))) jakiś jamnik; nigdy go
nie zdradziłam i nie zamierzam. Jest wspaniałym przyjacielem,
najbardziej seksownym facetem na świecie (i wcale nie muszę
fantazować o jakichś tam Clooneyach :) ), jestem w nim wciaż
szczęśliwie zakochana. Chce mi się do naszego wspólnego domu kupować
kwiaty od babć na ulicach, lubię jak chrapie i gada głupoty przez
sen, i zostawia talerzyki ze skórką po melonach pod ulubionym
fotelem (tylko jak mam PMSa to klasyka :))))))))) .
Nie potrafiłabym go zdradzić, bo zdrada poniża zarówno zdadzającego
jak i zdradzanego. Jestem beznadziejnie staromodna niestety i
uważam, że w związku równie fajne jest to, z czego na jego rzecz
trzeba zrezygnować (to buduje charakter i daje siłę, czyli mnie
zmienia). Nie wierzę w budowanie jakichkolwiek relacji, które
zaczynają się od asertywnych negocjacji w duchu "walcz o
siebie" "poznaj swoje potrzeby" "żyj według własnego uznania".
Buziaki for all :)))

[pomdetersote]

że w związku równie fajne jest to, z czego na jego rzecz
> trzeba zrezygnować (to buduje charakter i daje siłę, czyli mnie
> zmienia). Nie wierzę w budowanie jakichkolwiek relacji, które
> zaczynają się od asertywnych negocjacji w duchu "walcz o
> siebie" "poznaj swoje potrzeby"

Do jego pierwszej zdrady, kryzys wieku średniego, kryzys pierwszych 5 lat lub
jakikolwiek inny i wtedy się zorientujesz, że nie masz nic.

:)

[rayenne]

E tam. po pierwsze nie zawsze kryzys wieku średniego to zdrada,
gdybym tak myślała to w życiu nie wychodziłabym za mąż, najdroższa
(w myśl zasady, lepiej się położę, bo na pewno upadnę - i tak bym
sobie leżała do dziś). Wierzę w mojego męża. A sama mam niezłomne
zasady, którym jestem wierna,wartości, które są dla mnie ważne
(uczciwość, szczerość, prawdomówność, wierność i zaufanie). Jeśli to
mam, to mam siebie (i to się sprawdza w każdej płaszczyźnie życia -
i zawodowej, i towarzyskiej i sąsiedzkiej i rodzinnej) Innej siebie
bym chyba nie lubiła. Sadzisz że to jest to "nic"?
Pozdrawiam nocnie,
PS. Mamy już za sobą nie 5 ale 20 lat :))) Kryzys wieku średniego
poszedł w sporty ekstremalne - a mój w 2 studia (czysto
hobbystycznie już robione) kiele 40 :))

[cara.mordsith]

Ja powiem otwarcie - jestem w ziązku ale pojęcia nie mam, co się wydarzy, jeżeli odezwie się znów pewien ktoś... Tzn, jeżeli da znak życia zostanie odesłany do diabła, ale wolę nie ryzykowac spotkania. Nie wiem co będzie i nie chcę sprawdzać. Mniesza o mnie, facet, z którym jestem, nie zasługuje na to, żeby zostac zdradzonym. (Ale jeśli to on mnie zdradzi... Hmmm... tu nie dam nawet skrawka paznokcia, że nie odpłace mu pięknem za nadobne... wbrew temu, co pisałam kiedyś tam).