nie lubię ludzi

[notpure1]

Odkryłam to wczoraj. Trochę jestem zszokowana. Nie spodziewałam się
tego po sobie. Nie spodziewałam się również tego, że wobec
powyższego faktu założę forum. Ale chcę pogadać. Potrzebuję, żeby
ktoś, kto mnie nie zna wypowiedział się na ten temat.

Uśmiecham się do nich. Jest paru takich, których lubię. Ale
generalnie nie lubię ludzi i chyba dlatego ich unikam i chyba nawet
trochę boję. Choć generalnie jestem lubiana i w miarę towarzyska.
Ale to chyba dlatego, że tak należy i dlatego, że łaknę akceptacji
innych.

Masakra. Najchętniej zakopałabym się w dziurze i nie wychodziła z
niej 50 lat.

[abellard123]

To dokladnie jak ja ! :)

Swiat jest wporzo !

Tylko ludzie to PIEKLO !

[babushka]

Skąd ta nienawiść?

[abellard123]

Nikt tu nie mowil o nienawisci !

Ja np. odczuwam : zawod, smutek, niezrozumienie,
osamotnienie, zmeczenie nimi, a wiec byc moze pewna niechec,
ale nie az nienawisc !

[babushka]

abellard123 napisał:

>
> Nikt tu nie mowil o nienawisci !
>
> Ja np. odczuwam : zawod, smutek, niezrozumienie,
> osamotnienie, zmeczenie nimi, a wiec byc moze pewna niechec,
> ale nie az nienawisc !

Uwierzysz lub nie, wszyscy czujemy się sami, często niezrozumiani i nierozumiani
- osamotnieni. Największym wyzwaniem człowieka jest przezwyciężenie samotności.
W pogoni za tym róznie bywa, co ja tu będe dużo pisac... Się wie.
Lubię ludzi, choć czasem na 100% nie rozumiem. Zrozumienie przychodzi z
przeżyciem okreslonych sytuacji - wszystkich nie da się przezyć, wyobraźni może
zabraknąć - stąd niechęć.

[gadagad]

"piekło to inni" powiedział klasyk.

[ry-ma]

> "piekło to inni" powiedział klasyk.

Taaa, napisał też

Człowiek jest takim, jakim jest jego działanie. Człowiek nie jest niczym innym,
niż jego życie.


________________
Rodzimy się sami i umieramy.
Czasami trafi się ktoś po drodze lub nie.
Przyjąwszy do wiadomości tę prostą prawdę, życie stanie się zdecydowanie prostsze.

zakopanie w ziemi

[solaris_38]

Kobieto - fakt że MARTWI Cię iż nie lubisz ludzi, znaczy ze CHCIAŁABYŚ ich lubić
Co więcej łakniesz ich akceptacji
Uśmiechasz się do nich

Co dziwnego że się ich boisz skorośmy wszyscy ponure bestie ledwie od małp odrosłe

W chwili niższej energii może Ci przeszkadzać brak sympatii dla ludzi
Lecz przypomnij sobie kiedy jesteś szczęśliwa ...
ludzie zdają się też być piękniejsi , bardziej warci życzliwości
Okazuj im zatem życzliwość , poznawaj ich .. i bądź szczęśliwa :)

[agawa-10]

a może myślisz, że ludzie nie lubią i nie akceptują ciebie i boisz się tych
kontaktów?

z drugiej strony nie ma obowiązku lubienia wszystkich wokół.. no, chyba że
jesteś Matką Teresą albo papieżem :)

[ka-ma-be]

Świetnie Cię rozumiem. Mam dokładnie takie same odczucia jak opisałaś.
Też niby jestem towarzyska i lubię się bawić, ale nie lubię ludzi.
Jednak nie zawsze tak było. Akurat u mnie jest to wynikiem poznania wielu złych
osób, które zadały mi wiele bólu i sprawiły wiele przykrości. To sprawiło, że
jestem nieufna i na każdego patrzę ze strachem kim tak naprawdę jest, czy mnie
nie skrzywdzi jak się przed nim otworzę. Generalnie oceniam ludzi źle. Uważam,
że mało jest dobrych ludzi, o czystych dobrych sercach, nie-egoistów.
Większość to wredne wyrachowane typy, egoiści używający innych do własnych
potrzeb, obłudni i podli - obserwuję takich w pracy, w internecie, wszędzie.
Smutne. Dlatego wolę własne towarzystwo i powoli odcinam się od różnych
fałszywych przyjaciół. Wolę żyć w samotności i prawdzie niż z kimś karmiąc się
złudzeniami na jego/jej temat. Ubolewam nad tym, że świat jest tak stworzony, że
jedną płeć ciągnie do drugiej, że kobieta potrzebuje faceta w pewnych kwestiach,
np. do seksu, bo gdyby nie to to naprawdę facet nie byłby mi potrzebny DO
NICZEGO, bo zwykle oni mają niewiele do zaoferowania ponad to NIC.

[estutweh]

Moglabym sie pod tym podpisac, choc ja zbyt towarzyska i zabawowa nie jestem.

[k-57]

notpure1 napisała:
> Uśmiecham się do nich. Jest paru takich, których lubię. Ale
> generalnie nie lubię ludzi i chyba dlatego ich unikam i chyba
nawet
> trochę boję.
xxxxxxxxxxxxxxxxx
bocian zaby boi? kicia,tez nie lubie ludzi ale wielki sentyment mam
do niepelnosprytnych psychicznie,stad tutaj jestem by pomagac
rozwiazywac ich problemy...
tak juz...usmiechasz sie...i fajnie...kazdy idiotyzm musi byc
poiparty usmieszkiem...pasujesz tutaj....
diagnoza...niedopchniecie....dymac...sie 2 X dziennie...ogorem

k-57

[jestemsobiemalymis]

k-57 przegryzłeś się jak ogóry w słoiku. Twoja obecność na forum
JUŻ mnie nie drażni. Wprowadzasz równowagę ,ale nie przesadzaj.

Proporcje zalecane 10 postów forumowiczów niepełnosprytnych
psychicznie = 1 post k-57.
I tego się trzymaj.

Pracuj przez internet.

[naprawdetrzezwy]

Zakupy też da się tak robić.

I po kłopocie...

[wichrowe_wzgorza]

Czy naprawdę uważasz, że powinnaś kochać tylko siebie?:)

[margie88]

Cóż, ludzie jako ogół średnio się nadają do lubienia.
Ale jednostki to co innego :) Pojedynczą osobę, ciepłą, życzliwą, ciekawą - aż
się prosi lubić.
Może nie potrzebujesz zbyt dużo ludzi wokół siebie, ci nieliczni, których
lubisz, Ci wystarczają?

[notpure1]

Mówicie o społeczeństwie, o tym, co piszą w gazetach. Mnie jednak chodzi o takie
uczucie niechęci do ludzi wokół mnie, do tych, z którymi się stykam. Nikt mnie
nie skrzywdził w zasadzie, bez żadnych dramatów. Być może czuję się winna tego
nowo odkrytego uczucia. Prawdopodobnie wydaje mi się niestosowne nie lubić ludzi.

Odkryłam to wreszcie będąc człowiekiem koło trzydziestki. Może to późno, może
wcześnie, nie wiem.
Ostatnio jestem bardziej wredna i opryskliwa dla ludzi. Prawdopodbnie starałam
się być wcześniej miła dla ludzi, żeby być lubiana. Być może też po to, żeby
nikt nie chciał mi zrobić nic złego. Zwykła asekuracja, nie żadna trauma.

Nie chce mi się już być miłą. Być może to wreszcie dotarło do mnie z wiekiem.

Mam ochotę krzyczeć jak ten motylek, co ma wszystko w dupie. Wcześniej bym nie
opublikowała tego ostatniego zdania. Albo chociaż zaczęła się z niego Wam
tłumaczyć. Muszę wreszcie zacząć być sobą i przestać się tłumaczyć i oglądać na
opinię innych.

Chociaż Was nie mam w dupie :)) Miło, że mi odpowiedzieliście :)
Całusy!

[andrzej28aaa]

Dobrze powiedziane. Czasami warto sobie powiedzieć, żeby być sobą,
nawet jeśli jest się przez to niegrzecznym.

Czasami trzeba zobaczyć nawet nieco "na siłę", jak to jest być
niegrzecznym. Zrobić coś wbrew wszystkim i wbrew swojemu super-ego.
Żeby wydobyć prawdziwe "ja" i je poznać.

[jestemsobiemalymis]

Po prostu przestało Tobie zalezyć na opini innych.
Jesteś bardziej pewna siebie?
To chyba jest dojrzałość o którą apeluje duża część uczestników
tego forum ;)
Najważniejsze żebyś nie popadała w skrajności.

[matmaker]

Wiesz, to jest tak, że Twój stosunek do ludzi jest odbiciem Twojego stosunku do samej siebie.

Jeśli naprawdę polubisz i zaakceptujesz siebie, będziesz w stanie polubić i zaakceptować ludzi. Tak to właśnie działa.

Ambiwalencja.

[jestemsobiemalymis]

matmaker
A gdzie miejsce na ambiwalencję? Sprzeczne odczucia, które są
częścią naszej natury?
Co to znaczy polubić ludzi i zaakceptować?
Mogę mieć takie czy inne wyobrażenie o tym jacy ludzie powinni być
i nie musi to być wyobrażenie z wysokiej półki, ale pewna poprzeczka
musi byc ustawiona bo możemy realizować sie tylko między tym kim
jesteśmy a kim chcielibyśmy być, nawet jeśli nam to nie wychodzi,
objecując sobie, że będziemy lepszymi ojcami/matkami, mężami/żonami,
synami/córkami, pracownikami. Możemy też odpuścić i pójść w plener,
w tango...
:)
Mogę polubić ludzi w ten sposób, że nie myśle o nich żle, raczej
neutralna postawa z lekką nadzieją na pozytywny odbiór. Pomiędzy
kategorycznym orzuceniem a bezkrytyczną akceptacją jest wielkie pole
dla naszych odczuć wobec ludzi. To samo dotyczy stosunku do własnej
osoby.
Problem naszych czasów polega na tym, że napływ informacji nie
ułatwia nam dobrych wyobrażeń o ludziach. Co wezmę do ręki
(niechcący, bo unikam) Fakt, albo SE to po przejrzeniu "wiadomości"
też nie lubię ludzi. Ten zabił, tamtem zgwałcił, tamta ukradła, po
pijaku jechał itd. To tez jest prawda, ale nie cała. Jest to
ukazywanie ludzi z jednej strony i ma charakter szczucia na siebie.
Co lepsze? Kultura, która pieści i pielęgnuje dobre wyobrażenia o
ludziach, czy kontrkulturowa demaskatorka? Raczej coś pomiędzy żeby
nie zwariować. Brak kreowania pozytywnych wzorców tez sprawy nie
ułatwia, a jak wielką siłę ma socjotechnika było widać podczas
żałoby narodowej po JPII w czasie której okazało się ,że ludzie
(chyba) są jednak troche lepsi niż w serwisach informacyjnych
goniących za sensacją. Niejeden ateista mógłby sie zadumać, ale
wszystko wróciło do normy. Tzn do normalności ludzkich spraw
podsycanych przez demaskatorów goniących za sensacją.
Ale ludzie są tacy a nie inni. Nie muszę ich lubić, nawet jeśli
brak mi jest bardziej bezpośrednich, serdecznych relacji i mam
ochotę obdarzyć kogoś zaufaniem i polubić i sam oczekuję tego
samego.

[zlotyswit]

zacznij pić, nic tak nie pobudza potrzeby bratania jak alkohol
nawet z byle czym
popatrz na moonę

[lavina31]

Ja też niedawno to odkryłam. Lubię garstkę ludzi. U większości mnie
cos denerwuje. Uważam, że są mało taktowni, okrutni i nie umiem się
z nimi naprawdę zaprzyjaźnić. Nie lubię osób głośnych, które chcą za
wszelką cenę zwrócic na siebie uwagę, nie znoszę tego, że reszta się
na to nabiera..jestem bardzo wrażliwą osobą, wiele rzeczy mnie rani.
Zwracam uwagę na szczegóły, drobne gesty, zapamiętuje wszystko to,
co ktos mówi o mnie. Może jestem małostkowa? Może. Ale taka jestem i
nie umiem, a nawet nie wiem czy chce, tego zmienic. Wolę spędzac
czas na czytaniu książek, słuchaniu muzyki lub po prostu sprzątaniu
i gotowaniu niż mam tracić czas dla kogos, z kim nie łapię fali. Co
dziwne, nie umiałabym żyć w ogóle bez ludzi. Są tacy, z którymi jest
mi super. Ale tych jest bardzo mało. Mój mąż jest osobą, która jest
bardziej towarzyska, nie zwraca uwagi na wszystkie te rzeczy, na
które zwracam uwagę ja. Nie rozumie tego, że ja nie chce się
spotykać z jego znajomymi - z tymi, których nie lubię. Zmusza mnie
do tego w taki sposób, ze jak tylko zaczynam oponować, on urządza mi
okropną awanturę, że jestem dziwna itp.
Może jestem, mam to gdzieś, jestem wolnym człowiekiem i nie muszę
robic wszystkiego, czego sobie życzą inni.
Kiedys byłam osobą dość pomocną, służyłam pomocą gdzie komu się
dało, to się zmieniło w momencie kiedy zdałam sobie sprawę z tego,
że kiedy ja czegos potrzebuję to za bardzo nikogo nie ma. Teraz jest
tak, że najpierw przemyślę, czy komus coś pomóc załatwić, zanim
spontanicznie się zgodzę. Analizuję. I wcale nie pod tym kątem, czy
coś będę z tego miała. Próbuję przewidzieć, czy ta osoba choc na
milimetr to doceni.
Oprócz tego zdałam sobie sprawę z tego, że w wielu sprawach jestem
ignorantką.
To chyba na tyle.

[i.pisz.co.chcesz]

Od ludzi, podobnie jak od wszystkiego, trzeba chyba czasami po
prostu odpoczac:)Potem patrzy sie na nich troche inaczej.

I warto nauczyc sie, ze czegos mozna od nich oczekiwac, a czegos nie.

I wiele sie zmieni:)

[monikinha]

i.pisz.co.chcesz napisała:

> Od ludzi, podobnie jak od wszystkiego, trzeba chyba czasami po
> prostu odpoczac:)Potem patrzy sie na nich troche inaczej.

i tu muszę się zgodzić :) Czasem odpoczynek jest konieczny :) A poza tym
następuje naturalne selekcja, co ma same zalety :)