bycie sobą w związku

[Gość: królik]

patrząc na swoje zachowanie widzę,że każdy człowiek w tym i ci ukochani
wywołuje u mnie różne zachowanie, coś jak jungowskie maski, czasem zatrzymuję
się i zastanawiam, czy nie za dużo tych masek w moim życiu... jak jest z wami?
czy wpływ takich interakcji jest nieunikniony?

[kwieto]

Co rozumiesz pod pojeciem "maski"? Jakis przyklad? No bo jesli jeden budzi na
przyklad ochote dzikiego seksu, a drugi raczej delikatnego wtulenia sie wen, to
chyba nie sa to maski?

[Gość: królik]

przykład
na początek milutki-on ma zwyczaj mówić zdrobniale, ja tego nigdy nie robiłam i
nie za bardzo to w moim stylu, ale się dopasowuję, trochę przerabiam ten
zwyczaj na moją modłę- wplatam coś mojego- to jest coś, co nie jest moje
zmieniłam mój sposób porozumiewania się - zmieniłam się o tą zabawną odrobinkę

[kwieto]

Meczy Cie to? Bo zycie wsrod ludzi polega na drobnych ustepstwach. Czy to
zdrobnienie staje Ci koscia w gardle? Czujesz jakis falsz? To powiedz mu, ze
nie lubisz zdrobnien.

Ale dla mnie podciaganie tego przykladu pod udawanie i "nie bycie soba" to jest
zbytnie dramatyzowanie. W ten sposob mozesz zaczac mowic, ze nie mozesz byc
soba w autobusie, bo musisz skasowac bilet, co jest na przyklad zamachem na
Twoja wolnosc. Pytanie czy przy owych ustepstwach przekraczasz granice i
zaczynasz sie czuc zle, czy nie? Bo czym innym jest pozwalanie sie nazywac
zdrobniale, a czym innym pozwolenie na przyklad na wymuszenie zmiany stylu
bycia, np. zostawienie pewnych znajomych, mimo ze tak na prawde tego wcale nie
chcesz.

[Gość: królik]

to tylko taki mały przykład, Ty pewnie myślałeś o sytuacji, kiedy udaje się
zupełnie inną osobę, a mi chodzi o drobny element życia między ludzmi
nie męczy mnie to, nawet to lubię, ale jest to coś co czasem mnie zastanawia,
najczęściej kiedy mam ochotę na chwile samotności

[kwieto]

Czlowiek zyje w kontekscie innych ludzi - "nikt nie zyje w prozni" lubila
kiedys mawiac moja mama. Wiec zawsze istnieje jakas wspolzaleznosc miedzy
ludzmi z ktorymi sie spotykasz, a nawet mozna ja rozciagnac na caly
wszechswiat. Troche jak z tym motylkiem, ktory machajac skrzydelkami w Kongo,
powoduje trzesienie ziemi w Japonii.

Wiec - musisz sie odrobinke do tych ludzi dostosowac, aby umiec z nimi
wspolzyc. Pytanie jak daleko ida te dostosowania. Bo o ile mowienie zdrobnien
mezowi ktory to lubi to tyle co nic, to na przyklad zmiana trybu zycia pod jego
dyktando to juz raczej za daleko... Kazdy ma gdzie indziej granice takich
ustepstw i kompromisow po przekroczeniu ktorych zaczyna czuc sie zle. I trzeba
ta granice sobie samemu znalezc.

[Gość: królik]

brawo precyzyjne i akuratne i bardzo życiowe:)

[masaker]

Niedawno przekonałem się, że najważniejsze jest bycie sobą. Na własnej skórze przeżyłem, co to
znaczy wyzbywać się siebie dla kogoś - w imię związku. Kopniak w dupę był silny, ale podziałał
otrzeźwiająco. Teraz wiem - jestem, kim jestem, a kompromis (nieodłączny w każdym związku, nawet
w przyjaźni) to kompromis, nie - niewolnictwo.
Co do tych nieszczęsnych masek - są nie do uniknięcia, bo naprawdę nikt z nas nie pokazuje (ba! - w
ogóle nie ma) prawdziwej twarzy. Bycie sobą to umiejętny dobór owych "masek" (cokolwiek to nie
jest), tak aby czuć się sobą i sprawiać dla innych wrażenie bycia sobą.

Kurwa, co ja bełkocę!?

[Gość: królik]

jest tak jak piszesz, ale są takie momenty, kiedy ,nawet wsród ludzi, skupiasz
uwagę na sobie, czy w sobie i stajesz obok wszystkiego i widzisz, że twoje
bycie z ludzmi jest wyuczone, bo taka jest jedyna możliwość porozumienia i
zrozumienia
i pewnie dlatego ja tak lubię osoby, a nie ma ich wiele, przy których nie
trzeba mówić, robić min, ale można po prostu milczeć

[Gość: kasia]

Nie ubieram masek nigdy, to się da zrobić

[masaker]

Nie wierzę.

[kwieto]

A ja wierze :"P
Moze nie zawsze, ale od pewnego czasu zero udawania. I jest swietnie :")

[kwieto]

Ja nie mam takich momentow, kiedy widze, ze "cos jest wyuczone"...
To kwestia wyboru, albo nie chcesz udawac i ryzykujesz ze ktos przestanie Cie
lubic, albo "podlizujesz sie" mu, i wiesz, ze bedzie Twoim towarzyszem.

Co wolisz? Byc soba, czy udawac aby inni Cie lubili? To Twoja decyzja, zaden
przymus zewnetrznego srodowiska.

[Gość: królik]

to nie kwestia nieszczerości ale konieczność w zrozumieniu innego człowieka i
byciu przez niego zrozumianym- uczysz się od dziecka, jakie zachowanie,co
znaczy, zauważ, że dzieci nie wiedza że nie zawsze dobrze jest mówić prawdę i
np. powiedzą teściowej, co o niej mamusia mówiła,
związki z ludzmi wymagają narzędzi do porozumienia

[kwieto]

No dobrze, ale czy tlumaczenie czegos czlowiekowi "jego slowami" to jest
nieszczerosc i maska? Bo zamiast na przyklad mowic: "bierzesz lacze
swiatlowodowe i podlaczasz do routera" wyglaszasz kwestie: "wez ten zielony
kabelek i wetknij do tej bialej skrzynki" - to nazywasz maska?
Przeciez chodzi o to by byc zrozumianym, a nie czy trzymasz sie odpowiedniego
"zargonu"!


Chyba ze za konieczne do komunikacji i porozumienia uwazasz naginanie sie do
oczekiwan innych w mysl: "bede taki jakim chca mnie widziec inni" - ale takie
podejscie jest, wybacz, chore.

[Gość: królik]

trochę źle mnie zrozumiałeś- mówimy o różnych płaszczyznach życia, ja o teorii
ty o praktyce

[kwieto]

No to wyjasnij o co Ci chodzi, o co pytasz?

No i zycie to nie teoria, tylko praktyka, wiec wole rozmawiac o praktyce :"))

[Gość: królik]

kwieto napisał(a):

> No dobrze, ale czy tlumaczenie czegos czlowiekowi "jego slowami" to jest
> nieszczerosc i maska?
maska jest z założenia sztuczna ale w użyciu nie musi być nieszczera (ale może)
Bo zamiast na przyklad mowic: "bierzesz lacze
> swiatlowodowe i podlaczasz do routera" wyglaszasz kwestie: "wez ten zielony
> kabelek i wetknij do tej bialej skrzynki" - to nazywasz maska?
nie maska to bardziej ogólne pojęcie, ty poruszyłes kwestie języka- też ma
podobny wymiar służy do komunikacji
> Przeciez chodzi o to by byc zrozumianym, a nie czy trzymasz sie odpowiedniego
> "zargonu"!-tak właśnie chodzi o to żeby być zrozumianym
>
>
> Chyba ze za konieczne do komunikacji i porozumienia uwazasz naginanie sie do
> oczekiwan innych w mysl: "bede taki jakim chca mnie widziec inni" - ale takie
> podejscie jest, wybacz, chore.
nie , chodzi mi o to, że muszę używać pewnych narzędzi( języka, mimiki, sposobów
zachowania) aby inni mnie zrozumieli, czasem mogę się nagiąć, żeby np. zrobić
komuś przyjemność

[kwieto]

No ale to Twoj wybor - nagne sie, ale ten ktos sie bedzie cieszyl. Czy wolisz
jego radosc, czy swoje "nienaginanie sie" To Twoj wybor. I jesli zaczynasz sie
czuc zle z tym naginaniem sie - to znaczy, ze przekraczasz pewna wewnetrzna
granice niezaleznosci, autonomii.

No ale - czy to naginanie sie jest wyborem? Kalkulujesz: "on sie bedzie
cieszyl, albo ja sie nie nagne" Przeciez NIE MUSISZ sprawiac mu radosci. I
wybierasz to co jest dla Ciebie bardziej istotne. Nie odbieram takiego wyboru
jako klamstwa czy maski - cos za cos.

[Gość: królik]

tak praktycznie to masz rację
i nie będę Cię dręczyć moimi trochę oderwanymi od życia pytaniami
na szczęście nie każdy miewa takie odczucia obcości tych swoich masek czy jak
je tam nazwać :)

[kwieto]

Nie no, nie meczysz, a nawet teraz zaciekawiasz, na czym w takim razie polega
problem? jest teoretycznie a nie ma go praktycznie? No ale jesli odczuwasz
"obcosc" owych masek, to chyba te odczucia masz "w praktyce" a nie w teorii?

A moze po prostu zacznij te maski zdejmowac i zobacz co sie stanie?

[Gość: królik]

może, kiedy teoria miesza się z praktyką, kiedy uświadamiasz sobie, że w życiu
musisz posługiwać się pewnymi formami wyrazu- taka refleksja dotycząca ogólnych
(teoretycznych)form porozumiewania się i bycia wsród innych
są też mniej "głębokie" praktyczne spostrzeżenia jak np. moje zdrobnienia,
które mogą prowadzić do głębszych refleksji
ale maski moga tez byc potrzebne do pokazania prawdziwego siebie , moga tez
służyć do manipulacji

[kwieto]

Ale w ten sposob mozesz nagle uznac, ze jezyk ktorym sie poslugujesz jest
"maska" bo musisz dopasowac swoje mysli czy emocje do slow ktorymi dysponujesz.
Czy to jednak nie za glebokie drazenie? Jezyk jest narzedziem, umiejetnosc
komunikacji z innymi tez jest narzedziem. Czy jest maska? nie...

[Gość: królik]

to czy uznamy np. język za "maskę" to kwestia interpretacji, każdy może mieć
swoją- trzeba dodać jeszcze różnice w "odczuwaniu" świata i wtedy "masek"
będzie tyle ile jest ludzi

[kwieto]

no ale czy to sa wtedy maski?

[kwieto]

pleciesz kolego... ;")))

Nie kompromis a konsensus (to mi wpoil "pan od negocjacji", mowiac ze liczy sie
nie "zgnily kompromis" a wlasnie konsensus)

A maski - czlowiek jest istota plastyczna, i moze miec 1000 twarzy i kazda
prawdziwa. czy na przyklad czlowiek, ktory na spotkaniu biznesowym jest silny,
nieugiety, stawia ostre warunki, a po przyjsciu do domu wzrusza sie i roni
lezke widzac spiace w lozeczku dziecko - klamie w ktoryms momencie? Nie sadze,
wg mnie jest tak samo autentyczny w jednej jak i drugiej sytuacji...
Maska, jesli juz, pojawia sie wtedy kiedy "na sile" wtlaczam sie w jakis
wizerunek ktory do mnie nie pasuje.

[masaker]

OK, niech będzie konsensus. Grunt, że też na "k".

Temat masek - mam wrażenie, że swoimi słowami powtarzasz, co ja napisałem, ale jestem otwarty i
gotowy usłyszeć kontrargumenty.

chrum-chrum

[kwieto]

Nie zupelnie, bo Ty mowisz o umiejetnym "zonglowaniu" maskami, a ja mowie, ze
masek nie ma, pojawiaja sie tylko wtedy, kiedy cos udajesz... Swiadome
wymienianie masek to udawanie, bujda.
A bycie soba w kazdej sytuacji (nawet jesli w jednej sytuacji jestes oaza
spokoju a w innej furiatem) to jest szczerosc.

Przy czym jak juz pisalem wyzej - konsensus, czy jakies drobne ustepstwo, ktore
nie narusza rdzenia mojego jestestwa trudno nazwac maska. Jesli dziewczyna chce
aby ja nazywac "zabcia" - mimo ze zwykle takimi slowami nie operuje, moge cos
takiego jej mowic, nie traktuje tego jak udawania i maski.

[masaker]

Nie mówię o żonglowaniu maskami. Dla mnie naturlane jest to, że mam ich od cholery i trochę, a one
same mi się "wkładają" zależnie od potrzeb (moich i innych).

Ej, no zgodziłem się przecież na ten konsensus. A może wolisz konwenans? To ci dopiero machowanie
(tj. zakładanie masek na tempo).

chrumię

[kwieto]

Oooo - teraz wychodzi na to, ze mowimy o tym samym :"))) oczywiscie jesli sie z
tymi "samonakladajacymi maskami" dobrze czujesz :"))))

[ada_1]

Kazdy z nas "na scenie zycia" ma do odegrania kilka /a, moze i jeszcze wiecej/
naturalnie przyjetych rol, przeplatajacych sie miedzy soba nieustannie
(zona/matka/corka/synowa/pracownik/.... etc. dopisz stosownie do plci). Kazda z
nich jest inna i kazda posiada rowniez swoje oblicza. Rowniez kazdy z nas czuje
wewnetrznie swoje "JA" i doskonale zna granice za ktora "JA" staje sie "obca
maska". Czasami zycie w roznych sytuacjach zmusza nas niestety do przekraczania
tej granicy uwazam ze jest to nieuchronne, a umiejetnosc jej zakladania i
zdejmowania wlasciwie konieczna w kontaktach z "niektórymi" ludzmi np.
pracodawca. Pytanie jak daleko potrafimy przekroczyc te granice i czy nam z tym
dobrze?????????

[kwieto]

A ja uwazam ze przekroczenie tych granic to kwestia wyboru. Czasem bolesnego,
zgoda. Ale nie mow mi, ze jesli szef proponowal Ci romans w zamian za
pozostawienie w pracy, to MUSIALAS na ten romans przystac - w koncu mozesz
zostac wylana i szukac nowej pracy. Owszem, wiaze sie to z drastycznym spadkiem
standardu zycia, i tak dalej - ale to TY decydujesz czy na romans przystac, a
nie "zycie Cie zmusza". Generalnie uwazam, ze ludzie ktorych "zycie zmusza" do
zakladania masek po prostu nie maja odwagi spojrzec w oczy ich wlasnemu
konformizmowi. Ale to nadal ICH wybor a nie przymus stawiany przez zycie...

[ada_1]

oczywiscie ze jest to kwestia wyboru, ale rowniez zasad stad granice zachowan i
walki o swoje "JA". Sa rozne sytuacje w zyciu, czy nie byles ZMUSZONY do
zalozenia maski w imie czyjegos DOBRA??????????

[kwieto]

Nie rozumiem. Podaj mi przyklad. Co rozumiesz przez "zalozenie maski dla
czyjegos dobra"?

[Gość: kaszub]

Wybaczcie, że się wtrącę, ale mam dobry przykład maski założonej w imię pomocy.
Nie chodzę do kościoła a dla mojego ojca to bardzo ważne i bolesne. Oczywiście,
asertywność wymagałaby, żebym postawił na swoim, nie udawał. Problem w tym, że
mój ponad60-letni ojciec się już nie zmieni, nie zrozumie moich wyrażanych w
języku z innego świata argumentach. Mogłem więc postawić na swoim, ale w końcu
poszedłem na pasterkę. Cholernie się ojciec wtedy wzruszył a ja wiem, że dobrze
wtedy zrobiłem poświęcając część "bycia sobą" dla bycia w rodzinie (oczywiście
nie chodziło o szantaż ze strony ojca - po prostu pewne rany zbyt bolą).

[kwieto]

No dobrze, ja tez czasem chodze do kosciola, mimo ze generalnie jestem czyms w
rodzaju agnostyka.

Ale czy np. dla swojego ojca zgodzilbys sie chodzic do kosciola co niedziela,
przez najblizszych kilka lat?

[Gość: ada_1]

kwieto napisał(a):

> Nie rozumiem. Podaj mi przyklad. Co rozumiesz przez "zalozenie maski dla
> czyjegos dobra"?

"swiadoma rezygnacja z naturalnego nam oblicza w jakiejs sprawie, w imie czyjegos
dobra"
"swiadoma decycja grania innej/innego niz sie jest w rzeczywistosci, jesli
inaczej nie mozna"
Oczywiscie w/w odnosi sie do "jakiejs sprawy", nie ogolnego zatracenia wlasnego
ja wlasnych zasad wlasnej twarzy do ktorej w koncu kazdy z nas ma prawo. Nie
uwarzam i nie wierze ze ktolowiek bylby w stanie na dluzsza mete zyc bez wlasnego
EGO. Natomiast w imie czyjegos dobra a szczegolnie milosci (patrz przyklad
milosc do meza i realcja ja-tesciowa, czytaj: przy zachowaniu szczerosci ja-maz)
wiekszosc swiadomie wybiera maske, jesli inaczej nie mozna,.....
Mysle ze Kaszub zrozumial moje intencje.
Swoja droga ciekawe w którym miejscu dochodzi do glosu nasze ALter Ego i czy w
ogole mozna o nim mowic w tym zakresie?????????

[kwieto]

No ale serwujesz mi "nieznane przez nieznane"

Pytam sie o przyklad zalozenie maski dla czyjegos dobra a Ty mi zamiast
przykladu mowisz:

"swiadoma rezygnacja z naturalnego nam oblicza w jakiejs sprawie, w imie
czyjegos dobra"

Wiec podaj mi przyklad "z zycia wziety" takiej rezygnacji, ktora MUSZE zrobic?

"swiadoma decycja grania innej/innego niz sie jest w rzeczywistosci, jesli
inaczej nie mozna"

A skad jestes pewna ze nie mozna? Nigdy nie ma sytuacji, w ktorej "inaczej juz
nie mozna". Jesli taka znasz, to napisz...

[ada_1]

Czy wszystko trzeba metkowac nazwa?Jest to czysto sprawa intuicjonalna. Moze
pisze troche po chinsku ale K. opisal wlasnie jedna z tych "zalozonych masek" -
"rozszyfrowanie-zaszyfrowanego"

[kwieto]

No przepraszam, ale to Ty zaczelas mowic o "masce w imie czyjegos dobra" -
czyli wlasnie ometkowalas ja nazwa. A teraz mowisz, ze to sprawa intuicyjna, i
tak na prawde to ciezko Ci rozroznic sytuacje w ktorej zakladasz maske od
takiej w ktorej tego nie robisz. Wiec po co w ogole uzywac pojecia maski?

[ada_1]

kwieto napisał(a):

> No przepraszam, ale to Ty zaczelas mowic o "masce w imie czyjegos dobra" -
> czyli wlasnie ometkowalas ja nazwa. A teraz mowisz, ze to sprawa intuicyjna, i
> tak na prawde to ciezko Ci rozroznic sytuacje w ktorej zakladasz maske od
> takiej w ktorej tego nie robisz. Wiec po co w ogole uzywac pojecia maski?

Oczywiscie pisząc "czy wszystko trzeba ometkować" miałam na myśli juz ometkowany
cytat, to cos z rodzaju wyrwanej i niedokończonej myśli, chyba już nie istotne
ale miało być : czy zawsze potrzebujesz konkretnych przykładów, opisów czarne-
czarne, białe-białe. Osobiście nie jest mi ciężko rozróżnić sytuacji z/bez maski
i b.b. rzadko z niej korzystam. To o czym piszę wynika z czystej obserwacji
życia, a różnica naszych zdań wynika tylko i wyłącznie z "nazewnictwa". Dla
Ciebie maska to moze Twoje drugie ja /patrz post wyżej/I nie wierzę, że zawsze
jesteś sobą i tak jak tego nie potrafisz udowodnic tak mi trudno podać przyład.
Zgadzam się z Tobą , jednak, w kwestii wyboru, oczywiście zawsze mamy wybór a to
o czym ja pisałam nazwałabym "maska z wyboru" . Temat rzeka, ale skoro

> ciezko Ci rozroznic sytuacje w ktorej zakladasz maske od
> takiej w ktorej tego nie robisz
>W iec po co w ogole uzywac pojecia maski?

W takim razie chyba nie ma oczym rozmawiać
Dziwne że kolega K. zrozumiał - Czyżby sprawa intuicyjna?
Pozdrawiam

[Gość: m]

Pojde w slady Kaszuba i tez pozwole sie wtracic: temat "bycie soba w zwiazku"
przerobilam juz na wiele sposobow,ale przede wszystkim staralam sie byc
soba,fakt,ze czasami wkladalam te,jak to nazywacie, "maski",zeby zrobic drugiej
stronie przyjemnosc i w jakis sposob przez to i sobie tez. Ostatnio jednak za
bardzo dalam sie poniesc wizji partnera o charakterze naszego zwiazku, i
zupelnie moja prawdziwa osobowosc zostala zablokowana-nie bylo
spontanicznie,szalenczo,bez uniesien,wszystko bylo wbrew mnie i dlatego umarlo.
A szkoda,bo zalezalo mi na Nim i to bardzo,tyle ze nie znioslam Jego "maski" na
sobie. I solennie sobie przyrzeklam byc soba,chociaz nie odmawiam pewnych ale
malych ustepstw,bo bez tego nie mozna wspolistniec z innymi, nie wyrzekac sie
wlasnej natury i albo znajdzie sie ktos kto ja jeszcze bardziej ze mnie
wydobedzie i pozwoli sie spelnic, i bedzie to tez i jego radoscia a ja bede
mogla wtedy odwdzieczyc sie tym samym z zarliwa radoscia (i mam jeszcze nadal
ogramna nadzieje, ze nie jest to tylko utopia !) albo juz do konca bede po
prostu sama.

[kwieto]

K. podal przyklad ktory trudno nazwac maska. Bo on sie decyduje - albo zrobie
przyjemnosc ojcu, albo postawie na swoim. Tylko - czy on powiedzial ojcu, ze
jest gleboko wierzacy? Pojscie do kosciola to nie jest zaden wyznacznik...
jestem ciekaw co by powiedzial na pytanie wprost: "czy sie nawrociles?" I jak
by sie z tym czul

I nawet gdyby zaprzeczyl w tym momencie sobie, swoim przekonaniom - to czy
oznacza to, ze zaklada maske? Alez on w tym momencie pokazuje tylko skrywana
czesc samego siebie! Ze jest zdolny do klamstwa! I nie jest to zadna maska, on
taki jest i jest do tego zdolny...

[alka_xx]

> chrum-chrum


Maski , jezeli juz to tylko lekko korygujace " wyraz twarzy", gdy akurat
sytuacja tego wymaga, ale nigdy zmieniajace nas w innych ludzi i zmieniajace
NASZE zasady postepowania..!!
Czy sie myle?

[Gość: Angel]

Zawsze nalezy być sobą!!! Ja przez pół roku udawałam, w sumie sama nie wiem
dlaczego. Straciłam tożsaamość w związku i teraz gdy juz jesteśmy zaręczeni nie
wiem, co mam robić. On mysli, że jest wszystko ok - a ja juz tak bardzo chce
przestać oszukiwać jego i siebie. Mam zamiar to skończyc tylko jak?
Pozdrawiam

[masaker]

[masaker]

W twojej sytuacji możesz zrobić tylko jedno - ODEJŚĆ jak najszybciej. Moja rzuciła mnie już po
zaręczynach. I co? I bardzo dobrze, ba jakby to zrobiła dwa lata później, to byłaby kicha maksymalna.
Lepiej, że stało się to teraz - przynajmniej nikt nic nie udaje.

Powodzenia!

[kwieto]

Zaraz tam od razu odejsc!

Moze po prostu powoli przestac udawac? I zobaczyc jakie sa jego reakcje? Jesli
nie akceptuje - wtedy dopiero myslec o odejsciu. A wczesniej zobaczyc co sie
stanie jak zaprzestaniesz udawania.

[masaker]

Ale, kwieto, zależy, co Angel udaje. Jeśli uczucie, to chyba już po zawodach. Ty potrafisz na powrót
zakochać się w kimś, kogo kochać przestałeś? Wiesz, ta druga strona może nie wykazać się
odpowiednią cierpliwością i zrozumieniem.

[kwieto]

No ale nie wiesz czy Angel udaje milosc, czy to ze jej sie podobaja np. wyscigi
samochodowe (bo chlopak je lubi). Jesli chodzi o milosc, to "po zawodach" a
jesli udaje, ze smakuje jej pomidorowka, to chyba nie trzeba sie z tego powodu
rozstawac?

[masaker]

Rany, kwieto, dla mnie jest oczywiste, że Angel nie ma na myśli tego, że on woli makaron, a ona -
ziemniaki. Rozumiem, że jej udawanie związane jest z czymś o zasadniczym znaczeniu dla
ich związku. No, chyba że każdy obiad to walka kartofli z kluskami. A wiadomo - Polak głodny, to zły
(Polka też).

[kwieto]

Wiesz, na przyklad moi rodzice sie rozstali nie dlatego, ze sie nie kochali,
ale dlatego ze mieli rozne charaktery. I sie nie porozumieli w odpowiednim
czasie co do tej roznicy. A gdyby sie dogadali, to nie rozwaliliby zwiazku...
Acha! i uwazam, ze to porozumienie bylo mozliwe.

[masaker]

OK, przecież nie mówię, że miłość i tylko miłość. Reszta jest również cholernie ważna, ale bez
miłości?

[kwieto]

no ale czy angel powiedziala, ze go nie kocha??

Trzeba by jej zapytac...

[masaker]

A jakoś przyjąłem takie założenie. Rozumiesz - trauma...

Chyba zdechnie nam dyskusja, bo Angel nie spieszy się z odpowiedzią.

[kwieto]

Moze sie obrazila na nas za ta dyskusje?
Chodz, moze jakie kwiatki kupimy...

[masaker]

I pół litra - dla nas na wyrzuty sumienia (z przewagą wyrzutów).

[kwieto]

:")))))

[Gość: Dora]

Nie wiem czy to podpada pod maskę czy pod coś innego, ale jest jeszcze takie
coś jak mimowolne naśladowanie. Śmiech, sposób mówienia, gesty, mimika, czasem
nawet wygląd, jednym słowem nieświadome (albo uświadomione ale nie chciane)
upodabnianie się do kogoś innego i to niekoniecznie do ideału. Na kilka minut
albo kilka lat.

[fragola]

Szczerość i otwarcie w związku to podstawa.Nie wyobrażam sobie udawania przed
ukochaną osobą kogoś innego(lepszego??) niż jestem w rzeczywistości.Po co? By
ktoś pokochał"wykreowany wizerunek",a nie mnie taką jaka jestem.Inna sprawa,że
kompromisy są potrzebne.Bo np. cóż zroboć jeśli partner woli witać Nowy Rok w
modnym klubie,a partnerka wolałaby chatkę w górach.I czy ten,którego propozycja
przegra przestaje być sobą i "składa ofiarę na ołtarzu związku"?Eee,chyba
przesada.
Jeśli chodzi o relacje z innymi ludzmi to ostatnio usłyszałam,że jestem
bezkompromisowa.Nie jestem pewna czy to było najtrafniejsze określenie,ale w
sumie mnie ucieszyło, bo jakoś bycie sobą w niczym mi w życiu nie
przeszkodziło.I jeśli miałabym powiedzieć za co siebie lubię(jeszcze jakiś czas
temu sprawiało mi to trudność): za to,że nie udaję,jestem sobą,ale jednocześnie
szanuję przy tym innych ludzi i żyję z nimi dobrze.Jeszcze jako nastolatka
zabiegałam o akceptację innych mając "kompleks dziewczynki,która chce by
wszyscy ją kochali, więc musi się starać".Jak się cieszę,że to mam już za
sobą:))))

[warum]

Brawo! nie warto poświęcać się i udawać dla kogoś - wkładajc "maskę".Problem w
tym ,że /jak ktoś już tu powiedział/ - one "same się nakładaja":((( Bo nie
chcemy ranić, bo chcemy sprawić przyjemność, bo...poświęcamy siebie dla ideii,
zwiazku, itd. Jestem dużo starsza od moich przedmówców i...z doświadczenia
wiem - że sa granice prywatnego "ja" po przekroczeniu, których następuje już
tylko destrukcja. W zwiazku dwojga ludzi najczęściej jedno "chce" bardziej niż
drugie /niestety/ i stad ta naturalna potrzeba dopasowywania...
wkładania "masek". Dramat zaczyna się wtedy gdy drugie strony przyzwyczaja się
do naszych "masek" i uważaja je za stan naturalny drugiej osoby /bo tak
wygodniej lub myśla,że my tak "lubimy"-hahaha / Wtedy następuje gwałtowne bumm -
po którym wszyscy obwiniaja tę osobę, która "tak dobrze chciała i tak się
starała", a osoba która tylko korzystała z tego - mówi- A nie mogłaś tak mówić
od poczatku?ja przecież nie wiedziałem, że ty tak nie lubisz...hahahaha.Ale
wtedy za pózno już na "poprawki", życie uciekło, niesmak pozostał...i żal do
siebie o brak zdrowego egoizmu we właściwym momencie.
Pozdrawiam wszystkich i sorki za nieskoordynowane gadulstwo - postaram sie
podszkolić:)