jestem nowa....

[negritha]

Czesc! czytam to forum od polowy roku ale napisac postanowilam dopiero
teraz....moze zreszta dlatego ze zbliza sie nowy rok, ktory chce lepiej
zaczac, a moze dlatego ze wlasnie obzarlam sie jak swinka swiatecznym
ciastem...:-(
Wiecie co jest dla mnie najgorsze w kompulsywnym objadaniu sie:

BRAK KONTROLI!!
...kiedy przychodzi glod (psychiczny, emocjonalny nie fizjologiczny) ja nie
ide na wyklad tylko do bufetu gdzie zamawiam paczki i batona, szybko wcinam
i ide do drugiego bufetu tam jem obiad, potem jeszcze do sklepu - w drodze
powrotnej zjadam wszystko...potem w przerwie na wyklad spotykam znajoma i
klamie jej ze nie bede na angielskim bo sie spiesze do lekarza, i co?
oczywiscie jade na miasto na wyzerke, kupuje - jem, ide w inne miejsce
kupuje- jem....w ten sposob wydaje nieraz wszystkie oszczednosci...moglabym
chociaz zaoszczedzic, pojechac do domu, ugotowac cos, ale nie -mam formalnie
zajecia od rana do wieczora i nie chce sie w domu tlumaczyc...wiec tak
prosciej...

PO DRUGIE:

-moja polowa... osoba ktora kocham, ale ktora nie ma pojecia o moich
problemach i niestety sama sie troche nieswiadomie do nich przyczynia... nie
jestem w stanie z nim o tym porozmawiac, gdyz dla niego tego rodzaju problem
to cos nie do pojecia (sam jest za chudy i walczy z soba zeby miec apetyt i
jesc) poza tym wiem ze uslyszalabym ze na figure najlepszy jest sport.
Poniekad zgadzam sie ale ciezko robic brzuszki kiedy brzuch jest wydety od
nadmiaru jedzenia... no i jeszcze problem bliskosci.. jesli ja nienawidze
siebie (i to nie tylko ciala) to jakos nie mam ochoty w ogole sie kochac
(seks moze dla mnie nie istniec...) a co dopiero np przed lustrem do czego
namawia mnie moj kochany....on mowi ze musze walczyc z kompleksami, polubic
swoje cialo....ale efekt jest jak sie domyslacie oplakany...
no i zasadniczy problem: kiedy jestem z nim tez nie zawsze jest rozowo jesli
chodzi o jedzenie, zjem cos wiecej....i wyrzuty sumienia....poczucie
tracenia kontroli i wymyslanie powodu dla ktorego on powinien juz isc i
zostawic mnie sama, zaplakana... z fura jedzenia..
- brak CELU W ŻYCIU...jak moge cos planowac w zyciu, jesli wiem ze nie moge
polegac na swoim zachowaniu? Wiedzac ze nie jestem w stanie zrealizowac
niczego, bo ledwo zaczne, rzuce to w przyplywie zlosci...jak zyc z uczuciem
ze niczego nie osiagne bo jestem niestabilna emocjonalnie? potrafie zawalic
wazny projekt,odkladajac prace na pozniej a ostatniej nocy nazrec sie ze
stresu i przeplakac caly wieczor.... nie mam hobby, nie mam zainteresowan,
nie interesuja mnie moje studia, unikam spotkan z ludzmi, czuje ze dryfuje
gdzies bez celu... do tego to absurdalne poczucie: ze gdybym jadla normalnie
wszystko by sie ulozylo....moze i cos w tym jest: gdybym miala kontrole nad
swoim odzywianiem, moze zyskalabym i kontrole nad wlasnym zyciem?
Prosze....napiszcie mi: czy pomogla wam wizyta u psychologa? Bo ja czuje ze
sobie sama nie poradze, ale z drugiej strony nie wiem czy warto....

pozdrawiam wszystkich (jesli w ogole ktos dotrwal do konca....;-) )

[horlaa]

cześć
witam nową w szeregach.... :)
tak, dobrze, że się odezwałaś, może na nowy rok warto zrobić jakieś
podsumowania i zaplanować zmiany - oczywiście realne, takie, które da się
przeprowadzić...
wszystko to, co piszesz, jest mi doskonale znane. wiesz, mimo wszystko nie
czuję się ekspertem w tych sprawach, więc mogę tylko napisać z własnego punktu
widzenia podpierając się własnym doświadczeniem (a mam doświadczenie 8-
letnie).
taki "brak sensu" na jaki cierpisz to paskudna sprawa. i to zrzucanie winy na
jedzenie. miałam tak samo. wszystkie zmiany w moim życiu, które miały
nastąpić, warunkowałam tym, że się objadam. a gdy przestanę, wszelkie problemy
znikną. akurat! może właśnie odwrotnie? wiem, że to może być trudne, ale
spróbuj się poważnie zastanowić nad tym, co sprawia ci największą frajdę, jaka
czynność, jaki rodzaj aktywności. co kochasz najbardziej w świecie. kiedy
sobie to uświadomisz, będzie tylko krok do tego, żeby zupełnie zmienić swoje
życie, choć pozornie będzie to wyglądało tak, jakby niewiele się zmieniło.
pamiętam jak było u mnie: szkoła, sklep, dom, szkoła, sklep, dom, i jedno
kółko plastyczne, które chyba ratowało mnie od całkowitej depresji. potem
jakimś tam cudem uświadomiłam sobie, że kocham tańczyć. że, na dodatek, fajnie
się ruszam, mam do tego jakiś tam talent. najpierw tańcowałam sama w pokoju,
potem zapisałam się na kursy, i tak poszło. jedna pasja, która zupełnie
odmieniła mój sposób życia (a jak mi podniosła samoocenę!). podaję to jako
przykład, na pewno też masz coś takiego, co zmieniło by twoje podejście do
samej siebie.

a jeśli chodzi o brak kontroli, to jest to paskudna sprawa... hmmm ja muszę
sobie radzić sama, ale o moich problemach wiedzą moje 2 przyjaciółki, które
(dziwny zbieg okoliczności) borykają się z anoreksją... i mają zupełnie inne
podejście do jedzenia, dla nich to diabeł, mogą nie jeść nic, ale
uświadomienie sobie, że ktoś ma zupełnie inny problem, pomaga. to raz. a dwa:
Twój facet. jeśli mu ufasz, chyba dobrze by było porozmawiać. myślę, że jeśli
przedstawiłabyś mu wszystko w odpowiednich proporcjach, jako poważny problem a
nie jakąś tam Twoją fanaberię, zrozumie. może Ci pomóc. (a może ktoś inny?
jakaś koleżanka, ktoś bliski?)
no, ale to tylko sugestia.
w każdym razie, jakby co, masz nas :)

pozdrawiam gorąco
trzymaj się dzielnie
i oczywiście bądź z nami!


mój nr gg 4313800

horlaa

[negritha]

Dziekuje za cieple przyjecie.. :-) Tak...zdecydowanie musze sobie znalezc
zajecie... tyle ze mimo ledwie 20 lat, czuje sie potwornie stara...mam
wrazenie ze juz wszystko bylo i nie mam nawet ochoty probowac nowych rzeczy..
tak bylo rowniez przed swietami, choc same swieta oczywiscie byly
gorsze..nikogo chyba nie zdziwi co robilam: jedzenie, internet, jedzenie,
internet...z przerwami kiedy musialam sie opanowac bo spedzalam czas z
chlopakiem, a potem znowu jedzenie jak tylko poszedl.. pograzam sie, mysle z
trwoga o powrocie do zajec, mam zle sny jak to zawalam wszystko na uczelni..
nie chce mi sie nikogo widziec, nic robic, chcialabym zamknac drzwi na cztery
spusty z gora jedzenia, najesc sie i wiadomo...umrzec...ale lzy mi sie kreca w
oku kiedy pomysle o mojej drugiej polowce...tylko dla Niego jeszcze cos
probuje...
Dlaczego zarcie wpedza w taki nastroj? No wkoncu to taki sam nalog jak
alkoholizm.... moze powinnysmy czytac poradniki dla alkoholikow? Potraktowac
to jako normalny nalog? Niestety to cos chyba bardziej wstydliwego niz
alkoholizm...zreszta alkoholizm jest traktowany powazniej, a jedzenie? "no to
nie jedz tyle, opanuj sie!" to bym uslyszala od wielu...:-(

Dziekuje Ci Horlaa za odpowiedz...wiesz ze ja tez od dluzszego czasu tancuje
sobie po pokoju? Tyle ze u mnie specjalnego talentu nie ma.. ;-)
Pozostaje szukac dalej...
Pozdrawiam!

tańcujesz?....

[horlaa]

tańcujesz? a śmiejesz się przy tym?
no, to już jesteś na dobrej drodze :)
śmiech, albo śmiech przez łzy to wspaniałe lekarstwo. tylko trzeba mieć
cierpliwość, bo powoli działa... :)

[negritha]

Nie, nie smieje sie przy tym....:-(
muzyka do ktorej sobie tancze nie jest wesola, wiec jakos mi tez wtedy nie do
smiechu... hmmm wiecie, ze kiedys bylam osoba ktorej usmiech niemal nie
schodzil z twarzy? I ten smiech naprawde plynal z glebi, potrafilam sie
cieszyc wszystkim jak dziecko! Teraz moj smiech, jest zdecydowanie albo
histeryczny, albo cyniczny... Taniec... w sumie w jakis sposob oczyszcza, no i
kiedy np poprzedniego dnia jadlam to mam potem troche tej energii....dobre i
to, w sumie chociaz niewielka czesc pochlonietej energii, jakos dobrze
wykorzystam...;-)
Wiesz, chyba potrzebny mi jest po prostu nalog zwany sportem....tylko nie
silownia, nie aerobik, ale cos "z dusza"... myslalam o tai chi albo cos w tym
stylu...moze ktos probowal? moze komus pomoglo?
Swoja droga: Horlaa, jak doszlas do tego zeby zapisac sie na taniec? poszlas
do jakiejs szkoly ktora sie tym zajmuje? jaki rodzaj tanca?
Pozdrawiam :-)

[horlaa]

wiesz, każdy ma coś innego. ja mam taniec, ty moze znajdziesz - no wlasnie -
tai chi, jogę, capoeirę (slyszalam od znajomej, ze to naprawde piekna sprawa).
a moze jeszcze inna bajka - tak jak moja przyjaciolka, ktora wobec wielu
przytlaczajacych problemow wziela sie za nauke gry na gitarze (mimo ze
zupelnie nie ma sluchu, ale to nie przeszkadza - i dobrze!).

a co do mojego tanca, to najpierw tanczylam w pokoju, potem, kiedy pojawialam
sie na imprezach, uslyszalam kilka razy, ze fajnie sie poruszam. potem (jestem
z Poznania) zapisalam sie na letnie warsztaty tanca u nas co roku
organizowane. wtedy tez poczulam, ze jest to cos, co bardzo, bardzo kocham. na
jesieni szukalam jakichs szkol tanca, znalazlam jedna, chodzilam jakis czas, a
potem zupelnie przypadkowo znalazlam ogloszenie o nowo tworzonej grupie
tanecznej.
to zmienilo wiele: mam wlasnie wiecej energii o ktorej mowilas, czuje sie
lepiej w swojej skorze bo odczuwam podziw i zainteresowanie innych osob,
slysze komplementy. zaczelam w nie wierzyc!
to naprawde dziala. :)

a to tylko poboczna historia. ale moze bez niej, nie uswiadomilabym sobie, ze
cos musze z soba zrobic. ze to nie jest moje lenistwo i obzarstwo, tylko
choroba. i moze nie zalozylabym tego forum. :)

usmiechaj sie!
trzymaj sie!

[yossarianka]

cześć negritha.cześć horlaa :-)
ja co prawda nie ćwiczyłam tai chi.wciąż przymierzam się do yogi ale ostatnio
ciągle coś mi przeszkadza w dotarciu do klubu ...jestem za to wyznawczynią
aerobików i innych dziwnych stepów i takich tam podrygów.bardzo to lubię
chociaż po innych ćwiczeniach ma się lepsze efekty.też mi się wydaje, że taka
yoga to może pomóc znależć równowagę między ciałem a duchem, co moze pomóc
przy naszej dolegliwości :-)
adios