Pytanie do dziewczyn.które mają trądzik

[klee777]

Jak sobie radzicie w budowaniu relacji z innymi ludźmi? Czy nie wstydzicie
się np. patrzeć im prosto w oczy. Ja zawsze uciekam wzrokiem. Trądzik mam na
całej twarzy, blizny, i wielkie czerwone krosty. Wstydzę się rozmawiać
czasami z ludźmi. I jestem bezsilna. Do dermatologa chodzę. Czasami wolę się
nikomu nie pokazywać i siedzieć w domu niż iść na imprezę ze znajomymi.

[depresyjka4]

tak jest, że każdy by sie tego wstydził, ja trądziku nie mam, ale jak wyskoczy
mi jakis spory pryszcz na twarzy, to tez źle się z tym czuje i ciężko mi wtedy
z kims stanąć twarza w twarz, na szczęście przykrywam syfa korektorem i jest o
wiele lepiej; ale rozumiem cie co czujesz i myśle, że każdy się by tego
wstydził, to normalne, główka do góry! pozdrawiam

[Gość: aksalotl]

Ostatnio mniej mi ich wyskakuje, ale był czas, gdy tak jak mi zależało na
gładkiej skórze, tak często twarz miałam usianą krostami. A ponieważ stosowałam
ręczne oczyszczanie ;P (w piersi się biję z tego powodu), więc makijaż też
szczególnie nie zakrywał trądziku. Czy się wstydziłam? Ba! No pewnie. Tyle, że
czasem tak się czymś zajęłam, że zapomniałam, jak wyglądam ;) Może to
paradoksalne, le im bardziej o tym myślisz, tym mniej skupiasz się na tym, co
chcesz komuś powiedziec, w związku z czym nie tworzysz w cudzych oczach swojego
rzeczywistego wizerunku.
Do tej pory lubię siedziec w domu bez makijażu z maską z płatków owsianych na
twarzy, bo nikt mnie nie widzi. I to prawda, że ładna skóra (przede wszystkim
buzi) pozytywnie wpływa na samopoczucie. Ale z powodu niedoskonałej cery nie
warto rezygnowac z kontaktów z ludźmi. Warto za to budowac się tym, co masz w
sobie pięknego. Zaczynając od uśmiechu. Nawet, jeśli to ostatnia rzecz, na
którą masz ochotę.
"Nigdy nie przestawaj się uśmiechac. Nawet wtedy, gdy jesteś smutny, bo nigdy
nie wiesz, kto może się zakochac w Twoim uśmiechu" /G. G. Marquez/
Serdecznie pozdrawiam

[Gość: Aneta]

Też mam problemy z cerą i też czasem źle się czuję z tego powodu, ale staram się robić ciekawe rzeczy, rozwijać swoje pasje, zainteresowania - po prostu być interesującym, przyciągającym innych przez swoją aktywność człowiekiem. Wszelkie sukcesy, świadomość, że jest się w czymś dobrym wzmacniają poczucie własnej wartości, które z kolei wpływa na nasze codzienne zachowanie.
Niestety wiele osób poczucie wł. wartości buduje tylko poprzez dobry wygląd (to jest prostsze niż wymaganie od siebie, stawianie sobie wyzwań), a to niespecjalnie się sprawdza - szczególnie, gdy człowiek zaczyna się starzeć i kosmetyki nie za bardzo pomagają. No i potem obserwujemy takie starsze panie z kilkucentymetrową tapetą, które nic ciekawego w życiu nie osiągnęły...
Podsumowując: dbaj o swój rozwój duchowy, a wygląd - jasne, nie zaniedbuj, ale miej świadomość, że ludzi (szczególnie tych bardziej wartościowych) przyciągają też inne rzeczy
(ps może nowy podkład dermablend vichy? na allegro można tanio kupic w próbkach
;-))))
Pozdrawiam i głowa do góry!

[klee777]

Mam wrażenie, że pod podkładem to wszystko jeszcze gorzej wygląda, bo niestety
jak używam podkładu, to mi się twarz świeci, nawet jak się przypudruję to po
godzinie świecę się, a jak nałożę tylko sam korektor, to przynajmniej nie mam
uczucia tłustości i lepkości skóry przez cały dzień.

[...]

[tlenowekosmetyki]

Post niedostępny ze względu na naruszenie prawa lub regulaminu.

[Gość: paulina-w]

A próbowałaś robić oczyszczanie? Albo spróbuj kremu Vichy - NormaDerm (
ostrzegam tylko, że jest dość drogi )

[...]

[Gość: Promoartes]

Post niedostępny ze względu na naruszenie prawa lub regulaminu.

[Gość: rudy kot]

Z trądzikiem użeram się już własciwie 10 lat. Mam już nieco lepszą cerę niż
jako nastolatka, ale wcale nie jest lepiej. Dziewczyny wokół śliczne,
gładziutkie buzie, a ja - masakra, jak nie pryszcze czy przebarwienia, to wągry
i strupki. Fuj.Mam wrażenie, że inni myślą, ze to z zaniedbania. Nie lubię
dziennego światła, zwłascza takich bardzo ciepłych, jasnych dni - bo wtedy nie
wiadomo, czy lepiej bez makijażu, czy z nim? Zdecydowanie lepiej czuję się w
nocy. Za dnia staram się nie stawac za blisko rozmówcy, zasłaniam twarz włosami
i inne takie.
Na to jest jedna rada - wytrenowc w sobie pewność siebie. Trudne, ale ja
nauczyłam się sprawiac wrażenie niezwykle pewnej siebie, przebojowej i
rzeczywiśćie ludzie mnie tak odbierają. Na poczatku jest trudne, ale później
idzie z górki:) Dodatkowo staram się dobrze ubierac, mam fajne włosy i to może
w jakiś sposób odwraca uwagę od trądziku. Dopiero, jka mnie ktoś bliżej
poznaje, jest baaardzo zdziwiony moimi kompleksami.
I jeszcze jdeno - parę razy jak się żaliłam znajomym, że już nie wyrabiam,
stwierdzali, ze owszem, nie mam ładnej cery, ale dla nich w ogole nie jest to
problem, ze się na to nie zwraca uwagi i że jestem przewrażliwiona - zwłaszcza
panowie. Więc pewnie coś w tym jest:)
Trzymaj się:)

[Gość: gumilka]

doskonale cie rozumiem, teraz juz mam 24 latka i juz nie mam takiego tradziku,
a jak zrobie makijaz to mam naprawde ladna cere, choc bez nieraz i tak w lustro
nie moge spojrzec, ale pamietam doskonale jak mialam kiedys to było straszne
najchetniej siedzialam w domu z mazidlami na twarzy po pierwsze zeby sie goiło
a po drugie zeby sama siebie nie widziec w lustrze, nawet przed rodzicami juz
sie wstydzilam jak paskudnie wyglądam, dlatego powiedzenie ze tradzik to nie
tylko choroba skory ale przede wszystkim duszy jest jak najbardziej prawdziwe.
ale znam jedna dziewczyne lat 26 blondynka, trądzik jak był tak jest blizny
itd, ale w tym wszystkim jest tak ladna usmiechnieta i pewna siebie ze nikt na
to nie zwraca uwagi i powodzenie u facetw tez zawsze miala super, a cere ma
naprawde fatalna.