Gość: tad
IP: *.krosno.cvx.ppp.tpnet.pl
11.12.02, 21:16
...dlaczego kobiety wychodzą za mąż.
Motto:
"Podstawą panowania mężczyzn jest przymusowy heteroseksualizm"
A. Ferguson, Sexual democracy
Każda feministka, która zdała sobie już jasno sprawę z tego, do jakiego
stopnia zbrodniczymi istotami są mężczyźni nieuchronnie musi zadać sobie
pytanie: jak to się dzieje, że tak wiele kobiet zdaje się czuć do mężczyzn
niewytłumaczalny pociąg. Niektóre z kobiet mają nawet ochotę na (aż wstyd
pisać), małżństwo, a przecież wiadomo, i to co najmniej od czasu II fali
feminizmu, że małżeństwo jest "... głównym środkiem utrzymywania kobiet w
ucisku; poddaństwo kobiet podtrzymuje się za pośrednictwem właśnie roli żony"
(M. Dixon, The Rise of Women Liberation). Każda rozumna feministka wietrzyć w
tym musi jakieś grube oszustwo. I rzeczywiście. Feministyczne psycholożki
zdemaskowały kolejną męską zbrodnię: "Przywiązanie kobiet do mężczyzn, jak
również ich kobiecość i heteroseksualność to paradoksalnie reakcja na przemoc
ze strony mężczyzn. Jak porywacze, którzy najpierw muszą zabić lub
przynajmniej zranić kilku zakładników, aby osiągnąć swój cel, podobnie
mężczyźni terroryzują kobiety, aby osiągnąć własne cele: stałe świadczenie
usług ze strony kobiet w zakresie seksualnym, emocjonalnym, obsługi domowej i
reprodukcji. I podobnie jak zakładnicy, którzy robią wszystko, aby
przypodobać się porywaczom w obawie przed uśmierceniem, tak kobiety starają
się zadowolić mężczyzn, a ta ich reakcja jest źródłem kobiecości. Kobiecość
obejmuje zespół zachowań, które podobają się mężczyznom (panującym) ponieważ
komunikują zaakceptowanie przez kobietę jej statusu podporządkowanej. Wynika
z tego, że kobiece zachowania to strategia przetrwania. Jak zakładnicy
przywiązują się do swoich porywaczy, tak kobiety przywiązują się do mężczyzn
walcząc o przetrwanie i to jest przyczyną silnej u kobiet potrzeby więzi z
mężczyznami i ich miłości do nich.(...). Jesteśmy przekonane, że dopóki
mężczyźni nieprzestaną terroryzować kobiet - nawet w ich pamięci - nie możemy
wykluczyć, że kobieca miłość do mężczyzn i heteroseksualność kobiet są
jedynie strategiami przerwania zgodnymi z syndromem sztokcholmskim" (D.L.R
Graham, Loving to survive. Sexual terror, mens violence, and womens lives,
1994). Teraz już wszystko jasne: "Heteroseksualność jako system polityczny
funkcjonuje bardziej sprawnie niż takie systemy ucisku jak apartheid, czy
kapitalizm. To do czego w ramach heteroseksualizmu przywiązałyśmy się jako w
naszym mniemaniu źródła naszej rozkoszy i szczęścia, miłości i seksu, okazuje
się w ostateczności zharmonizowane z wymaganiami trwałości naszego ucisku"
(S. Jeffreys, Anticlimax, A feminist perspective on the sexual revolutions,
1990).
W świetle powyższych odkryć wzywam wszystkie bywające tu mężatki, by mężów
porzuciły, a wszystkie bywające tu panny przestrzegam przed opresją
małżeńską!
