KOMPLEKSY

[Gość: Kornelia]

Witam!
Jak sobie radzicie z komplekasami? Ja po obejrzeniu zdjęć z wakacji jestem
trochę rozczarowana. Przed urlopem doprowadziałm swoje ciało do
zadawalającego stanu, jednak jak się okazuje wcale nie jest tak dobrze, no i
dół. Może jestem przewrażliwiona, ale efekt (chodzi o psychikę) takich
zabiegów jest odwrotny od zamierzonego. Nie jestem super szczupła ale nie mam
nadwagi...czasem wydaje mi się, że to wina tego, że jestem singlem i tak na
prawdę nie mam nikogo kto by mnie podbudował, ale kółko sie zamyka i ja razem
z nim...powód: te głupie kompleksy. Jak się ich wyzbyc. Może macie jakieś
niezawodne pomysły? Jak się przełamać i powiedzieć sobie, że jest super
(skoro jestem ładna, mam ciekawą pracę i jestem lubiana w towarzystwie...) to
dopiero zagwostka! Poradźcie coś mądrego i podzielcie się swoimi
przemyśleniami i doświadczeniami.
Pozdrawiam!!!
Pozdrawiam

[Gość: Stella]

Hmmmmmmm, może popatrz sobie na te grubaski z nadwagą? Przy nich na pewno
wyglądasz super. Albo na anoreksje. Z różnych badań wiadomo, że większość
facetów woli jednak kobiety które mają trochę ciała, ale nie są grube, czyli
takie akuracik, wcale nie modelki. Facetami kieruje instynkt, a wiadomo że chuda
panna nie kojarzy się z przyszłą matką i żoną czy opiekunką ogniska domowego.
Na te kompleksy to jednak faktycznie najlepsze są męskie komplementy Kobieta
wie, że jest ładna wtedy gdy to słyszy od mężczyzn. Nie słyszysz takich
komplementów??? MNie one leczą z wszelkich kompleksów

[lilith76]

odpowiednie ubranie, które podkreśla to co dobre, a tuszuje to czego lepiej nie pokazywać.

Przed urlopem doprowadziałm swoje ciało do
> zadawalającego stanu, jednak jak się okazuje wcale nie jest tak dobrze, no i
> dół.

przestań traktować swoje ciało jak poligon

ja jestem wybitnie niefotogeniczna (lepiej wypadam na żywo), więc do każdego swojego zdjęcia podchodzę z lękiem

[dede1]

Moim zdaniem z wiekszosci kompleksow sie wyrasta. Mam 31 lat i chyba juz
zapomnialam co to znaczy miec kompleksy, szczegolnie te zwiazane z wygladem. A
jesli juz kobieta nie moze sobie dac razy ze swoim niezadwoleniem spowodowanym
niedostatkami urody (czesto wyimaginowanymi), to polecam wakacje we Wloszech.
Tam jestes dla kazdego faceta "bella" i po jednym dniu zapominasz, ze czegos
masz za malo lub za duzo.

[Gość: asd]

U mnie - biodra, uda i wieczne łapanie alergii (wysypki, pryszczyki,
zaczerwienienia:/). No i brzuszek:/// Niby mam wagę w normie, ale od pasa w dół
jestem zbyt szeroka
Najgorsze że brak mi silnej woli, żeby jeśc dietetyczne potrawy i ćwiczyć (no
chyba że spacery i rowerek).

Więc staram się wydobyć swoje atuty. Fajny ciuszek, fajna fryzurka, lekki
makijaż, uśmiech.

[Gość: Kornelia]

Wiecie co? Czasami wydaje mi się że rzeczywiście niektóre kompleksy są
wyimaginowane, ale z chandrą jest tak, że jak jej nie ma to wszystko gra...jak
jest to jestem beznadziejna. Macie po części rację: z tego się wyrasta (ale ja
juz mam 26 lat i dalej nic!!!). Brak dowartościowania, to największy kompleks!

[Gość: Nika]

a może jeszcze to: ja od zawsze miałam kompleksy głównie na tle wagi. mam 19
lat mój chlopak mówi ze jestem śliczna i taka "akuratna" jednak ja i tak myśle
swoje. Mam może troche nadwagi jakies 3-5 kg <wzrost 165 i 60 kg> i czasami
nienawidze swego ciala. Moze problem tkwi w tym ze ostatnio moja mam zaczeła
rzucać teksatmi np" schowaj te sadło"- jeśli odsłonie lekko brzuszek <krótszy
topik> i to jest naprawde dołujące chlopak chce zebym takie nosila bo mowi
ze ładnie się prezentuje a tu taki zonk no i komu wierzyć?!

[Gość: gosia]

nie tyle ważne jest jak się wygląda, ale jak się ze swoim wyglądem czuje. ja też kiedyś miałam straszne kompleksy i to jak byłam dość młoda. potem schudłam tyle ile chciałam ale zaczęły się kłopoty ze zdrowiem, włosy to mi wypadły garściami. i po co to? ważne żeby sie zaakceptować, a wtedy nawet jak się waży więcej niż się chce można się czuć świetnie mi jest idealnie ze swoim wyglądem teraz a nie jestem ani zbyt chuda ani zbyt wysoka

[Gość: Kornelia]

I chyba masz Gosiu duzo racji. Zgadzam się z Toba a jednocześnie podziwiam i
zazdroszczę takiego stanu ducha, w którym świadomie możesz przyznac że lubisz
siebie taką jaka jesteś...ja jeszcze do tego nie dorosłam...w tej kwestii nikt
mnie nie uświadomił. Ale dzięki za odpowiedź!Pozdrawiam!