Lekarz-monitor badań klinicznych

[Gość: Lekarka]

Koledzy, czy ktoś z Was jest zatrudniony w firmie farmaceutycznej jako
monitor? Możecie napisać coś więcej o tej pracy. Jak to wygląda czasowo,
finansowo, jakie dokładnie warunki trzeba spełniać.
Niestety oboje mężem jesteśmy lekarzami, więc któreś z nas musi zrezygnować,
żeby utrzymać rodzinę. Nie myślę o pracy przedstawiciela, bo to raczej praca
dla "świezo upieczonego medyka". Zrobiłam specjalizację, doktorat, mam 7
letni staż pracy, uczestniczyłam w badaniach dla firm - czy to jakieś atuty w
omawianej kwestii?

[Gość: Artur]

To jest relatywnie prosta praca, ktora bardziej bym sugerowal komus z
wyksztaceniem pielegniarskim. Domyslam sie, ze obecnie w Polsce ta wlasnie
praca placi wieksze pieniadze, mocno jednak podejrzewam, ze tak bedzie tylko
czasowo. Za kilka lat, wraz z integracja europejska te stosunki pomiedzy
zarobkami monitora i lekarza sie moga odwrocic. A bedac monitorem bedzie sie
jednak tracic, a nie zyskiwac doswiadczenie medyczne.

[Gość: Artur]

Jest oczywiscie i rola dla lekarza w badaniach klinicznych - ale to juz na
samej gorze. Tacy lekarze bede wspolpracowali w opracowywaniu nowych badan
klinicznych oraz nadzorowali pracujacych "zwyklych" monitorow i rozwiazywali
ich szczegolne problemy. Zwykle jeden lekarz bedzie nadzorowal szereg badan
klinicznych ale oprocz tego bedzie jednak przez kilka godzin tygodniowo
prowadzil wlasna lekarska praktyke (tak jest w kazdym razie w Kanadzie).
Bo dla lekarza jezdzic po szpitalach i sprawdzac czy to co ktos napisal trzyma
sie kupy i znajduje potwierdzenie w innej dokumentacji lekarskiej (a taka jest
glownie rola monitora) to chyba nie bedzie szczyt marzen zawodowych.

[Gość: Lekarka]

Arturze, to rzeczywiście słuszna uwaga-praca mało rozwojowa, bez przyszłości.
Osobiście chyba jednak nie jestem takim optymistą jak Ty odnośnie przyszłości w
medycynie.

[Gość: ka]

Mój mąż od kilku lat jest monitorem badań klinicznych (obecnie na etapie
wycofywania się z tej pracy), ale nigdy nie było to jego podstawowe
zatrudnienie, bo dochód z tego zajęcia niezupełnie wystarcza na utrzymanie
rodziny, chyba, że tych badań jest naprawdę dużo i mnóstwo ośrodków. Jako praca
dodatkowa zajmuje głównie weekendy, poza tym jest to głównie praca papierowa i
jako taka mało rozwijająca zawodowo. Moim zdaniem lepiej wziąć sobie taką pracę
zamiast dyżurów w pogotowiu, ale raczej nie jako jedyne i podstawowe zrodlo
utrzymania

[Gość: Lekarka]

Opcja, która przedstawila " Ka" byłaby optymalna. Niestety obawiam się, że
większość firm wymaga jednak pełnej dyspozycyjności. Monitorzy, którzy wizytują
moją klinikę, spędzają czasem u nas 2 dni (musi to być dzień roboczy).

[Gość: Artur]

Gość portalu: Lekarka napisał(a):

> Niestety obawiam się, że
> większość firm wymaga jednak pełnej dyspozycyjności. Monitorzy, którzy
wizytują
>
> moją klinikę, spędzają czasem u nas 2 dni (musi to być dzień roboczy).

Tez tak mysle

[Gość: agulha]

Witaj. Ja przeszłam z medycyny do monitorowania - chociaż omawiane w dyskusji
ograniczenia tej pracy są mi znane. Obecnie większość firm zatrudnia monitorów
na pełnym etacie i żąda ich normalnej dyspozycyjności, tzn. aby było to ich
główne, a nie dodatkowe zajęcie. Coraz więcej pojawia się także monitorów
pracujących na zasadzie samozatrudnienia. Monitorowanie jako zajęcie dodatkowe -
możliwe obecnie raczej wyjątkowo, chyba tylko w małych firmach "krzak", a
takie z reguły płacą mniej. Poza tym takie monitorowanie bywa możliwe tylko w
gabinetach prywatnych. Lekarze w państwowych placówkach zupełnie nie zdają
sobie sprawy, że wykonują pracę dodatkową, i zajmują się nią zwykle- albo
wyłącznie, albo w znacznej części - w swoich godzinach pracy. Na dodatek bywa i
tak, że te godziny to np. 8-14 i ani minuty dłużej. Wniosek: monitor musi mieć
czas w tych godzinach (ja, jako monitor na etacie, bardzo sobie ten obyczaj
cenię :-)) - pacjenci zapewne mniej).
Doktorat - może być raczej przeszkodą w uzyskaniu posady (obecnie szanse awansu
w Polsce w dziale badań klinicznych są zwykle ograniczone, więc osoba z
nadmiernymi kwalifikacjami będzie sfrustrowana). Uprzednie doświadczenie jako
badacza - kilka lat temu to był duży atut. Obecnie duże firmy wybierają
wyłącznie osoby z doświadczeniem w pracy _monitora_ i to _etatowego_ (wiem, bo
szukałam tej pracy po kilku latach monitorowania w ramach zajęcia dodatkowego +
bycia współbadaczem).

[Gość: Lekarka]

Aguha, chciałabym Cię zapytać, czy serce krwawi po odejściu z medycyny.
Ja to kocham, medycyna to kawał mojej duszy. Z drugiej nie mogę pozwolić , żeby
rodzina na tym cierpiała.
Decyzję o zmianie zawodu chyba podjęłam, ale zastanawiam się jak to będzie.

[Gość: ka]

Nie chce mi się wierzyć, że monitorem można być tylko w ramach pełnego
zatrudnienia. Kwestia znalezienia odpowiedniej firmy i badania. Mój mąż
odwiedza ośrodki w weekendy i wieczorami na dyżurach i spędza tam każdorazowo
kilka godzin. Nie jest zatrudniony przez żadną firmę-krzak, a zajmuje się tym
ponad 7 lat. Może jego firma nie daje jakiś powalających warunków pracy i
płacy, ale przynajmniej nie zmusza do rezygnacji z medycyny. Tak samo nie
sposób uwierzyć, że badacze nie wiedzą, że są badaczami...Fakt, że często
czarną robotę wykonują podwładni, a większość pieniędzy zgarnia szefostwo
kliniki, ale nie sposób przeoczyć coś takiego, jak CRF-y czy wszelkie
czynności, które trzeba wykonać w ramach prowadzonych badań...Moim zdaniem
pogodzenie pracy lekarza i monitora jest całkiem wykonalne (choć kosztem czasu
wolnego, niestety)

[Gość: Lekarka]

"Ka" być może przed 7 laty, kiedy Twój mąż się zatrudniał było trochę inaczej-
sprawdził się, firmie na nim zależy i poracuje nadal na takich warunkach. A
może faktycznie jest to kwestia znalezienia odpowiedniej firmy.
Natomiast a propos nieświadomych lekarzy pracujących dla firm w godzinach pracy-
z tym się absolutnie nie zgodzę. W moim osrodku każde- nejbardziej podstawowe
badanie robione dla firmy musi być oficjalnie wykazane - przecież firma musi za
to zapłacić, a po drugie musimy mieć zgodę pacjenta. Poza tym jako lekarz
prowadzący -właśnie ja planuję badania- bardzo konkretne, bo szpitala nie stać
na robienie badań ot tak sobie.

[Gość: agulha]

Witam ponownie. Mnie serce nie krwawi, ale ja może jestem nietypowa. Niektórzy
koledzy są zgorzkniali.
Ja nie mówię, że badacze NIE WIEDZĄ, że pracują nad badaniem klinicznym. Mówię,
że po ich postawie często tego nie widać. Jeżeli ktoś umawia się z monitorem (a
także z pacjentem z badania) w czasie swoich godzin pracy, to znaczy, że w tym
czasie nie wykonuje tej pracy, za którą dostaje pensję (że marną zapewne, to
bez znaczenia). Spotkałam w życiu 1 (JEDNEGO) badacza, który z zasady umawiał
się na wizyty wyłącznie poza godzinami swojej etatowej pracy. Jeździłam do
niego jako monitorka-freelancerka, niemal wyłącznie w soboty lub niedziele.
Notabene pracowałam dla zagranicznej CRO, która z kolei dostawała zlecenia od
Dużej Firmy Farmaceutycznej. Wkrótce potem Duża Firma założyła w Polsce własny
dział medyczny i teraz ma monitorów etatowych.
Są badacze, którzy monitorowi robią łaskę - zawsze o 14 muszą wyjść (znany mi
casus w mieście B.), albo zostawiają go samego na 4 godziny w momencie, kiedy
właśnie monitor skończył swoją część roboty i potrzebny mu badacz do
naniesienia poprawek. Oczywiście, dobrze płacąca firma może takim badaczom
więcej badań nie zlecać, bo ma wybór.
Kwestia, kto w badaniu tyra, a kto bierze pieniądze, oczywiście wpływa na
jakość stosunków badacz-monitor. Mnie osobiście najlepiej pracuje się w
poradniach prywatnych, gdzie główny badacz sam odwala większość roboty i potem
inkasuje te niemałe pieniądze. Mało rekrutujący - np. 20 tysięcy złotych, dużo
rekrutujący - np. 100 tysięcy złotych, za to przecież w niejednym mieście można
kupić mieszkanko.
Nie twierdzę, że niemożliwe będzie znalezienie pracy monitora jako pracy
dodatkowej. Twierdzę jedynie, że będzie to bardzo trudne, zarówno jeśli chodzi
o firmę, jak i o badaczy. Ty albo firma będziesz musiała dobierać wyłącznie
takie ośrodki, które przyjmą Cię poza dniami i godzinami Twojej pracy. Np.
gabinety prywatne. I tylko w takiej odległości od miejsca zamieszkania, żeby to
było wykonalne. Ja np. teraz będę monitorować ośrodek w Słupsku, a mieszkam w
Warszawie. Sponsor żąda wizyt minimum dwudniowych. Jak nie liczyć, nie będzie
mnie w domu od 2.5 dni do nawet czterech dni przy każdej wizycie. Urlopu lekarz
ma 26 dni, albo 36 - jeśli ma etat naukowy. Na wakacje też chciałoby się
pojechać.
Jeśli nie chcesz porzucać zawodu, to może rozwiązaniem jest właśnie praca na
zlecenia. Są firmy, które nie chcą borykać się z pracownikami na etatach, być
może nie robi im różnicy, czy pracownik ma działalność gospodarczą, czy pracuje
na zlecenie. Niestety nie zawsze znaczy to, że akceptują niepełną
dyspozycyjność pracownika. Na własne oczy widziałam ogłoszenie Serviera:
szukali kogoś do pracy nie na etat, za to w pełni dyspozycyjnego i gotowego do
częstych podróży służbowych. Zapewne jeszcze własnym samochodem. No ja
dziękuję, ale chętni się pewnie znaleźli w tym kraju ogarniętym bezrobociem.
W każdym razie - powodzenia!