Rak zabrał kolejną osobę... pomóżcie mi proszę

[neja]

Dzisaj dowiedziałam się że kolejna osoba odeszła przez raka... tym razem z
pracy. Mój ojciec choruje na przewlekłą białaczkę od kilku lat. Szukam osób
które mogą mi udzielić info na temat szans wylecznia całkowitego. Czy wiecie,
doświadczyliście takich wyleczeń ? Ojciec po chemioterapii ma wyniki jak
zdrowy człowiek. Tylko ile jeszcze ?? Czy to wróci ?? Przepraszam.. ledwo się
trzymam, wariuję .. a dzisiaj jak się dowiedziąłm to .. po prostu się
porzygałam. Sory...

[neja]

To może chociaż jakies formu dla ludzi takich jak ja.. Może jakieś grupy
dyskusyjne wortale cokolwiek... proszę

[Gość: lekarka]

Pytania, które zadajesz pozostaną bez odpowiedzi. Nikt uczciwy nie powie- X
będzie żył 3-5-25 lat. Dobrze, że Tata jest pod stała opieką i po chemioterapii
ma dobre wyniki. To jest optymistyczne.
Nie wolno Ci natomiast popadać w histerię, płakać, szaleć dlatego, że ktoś z
otoczenia zmarł na nowotwór. Choroba nowotworowa jest jedną z częstszych
przyczn zgonów ( po chorobie układu krążenia). Im społeczestwo jest starsze tym
częściej będziemy spotykali się z przypadkami chorób nowotworowych czy układu
krążenia.
Co możesz zrobić żeby zachowywać się racjonalnie:
- nie popadać w kancerofobię - nie wszyscy wokół zachorują
- ponieważ jesteś w grupie ryzyka ( niewielkiego, ale zawsze) poinformuj o tym
lekarza pierwszego kontaktu i rób badania profilaktyczne ( łatwiej wyleczyć
wczesnie uchwyconą chorobę jakakolwiek by ona nie była).
- odżywiaj sie racjonalnie i rzuć palenie ( jeśli palisz). Żadnych diet cud,
wynalazków. Normalnie, zdrowo, dieta zbliżona do śródziemnomorskiej.
Nic nie działa tak źle na chorego niż roztrząsanie jego choroby pod katem jak
długo jeszcze będzie trwała remisja. Przyjmij, że długo. Nie stresuj Taty.

Weź się w garść, idź do kina, na basen, na spacer. Pozdrawiam.

[neja]

wszyscy na około chcą żebym się wzięła w garść, a ja już nie mam siły, jestem
jedynaczką, wszystko ląduje na mnie bo jestem młoda ( mama dziadek, dalasz
rodzina ) potrzbują wsparcia i to ja musze wciąż powtarzać że będzie dobrze.
Nie czekam na odpowiedź ile jeszcze, choć wiele dałabym żeby wiedzieć. Fakt mam
wrażenie że jestem OSACZONA PRZEZ RAKA. Zbyt wiele osób wokół mnie choruje i
umiera... nawet w TV są ludzie ciężko chorzy..
Prosze tylko o wsparcie, przykłady radzenia sobie z białaczką i tego że można z
nią długo żyć.
W takie dni jak dzisiaj nie mam siły na nic i wriuję. To prawda

[Gość: hydrogen]

Poczytaj sobie książki wybitnego hematologa prof Juliana Aleksandrowicza.
Ciekawie opisuje np geografię nowotworów i wnioski jakie z niej trzeba
wyciągnąć. Generalnie wg niego nowotworom sprzyja niedobór pewnych składników
odżywczych na pierwszym miejscu jest Mg i chyba selen.

Co do leczenia białaczki to są w Polsce lekarze odnoszący zdumiewające sukcesy
tyle, że kluczowe znaczenie ma tu dieta zupełnie odmienna od śródziemnomorskiej:

www.dieta-optymalna.info/wydarzenia.php?akcja=pokaz&numer=19
Pozdro

[p.a.d.a.l.c.o.w.a]

neja napisała:

> wszyscy na około chcą żebym się wzięła w garść, a ja już nie mam siły, jestem
> jedynaczką, > >
>

Co trzecia osoba w naszej populacji zachoruje na nowtwór złośliwy. Tak mówi
statystyka.
Więc dlaczego ma to ominąć właśnie Twoja Rodzinę?
Uzmysłow sobie ten fakt, zracjonalizuj a może będzie ci latwiej to wasymilować
i pomyśl: nikt nam nie obiecywał życia usłanego różami.
Piszę to, bo i ja przeżyłam niedawno gehennę, gdy umierała na raka moja
wspaniała Matka..i byłam z tym SAMA.
Bez sióst, braci, szwagrów, ciotek, wujów...itp.
Matka = jedynaczka. Ja = jedynaczka. Rodziny brak. Sama kupowałam trumnę, sama
wieńce i sama miejsce na cmentarzu...przy okazji także i dla siebie( bo tak mi
zaproponowała pani w zakładzie pogrzebowym a ja byłam wtedy jak zombi )
I nie pytaj lekarzy, jak długo Pacjent bedzie żyć. Żaden Lekarz( przez
duże 'L' ) ci na to uczciwie nie odpowie. Życzę Ci siły ( to przede
wszystkim ) a także empatii dla chorego i pokory wobec fizjologii.

[Gość: małgo]

Znam z autopsji ten strach i rozgoryczenie.Sama od kilku miesiecy leczę chorobe
nowtworową minoł juz jakis czas a ja nadal nie potrafię zaakceptowac i pogodzic
sie z faktem ze to dotkneło własnie mnie ze to ja musze przez to przechodzić.
Mimo ze rokowania sa dobre swiadomosc ze choruje na smiertelna chorobe
wykancza mnie psychicznie, mam totalną rakofobie nie wiem jak bede zyc nawet
gdy uda mi sie pokonac chorobe.Pozdrawiam!

[Gość: Teresa]

sek w tym, ze ten nieustanny strach, stress wysysaja z Ciebie energie i
oslabiaja uklad immunologiczny, a zatem zmniejszaja szanse na pokonanie choroby
potraktuj to jak wyzwanie do walki, maksymalnie odetnij sie od zlych wiadomosci
i negatywnych ludzi, ogladaj komedie itp., smiech to naprawde zdrowie
powodzenia

[Gość: Neja]

Też mam fobię ... wydaje mi się że wszyscy na około chorują na raka i że rak to
jednak wyrok. Dlatego szukam jakiegoś forum/grupy wsparcia związanej z
białaczką u ludzi dorosłych..

[doomicella]

www.onkolink.pl
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=216&w=11154395&a=11222780

[Gość: Nina]

Trzymaj sie.Po prostu i jak dlugo sie da. Sama od 1,5 roku wspieram bliska
osobe w walce z rakiem.Lekarze nie daja wielkich szans-moze zyc jeszcze calkiem
dlugo-o ile wznowy beda mozliwe do usuniecia.Tez na mnie spadlo "wszystko"-
zalatwianie szpitali,lekow,operacji,przekonywanie, ze bedzie dobrze.Bywaja
momenty, ze nie daje rady-z organizacja, z psychika, z obojetnoscia reszty
rodziny.Sa chwile, ze jestem na granicy wytrzymalosci-bo przeciez jest jeszcze
moje zycie.Ale za to codziennie rano patrze spokojnie w lustro i wiem, ze
cokolwiek jeszcze bede musiala zrobic-dam rade.Nie dam poznac po sobie, ze juz
nie wierze, ze czas sie poddac.
Pozdrawiam serdecznie.

Ja z doświadczenia wiem...

[Gość: Tomek]

Mój powiedzmy daliki znajomy ma raka. Zresztą już bardzo długo. Przypomina mi
sie taka scenka jak sie ostatnio widzieliśmy, bo on też ma córkę. Jak troszkę
na imieninach wypije to sie śmieje do szwagra: No ja to teraz musze pić
podwójnie, za siebie i troche dla raka! Córka oczywiście ma świeczki w oczach a
on sie wcale tym rakiem nie przejmuje i może dlatego mimo że z 15 lat temu,
dawano mu kilka lat życia nadal żyje.

Wiesz co to jest placebo? Mi sie wydaje, że jeśli taka osoba mająca raka, czy
inną chorobę, wcale sie tym nie przejmuje, zyje pogodnie z uśmiechem, to może
jeszcze dłuuuuuugo żyć.

Prezenterzy w TV

[Gość: w cyrku1]

Neja napisała o chorych prezenterach na wizji, ciekawa uwaga - oczywiście dla
ludzi z problemami jak Neja to dodatkowy stres pogłębia wrażenie osaczenia.
Co o tym sądzicie? Oczywiście nie proponuję wyrzucenia ich z pracy ale czy
muszą być na wizji?

[Gość: Neja]

Dziękuję Nina że się odezwałaś... zrobiło mi się troszkę raźniej, że jednak
dajesz radę. Faktycznie napisałam o osobach na wizji. Powiem jaki ja mam do
tego stosunek: takie informacje jak Kaczmarski, Niemen, Szumowski, jego Żona,
Trafankowska dobijają mnie... podcinają itd. Durczok podnosi na duchu, bo
wygląda na to że wygrywa a Pawłowski.... przeraził. Przeżywałam to cały
wieczór. Nie moge spokojnie oglądać wiadomości z nim, chociaż jeśli okaże się
że wygrał pomoże mi to. Wiem z drugiej strony że praca i zajęcie się
czymkolwiek pomaga i to bardzo. Mój ojciec pracuje i wiem że mu jest to
potrzebne... ja pracuję z nim.. więc cierpię bo tak na prawdę pomimo że mam
swoje życie jestem bardziej niż w normalnym przypadku związana.. Mam na myśli
to że nawet praca nie jest ucieczka i oderwaniem się od tego wszystkiego. W
pracy myslę w domu myślę... dlatego jest mi tak bardzo ciężko....

[Gość: lekarka]

Neja, odpowiedz sobie na pytanie - chcesz pomóc Tacie czy Go pogrążyć?
Chcesz mieć siłę czy się poddać i być dla najbliższych ciężarem?
NIE WSZYSCY CHORZY NA NOWOTWORY SĄ CHORZY W SPOSÓB NIEULECZALNY! Wbrew temu co
wypisuje ewax100 wcale nie choruje co 2 osoba, lekarze nie są bezduszni a
medycyna nie jest bezradna. Oczywiście wierząc w podobne bzdury tylko pogrążysz
siebie i rodzinę.
Wyjedźcie na wakacje, albo choćby na week-end; utrzymujcie kontakty
towarzyskie, wyjdźcie do ludzi. Zamiast rozpatrywać kto zmarł na nowotwór
zajmijcie się czymś zupełnie innym. Przestań się samoudręczać bo to nie
prowadzi do niczego dobrego.
W życiu są rózne przeciwności losu - również choroby. Człowiek mądry, sensowny
nie siedzi z założonymi rękami tylko działa. Tata, powtarzam, powinien być pod
opieką lekarza, robić badania, nie lekceważyć żadnych, nawet najdrobniejszych
objawów pogorszenia stanu zdrowia i ......nie histeryzować.
Pamiętaj, że pesymistyczne nastawienie do świata nie sprzyja wyzdrowieniu.
Pozdrawiam.

[ewax100]

Prosze nie pisac ze to bzdury,bo to prawda moj Tata nie otrzymał praktycznie
zadnej pomocy,zadnego leczenia-tylko leki przeciwbolowe jakie mozna sobie kupic
w aptece.Było juz za pozno ale pytam dlaczego za pozno skoro co 3 tygodnie
chodzil do lekarza,byl pod stała kontrola.Powiedziano mi ze leczeniem mozna
wyrzadzic wiecej zla niz dobrego.Zadenej operacji,chemii i to w szpitalu we
Wrocławiu.Po prostu przeznaczono go na straty-nie wiem moze dlatego ze mial
swoje lata /78/i szkoda pieniedzy na leczenie.A moze zaprzeczysz ze sie nie
robi badan a jesli tak to coraz mniej ze lekarze odmawiaja skierowan chociaz
pacjent bardzo zle sie czuje albo jest zagrozony bo jego ojciec czy matka
choruje.Nie wiem przynajmniej u mnie w mojej miejscowosci tak jest.Podobnie w
moim srodowisku przynajmniej tak duzo ludzi niestety choruje tak samo jak duzo
jest ludzi bez pracy.Mysle ze stres,brak pracy i dalszych perspektyw jest
doskonała pozywka dla tej strasznej choroby.Oby nikt nie mial takich
doswiadczen jakie ja mialam.Pozdrawiam

[Gość: lekarka]

Trudno mi polemizować, bo nie znam konkretnej sytuacji. Wiem natomiast, że
ludzie biora skierowania na badania i .....chowają je do szuflady, albo nie
zgłaszają sie z wynikami do lekarza. Nie bardzo moge wyobrazic sobie opisaną
sytuację, ale jesli odmówił tego jakis niedouczony lekarz ( też tacy są) to ma
on zwierzchników, jest kierwonik przychodni, ordynator itp.
W końcu jest możliwość zrobienia badań prywatnie. Wiem, wiem, wiem..jesteśmy
ubezpieczeni itp, itd. jednak w przypadku ZAGROŻENIA ZDROWIA I ŻYCIA lepiej
wydac równowartość 5 paczek papierosów na rtg klatki piersiowej niz ryzykować
późne rozpoznanie i chorobę.
Podejrzewam, że Twój Tata miał już tak zaawansowane stadium nowotworu, że o
chemioterapii nie było juz mowy ( tez tak bywa). Leczenie przeciwbólowe jest
jedynym możliwym. A jakie przeciwbólowe- to już inna sprawa. Nie należy
ograniczać się do kontaktów z jednym lekarzem pierwszego kontaktu- trzeba
szukać pomocy , gdy są wątpliwości co do kompetencji lekarza, dalej!
Ludzie, bardziej dbacie o swój samochód niż o własne zdrowie. Założę sie, że
Tata słyszał o zgubnym wpływie palenia ( to co dzialo się w płucach słychać
było "na słuchawkę") i palił dalej. I wiek nie ma tu żadnego znaczenia......
O chorobie nowotworowej mozna pisać wile, ale musze biec do pracy........

[Gość: ewax100]

Dzieki za odpowiedz ale leczenie mojego Taty nie było lekcewazone wrecz
odwrotnie,byl pod stała opieka i wlasnie ta stała opieka dała mu tyle ze nagle
dowiedzielismy sie ze to złoslwy rak płuci juz jest za pózno/wczesniej lekarz
zapewnial ze wszystko jest ok i nie ma porzeby robienia badan,rtg itd./Potem
byl skierowany do szpitala specjalistycznego wojewódzkiego chorób płuc we
Wrocławiu wiec trudno mi podwazac kompetencje tamtejszych lekarzy-wg nich bylo
juz za pózno/nowotwor 6cm pewnie byl za duzy/No wlasnie za duzy,ale mysle ze on
nie urosł tak sobie z dnia na dzien,wczesniej musial dawac jakies oznaki ale
przepisywano mu syropek na kaszel.Tata co 2-3 tygodnie byl u lekarza wiec nic
dodac nic ujać.A jesli chodzo o palenie to wczesniej palił latami ale od 15 lat
nie palił-wiec czy to był wynik palenia?podobno tak.Pozdrawiam

[Gość: lekarka]

Nie znam sprawy, dokumentacji, więc trudno mi zabierać głos. Nowotwór napewno
nie pojawił sie w ciągu 2 dni i napewno papierosy miały tu znaczący wpływ. Jest
bardzo dziwne, że przy uporczywym kaszlu lekarz ordynuje tylko syrop, nie zleca
innych badań, nie wysyła do specjalistów. Nie mam podstaw kwestionowac Twoich
słów, jednak mam wielokrotnie wpisy do historii choroby dokonane przez
pacjentów, że nie zgadzają się na proponowane leczenie, a wydawane przeze mnie
skierowanie ląduje w koszu na śmieci.
Kilka lat temu żona jednego z pacjentów zrobiła mi koszmarna awanturę, że mąż
nie był leczony. Gdy zobaczyła, że odmawiał hospitalizacji i, że jednak były
próby leczenia ale tylko z mojej strony ( pacjent nie wykupywał leków) nieco
sie zdziwiła.
No cóz- jak wszędzie i zawsze mogło się zdarzyc, że Tata trafił na
nieodpowiedzialnych lekarzy pierwszego kontaktu ( nie powinno tak być, ale
życie jest życiem).
Dlatego namawiam, jeśli coś Państwa niepokoi, nie dawajcie nam spokoju.
PYTAJCIE, DOMAGAJCIE SIĘ SKIEROWAŃ, ROZMÓW Z KIEROWNIKIEM/ORDYNATOREM. I sami
nie lekceważcie wojego zdrowia. Przecież to Wy słyszycie pierwsze sygnały
choroby. Pozdrawiam,

[ewax100]

Dzieki za odpowiedz.Zyczyłabym sobie zeby wszyscy lekarze mieli takie podejscie
jak Pani ale niestety tak nie jest i widze z wlasnej obsewacji ze jest coraz
gorzej.Żle sie traktuje pacjenta czesto uwaza sie go za intruza a przeciez jak
komus nic nie dolega to nie idzie do lekarza po porade.Czesto wychodze z niczym
bo szkoda pieniedzy na skierowanie jesli np. sam lekarz rodzinny nie moze
pomóc.Nawet usłyszałam :jak płacicie tak macie, skoro placicie 5 zł trudno
wymagac za to leczenia.Lekarze rodzinni sa najczesciej internistami i nie znaja
sie na chorobach płuc,serca czy innych specjalizacjach jednak odmawiaja
skierowan bo to kosztuje-czy tak powinno byc?Czy jesli pacjent sie zle czuje a
dawno nie mial robionych badan krwi i moczu,czy lekarz powinien odmówic-prosze
isc prywatnie do laboratorium/tak uslyszałam/Gdy prosze o jakis lek na lepsze
krazenie:prosze isc do apteki i sobie wybrac cos.Zastanowiłam sie po co w takim
ukladzie potrzebny jest lekarz?zeby zaliczył jednego pacjenta wiecej /za co mu
pewnie płaca/ a chory odszedł z niczym.Wydaje mi sie ze cos jest nie
tak.Pozdrawiam

[ewax100]

Tak,ja Cie doskonale rozumiem bo w moim otoczeniu bardzo duzo ludzi ma i umiera
na ta straszna chorobe.To jest naprawde teraz plaga-co druga osoba
chora.Najgorsza jest bezsilnosc-ze nic juz nie mozna pomoc i czas oczekiwania
na smierc.Rok temu zmarl moj Tata na raka pluc/palił papierosy latami/.Teraz
moj wujek dowiedzial sie ze ma raka.Nie rozumiem po co sie mówi ze jak szybko
rozpocznie sie leczenie to mozna z tego wyjsc.Tylko kto to leczenie ma
rozpoczac skoro chorych traktuje sie jak intruzów,nie daje sie im nawet
skierowan na podstawowe badania krwi,moczu,przeswietlen płuc.Kiedys byl
obowiazek przeswietlen co 2 lata.Moj tata systematycznie chodzil do lekarza,az
pewnego razu poprosil skierowanie na przeswietlenie płuc/troche kaszlał i ja go
namówiłam/Po wielkich trudach dostał to skierowanie i wszystko sie zaczęlo.Był
to niewinny kaszel nic poza tym i co?-rak płuc.Nawet nie podjeto zadnego
leczenia,zadnej operacji,chemioterapii-tylko leki przeciwbolowe.To był wyrok i
oczekiwanie na smierc/8 miesiecy/-byl to dla nas koszmar.Skad ktokolwiek moze
wiedziec ze ma raka?on nie daje zadnych objawów a jak coskolwiek sie dzieje to
juz jest za pozno.U nas nie ma zadnej profilaktyki i nic sie nie robi zeby
zapobiegac tej strasznej chorobie.Jak ja poprosilam swojego lekarza o
skierowanie na rtg pluc /w zwiazku ze jestem corka osoby chorej/to mi odmowil a
co tu mowic o dokladniejszych badaniach.Dla mnie to wszystko łącznie z nasza
kochana sluzba zdrowia jest chore.Szczescie maja ci ktorych to jeszcze nie
dotknęło,ale to niestety wczesniej czy pozniej dotknie kazdego lub jego
najblizszych.Wiem ze medycyna jest bezsilna ale nawet to co mozna to sie nie
robi,bo to kosztuje.I niestety biedni ludzie beda umierac a ci ktorych stac
moze uda im sie wyjsc z tego lub chociaz przedluzyc sobie zycie o kilka
lat.Pozdrawiam

[Gość: Neja]

Mój ojciec zrobił badanie krwi przypadkowo bo ... znajoma robila rutynow
ebadania krwi i okazało się że ma białaczkę. Zrobili moi rodzice i ... ojciec
okazało się też choruje. Nie miał najmniejszych objawów. Przez kilka lat
pozostawał pod obserwacją tylko. Też przypadek... podejrzewam że jeszcze długo
mógłby nie wiedzieć. Poza spadkiem odporności ( ciągnące się przeziębienia
zimą ) nie ma najmniejszych objawów. Jest oczywiście słabszy, ale to też nie
jest zauważalne, a już na pewno nie wiąznae z rakiem jeśli się żyje w
nieświadomości. Ogrania mnie paranoja typu: każdy ma raka i to tylko kewstia
czasu kiedy i jak się go wykryje. To absurd... wiem nie można tak żyć ale jak
żyć kiedy myśli się tylko o jednym. To jak się czuję pisałam już wczesniej.

[Gość: eM]

Twoja reakcja nie jest zaskoczeniem , jest zakorzeniona w polskiej tradycji
gdzie jedna z cnot ( wg. polakow ) jest meczenstwo , cierpiennictwo ,
martyrologia , bezustanne poswiecenie , gdy zabraklo wroga substytutem okazuje
sie byc choroba , najlepiej zeby byla widoczna jak u prezenterow TV i byla
odpowiedniej rangi ( rak moze byc , grypa odpada ) .

Rak jest chorobą jak kazda inna , o duzym procencie wyleczonych , rak NIE JAST
chorobą smiertelna , nie jest wyrokiem .

[Gość: daffodil]

Mama mojej kolezanki miala raka. Teraz jest zdrowa, nie ma zadnych przerzutów!!
trzymaj sie!Bardzo mi przykro ze tyle musisz przezyc. Jaka szkoda, ze nie moge
pomoc!

[Gość: neja]

Bardzo wam wszystkim dziękuję..to pomaga

[Gość: małgo]

Gość portalu: eM napisał(a):


>
> Rak jest chorobą jak kazda inna , o duzym procencie wyleczonych , rak NIE
JAST
> chorobą smiertelna , nie jest wyrokiem .

To co piszesz pomaga osobom takim jak ja ale niestety ni jak sie ma do
rzeczywistosci.Pomimo duzego postepu medycyny choroby nowotworowe są nadal
najczestszą przyczyną zgonów wsrod populacji ludzkiej.Piszesz ze rak to choroba
jak kazda inna, mylisz sie, nie masz pojecia jak bardzo obciąża
psychicznie.Prawdopodobienstwo ze umre wczesniej niz Ty jest bardzo duze , nie
wiem co bedzie dalej pozostaje mi tylko wierzyć.Pozdrawiam

[jejrower]

trzymaj sie. ja przegrałam z rakiem w walce o bliską mi osobę. ale jakoś sie
trrzymam. wiele osób z mojego otoczenia choruje. to po prostu sie zdaża, jak
grypa. to brzmi dziwnie, ale przyzwyczaiłam sie do choroby, po kilku latach
człowiek może się przyznyczaić do wszystkiego. ta osoba miała żyć 2 miesiące, a
przyżyła trzy lata z chorobą, powodem śmierci był raczej wiek niż rak. dawaj
nadzieję i spędzaj z ojcem dużo czasu, pozwalaj mu żyć tak jak zdrowy człowiek,
zabierz go na spacer albo na wycieczkę, tak najlepiej mu pomożesz i sprawisz że
na chwilę zapomnie o chorobie a to jest najważniejsze bo dodaje im sił. trzymaj
sie pozdrawiam

[jedrus1a]

nieja;
Na białaczki (nowotwory krwi) dobry jest chlorofil (sok z warzyw liściowych do
smaku dodać soku pomarańczowego) oraz dieta surowej żywności zwłaszcza kiełki.
Inny aspekt do woda.
Polecam artykuły, linki oraz przepisy znajdujące się na stronce:
www.surawka.republika.pl/
Pozdro.
Jędruś

Pokonał chorobe i rywali .

[Gość: eM]

Wyscig kolarski Tour de France zakonczony , amerykanin Lance Armstrong
przeszedl do historii wygrywajac po raz szosty a...jeszcze nie tak dawno bo 8
lat wstecz dawano mu mniej niz 50% szans w walce z rakiem ktory robil juz
przerzuty do pluc i mozgu .

[neja]

Ojciec jest pod opieką lekarzy, jest w remisji, stosuje dietę i ma dopiero 53
lata... Tylko że osoba której pogrzeb odbędzie się w czwartek też już z
tego "wysza" wróciła do pracy... ale przyszły takie trzy tygodnie i już jej nie
ma.
Ja żyję jak na bombie zegarowej a chciałabym sie na chwilke uspokoić, odgonic
złe myśli a nie budzić i zasypiać się z ciągłym lękiem i kłębowiskiem czarnych
myśli. Każda wiadomość o tym że z białaczką da sie jednak żyć długie lata jest
dla mnie na wagę złota, bo chociaż każdy przypadek jest inny daje nadzieję.
Ojciec choruje 5 rok o rozpoczęciu leczenia zadecydowano rok temu kiedy ilość
białych krwinek wzrosła do poziomu kwalifikującego do podania chemi. Po kilku
nieudanych próbach znaleziono skład który doprowadził do remisji. Sam fakt że
zaczęto już fazę z leczeniem mnie załamał, jest poprawa która pozwalała złapać
oddech, ale myśli krążą doprowadzając mnie do stanu w jakim jestem. Co dziennie
setki razy wbijam sobie do głowy że będzie dobrze, szukam potwierdzenia w
innych przypadkach i staram się odpędzić koszmary..Dziękuję że jesteście.

[tlenricana]

Dzień Dobry.O sobie napiszę za chwilę,najpierw spróbujmy"rozbroić"bombę
zegarową - Twoją.W Twojej sytuacji,jesteś ważną osobą dla taty.Twój
spokój,wiara w powrót do"normalności",ma się udzielać ojcu.Ja mogę dać
rady"wyobrażeniowe",czyli oddziałujące na myśli-umysł.Tu Twój wybór. Depresja
ma wiele imion.Na początek,Cel:Przezwyciężyć przygnębienie.Jak często: Zależnie
od potrzeb,ale najdłużej przez minutę.Nazwa:ZDMUCHIWANIE CZARNUCH
CHMUR..zamknij oczy i wyobraż sobie czarne chmury nad głowa.Stojąc pod
nimi,zaczynasz zdmuchiwać je w lewą stronę,wypuszczając trzykrotnie powietrze(w
wyobrażni,a nie w rzeczywistości).Potem spójrz w górę w prawą stronę i
zobacz,że na niebie pojawiło się słońce.Gdy skończysz,uświadamiasz sobie,że
przygnębienie minęło.Otwórz oczy.TYLE na już.Jeżeli,dla taty też chcesz
ćwiczenia i dalsze dla siebie to napisz.Wzorzec /do powtarzania/podstawowy dla
taty to:"Wychodzę poza ograniczenia przeszłości ku obecnej wolności.Bezpiecznie
jest być sobą".Enegii w działaniu i radości na codzień,życzy,tlenricana-Adam.