PSYCHOTERAPIA - KTO KORZYSTAŁ?

[Gość: kuna]

Kto z was korzystał z usług psychoterapeuty? Jakiego jesteście zdania o tej
formie pomocy?

[Gość: man]

Psychoterapia pomaga w nerwicy i lękach oraz innych stanach o podłożu
psychogennym np. depresja nerwicowa. Ale jej efekty zależa od psychoterapeuty i
wewnętrznej motywacji pacjenta. Jest to zwykle metoda leczenia długa i
kosztowna, bo dostępna zwykle prywatnie. Zawsze należy sprawdzić kompetencje
terapeuty, gdyż tytuł nawet dr psychologii czy psychiatrii nie uprawnia do
prowadzenia psychoterapii. Trzeba pytać o certyfikat psychoterapeuty. Trzeba
też ustalić czas terapii i koszty. Psychoanalitycy i im podobni często
określają czas na lata np. 2-10 lat. Niektórzy wcale nie najlepsi wyceniają
jedno spotkanie na 100-200 zł.

[Gość: gość]

a że się tak naiwnie spytam - czy tak zwany Narodowy Fundusz Zdrowia nie
finansuje tego nigdy? jeśli tak to w jakich przypadkach? czy tylko najcięższych
i związanych z pobytem w szpitalu albo zagrożeniem dla siebie czy otoczenia?

[Gość: gościówa;)]

Finansuje i to zawsze - wszelkie psychoterapie, a ciezsze pprzypadki(np.
depresje z proba samobojcza) moga byc leczone w szpitalach (tez na NFZ).

Jedynym problemem sa terminy, bo na wizyte z reguly trzeba czekac okolo
miesiaca. Chociaz sa takie miejsca, np. w przychodniach niepublicznych, ktore
maja podpisana umowe z NFZ, ze na wizyte nie czeka sie nawet tygodnia.

Psychoterapie zdecydowanie popieram zwlaszcza w leczeniu wszelkiego rodzaju
zaburzeń - nerwice, depresje. (nie mowiac o chorobach psychicznych, bo kontrola
jest wrecz wymagana)
Psychoterapia ulatwia pogodzenie sie z pewnymi zjawiskami zachodzacymi w ciele,
umysle, czy zyciu czlowieka.
Nie ma powodu do wstydu, nie powinno sie tego potępiac, bo kazdego moze spotkac
koniecznosc udania sie do psychologa czy psychiatry.

pozdr.

[Gość: Andrew]

Niemniej jednak wciaz takie udawanie sie do psychologa czy tez terapeuty jest u
nas postrzegane niezbyt... Niestety. Miejmy nadzieje, ze sie to zmieni.

[jane_the_ripper]

Psychoterapia w szpitalu nie nadaje się do niczego, przynajmniej ta, którą
miałam ja. Depresja z próbą samobójczą i autoagresja, kod F33, x60, X64, X78.
Spotkań z psychologiem: 4. Pobyt: 2 miesiące. Ja przebywałam w dziecięcym
szpitalu klinicznym na Litewskiej. Jest to placówka okropna, najważniejszy jest
STUDENT (spotkań ze studentami: 7). Teraz na szczęście już tam nie jestem (bo
jakby tak dalej poszło może do przyszłych świąt miałabym skończoną
psychoterapię), rodzice zdecydowali się na prywatną opiekę psychiatryczną i
psychologiczną, bo niestety - publiczna nic nie daje.

[Gość: kostkap]

Chodziłam jakiś rok do psychoterapeuty i to było finansowane z NFZ, normalnie w
przychodni. Nie wiem czy jest to zależne od rodzaju dolegliwości, ale nie
wydaje mi się. Muszę powiedzieć, że te wizyty mi pomogły, jednak nie mogłam
kontytuować terapii z przyczyn obiektywnych - zmiana pracy i brak czasu, ale
jakoś wyszłam na prostą i już nie potrzebuję pomocy terapeuty.

[Gość: Artur]

Terapia kognitywna jest bardzo efektywna i krotkotrwala (czyli relatywnie tania). Zwykle wystarcza kilka spotkan np 10.
Oczywiscie wybor terapeuty moze byc problemem bo jest to jednak troche sztuka i jedni terapeuci beda o wiele bardziej efektywni niz inni.

[Gość: Andrew]

Artur, znasz jakies przypadki znaczacej poprawy funkcjonowania po 10
spotkaniach ? Jesli tak to napisz czego dotyczyly i jak glebokie byly to
problemy - bardzo jestem ciekaw.

[Gość: Artur]

Gdybym mial sie kierowac moim wlasnym jednostkowym doswiadczeniem to nie wiedzialbym 1% tego co wiem. Na szczescie osobiste doswiadczenie jest tylko malutka czescia tego czym jestem.
Obawiam sie, ze sie nie dogadamy.

[Gość: kuna]

dziękuję bardzo za wszystkie odpowiedzi. Chciałabym tez poznań opinie tych,
którzy terapii doświadczyli nz tzw. wasnej skórze. Czy pomogła, czy była
skuteczna ?

[Gość: Andrew]

Przese wszsytkim omijaj z daleka ortodoksyjnych psychoanalitykow :).

Zalezy jakiego problemu ma dotyczyc terapia i jak jest on gleboki. Jesli chodzi
o fobie, moze to zalatwwic b. szybko trener NLP, zaburzenia osobowosci i
borderline to z pewnoscia terapia minimum na miesiace a najprawdopodobniej na
lata. Jesli to jakies sprawy rozowojowe (trudnosci w samorozwoju itp.) zastanow
sie nad terapeuta Gestalt lub rowniez NLP, jesli masz jakis konkretny problem,
ktory latwo Ci sprecyzowac, to moze terapia w duchu ericksonowskim (www.p-i-
e.pl).

Najlepsi sa terapeuci eklektyczni - elastyczni w doborze metody i techniki do
klienta; z wiedza z wielu systemow terapeutycznych. Oto kilka nazwisk, ktore
wiele dla terapii znacza: wiekszosc z nich stworzyla swoje wlasne systemy.

Jung, Freud, Adler, oczywiscie
Reich
Lowen
Mindell
Hellinger
Janov
Skinner, Bandura
Beck - szczegolnie jesli chodzi o depresje.
Ellis
Erickson - okreslany (wg mnie nie do konca slusznie) hipnoterapeuta
Perls - Gestalt
Berne - tworca analizy transakcyjnej
Rogers

terapia prowokatywna - Frank Ferley (???) nie jestem pewny nazwiska

i pewnie jeszcze kilku innych

Tu niestety sztuka jest trafic. I na osobe, i na to, co bedzie dla Ciebie
najlepsze. To troche tak jakby w grubej welnianej rekawicy nakrecac nakretke na
gwint srubki :).

Sam niedlugo wybieram sie na wlasna terapie - uwazam ze powinna to zrobic
wiekszosc ludzi przed 30tym rokiem zycia. Oczywiscie ze jest refundacja z NFZ -
mozna ja znalezc na stronie funduszu. Pytanie tylko jak odniesc do tego zasade
jednego uczniow Freuda - Menningera - ktora brzmi: "motywacja terapeuty do
pracy jest wprost proporcjonalna do sum pozostawianych przez pacjenta" ;)

[Gość: Andrew]

Certyfikat PTP jest oczywiscie wazny, choc moim zdaniem nie niezbedny. Mysle,
ze sa dorbrzy terapeuci (choc w wiekszosci mlodzi) pracujacy pod superwizja.
Jednak, jesli ma sie do wyboru kogos polecanego z certyfikatem, lub bez, to
wybralbym ta pierwsza mozliwosc.

[Gość: ilonadw]

Ja korzystam z psychoterapii indywidualnej już ponad rok, niestety prywatnie.
Efekty były znaczące, ale jak się teraz okazało była to zasługa
abtydepresantów, które równocześnie łykałam... Przestałam łykać i zaczęło się
od nowa:-(
Terapię nadal kontynuuję, zaczęłam rozglądać się za terapią grupową, ale
zaczęło przerażać mnie opowiadanie coraz to nowym ludziom wszystkiego od
początku. Moja psycholog już mnie zna, muszę przyznać że pomimo ogromu
pacjentów świetnie kojarzy fakty z osobami.
A co do NFZ to jest Centrum Psychoterapii w Warszawie na ul. Sobieskiego 112,
telefon [phone]. Dodzwonić się jest trudno, ale jest to możliwe:-) Na wizytę
czeka się około miesiąca. Nie wiem natomiast czy prowadzą tam także terapię
indywidualną, grupową na pewno bo się o nią dowiadywałam. Problem natomiast z
godzinami terapii... trzy grupy w godzinach 9-13 i jedna popołudniowa (?) 15.30-
17, spotkania codziennie przez 3-6 miesięcy, można opuścić dwa razy... Dla
osoby pracującej raczej niewykonalne, proponują oczywiście zwolnienie lekarskie
na okres terapii, ale co to da? Później będzie kolejny problem z szukaniem
nowej pracy, takie są realia.
Pozdrawiam

[Gość: kajus]

Przeszdłem psychoterapię, raczej z dobrym skutkiem. Ale niezbedne jest
spełnienie kilku warunków.
1. Rzeczywiście psychoterapeuta powinien być sprawdzony. Najlepiej polecony
przez kogoś - to jednak trudne, pewnie nie masz znajomych, którzy przeszli
psychoterapię lub nie chcesz z nimi o tym rozmawiać, skoro otwierasz ten wątek.
2. Certyfikat zmniejsza ryzyko, że trafi się na szarlatana, ale pewności nie
daje.
3. Pacjent musi sam być nastawiony na sukces terapii. Lekarz nie jest
cudotwórcą, on tylko kieruje pracą, którą pacjent musi sam wykonać. Jeśli ktoś
przychodzi z założeniem, że to nic nie da, lepiej sobie darować cały wysiłek.
4. Trzeba być świadomym, że psychoterapia jest bolesna, zwłąszcza na początku.
Przecież człowiek musi wejrzeć w głąb siebie, musi przewartościować swoje
mnienmanie o sobie samym itd. Jeśli ktoś nie jest na to gotowy, niech nie
zaczyna.

Ja byłem w poważnej depresji. Dzięki psychoterapii nauczyłem sie nazywać moje
stany i nauczyłem sie o nich mówić. Zmieniłem nastawienie do siebie samego,
łatwiej mi teraz przychodzi akceptacja siebie. To jednak nie znaczy, że
wszelkie problemy zniknęły. Nauczyłem się jednak, jak sobie z nimi mniej więcej
radzić. Nie zaczęłó się jednak niebio. Stany depresyjne wracają. Mam jednak
telefon lekarza i wiem, że wkażdej chwili mogę liczyć na rozmowę i na
lekarstwo.

[Gość: piotr]

Ostatnie zdanie jest bardzo ważne i prawdziwe. Zresztą stosuje się przecież ono
nie tylko do psychoterapii, ale do olbrzymiej większości innych relacji
usługodawca - klient. Tak więc Menninger niczego nadzwyczajnego nie odkrył, a
raczej prawidłowo opisał rzeczywistość. A sama psychoterapia często do tego się
właśnie sprowadza - spowodować, aby pacjent nauczył się sam prawidłowo opisywać
rzeczywistość w jakiej się znajduje.

Pozdrawiam wszystkich.

[Gość: Hubert]

Pomogla i jest skuteczna, chociaz nie jest cudownym srodkiem na wszystko.
Duzo zalezy od tego jakie masz intencje. Czy chcesz rozwiazac swoje problemy,
czy np. znalezc sojusznika w jakiejs swojej walce, albo "pochorowac" troche.

Raczej takie pomalu, ale do przodu. Coraz bardziej zaczynam radzic sobie sam w
zyciu. Ze ode mnie wiele zalezy co w tym zyciu sie ze mna stanie (a mniej od
innych). Wiecej trzezwosci i odpowiedzialnosci. Mniej zludzen.
Wiecej slonca.

Pozdrawiam Hubert

[Gość: nieznajoma]

Kto Cię natchnął taką sztuczną ideologią terapeutyczną -pewno pani Ola? Obyś się
na tym nie poślizgnął.Domyślam się kim jesteś.Życzę szczęścia i mniej
sztuczności.

[Gość: Hubert]

A Ty pozostajesz nieznajoma
hehe

Jaka pani Ola?

Pozdrawiam Hubert

[Gość: smosia]

Psychoterapia jest skuteczna , ale podatawowy warunek to : CHCIEC !!! Czesta
jest bardzo trudna bo dotyka spraw do których nie chcemy wracac. Niestety
intensywna terapia odnosi skutek dopiero po paru latach od jej zakończenia.
Terapia to nie cudowne pigułki, które działają od razu. Polecam kliniki i
terapię grupową. Przydatne są też treningi. Należy uważać też na leki
psychotropowe i alkohol , nie pomaga a bardziej szkodzi.

[Gość: nieznajoma]

Ty też pewno od pani Oli? Coś Was tutaj dużo się namnożyło.Obyście w ten magiel
terapeutyczny nie wciągnęli innych ludzi,bo z góry mi ich szkoda....

[Gość: Q]

NAJWAŻNIEJSZA UWAGA !!!

Nie potrzeby jest żaden certyfikat !!!
Oczywiście - ważne żeby była to osoba kompetenta, tj po odpowiednich studiach i
kursach, stażach etc.
Certyfikaty, o których tak wszyscy trąbią ;), to dwa razy PTP. Czyli Polskie
Towarzystwo Psychologiczne i drugi - Psychiatryczne.
Grono psychologów i psychiatrów - założyło sobie owe towarzystwa i dało sobie
prawo do wystawiania papierku zwanego certyfikatem, które NIC NIE PRZEDSTAWIA.
No może poza samym faktem że osoba należy do danego Towarzystwa i ma spełniene
odpowiednie warunki bytności w owym towarzystwie ustalane wg tychże ludzi.
Znana ostatnio sprawa bardzo "ZNANEGO" psychologa Andrzeja S. DUŻO mówi - ON
MIAŁ CERTYFIKAT ! Więc pomyślcie trochę - jakim cudem PTP - niezauważyło, że
dało certyfikat pedofilowi ...

[Gość: Andrew]

> Znana ostatnio sprawa bardzo "ZNANEGO" psychologa Andrzeja S. DUŻO mówi - ON
MIAŁ CERTYFIKAT ! Więc pomyślcie trochę - jakim cudem PTP - niezauważyło, że
dało certyfikat pedofilowi ...

bardzo przesadzasz w tym momencie. Andrzej Samson mial certyfikat z nadania i
za "zaslugi"; kiedy on zajmowal sie terapia nie bylo wlasciwie zadnych
standardow, pewnie mozna by powiedziec ze uczestniczyl w ich tworzeniu. A
ostatnie zdanie pozostawiam bez komentarza - popelniasz w nim kilka naduzyc (co
nie znaczy ze kwestionuje przypadlosc/chorobe - jak kto woli - Pana Samsona).

Wydaje mi sie, ze tak na prawde nie wiadomo co leczy w psychoterapii. Na pewno
metody i techniki, na pewno terapeutyczna relacja, na pewno wlasna praca
pacjenta wg wskazan terapeuty. "Nie wiadomo" znaczy mniej wiecej tyle ze trudno
przyznac tutaj jednoznaczne pierwszenstwo - wszystkie wymienione (a zapewne i
inne) czynniki maja tu znaczenie.

Zawsze rekomendacja kogos kogo znasz - albo nawet kogos kogo nie znasz, lecz
gdy czytasz jego slowa wierzysz i czujesz, ze sa prawdziwe - jest wazniejsza
niz certyfikat. Jednak tak jak pisalem, dobrze jesli osoba z ktora bedziesz
wspolpracowac, tenze certyfikat ma.

PS Kolega przeszedl terapie - stwierdzil ostatnio w rozmowie, ze bedzie
terapeucie wdzieczny do konca zycia :).

[Gość: analusia]

Korzystałam z takich usług i jestem teraz inną osobą,inaczej patrzę na świat.
Miałam zaburzenia osobowości. Na początku myślałam "Jak terapeuta może zmienić
moje myślenie", no ale jednak udało mu się to, a przede wszystkim mnie. Z
załatwieniem wizyt nie było problemu, po prostu poszłam do psychiatry po
skierowanie na terapię. Potem regularnie co tydzień przez 11 miesięcy chodziłam
na terapię indywidualną. Za całe leczenie zapłacił NFZ.
P.S. Nie brałam żadnych leków, a najważniejszą rzeczą w psychoterapii jest
zaufać swojemu terapeucie. Na początku jest to trudne i zaprzecza się nawet, że
jest się chorym.
Trzymajcie się cieplutko!!! WESOŁYCH ŚWIĄT

[crashoverride24]

Z mojego punktu widzenia psychoterapia nic mi nie dala, juz dwa razy ją
wznawialem i teraz znowu zamiarzam ją przerwac. W moim przypadku polegala ona
na wygadaniu sie przed psychologiem(wczesniej mialem psychoterapeute-
psychiatre), czasem dostawalem jakas interpretacje moich zachowan. Rownie
dobrze moge mowic o sobie moim najblizszym i efekt bedzie ten sam. Poza tym
czesto wracalem w zlym nastroju po takim spotkaniu. Przewaznie bylem straszony
tym co bedzie w przyszlosci, jesli sie nie zmienie(oczywiscie wizja psychologa
byla bardzo negatywna, moze chodzi tu o terapie wstrzasowa, ale ja mam dosc
czegos takiego,bo sam sobie moge przewidziec taka przyszlosc i nikt nie musi mi
jej nakreslac). Tak na prawde nic w swoim zyciu nie zmienilem od czasu podjecia
psychoterapii. Moze rzeczywiscie trafilem na zlego psychologa, a wczesniej
psychoterapeute(ale juz dwa razy zle?).

[marta9991]

najprawdopodobniej xle trafiłeś, niestety. Psychoterapia może pomóc, ale trzeba
do niej dorosnąć i chcieć, a nie musieć (myślę o osobach dorosłych oczywiscie).

[jane_the_ripper]

Wiesz, można źle trafić i dziesięć razy, i piętnaście. niestety, teraz papierek
ma wielu matłów, którym nie zależy na pomocy, tylko na kasie. Życzę żebyś
trafił na jakiegoś porządnego człowieka.

[crashoverride24]

dzieki, oby tak bylo...

pozdrawiam

[Gość: Jola]

Korzystalam z psychoterapii... Nie tylko w przychodniach mozna sie na cos
takiego zapisac, ale rowniez w poradniach psychologiczno- pedagogicznych czy
roznego rodzaju fundacjach, ktore istnieja po to, aby pomagac innym. W takim
wypadku nic sie nie placi. Jesli chodzi o czas trwania, to moze byc baaardzo
rozny- mi wystarczylo kilka miesiecy, ale znam i takich, ktorzy po kilku latach
jeszcze nie sa zadowoleni z efektow.
Wszystko zalezy od terapelty i naszego nastawiania...

[Gość: lol]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=99&w=18790394

PIERWSZA SPRAWA, TO BADANIA

[Gość: PSYCHOPATOLOG]

Zanim udacie się do psychoterapeuty ( dyplomowanego oczywiście ) poproście
waszego lekarza o przeprowadzenie podstawowych badań ogólnych: krwi, moczu itp.
W bardzo wielu przypadkach przyczyną objawów nerwicowych, depresyjnych, a nawet
psychotycznych są błache i łatwe do wyleczenia choroby somatyczne
( organiczne ) takie jak: nadczynność lub niedoczynność tarczycy, alergia i
astma oskrzelowa, zaburzenia pracy wątroby itp.
Jeśli przyczyną w/w objawów są właśnie takie zaburzenia somatyczne, to wtedy
żadna psychoterapia nie pomoże, a wywalicie dużo grosza. Jedyne, co wtedy mozna
robić to leczyć chorobę organiczną, co spowoduje ustąpienie objawów i powrót do
dobrej kondycji psychicznej.

Dla zdeterminowanych

[Gość: Hubert]

Polecam. Nie ma juz ze brzuszek czy nozka, czy jakakolwiek wymowka.
Tu juz naprawde trzeba sie wziac za siebie i gruntownie zbadac problem.
Dla zdeterminowanych.

Pozdrawiam Hubert

[Gość: karolina]

witam,

ja chodzę od roku na terapię indywidualną i byłam też na terapii grupowej,
intensywnej, która trwała 2 tyg. Jedno i drugie prowadzone przez tę samą
terapeutkę (pedagog resocjalizacyjny). Nie była to psychoterapia, tylko terapia,
ponieważ nie prowadził tego psycholog ani psychiatra. Jest tu pewna różnica.
Jeśli czujesz się nieprzystosowana do życia w społeczeństwie, jesteś DDA, byłaś
wykorzystywana seksualnie w dzieciństwie czy stosowano wobec Ciebie przemoc
fizyczną lub psychiczną, to idź do terapeuty. Cóż terapia może potrwać nawet
kilka lat, przynosi rezultaty.

Co do kosztów takiego leczenia. Coż jeśli Twój problem jest związany z
alkoholem, ktoś z Twoich rodziców jest alkoholikiem, możesz liczyć na bezpłatną
terapię dla DDA. W każdy ośrodku leczenia uzależnień powinni udzielić Ci
informacji, gdzie możesz uzyskać pomoc.

Życzę powodzenia!!!

[Gość: Wrocławianka]

Ja korzystam. Zdanie moje jest entuzjastyczne. Poszłam z bulimią. Wciąż szukamy
(ja z terapeutką:) sposobu na moją chorobę, ale "po drodze" zrozumiałam już
tyle problemów, powiedzmy: samorozwojowych, moich relacji z innymi i z samą
sobą! Przeraża mnie, co by było, gdybym niosła mój brak świadomości dalej...
Nie wymagam leków. Nie chwalę się znajomym, że chodzę. Moje zachowanie "na
zewnątrz" było przeciętne.
To nasuwa mi myśl, że inni też mogą poprawić jakość swojego życia w ten sposób.
Pod warunkiem, że odczują taką potrzebę. Ja nosiłam telefon terapeutki w
notesie, przez 3 lata, zanim się odważyłam.
Moja wdzięczność dla kobiety, która prowadzi od ponad roku moją terapię-nie ma
granic. Rodzę się na nowo, uczę się żyć na nowo...jak z tego widać moc
terapeuty można uznać za ogromną, dlatego bardzo ważne-jaki jest ten terapeuta.
Moja terapeutka była polecona, przez osobę którą lubię. Okazało się że ma
certyfikat i reprezentuje szkołę terapii Gestalt.
-terapeuta powinien odbierać "na tych samych falach" - jeżeli jego osobowość,
nie odpowiada ci - poszukaj spokojnie innego
(jeśli jednak zaczynasz któryś raz z kimś innym - nie dziw się, że będą patrzeć
na ciebie jak na kogoś, kto pozoruje leczenie-bo coś tym sobie załatwia)
Pozdrawiam :)

[free123]

Możesz mi dać namiary na tą osobę ???

[Gość: misz]

ja chodze juz trzeci rok dwa razy w tygodniu na terapie psychoanalityczna
(czyli nie klasyczna psychoanalize), niedlugo koncze - rozpoczelam terapie z
diagnoza nerwicy depresyjnej, czyli ogolnego dola i odechcenia sie wszystkiego,
oglupienia z powodu toksycznej rodziny, niszczacych zwiazkow itd... i jestem z
terapii BARDZO zadowolona - dzieki terapii wiele rzeczy zrozumialam, spojrzalam
na nie trzezwym okiem, nauczylam sie podejmowac rozsadne, dojrzale wybory i
wiem, ze to wszystko stalo sie dzieki ciezkiej pracy mojej i mojej terapeutki,
a nie jakiemus cudotworstwu... Mysle, ze zdecydowanie warto wydac te niestety
spore pieniadze (chodze do prywatnego osrodka - kosztuje mnie to 8 sesji x 60
pln miesiecznie, ale psychoterapia grupowa jest tansza - ja chodze na
indywidualna) - pod warunkiem oczywiscie, ze trafi sie do dobrego terapeuty! Bo
mam znajomych, ktorzy mieli tez zle doswiadczenia, chodzili jakichs
podejrzanych terapeutow-szarlatanow i sie do terapii zniechecili, niestety...
Ja polecam Osrodek Psychoterapii Rasztow na Ursynowie, ul. Surowieckiego,
www.rasztow.pl

[Gość: Lutka]

Ja korzystałam dwukrotnie po żmudne 10 tygodni terapii psychodynamicznej ( w
tym czasie urlop od życia; terapia grupowa w formie dziennej ). Niestety, wbrew
moim chęciom, deklarowanym na poziomie świadomości miałam w sobie taki opór
wewnętrzny i taki lęk przed emocjami, że wszystko pozostało na poziomie
rozumienia rozumowego. Możesz sobie wyobrazić, że to naprawdę nic nie wniosło w
moje przeżywanie, co potwierdziły testy zrobione na koniec. Mówiąc szczerze,
wyszłam stamtąd rozgoryczona i zrozpaczona i od tego czasu życie moje jakoś się
wlecze- omijam wszelkie przeszkody, uciekam przed nimi; nie doprowadzam do
konfrontacji...strategia przetrwania. wierzę jednak głęboko, że psychoterapia
to jedyny sposób na trwałą zmianę, jeśli oczywiście poparta będzie cieżką
pracą...mnie się nie udało z jakiegoś powodu, ale poznałam tam ludzi, którzy
dokonali zmiany, odważnie i bezkompromisowao i należy im się za to wielki
podziw oraz medal szczerozłoty. Polecam.

[Gość: flores]

jak rozumiem bylas na terapii grupowej. czasem jednak na poczatek najlepsza
jest terapia indywidualna. wiele rzeczy trzeba w sobie zbudowac od nowa, nowe
fundamenty, bez ktorych nie mozna odrzucic starych - jesli cos cie blokowalo,
to moze znaczyc, ze zmiany byly dla ciebie jeszcze zbyt zagrazajace, ze zbyt
wiele bys stracila, stare sposoby przezywania, funkcjonowania, ktore chociaz
wadliwe, to jednak byly twoim sposobem na zycie, a nie "dostalas" na tej
terapii nowych. i mysle sobie, ze w relacji z terapeuta, jesli mu zaufasz, z
czasem, masz na to szanse. nie znam twojej syttuacji tak na prowde, moze nie
trafilam, ale bardzo mnie zasmucilo, to co napisalas i mam nadzieje, ze jednak
ci sie uda, ze wyjdziesz z tego.
pozdrawiam

[astra_t]

Byłam na wielu terapiach.Oto moje doświadczenia:
-w liceum chodziłam do psycholożki ktora przyjmowała mnie u siebie w domu, w
salonie (domownicy kręcili się pod domu). Nie były to dobre warunki.
-w czasie studiów chodziłam do przychodni. Mieli w niej taki nawał pacjentów i
chyba w ogóle byli źle zorganizowani, że na wejście do gabinetu czekałam
średnio godzinę, a w czasie wizyty za każdym razem pani psycholog wychodziła na
chwilę. Raz nawet udało jej się "obsłużyć" jednocześnie mnie i faceta w
gabinecie obok! Godziłam się na takie rzeczy, bo wtedy byłam naprawdę w złym
stanie... Raz się zdenerwowałam po 1,5h czekania i uslyszałam, że być może mój
problem polega na tym, ze się tak denerwuję... :)))) Poza tym ta kobieta zawsze
zachowywała sie tak, jakby mnie widziala pierwszy raz. Brrr
-potem zaczełam chodzić prywatnie (70pln/1h). Chodziłam rok. Kobieta była
mistrzem NLP. Generalnie była ok, ale zaczełam mieć podejrzenia, gdy spytała
mnie o znak z zodiaku. Dużo mówiła o swojej rodzinie (chyba tego sie nie
robi). Skończyłam te terapię z poczuciem, że zanim ją zaczęłam sama dobrze
wiedziałam czego mi trzeba. Generalnie żadnych zmian w sobie nie odczułam.
-następie była terapia grupowa. To było bbb OK i mi pomoglo troszkę, co
stwierdziłam z perspektywy czasu. Polecam taką formę terapii.
-w tym samym czasie zaczęłam chodzić na jakieś warsztaty rozwojowe, ale
zrezygnowalam po miesiącu z róznych powodów.
-krótko potem znowu poszłam na terapię indywidualną do osoby, ktora zdaje sie
kształciła się pod okiem specjalistow ze słynnego Laboratorium
Psychoedukacji.Psychoterapia u niej równa sie dla mnie wyrzuceniu pieniędzy w
błoto, podobnie jak większośc z wymienionych przeze mnie "terapii". Po dzis
dzien jestem na nią zła, ale pieniędzy nie odzyskam:( Pozegnałam się z nią
smsem pisząc że na ostatnie spotkanie nie przyjdę bo nie czuję sie na siłach.
Nie odpowiedziała. Poza tym najpierw mówiła o terapii krótkotermiowej (czyli 10-
12 wizyt), a potem zmieniła zdanie (po 9 spotkniach, hehe) i stwierdziła, że 1-
2 lata powinnam do niej chodzić (nigdy!!!)
Teraz radzę sobie sama. Mam dość tych terapii... Wolę wydawać pieniądze na inne
rzeczy:) Jeśli masz problemy w relacjach z ludźmi to polecam grupową terapię
(warsztaty - raczej nie).

[Gość: pauka]

Ja uczęszczam od dwóch lat na terapię (jestem tym zainetresowana niejako
zawodowo) i uważam, że bardzo pomogła mi w życiu!

szczególnie ustatkowałam się, jeśli chodzi o relacje - jestem w szczęśliwym
stałym związku, co kiedyś nie było dla mnie takie proste...
Na terapię zgłosiłam się z konkretnym problemem, ale rozwiązałam ich już dużo
więcej ;)

Na początek, kiedy człowiek nie ma jakiejś ogromnej motywacji do samorozwoju,
myślę, że bardziej "użyteczna" jest terapia poznawczo-behawioralna,
krótkoterminowa, skoncentrowana na konkretnych rozwiązaniach. A jeśli się
człowiek wciągnie, można próbować dalej...

Oczywiście, nic nie przychodzi samo, a w terapii konieczna jest gotowość na
dokonywanie zmian w samym sobie, co na początku zwłaszcza było dla mnie bardzo
trudne do zniesienia. Wolałam, żeby to świat się zmienił ;))) Dopiero z czasem
zrozumiałam, że terapeutka nie zmieni go dla mnie, może najwyżej wskazać mi
pewne skrzywienia mojego własneo spojrzenia, które wydawało mi się takie
OBIEKTYWNE ;)))

[ollena]

Święte słowa....gotowość do zmian; tylko, co zrobić, jeśli deklaruje się, że
się ją ma..a ze zmian- nici..Mnie się wydawało, że chcę zmiany, wszystko we
mnie o nią wołało,a mimo to- wcale się nie udało. Na trzecią terapię grupową
10 cio tygodniową nie mam już siły ( zresztą jedna znudzona pani psychiatra mi
rzekła: i cóż, całę życie się chce pani leczyć?? ). Przeżyłam jeszcze coś
takiego- wizytę w PZP, opowiadanie życiorysu, wywiad, badania, potem znów byłąm
gdzieś przerzucana, bo NFZ nie podpisał umowy i musiałam zmieniać placówkę.
Wszystko od początku, jak worek ziemniaków, tyle, że czujący. Basta. I ile
emocji mnie to kosztowało! Gorzej niż przed najgorszą sesją egzaminacyjną. Lutka