operacja się udała, pacjent zmarł???!!

[jam33]

1.problemy z diagnozą (lekarz 1 kontaktu zleca tylko wyłącznie usg jamy
brzusznej, a tato schudl w ciągu 3 miesięcy ok. 20 kg)
2.rtg klatki piersiowej- w śródpiersiu jest coś
3.ktg- no tak, coś jest- 4,8 x 2,5 cm
4.bronchoskopia- nic nie wykazuje
5. biopsja Danielsa - też nic
6.badanie hist. tkanek pobranych - i jest diagnoza- rak drobnokomórkowy
7.wykluczenie przezutów
8. chemia-znoszona rewelacyjnie
9. kontrola-super wyniki, rak uciekł
10.radioterapia, i jeszcze chemioterapia - znowu bez skutkow ubocznych
11.do domu! za miesiąc kontrola
12. obstrukcja
13. biegunka
14. ból rozlegly brzucha
15. pogotowie-lekarz podaje pyralginę i nospę
16. po 4,5 godzinie po interwencji pogotowia pacjent umiera
17.w karcie zgonu stoi jak byk przyczyna śmierci: rozsiana choroba
nowotworowa oraz niewydolność oddechowo-krążeniowa
18. zona nie zgadza sie na sekcję
19. córka wrzeszczy z wściekłości
Jaki może być punkt 20??!!
Poczucie winy? ulga? pustka?
To pisałam ja, córka. Minął tydzień.

[atado1]

Czy uważasz, ze pkt. 20 powinien brzmieć: nie było raka, ale był rak i to
nieleczony, albo nie zauważony po tych wszystkich chemioterapiach? Bardzo Ci
współczuję. Najgorsze jest to, że codziennie słysze op podobnych przypadkach.

[jam33]

latem, gdy leczenie Taty trwało w najlepsze, przepisywałam znajomej pracę
mgr "Odpowiedzialność lekarza, pielęgniarki i zakładu opieki zdrowotnej"... W
życiu nie pomyślałabym, że tak boleśnie będzie to dotyczyć naszej całej
rodziny.Dzięki.

[atado1]

A ja niedawno pisałem artykuł na temat błedów lekarskich i miałem wtedy
nadzięję, że takich przypadków będzie coraz mniej. Co zamierzasz teraz z tym
zrobić?

[Gość: An]

Współczuję. Ale chyba to też jest życie - ludzie chorują i umierają. Po prostu.
Jeśli dobrze zrozumialam, to był rak płuc. A ten się nigdy dobrze nie kończy.
Aa to sie po prostu umiera. Może to nie błąd lekarski, aa brak umiejętności
rozmawiania O TYCH SPRAWACH.
Współczuję, bo moi rodzice też umierali na raka. Niewielu lekarzy umie się
znaleźć wobec pacjenta i jego rodziny.

[jam33]

to trochę nie tak. Gdyby leczenie nie przynosiło oczekiwanych skutków ( a
przynosiło, mam na dowód wyniki badań!) to pogodzenie się ze śmiercią Taty
byłoby prostsze. Nie proste, ale prostsze...Lekarz, który udzielał
Tacie "pomocy" nie był uprzejmy ze mną rozmawiać.

[Gość: An]

Lekarz nie był uprzejmy rozmawiać, bo prawdopodobnie tego nie potrafi - co tak
do końca nie jest jego wina. Co do wyników - te same wyniki 10 lekarzy
zinterpretuje zupełnie inaczej... A jesli to był rak płuc, to wierz mi, dobre
wyniki nie mają żadnego znaczenia. Poza tym przed śmiercią
wszystkie "parametry" się poprawiają. Naprawdę tak jest.
Rozumiem Twoje rozgoryczenie. Musisz to przeżyć - nie ma innej drogi.
pozdrawiam

[Gość: obiektywna]

Bez zgody i upoważnienia chorego nam po prostu NIE WOLNO udzielać dokładnych
informacji rodzinie. Robiąc to łamiemy Kartę Praw Pacjenta. Może Twój Tata
chciał Was oszczędzić? A wyniki badań nie świadczą wcale w 100% o wyleczeniu.
Wystarczy , że np. przy biopsji weźmie się do oceny zdrowy fragment tkanki! My
jesteśmy lekarzami a nie jasnowidzami! Ludźmi dysponującymi odpowiednią wiedzą
i doświadczeniem, ale nie czarownikami i wróżbitami.
Rozmowy z pacjentami i rodzinami są czasami najtrudniejszą częścią pracy
lekarza. Pytanie np. o palenie papierosów czy używki traktowane jest jak
obelga. Rodziny ciężko chorych wielu rzeczy nie przyjmują do wiadomości.

[Gość: An]

Jeszcze jedno:
punkt 20: ŻAŁOBA

[Gość: obiektywna]

Patrz punkt 6. Rozumiem wściekłość, żal, pretensje do całego świata ( a przede
wszystkim do lekarzy, bo to na nas właśnie skupia się żal i rozpacz), ale są
choroby wobec których medycyna jest BEZRADNA.
Nowotwory bywają podstępne i zddarza się, że atakują bardzo szybko.
Nie widzę błędu w sztuce.

[Gość: siedem]

> choroby wobec których medycyna jest BEZRADNA.
np katar...

pacjent zawdziecza wlasnemu organizmowi wyleczenie z raka [to dziala tez w
druga strone] dobrze jest gdy konowal zbytnio mu w tym nie przeszkadza np
katujac organizm chemia.

5040

[Gość: obiektywna]

To po jaką cholerę, skoro uważacie nas za "konowałów" przeszkadzających w
procesie zdrowienia, walicie do nas drzwiami i oknami, wydzwaniacie po nocy na
prywatne komórki, łapiecie nas za rękawy gdy wychodzimy PO PRACY do domów,
wtykacie przeterminowane czekoladki czy zwiędłe kwiaty w charakterze łapowek i
t p.
Czy nie lepiej leczyć sie we własnym zakresie?

[Gość: siedem]

to był bardziej post do tej bezmozgiej owcy ktora uwaza ze zdrowie jej ojca
zalezy/ało w stu procentach od lekarzy. poza tym prosze nie uzywac WY. ja
jestem ja. nie chwytam was za rekawy a juz w zyciu nie wrecze ci nawet papierka
po snickersie.

> Czy nie lepiej leczyć sie we własnym zakresie?
o niebo lepiej

5040

[Gość: obiektywna]

Sorry.

[Gość: Fasolka]

Obiektywna!
Może tę odpowiedź powinnaś łaskawie skierować do 'siedem' a nie do nas
wszystkich cztających to forum.
Ja nigdy nie robiłam rzeczy o których piszesz i w związku z tym mogę czuć się
urażona, prawda? Choć nie wiem jak zachowywałabym się, gdybym to nie ja a ktoś
z moich bliskich walczył z chorobą. Może też dzwoniłabym w nocy i łapała za
rękaw...
A na forum udzielasz się dlatego, że chcesz nam, pacjentom, laikom pomóc,
prawda?
Rozumiesz chyba, że wypowiedź 'siedem' to swego rodzaju prowokacja, które tu
ale i w realu zdarzają się dość często i to jako lekarz chyba też powinnaś
zrozumieć. Przerażenie, zagubienie, strach powodują atak na wszystkich
dookoła.
Zwłaszcza, kiedy tak jak autorka wątku, nie ma się dostatecznie wielu
informacji na temat choroby. Może rzeczywiście, Tata zastrzegł sobie
nieinformowanie najbliższych a może sam nie wiedział a choroba wygrała.
Tego się już raczej nie dowiemy...

pozdrawiam,
F.

[Gość: Malcolm]

Boże chroń nas przed lekarzami tego pokroju co Obiektywna. Jestem pod wrażeniem
ogromu serca i współczucia dla pacjenta! Następnym razem jak ktoś komu umiera
najbliższa osoba przyjdzie pod Twój dom, albo (o zgrozo!)złapie Cię za rekaw, w
poczuciu swej wyzszości kopnij upierdliwca albo podaj pavulon.
Ludzie! Zmarł człowiek, dziewczyna straciła ojca - okażcie trochę współczucia
zamiast nazywać ją "bezmózgą owcą"!
Jam33 przyjmij moje kondolencje.

[Gość: ADA]

Gość portalu: Fasolka napisał(a):

> Obiektywna!
> Może tę odpowiedź powinnaś łaskawie skierować do 'siedem' a nie do nas
> wszystkich cztających to forum.
> Ja nigdy nie robiłam rzeczy o których piszesz i w związku z tym mogę czuć się
> urażona, prawda?

ale zaraz dodaje:

> Choć nie wiem jak zachowywałabym się, gdybym to nie ja a ktoś
> z moich bliskich walczył z chorobą. Może też dzwoniłabym w nocy i łapała za
> rękaw...

No własnie.
Ja dałam, co prawda nie były to zwiędłe kwiaty czy przeterminowane czekoladki,
ja dałam pieniądze. Dzieki temu mój mąż żyje, gdyż od tego momenru zaczęto
ratować jego mocno zagrożone życie.
Pisałam tu kiedyś o tym:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=22&w=10925774&v=2&s=0
Dlaczego ludzie dają? Jak mam zaufać takiej służbie zdrowia po tym co spotkało
mojego męża??
Dlaczego ludzie łapią lekarzy za rękaw? Dlatego, że regułą jest, że lekarze nie
udzielają podstawowych informacji o chorobie, możliwościach leczenia ani
rodzinie ani pacjentowi. Lekarza trzeba łapać, żebrać o chwilę jego uwagi i
czasu.
Obiektywna, jeśli jesteś lekarką to wiesz najlepiej, ze tak właśnie to
funkcjonuje i nie obrażaj sie na pacjentów czy ich rodziny, którzy zdesperowani
próbują się dowiedzieć czegokolwiek o stanie chorego. Nie tak dawno leżałam na
oddziale gdzie normą było, że pacjenci nie wiedzieli jak i dlaczego właśnie tak
są leczeni, gdzie wyniki badań są jakieś ściśle tajne.. kompletna ignorancja.

Jak w czeskim filmie, nikt nic nie wie. Lekarze bez identyfikatorów. Pacjentka
tłumaczy lekarzowi, że coś jej powiedział "doktor średniego wzrostu, szatyn i w
okularach". Rysopis odpowiada połowie męskiego personelu, ale ten pan akurat
okazał sie być pielęgniarzem!!
I ty sie dziwisz, ze ktos szarpie cie za rękaw? Gdybyś poświęciła każdemu
pacjentowi, pozostającemu pod twoja opieką chociaż chwilę na rzetelną
informację to na pewno nie szarpałby cię za rękaw.

Jeśli pacjent jest niedoinformowany to kogo ma pytać? Salową czy lekarza?

[Gość: obiektywna]

Rozumiem, że rodziny pacjentów sa w stresie, zwłaszcza gdy chodzi o
ciężka/nieuleczalna chorobę najbliższych, ale....są granice!
W tej chwili jestem na zwolnieniu( sama mocno przeziębiona), mialam już chyba
ze 4 telefony na prywatną komórkę, od rodzin pacjentów. Zadają pytania na które
nie potrafię odpowiedzieć będąc w domu, mają pretensję, że ich bliski został
przkazany innemu lekarzowi. Czy woleliby, żebym zaraziła paskudną infekcją ich,
i tak ciężko chorych, krewnych?
Każdy człowiek ma określone godziny pracy. Urzędnik nie udziela informacji np.
o wypełnianiu PIT-ów w domu przez telefon a do tego w nocy! Do lekarza dzwoni
sie o każdej porze dnia i nocy. A, że przy okazji wyrwie się go z głębokiego
snu, obudzi współmałżonka, dziecko - to juz nieistotne. Dany w dobrej wierze
telefon komórkowy jest bezwzględnie wykorzystywany . Ja np. mam telefon i
komórkowy i domowy wychowawczyni mojego dziecka i do głowy by mi nie przyszło,
aby wydzwaniac do niej w sprawach, które mogę załatwic na wywiadówce. Po prostu
byłoby mi wstyd - pacjentom i ich rodzinom nie jest.
Na fartuchu mam identyfikator ze zdjęciem. Na sali jest tabliczka z moim
nazwiskiem jako lekarza prowadzącego, na drzwiach pokoju lekarskiego wisi druga
tabliczka informująca, ze w nim "mieszkam", każdemu nowoprzyjetemu choremu
zwykłam była się przedstawiać - nie jestem więc osobą anonimową!
Zamiast wszystkich dookola oskarzać o branie łapówek ( kopert z pieniędzmi)
możecie nie dawać albo poinformować stosowne organy!
Nie twierdzę, że nikt nie bierze pieniędzy, ale zdecydowanie częściej lekarzom
wręcza się: pędzony bimber, przeterminowane ( albo nawet takie , które mają w
miarę aktualną datę ważności)czekoladki , brendy- zwane szumnie "koniakiem",
kawę, herbatę, kwiaty( równiez doniczkowe), całą game reklamówek - od piór
wiecznych z nadrukiem firmowym po plastikowe długopisy, dostajemy etui na
okulary( takie, które za darmo daje każdy porządny zakład optyczny przy
zamawianiu szkieł) albo coś na kształt kalkulatorów z rozlanymi wewnątrz
bateriami.
Większośc tych "łapówek" mieści sie w granicach 20-50 PLN, a krzyczy się, że
doktor bierze!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Znakomita część ląduje w koszu na smieci, bo nikt z nas nie będzie pił bimbru
niewiadomego pochodzenia czy jadł starych czekoladek. Obalmy wreszcie ten mit!
Pacjentom poświęcam tyle czasu ile trzeba. Gdy trafia ktoś wymagający
szczególowej diagnostyki - wykorzystuję także prywatne układy, biegam do
kolegów z innych pięter uprawiajac politykę żebraczą - "wciśnij jeszcze tego
chorego"( na badanie, konsultacje itp). Teoretycznie rzecz biorąc nie
musiałabym tego robic, lezy w szpitalu i terminy sa jakie są.
Łatwo oceniać i krytykować lekarzy - trudniej zrozumieć całą( patologiczną)
machinę słuzby zdrowia, w której my mamy do powiedzenia bardzo mało.

[klara.brzoza]

Rozumiem, że numer Twojej komórki pacjenci znają z... książki telefonicznej?
Wybacz- jesli kiedyś byłam w grupie wsparcia dla matek karmiących, to telefon
tez dzwonił w nocy. Ale to dlatego, że JA ZDECYDOWAŁAM SIĘ pomagac im nawet o
takich porach. Jesliby tak nie było, to nie dawałabym im mojego numeru. Proste.

[Gość: obiektywna]

Mój numer telefonu komórkowego jest na wizytówce. Przyjmuję równiez w
spółdzielni ( o zgrozo), a ponieważ mam dośc rzadką specjalizację- mój telefon
jest "w obrocie". Powtarzam, tez znam telefon komórkowy nauczycieli mojego syna-
podali na zebraniu, ale nie dzwonię do domu, żeby zapytac jak mu poszła
ostatnia klasówka. Jesli mam pytanie - ide do szkoły w godzinach przyjęć danego
nauczyciela.

[Gość: krm]

Gość portalu: obiektywna napisał(a):
> Każdy człowiek ma określone godziny pracy. Urzędnik nie udziela informacji np.
> o wypełnianiu PIT-ów w domu przez telefon a do tego w nocy! Do lekarza dzwoni
> sie o każdej porze dnia i nocy. A, że przy okazji wyrwie się go z głębokiego
> snu, obudzi współmałżonka, dziecko - to juz nieistotne.

Idąc na studia medyczne musiałaś wiedzieć, że tak będzie, więc nie obrażaj się
taraz na cały świa, że ktoś dzwoni do ciebie w nocy. Ktoś kto chce mieć święty
spokój po 15 zostaje urzędnikie a nie pcha się do służby zdrowia. MAm wilu
znajomych pracujących w szpitalach, dyzury 12, nieraz 24 godzinne, jest im
ciężko ale nie rezygnują mimo, że nie są lekarzami i zarobki też nie takie,
więc nie narzekaj

[mamatomka5]

PANI OBIEKTYWNA NIE JEST PANI BOGIEM .TON PANI WYPOWIEDZI JEST PO PROSTU
ŻENUJĄCY .SĄDZĘ ,ŻE MINĘŁA SIĘ PANI Z POWOŁANIEM .POWINNA PANI WYKONYWAĆ ZAWÓD
SALOWEJ TO NIKT DO PANI BY NIE DZWONIŁ .CIEKAWA JESTEM JAK TRAKTUJE PANI
PACJENTÓW PRYWATNIE .PODEJRZEWAM ,ŻE MA PANI DLA NICH WIĘCEJ CZASU.TAK TRUDNO
JEST PANI ODPOWIEDZIEĆ RODZINIE O SWOIM PACJENCIE .POLECAM ZMIENIĆ ZAWÓD.JA
SWÓJ ZAWÓD WYKONUJĘ SUMIENNIE I NIE PRZESZKADZA MI TO ,ŻE KTOŚ ZABIERA MI MÓJ
PRYWATNY CZAS,BO PROSZE PANI JA SWÓJ ZAWÓD LUBIĘ A PANI CHYBA NIE .POZDRAWIAM I
NIGDY NIE CHCIAŁABYM SPOTKAC SIĘ Z TAKĄ NIEKULTURALNĄ LEKARKĄ PROSZĘ ZASTANOWIĆ
SIĘ NAD SWOIM POSTĘPOWANIEM.ŻEGNAM

[Gość: nina]

Niestety jest róznica o nie podawaniu informacji zgodnie z życzeniem pacjenta
vide Karta Praw Pacjetna oraz ustawa o ochronie danych osobowcy z 29.VIII.1997,
a co innego podawanie rodzinie nieprawdziwych (fałyszwych) informacji. Różnica
jest diamteralna, zwłaszcza w sądzie..

[Gość: rt]

1.bez sekcji to wszystko tylko gdybanie, problemu niestety nie rozwiazesz
2. Objektywna tez ma racje: bez zgody pacjenta zadnej informacji dla rodziny
(stan prawny , rok 2005 , Niemcy),polskich przepisow nie znam , Pacjent za to
musi byc poinformany o wszystkich szczegolach swojej choroby wlacznie z
rokowaniem

[Gość: ADA]

Gość portalu: rt napisał(a):

> Pacjent za to
> musi byc poinformany o wszystkich szczegolach swojej choroby wlacznie z
> rokowaniem

Pobożne życzenia!!
Moje dziecko leżało na oddziale chirurgii dziecięcej od czwartku. W sobotę
zobaczyłam, że pielęgniarka podaje dziecku dożylnie lek. Zapytałam o ten lek i
usłyszałam wyraźnie zdenerwowany głos, ze to "lekarstwo". Jakie i w jakim
celu? "Po prostu lekarstwo, antybiotyk". Dyżurna lekarka nie wyszła ze swojego
gabinetu pomimo, że kilkakrotnie prosiłam o chwile rozmowy.
W poniedziałek podczas obchodu ordynator opiekujący się salą tłumaczy całej
reszcie, że dziecko pozostawało pod obserwacją, nie zastosowano żadnego
leczenia oprócz zalecen dietetycznych (było podejrzenie zapalenia wyrostka). Po
zakonczeniu obchodu mówie ordynatorowi, ze dziecko ma podawany antybiotyk a on,
że to niemożliwe, nie było takiej potrzeby. Idziemy do dyżurki sprawdzić w
karcie i jest antybiotyk BIOCEFAL 2x750.
Okazało się, że dyżurnej, zaspanej pani doktor coś się popieprzyło, pomyliła
dzieci i mojemu dziecku (5 lat) podawano niepotrzebnie ten antybiotyk!!! A temu
choremu dziecku leku oczywiście nie podawano.

No i zaraz dorobiono ideologię, że to tak profilaktycznie, że to nie zaszkodzi.

Może gdybym wtedy w sobotę była bardziej stanowcza, gdybym tę krowę-lekarkę
poszarpała wtedy za rękaw to moje dziecko nie brałoby niepotrzebnie tak silnego
leku.

W naszych szpitalach pacjenta traktuje się jak zło konieczne, bez krzty
szacunku i poszanowania godności!

[Gość: siedem]

> W naszych szpitalach pacjenta traktuje się jak zło konieczne, bez krzty
> szacunku i poszanowania godności!

a jak chcesz byc traktowana przez kogos kogo traktujesz jak polboga RA pana
zachodzacego słonca i westalki przedacej nici zycia. nawet swinia w koncu tak
traktowana w koncu zaczenie cie traktowac jak "obiektywna" plujac na czekoladki
wyciagajac druga lape po duze nominały w gotówce.

5040

[Gość: ADA]

Siedem, nie przesadzaj. Ja nie traktuję lekarza jak półboga!! Chcę mocno
wierzyć, ze jest inaczej, ale jak tak sobie czytam tu różne przypadki na forum
i wezmę pod uwagę to co mnie spotyka to wyłania mi sie obraz lekarza ignoranta,
niedouczonego..

Nie, nie chcę generalizować. Spotykam też takich w miarę O.K. Tylko, ze
spotkania z tymi niedouczonymi na dłużej zostają w pamięci.

off- topic do ADA

[Gość: Doki]

OK, stalo sie zle, to fakt, ale Twoja reakcja:

> Może gdybym wtedy w sobotę była bardziej stanowcza, gdybym tę krowę-lekarkę
> poszarpała wtedy za rękaw to moje dziecko nie brałoby niepotrzebnie tak silnego
> leku.

no wiec Twoja reakcja jest nieadekwatna. Jaki "tak silny lek- jedna dawka
cefalosporyny? Czym tu sie az tak przejmowac? Na pewno Twoje dziecko nie
odnioslo szkody, a szansa, ze moglo tak sie stac, jest przyzerowa.
Nie chodzi o wybielanie personelu, ktory zgrzeszyl wobec Ciebie i to mocno.
Chodzi o to, zebys zrozumiala, ze histeryzujesz.

[Gość: siedem]

> Chodzi o to, zebys zrozumiala, ze histeryzujesz.

a jakby felczer pomylił pavulon co bys napisał?

5040

[Gość: Doki]

> a jakby felczer pomylił pavulon co bys napisał?

Ze felczerom nie wolno podawac pawulonu. Leki z tej grupy moga byc stosowane
TYLKO I WYLACZNIE przez specjalistow, ktorzy wiedza jak sie z nimi obchodzic,
czyli przez anestezjologow.

Porownanie pavulonu do cefalospuryny jest smieszne i dowodzi, ze nie rozumiesz
zagadnienia.

Doki, nie histeryzuję

[Gość: ADA]

Dawek Biocefalu 750 było dziesięć (sobota, niedziela, poniedziałek, wtorek,
środa) i następnie zlecono w domu kontynuację leczenia lekiem ZINNAT w tabl.
2x250mg przez okres kolejnych 5 dni.

Wezwany do domu lekarz kategorycznie kazał odstawić ten antybiotyk. Tak więc
leczenie ogólnie trwało 7 dni i było absolutnie zbędne!!!

Moje dziecko chorowało przez pierwsze lata życia dosyć często na paskudne
anginy ropne i wielokrotnie leczone było antybiotykami, bo taka była
konieczność. I tym bardziej bolało, że kolejny raz, zupełnie niepotrzebnie musi
znosić uboczne działanie antybiotyku (dolegliwości żołądkowe).

A ta krowa nawet słowem nie wyjaśniła tej sytuacji, nie przeprosiła. Chodziła
obrażona z wykręconą w drugą stronę głową, brrrr! Myslę, że dostała ochrzan od
ordynatora bo doktor był najwyraźniej zdenerwowany gdy zobaczył to zlecenie w
karcie. On przyjmował moje dziecko na oddział i bardzo interesował się stanem
dziecka w czasie pobytu. Ale to zlecenie wypisane było w sobote pod jego
nieobecność. Tylko nie wiem dlaczego kazano kontynuować to leczenie. Lekarz
pediatra w domu stwierdził, że rozsądniej było przerwać podawanie leku gdy
tylko zorientowano sie, że podawany jest omyłkowo.

[Gość: Doki]

No tak, to zmienia postac rzeczy.
Widzisz, ja troche czytalem o tym jaki procent zlecen jest wykonywany
prawidlowo, a ile jest omylek. Wielu pacjentom zrobiloby sie slabo, gdyby
wiedzieli, ale z drugiej strony to dowod, ze czlowieka nielatwo ukatrupic przez
pomylke.

[Gość: rt]

"wiedzieli, ale z drugiej strony to dowod, ze czlowieka nielatwo ukatrupic
przez pomylke"
masz calkowicie racje , czym dluzej pracuje tym bardziej chyle czolo przed
stworzeniem zwane czlowiekiem.

[jam33]

tych parę punktów wypisanych w pierwszym poście to oczywiście skrót. Tato nie
mógł nie wyrazić zgody na informowanie bliskich o stanie zdrowia, bo to ja
własnie byłam przez niego upoważniona na piśmie do wszelkich informacji. Kilka
szczegółów, przez które mam mętlik w głowie, i przez które podejrzenie o
zaniedbanie lekarza (czy też błąd w sztuce) nie jest chyba takie bezzasadne.
godz. 20.45 - mama dzwoni, żebym przyjechała, bo Tato ma chyba temperaturę.
Przyjeżdżam, mierzę-38. Naręznym aparatem do mierzenia ciśnienia nie potrafię
go zmierzyć. Mierzę sobie, mamie - jest ok. Tacie nie potrafię. Tato jest
kontaktowy, rozmawia ze mną i mówi że boli go w okolicy żeber.
godz.4 rano. Mama dzwoni, że trzeba by pogotowie, bo Tatę boli coraz bardziej.
Pogotowie przyjeżdża, lekarz podaje pyralginę i nospę, przepisuje glukozę
(kroplówka na rano) i mówi - a może by tak do szpitala?..Tato nie chce, bo
przestaje go boleć, a Mama się nie sprzeciwia.
godz.8 rano. Mama dzwoni, że jednak trzeba by do szpitala, bo Tatę znowu boli.
Przyjeżdza nie karetka z lekarzem, a transport, żeby Tatę przewieźć. W chwili
przenoszenia na nosze, tata traci przytomność. Ma być przewieziony na oddzial
internistyczny.
godz.8.50. Mama dzwoni, że dzwoniła do szpitala, ale tam go nie ma
8.51. uginają się pode mną nogi
8.55. Już wiem, że Tato nie żyje. Zmarł wkrótce po przewiezieniu do szpitala
chirurgicznego.
9.00 wrzeszcze
ok.10 jadę po kartę zgonu, mama nie zgadza się sekcję, lekarz nie przychodzi,
choć jest na miejscu

Obiektywna, żeby porozmawiać z człowiekiem, nie trzeba się tego uczyć. Trzeba
być człowiekiem.

[Gość: obiektywna]

Naprawdę chyba się nie dogadamy - o co masz pretensje do lekarzy? O to, że
zmarł Twój Tata? zę był nieuleczalnie chory? że chory nie wyraził zgody na
hospitalizację? że przyjechała przewozówka a nie karetka z lekarzem? że lekarz
nie rozmawial,bo byc może był zajęty czyms innym?
Na kims trzeba wyładować żal, lekarze sa pod ręką- wiec czemu nie?
Wymień konkretne zarzuty. Współczuje Ci z powodu smierci Taty, ale to nie
powód, żebyś jak sama piszesz "wrzeszczała".

[jam33]

Gość portalu: obiektywna napisał(a):

> Naprawdę chyba się nie dogadamy - o co masz pretensje do lekarzy? O to, że
> zmarł Twój Tata? zę był nieuleczalnie chory? że chory nie wyraził zgody na
> hospitalizację? że przyjechała przewozówka a nie karetka z lekarzem? że
lekarz
> nie rozmawial,bo byc może był zajęty czyms innym?
> Na kims trzeba wyładować żal, lekarze sa pod ręką- wiec czemu nie?
> Wymień konkretne zarzuty. Współczuje Ci z powodu smierci Taty, ale to nie
> powód, żebyś jak sama piszesz "wrzeszczała".

Owszem, jest to powód. Wrzeszczałam ze złości. Sama w domu. Nikt mnie nie
słyszał. Powodem była niezgoda na śmierć. To może nie być powód dla Ciebie. Dla
mnie tak.

[Gość: Doki]

> Owszem, jest to powód. Wrzeszczałam ze złości. Sama w domu. Nikt mnie nie
> słyszał. Powodem była niezgoda na śmierć. To może nie być powód dla Ciebie. Dla
> mnie tak.

Wiesz, ja rozumiem co ma na mysli obiektywna, moze troche lepiej niz Ty.
Nie mozna nie zgadzac sie na smierc. Smierc nie pyta nikogo o zgode. Dla mnie to
tez nie jest powod do wrzasku. Rozni ludzie wymyslala sobie rozne metody
pogodzenia sie ze smiercia. Jedni maja religie. Inni jeszcze inne sposoby. Dla
mnie osobiscie smierc jest nieodlaczna czescia zycia, taka sama jak narodziny.
Mozna by powiedziec, ze w sumie czekam na swoja smierc, choc nie wyczekuje jej
poki co z utesknieniem, ale jesli przyjdzie chocby teraz- nie mam z tym
problemu. Ale to jest inna rozmowa i nie chcialas chyba, zeby ten watek sie tak
potoczyl.

wracamy do meritum

[Gość: Doki]

Obiektywna ma racje (pozdrawiam! Malcolm nieslusznie Cie napadl.)- nie sposob
podejrzewac bledu.
Byc moze choroba notworowa nie ma tu nic do rzeczy, a do karty zgonu wpisana ja
"na pale". Obraz wyglada troche jak wstrzas w przebiegu zapalenia otrzewnej (to
tylko jedna z mozliwosci, a nie moja diagnoza!), do ktorego moglo dojsc
niezaleznie od przebytej choroby nowotworowej (np perforacja zoladka, uchylka
okreznicy, martwica odcinka jelita). Zastanawiajace jest dlaczego pacjenta nie
operowano przy objawach ostrego brzucha i podejrzewam, ze jam33 nie powiedziala
nam, ze tak naprawde stan ogolny jej ojca byl tak zly, ze odstapiono od leczenia
z powodu obciazajacego wywiadu i niepomyslnego rokowania.
Dodatkowo pacjent sam odmowil przewiezienia do szpitala, wiec w czym rzecz?
Lekarz pogotowia zastosowal paliacje spodziewajac sie takiego obrotu sprawy,
jaki nastapil. Czy postapil slusznie- nie wiem, za malo danych.

[jam33]

zrozumcie jedno, że stan Taty po leczeniu był dobry! Na własnych nogach
przyszedł do mnie w Wigilię i w 2 dzień Świąt. Nie było potrzeby leczenia
paliatywnego, a rokowanie było dobre!Nie sposób podejrzewać błędu? Naprawdę?
Doki - nie mam najmniejszych powodów zatajac np informacji, że stan był zły i
że odstąpiono od leczenia. Gdyby tak było, dawno bym się z tym pogodziła, a nie
zawracała kijem Wisły na tym forum!

[Gość: Doki]

No dobrze, ale to nie wyklucza mozliwosci naglego zachorowania BEZ ZWIAZKU z
przebyta choroba nowotworowa typu tetniak aorty czy ostry brzuch.

[Gość: obiektywna]

I ja pięknie się kłaniam. Kilkanaście lat temu ojciec mojej bliskiej (wówczas)
koleżanki mial zator krezki. Sprawa beznadziejna, w zasadzie bez szans . Kolega
zdecydował się operować, bardzo doświadczony anestezjolog znieczulić. Rodzinę
uprzedzono, że może być źle, a operacja jest chwytaniem się przez tonącego
brzytwy..... Pacjent został na stole. I wiecie co było? Źli lekarze zabili
(prawie zdrowego) czowieka! Tylko ów pan był (prawie) zdrowy kilka dni
wczesniej. Ile ta rodzina nawypisywała skarg, tego najstarsi ludzie nie
pamiętają.

[Gość: rt]

rak drobnokomórkowy jest trudny do leczenia, ok 5-10% pacjentow bez przerzutow
zyje dluzej niz 5 lat;poza tym wogole nie wiesz co doprowadzilo do zgonu
Twojego ojca, moze inna choroba nie majaca nic wspolnego z rakiem np tetniak
aorty?

[kj121]

tia... leżąc sobie na internie po zasłabnięciu i z kołataniem serca +
tachykardią dostawałam leki spowalniające pracę serca i inne mocne środki a tu
niespodzianka: to była zwykła nerwica wegetatywna! dodam, że leki miałam
podawane od początku pobytu zanim wykonano mi potrzebne badania; tak sobie w
ciemno, a co!:))

o, ktos jednak histeryzuje...

[Gość: Doki]

kj121 napisała:

> tia... leżąc sobie na internie po zasłabnięciu i z kołataniem serca +
> tachykardią dostawałam leki spowalniające pracę serca

No i chyba slusznie, prawda? Wlalas lezec dalej z kolataniem serca?

> a tu niespodzianka: to była zwykła nerwica wegetatywna!

Nerwica wegetatywna to rozpoznanie, ktore stawia sie po wykluczeniu wszystkich
innych, grozniejszych mozliwosci. Gdyby z gory wiedziano, ze to nerwica (czyli
ze, kolokwialnie mowiac, histeryzujesz), to zycie byloby proste. Ale nie jest.

> leki miałam
> podawane od początku pobytu zanim wykonano mi potrzebne badania; tak sobie w
> ciemno, a co!:))

Nie chcesz zrozumiec, ze nie zawsze mozna czekac z leczeniem do czasu
postawienia diagnozy. W stanach naglych prawie zawsze leczy sie "w ciemno" i
dopiero w trakcie leczenia weryfikuje rozpoznanie. I naprawde nie wolalabys,
zeby postepowano inaczej.

Trafilas kula w plot.

[kj121]

a jakiz to stan nagły?? ani żadnego bólu ani utraty przytomności ani trudności
w oddychaniu, tylko kołatanie i lęk...to tacyście państwo doktorstwo mądrzy (do
Ciebie to też kieruję, bo z pewnością należysz do tej grupy zawodowej), że nie
potraficie zawału od napadu lękowego odróżnić???a może dodatkowe (jeśli w ogóle
takie są) zajęcia z psychologii na studiach medycznych być powinny...no bo
jeśli ktoś pisze, że nerwica=histeria to jest totalnym ignorantem;)

[Gość: Doki]

> to tacyście państwo doktorstwo mądrzy (do
> Ciebie to też kieruję, bo z pewnością należysz do tej grupy zawodowej), że nie
> potraficie zawału od napadu lękowego odróżnić???

Wyobraz sobie, ze nie (bije sie w piersi i posypuje leb popiolem). Zwlaszcza
jesli pacjentka zachowuje sie teatralnie, ale i bez histerycznych zachowan nie
zawsze jest to oczywiste. A konsekwencje pomylki moga byc powazne.

> a może dodatkowe (jeśli w ogóle
> takie są) zajęcia z psychologii na studiach medycznych być powinny...no bo
> jeśli ktoś pisze, że nerwica=histeria to jest totalnym ignorantem;)

Znam roznice miedzy nerwica i histeria, dlatego w miom poscie jest "kolokwialnie
mowiac", a w ogole nie ma mowy o histerii, to znaczy, ze chodzi mi o potoczne
rozumienie slowa "histeryzowac", czyli wyolbrzymiac, panikowac, robic problem z
niczego, co wlasnie jest kwintesencja zachowania w nerwicy.

[kj121]

kto ci powiedział, że zachowywałam się teatralnie?? ty chyba tę wiedzę o
nerwicy z filmów bierzesz, mój drogi (globus w "Nad Niemnem" się psipomniał,
tak??); otóż byłam zbyt przerażona żeby w ogóle wykonywać jakieś ruchy czy
gesty a co dopiero teatralne;ale to co piszesz jest właśnie kwintesencją
stosunku lekarza do pacjenta:pacjent boi się o swoje zdrowie,boi się bo jest w
szpitalu (to jest sytuacja stresogenna wieeesz???),boi się bo nie wie co mu
jest, czy odczuwa inne emocje, na co lekarz reaguje ironią, oskarżeniem o
histerię,lub całkowitą olewką; a może by tak za rękę człowieka potrzymać,może
by pocieszyć, uspokoić, hę??ale tego was na studiach nie uczą-niestety...

[Gość: Doki]

kj121 napisała:

> kto ci powiedział, że zachowywałam się teatralnie??

No to moze teraz mi powiesz jak mam odroznic kolatanie serca z powodu nerwicy od
wszelkich pozostalych zaburzen rytmu?

> na co lekarz reaguje ironią, oskarżeniem o histerię,lub całkowitą olewką;

Twoj lekarz tak nie zareagowal, tylko solidnie Cie przebadal, a Ty sie go o to
czepiasz.

> a może by tak za rękę człowieka potrzymać,może by pocieszyć, uspokoić, hę??

Aha. Gdyby mial tylko jedna pacjentke, to moze i by tak zrobil. Niestety, zwykle
lekarz w pracy ma pilniejsze rzeczy do zrobienia niz trzymanie pacjentow za
raczke. Ja miewam na to czas, ale nie zawsze.

[kj121]

a po co odróżniać?nafaszerować delikwenta prochami.Może pomogą.A może nie.Ale-
jak to się mówi-co nas nie zabije, to nas wzmocni.

żegnam-nie przekonana i zdegustowana komentarzami Pana Dok(i)tora.

[Gość: Doki]

kj121 napisała:

> a po co odróżniać?nafaszerować delikwenta prochami.Może pomogą.A może nie.Ale-
> jak to się mówi-co nas nie zabije, to nas wzmocni.

Pomimo zdegustowania i w nadziei, ze jednak dasz sobie wytlumaczyc cokolwiek,
napisze jeszcze ze wyregulowanie rytmu serca jest sprawa pilna. Nie ma co czekac
do postawienia rozpoznania, by leczyc przyczynowo, tylko trzeba ten rytm w jakis
sposob sprowadzic do wartosci mniej wiecej normalnych. Najczesciej robi sie to
farmakologicznie. Jednoczesnie idzie cala diagnostyka, a po postawieniu
rozpoznania leczenie sie dopasowuje do nowych anych. Czy to naprawde takie
trudne do pojecia?
Nie mozesz sobie w kardiologii pozwolic na myslenie typu "poczekajmy, moze to
nie zawal tylko nerwica".

Jak mowia w amerykanskich filmach, "I rest my case, your honour".

[connie1]

Kurcze następnym razem jak przywioza kogoś z bólem wieńcowym , to po pierwsze
pomyślę o nerwicy...
A jak będzie pacjent z częstosskurczem to zamiast kardiowersji potrzymam go za
rękę i wezwę psychologa(może zdąży..)
A co do lęku , jest to jeden z objawow zaburzeń rytmu serca, nie zawsze jest
tak ,ze lęk je wywoluje , czasem jest dokładnie odwrotnie

[kj121]

"inteligentko" naucz się czytać- napisałam, że nie było żadnego bólu ani
żadnych innych somatycznych objawów, oprócz kołatania serca!!
ale masz rację: po pierwsze- pomyśl:))

[Gość: Ala]

Taaa.... A ja przez ponad rok byłam faszerowana antydepresyjnymi, bo nagle
bezsenności dostałam, a to jak wiadomo- depresja. Rozdrazniona, trudności w
koncentracji uwagi, bóle głowy, zmeczenie. Typowe objawy? Nieprawdaż? Prawdaż.
tylko jak mozna było egzystować, jesli ileś tygodni nie mogłam spać? No własnie
tak, jak opisałam. I rozpoznanie od razu- bez kłopotów.Potem był kłopot z
praca, życiem rodzinnym (a raczej jego brakiem), bo ciągle spałam, nie mogłam
się zebrać. Zmiana leków nic nie dawała. A wystarczyło wyrzucic propranolol,
który dostałam od kardiologa, bo ciśnienie zaczęło mi szwankować... Rzadko, ale
powoduje bezsenność. Tylko szanowny psychiatra, a właściwie 3- nie wiedzieli o
tym zapewne.Bo cóż oni moga wiedziec o lekach kardiologicznych? Własnie powinni.

[jam33]

coś mi się wydaje, że najłatwiej tu powiedzieć, że Tato umarł bo miał raka. I
że może nie warto wnikać, co takiemu pacjentowi jest?Bo przecież ma raka? Boli?
RAk boli. Ale może warto - bo nawet przeżycie dodatkowego roku jest prezentem i
darem, który nie ma sobie równych.
A czy ja w ogóle naskoczyłam w pierwszym poście na lekarzy?NIe zauważyłam..

[Gość: Doki]

jam33 napisała:

> coś mi się wydaje, że najłatwiej tu powiedzieć, że Tato umarł bo miał raka. I
> że może nie warto wnikać, co takiemu pacjentowi jest?Bo przecież ma raka?

No wlasnie, podzielam te watpliwosc. Tylko ze Twoj ojciec nie mial tak po prostu
raka. On mial drobnokomorkowego raka pluc.

> Ale może warto - bo nawet przeżycie dodatkowego roku jest prezentem i
> darem, który nie ma sobie równych.

A to juz nie jest takie proste. Po pierwsze, mowimy tylko o szansie. PO drugie,
to nie prezent, tylko wielki wysilek ze strony chorego. Po trzecie, to moze
wcale nie bedzie rok, tylko kilka tygodni, z czego przeszlo polowa w szpitalu...
To nie takie proste. Ale watpliwosci mam, przyznaje.
Idealnie to nikt nie powinien byc pochowany bez sekcji zwlok albo przynajmniej
rozsadnie pewnej przyczyny zgonu. I gdzieniegdzie tak jest.

[jam33]

zgadzam się z Tobą,
niemniej pretensje mam głównie do siebie, bo przecież mogłam tam być, i
trzezwiejszym mam nadzieję okiem niż mama i tata popatrzeć na sytuację, dopytać
lekarza, zasugerować. Heh, to dopiero jest udręka...

[Gość: jolka]

Bardzo Ci współczuję,nie chciałabym się znaleźć w Twojej sytuacji,a odpowiedzi
pani obiektywnej są niestety bardzo subiektywne.Nie chciałabym być osobą,która
będąc jej pacjentem dręczy ją nocnymi telefonami i wrecza zwiedłe
kwiaty.Pracuję na oddziale i to już bardzo wiele lat i nigdy nie widziałam
pacjenta wręczającego zwiędłe bukiety,zwykle widuję ich ze świeżymi
kwiatami,reklamówkami.Koperty także mają,kiedy sie długo pracuje zna sie
zwyczaje naszych doktorów,kto,ile i za co bierze.Nie zawsze płacą bo chcą sie
odwdzięczyć,czasem "muszą"zapłacić.Trzymaj się jam33,niestety nic nie możesz
juz w Twojej sytuacji zmienić.

[Gość: rt]

"jam33 napisała:

> zgadzam się z Tobą,
> niemniej pretensje mam głównie do siebie, bo przecież mogłam tam być, i
> trzezwiejszym mam nadzieję okiem niż mama i tata popatrzeć na sytuację,
dopytać
>
> lekarza, zasugerować. Heh, to dopiero jest udręka..."
Prosze sie nie dreczyc,sytuacja byla nie do odwrocenia,co do postepowania
lekarza pogotowia to bylo one jak juz doki napisal w porzadku, wiecej niz
paliacji sie nie robi, takze zadnej reanimacji.

[Gość: Lidka]

Napisałaś:
"A czy ja w ogóle naskoczyłam w pierwszym poście na lekarzy?NIe zauważyłam.."
Może te odzywki były na zasadzie: "uderz w stól, a nożyce się odezwą"? Moze
dlatego, że smiałaś mieć watpliwości do tego, co sobą reprezentuje część
lekarzy?

[connie1]

Współczuję bardzo , rozumiem Twój ból i naturalne szukanie winnych...
A że lekarz jest blisko...
A w świadomości pacjenta lekarz to ktoś pomiędzy półbogiem (może wszystko) lub
niewolnikiem...
Masz prawo się złościć ..na los, każda śmierć jest za wczesna...
MOi szanowni przedmówcy napisali wiele o raku drobnokomórkowym ,nie będe więc
powtarzać..
A medycyna to nie matematyka niestety

[Gość: Helka]

Dlaczego nie zgodzilyscie sie na sekcje zwlok? To mogloby wiele wyjasnic i moze
pomogloby uporac sie z bolem?

[jam33]

wiem o tym. Ja chciałam, Mama się nie zgodziła. Uszanowałam to i teraz się
szarpię. Nie jestem głucha na argumenty lekarzy, wierzę w to, że ich praca
polega na ratowaniu zdrowia i życia.Niestety to, co widziałam i przeżyłam
(przeżywam), nasunęło mi pewne wątpliwości.Nie szukam jakichkolwiek winnych.Ale
niedługo będę miała komplet dokumentów ze szpitala onkologicznego w Gliwicach
oraz za sobą rozmowę z lekarzem, który udzielał Tacie pomocy albo "pomocy". I
na pewno fakty przemówią bardziej niż głos zrozpaczonego laika. Jestem baaardzo
zmęczona.

[Gość: Helka]

Wiem, ze to straszny bol i zycze Ci wiele sily. Mam tez nadzieje, ze cos sie
wyjasni w tej calej sytuacji. Piszesz, ze Tato nie chcial isc do szpitala i
moze dobrze, ze te ostatnie chwile spedzil w domu, otoczony bliskimi.
Z calego serca zycze Ci, zebys znalazla przyczyne, wyjasnienie, to cos, co ukoi
Twoj bol! Helka

[Gość: Monika]

Minelo juz wiele miesiecy od smierci mojego 78 -letniego ojca .Byl chory na
raka zoladka.Po badaniach w szpitalu podjeto decyzje ze ogolny stan zdrowia
jest na tyle dobry, rak nie jest prawdopodobnie rozprzestrzeniony/calkowitej
pewnosci przeciez nigdy nie ma /- i mozna wykonac operacje calkowitego
usuniecia zoladka.Lekarze rozmawiali z ojcem, z rodzina.Nie ukrywano jak ciezka
jest to operacja ale to bylo jedynym dla niego ratunkiem.Operacje zniosl
dobrze,nie bylo przerzutow, powoli wracaly sily, w koncu wyszedl o wlasnych
silach ze szpitala.Byl w domu dwa dni.W nocy umarl we snie .Nie wiemy co sie
stalo, dlaczego, Telefon do lekarza prowadzacego i operujacego zarazem- szok.
Nie przyszlo nam ani przez chwile na mysl ze to wina lekarzy, wiedzielismy ze
choroba jest okrutna , wiemy ze lekarze tez wszystkiego nie wiedza.Sekcji nie
chcielismy.Wierzymy ze zrobili wszystko zgodnie ze swoja wiedza- zapewne
dlatego ze bylismy ciagle w kontakcie z lekarzami , nabralismy do nich
zaufania.Tylko rozumiem co sie czuje- do dzisiaj mam zal do siebie ,ze po
odwiezieniu go do domu , bylam tylko z ojcem w kontakcie telefonicznym ,
poniewaz dziesiatki spraw moich lezaly odlogiem przez 4 miesiace jego pobytu w
szpitalu ,umowilam sie z ojcem ze przyjde w sobote-ojciec nie byl sam , byl z
mama w domu,odwiedzily go wnuki.Zaczynalismy normalne zycie.Czy znalezienie
przyczyny -takiej konkretnej cos da? Czy ukoi bol, pomoze - w czym?Rozumiem ,ze
autorka watku obwinia lekarzy za to co sie stalo - moze i tak bylo.Napisalam
tylko ze choroba taka jest bardzo ciezka,nie wszystko medycyna wie, moi
najblizsi umierali na raka miesiacami , nie tylko ojciec.Wiem sporo, dlatego
moze latwiej sie pogodzic z losem - nie powiedzialam ,ze latwo-ale
latwiej.Trzymaj sie.

[jam33]

Mam potworne podejrzenie, że pacjent chory na raka (choć skutecznie leczony)
jest pacjentem entej kategorii, i najlepiej ukryć przed lekarzem pogotowia
fakt, że chorował.Wtedy może zacznie ratować pacjenta np. z zawałem , a nie
markować ratowanie podając pyralginę i nospę. Zaniechanie to też błąd w sztuce.
I grzech, o ironio...

[Gość: Doki]

jam33 napisała:

> Mam potworne podejrzenie, że pacjent chory na raka (choć skutecznie leczony)
> jest pacjentem entej kategorii, i najlepiej ukryć przed lekarzem pogotowia
> fakt, że chorował.Wtedy może zacznie ratować pacjenta np. z zawałem , a nie
> markować ratowanie podając pyralginę i nospę.

Nie, no to juz nonsens. Co by to bylo gdyby pacjent z, powiedzmy, perforacja
jelita, dostal leczenie takie, jak przy zawale serca.
Pacjent z rakiem drobnokomorkowym, ktory przezyl ponad rok od diagnozy to
ewenement. Nie znam szczegolow, wiec sie nie wypowiadam dalej. Byc moze te
szczegoly sklonily lekarza pogotowia do takiego a nie innego postepowania. Ty,
jako rodzina, mozesz uwazac, ze pacjent jest w swietnym stanie (rodzina zawsze
tak uwaza), ale to nie musi byc prawda.

Zaniechanie to blad w sztuce??? Dwie sprawy. Po pierwsze, pojecie "bledu w
sztuce" jest tak nieprecyzyjne, ze juz malo uzywanie, bo kazdy przypisuje mu
swoje wlasne znaczenie. Po drugie, zaniechanie nie zawsze jest bledem, moze byc
wlasnie tym najwlasciwszym postepowaniem (when nothing can be done, nothing is
the right thing to do). Uparte ciagniecie pacjenta "za wszelka cene" jest czasem
rownie ciezkim bledem jak ten, ktory podejrzewasz.

Tak czy owak, roztrzasanie w kolko tego co sie stalo do niczego Cie nie zaprowadzi.

[jam33]

zaprowadzi, na pewno. Do - mam nadzieję - spokoju. Na razie odpuszczam -
przywiozę z Gliwic resztę wyników i historię choroby. Emocje puszczają - na
szczęście. Nie szukam winnych na siłę. Ale też nie przypuszczałam, że
najliczniejszą grupą odpowiadającą na mój post będą medycy przekonujący mnie,
że kolega po fachu zrobił to , co do niego należało. Ja mam wątpliwości, nie
mam ich bez powodu. Swój poprzedni, rzekomo absurdalny post napisałam po
lekturze poprzednich postów.
"Kodeks Etyki Lekarskiej nakłada na lekarza obowiązek przeprowadzenia wszelkich
postępowań diagnostycznych, leczniczych i zapobiegawczych z należytą
starannością, poświęcając im niezbędny czas. Lekarz ponosi zatem
odpowiedzialność za niedołożenie tej staranności, za wszelką winę nieumyślną, a
tym bardziej umyślną. Odpowiada za każdą nieuwagę, nieostrożność, niedbalstwo,
jeżeli jego postępowanie było sprzeczne z elementarnymi zasadami sztuki
lekarskiej. Często jednak stosowanie się tylko do elementarnych zasad nie
wystarczy, na lekarzu ciąży bowiem obowiązek szczególnej staranności z uwagi na
skutki tego postępowania..." Prawda?

[Gość: Doki]

Jak juz wczesniej pisalem, ja tez mam watpliwosci. Jednak watpliwosci to za
malo, zeby pisac tak, jak napisalas swoj poprzedni post. No, chyba ze ja po
polnocy juz nie czytam ze zrozumieniem. Bo zrozumialem tyle, ze radzisz oklamac
lekarza pogotowia, jesli masz raka, poniewaz to zapewni ci lepsza opieke. Nie
widzisz nonensu?
Nadal uwazam, ze roztrzasanie do niczego nie prowadzi. Do spokoju prowadzi
raczej definitywne rozstanie z tematem i juz. Bo w koncu co nowego moze jeszcze
sie wydarzyc w tej sprawie?

Często jednak stosowanie się tylko do elementarnych zasad nie
> wystarczy, na lekarzu ciąży bowiem obowiązek szczególnej staranności z uwagi
na skutki tego postępowania..." Prawda?

Nie bardzo. Uwazam, ze to jest belkot, obliczony na to, zeby nie zajac jasnego
stanowiska, zeby i wilk byl syty, i owca cala. Ten tekst jest wywazony do
niemozliwosci. Nawet jesli to prawda, to taka rozmydlona prawda niczego w
praktyce nie daje. Bo popatrz: nalezy swoje obowiazki wykonywac starannie. OK,
to chyba jasne. I co? Ano to, ze czesto (czesto!) starannosc to za malo. Znaczy
co, jesli nie starannosc? O tym Twoj cytat milczy, mimo ze powinien zalecic jak,
jesli nie z nalezyta starannoscia powinien zachowac sie lekarz w czestych (czyli
nie wyjatkowych) sytuacjach. Dlatego wlasnie uwazam ten tekst za belkot. Powinno
byc prosto: lekarz ma zawsze wykonywac swoje obowiazki starannie. Bywa, ze mimo
tego cos pojdzie nie po jego mysli. Koniec, kropka.

[jam33]

Doki, rozumiem Twoje wypowiedzi. I też chciałabym, żeby staranność była po
prostu starannością. Wydaje mi się, że ani Ty nie musisz mi tego tłumaczyć, a
ja nie powinnam Tobie. Bo uważam Cię za kawał przyzwoitego faceta, lekarza jak
się domyślam. Ale płaszczyzna, na której staramy się rozmawiać, nie istnieje w
tej chwili. Lubię Twoje listy, bo dokładasz zwykłej ludzkiej staranności, aby
czytający rozumiał piszącego. Śpij dobrze, masz ku temu powody. Pozdrawiam

[Gość: ADA]

Gość portalu: Doki napisał(a):

> Nadal uwazam, ze roztrzasanie do niczego nie prowadzi. Do spokoju prowadzi
> raczej definitywne rozstanie z tematem i juz. Bo w koncu co nowego moze
jeszcze
> sie wydarzyc w tej sprawie?

Za kilka dni miną cztery lata jak mój mąż miał wypadek. Z niezrozumiałych
powodów w szpitalu nie udzielono mu pomocy. Pisałam tu o tym w osobnym wątku. I
kilka dni tymu pytała mnie autorka tego wątku o nazwisko lekarza, pod
którego "opieką" w Częstochowie był mój mąż. Aż mną zatrzęsłą gdy pomyślałam,
że to może być to samo miejsce. Doki, zrozum, mijają cztery lata ale ja nie mam
spokoju, że nic z tą sprawą nie zrobiłam. A wręcz przeciewnie zdarza się
czasami, że prześladuje mnie myśl, że w tym szpitalu ktoś umarł, bo nie
udzielono mu fachowej pomocy, bo nie miał tyle szczęścia co mój mąż, bo nikt z
rodziny nie zaczepiał upierdliwie każdego lekarza z osobna, bo ....
No własnie, o ile łatwiej by mi było gdybym wiedziała DLACZEGO nie ratowano
człowieka, którego uratować można było???
Nie zajęłam się wtedy tą sprawą, chociaż spotkałam lekarzy, którzy nakazywali
mi wręcz to zrobić. Nie zajęłam się tym m.in dlatego, że część lekarzy
odwodziła mnie od tego zamiaru najszczerze tłumacząc, że skoro pacjent przeżył,
to szanse na to by ktoś tam został uczciwie ukarany są naprawdę znikome. Nie
mam pieniędzy na dobrych, kosztownych adwokatów, ale co ważniejsze nie mam też
zdrowia do takiej walki. Niemniej świadomość, ze są takie miejsca, gdzie nie
ratuje się zdrowia i życia człowieka, gdzie lekarz dopiero po przyjęciu
pieniędzy decyduje się wykonać podstawowe badanie diagnostyczne... przeraża
mnie najmocniej. Ja przypłaciłam to mocną nerwicą. Do dziś gdy ktoś z moich
bliskich choruje, paraliżuje mnie na samą myśl, że może dostać się pod
taką "opiekę".
Wczoraj przeczytałam w lokalnej gazecie, że w jednym ze szpitali złożono
niewielką ilość skarg w porównaniu z ogromną liczbą przyjęć w ciągu roku. Może
powinniśmy składać takie skargi w każdym przypadku i chociaż w ten sposób
zwracać uwagę na wszelkie nieprawidłowości.