jojcorz
24.01.14, 03:47
Niestrudzona prządka,
rozczapierzam łukiem
moje długie łapki -
i wielbię Cię, mój Boże!
Huśtany powiewem wiatru,
tkwiąc w samym środku
mej wielkiej jedwabnej sieci,
kruchej i mocnej,
czekam na swój codzienny kąsek -
i wielbię Cię, mój Boże!
Pajęczyną rozsnutą wśród gałązek w ogrodzie
łowię krople szronu lub rosy.
W zakamarkach umarłych izb,
na strychach i mrocznych poddaszach
łowię szarzyznę życia,
jego samotność i pustkę -
i wielbię Cię, mój Boże!
W ciszy tętniącej życiem,
przędę nić zwiewnych marzeń
i geometrycznych rojeń -
i wielbię Cię, mój Boże,
mówiąc Ci zawsze:
Amen.
