PRZYPADKI DYREKTORA BURAKA - wersja ciągła

[civic_vtec]

Szanowne miłośniczki prozy RIFUNA i wielbiciele Dyr. BURAKA (oraz odwrotnie)!

Pozwalam sobie zainaugurować nowy wątek mający pomóc nam wszystkim w
doskonaleniu wiedzy o wiekopomnych dokonaniach Dyrektora i zapewnić dużo zabawy
przy wygodnym czytaniu tego co już znamy i dopiero poznamy. W wątku tym
postaram się kopiować kolejne odcinki wspaniałej epopei buraczanej, po to by
każdy z nas mógł zapoznawać się z przygodami Dyr. Buraka bez konieczności
poszukiwań w gąszczu postów.

W związku z powyższym proszę najuprzejmiej o NIEDODAWANIE POSTÓW do tego wątku,
niech zachowa on zwartą formę.

Prośba do RIFUNA: Umieszczaj nowe odcinki w podstawowych wątkach – tam mogą być
opatrywane komentarzami na bieżąco i to także ma swój urok. Albo tu i tu (to
już moja prośba osobista).

Pozdrawiam wszystkich obecnych i przyszłych członków RIFUN fan clubu

PRZYPADKI DYREKTORA BURAKA - wstęp

[civic_vtec]

Witam wszystkich, którzy zechcieli to przeczytać.
Zanim zdecydowałem się na napisanie tego tekstu przeczytałem inne, które
znajdują się na forum i dotyczą polskich Dilbertów. Zdałem sobie sprawę, że od
wielu lat mam do czynienia z jego bardziej chamską i prymitywną formą. Nie
oczekuję dyskusji, ale jedynie prezentuje historię firmy, w której pracuję i
ludzi w niej zatrudnionych, podkreślam, że wszystko, co opisuję zdarzyło się
naprawdę i w większości opisywanych zdarzeń występowałem w charakterze świadka
lub słuchacza. Choć historie te wydają się nieprawdopodobne to niestety miały
miejsce. Tekst ten traktuję trochę jako ujście dla mojej frustracji i
bezsilności.

PRZYPADKI DYREKTORA BURAKA - cz. 1 09-08-2001 12:07

[civic_vtec]

Z wiadomych względów nie będę używał prawdziwych imion i nazw, zanim przejdę do
historii z udziałem głównego bohatera, czyli Dyrektora Buraka podam opis
(sytuacyjny) firmy abyście mogli spróbować zrozumieć pewne zachowania
niektórych bohaterów.

Firma powstała 10 lat temu jest polskim oddziałem niemieckiego
przedsiębiorstwa, zatrudnia ok. 300 osób – w większości są to niewykształceni
pracownicy fizyczni, blisko 90 % załogi to kobiety pochodzące z małych
miejscowości i wiosek. Charakter produkcji wymaga od pracownika jedynie
cierpliwości i po przeszkoleniu trwającym około tygodnia mamy gotowego
pracownika, który może obsługiwać maszynę. W okolicy miejscowości, w której
jest siedziba firmy panuje bezrobocie na poziomie 20-30 % i w dziale kadr
przedsiębiorstwa co miesiąc składane jest około 30 podań o pracę.

PRZYPADKI DYREKTORA BURAKA - cz. 1a 09-08-2001 13:15

[civic_vtec]

Część 1

Początek kariery Dyrektora Buraka
Dyrektor Burak pochodzi z małej pegeerowskiej miejscowości gdzieś w Polsce, w
latach osiemdziesiątych doszedł do wniosku, że nasz kraj nie oferuje takim
obiecującym młodym ludziom (wykształcenie średnie, podobno rozpoczął studia,
ale ma problemy ze sprecyzowaniem nazwy uczelni i kierunku) jak on możliwości
zrobienia kariery i postanowił wyemigrować do „NRF-u” (cytat). Trudno się z nim
nie zgodzić, bo okres komuny to nie były raczej lata prosperity. Więc wyruszył
wraz z całym majątkiem (żona i dziecko) do niemieckojęzycznego eldorado. Po
dotarciu na miejsce przeszedł standardową procedurę – obóz uchodźców,
zrzeczenie się obywatelstwa, wniosek o przyznanie obywatelstwa niemieckiego,
wreszcie samo obywatelstwo. Lata te niestety osnute są mgłą tajemnicy, ponieważ
sam bohater niechętnie wspomina, że jego Vaterland wymagał od swojego syna
takich poświęceń (jak obóz przesiedleńców) i nie do końca dawał wiarę jego
zapewnieniom o czysto niemieckich korzeniach. Wreszcie jednak nastąpił
upragniony dzień i Dyrektor Burak otrzymał swój pierwszy i prawdziwie niemiecki
Ausweis (czy jak oni nazywają Dowód Osobisty) z jego świeżo zdeformowanym
(zniemczonym) imieniem i nazwiskiem. Obecnie Dyrektor Burak i jego rodzina ma
ogromny problem, ponieważ okazało się że jego tłumaczenia na pytanie dlaczego
zmienił imię i nazwisko to kłamstwo. Zawsze twierdził, że Niemcy go do tego
zmusili, teraz rząd federalny postanowił że wszystkie imiona i nazwiska
krzyżaków mają być pisane w oryginale, przy okazji okazało się że wszyscy o
zmienionych nazwiskach specjalnie sobie tego życzyli.

PRZYPADKI DYREKTORA BURAKA - cz. 2 09-08-2001 16:17

[civic_vtec]

Część 2

Pierwsza praca Dyrektora Buraka.
Pierwszym etatem, jaki otrzymał (zdobył) nasz bohater na łonie kapitalizmu była
posada kelnera. Co do miejsca pracy pojawiają się pewne wątpliwości w jednej
opowieści jest to „najlepsza i bardzo ekskluzywna” francuska restauracja
(najlepsza w mieście zamieszkania Dyr. Buraka) innym razem jest to klub nocny –
równie „ekskluzywny i elegancki”. Gośćmi jednego i drugiego bywali możni świata
biznesu Niemiec i nie tylko (w jednej z opowieści pojawił się nawet arabski
szejk). Ekskluzywność, a przynajmniej profesjonalizm lokali należy poddać w
wątpliwość, – ponieważ w owym okresie Dyr. Burak jeszcze nie posługiwał się
swoim ojczystym językiem (niemieckim), ani żadnym innym europejskim (do
dzisiaj). Jeżeli nawet pracował w owych miejscach (miejscu?) to raczej w
charakterze pomywacza a nie kelnera. Niemniej jednak trzeba przyznać naszemu
Dilbertowi, że po otrzymaniu upragnionego prawa do zasiłku socjalnego nie
spoczął na laurach i nie zaczął korzystać z uciech kapitalizmu a zaczął szybko
wspinać się po szczeblach drabiny społecznej. W tedy też po raz pierwszy
zauważył u siebie nieprzeciętne zdolności do robienia złotych „interesów”.
Zauważył że loże w lokalu nocnym (tym „ekskluzywnym”) są tak skonstruowane że
pomiędzy oparciem i siedziskiem jest szpara w którą wpadają kluczyki, bilon i
drobiazgi które siedzący tam goście noszą w kieszeniach. Zaproponował więc
właścicielowi że będzie zostawał po godzinach i pomagał sprzątającym
doprowadzić do porządku salę – właściciel oczywiście się zgodził i jeszcze
wyraził zachwyt jaki to pracowity naród ci Polacy. Nie wiedział, że Dyr. Burak
to żaden Polak tylko krzyżak z dziada pradziada. Nasz bohater nie
przepracowywał się specjalnie ze sprzątaniem za to bardzo starannie przeglądał
szpary w lożach. Po jakimś czasie nasz strateg wpadł na genialny pomysł jak
zwielokrotnić zyski bez wkładu własnego. Pomysł był genialny w swojej prostocie
po prostu wydawał klientom resztę w możliwie największej ilości bilonu
tłumacząc, że w kasie niestety niema banknotów o niskich nominałach. Na uwagi
(opowiadał tę historię publicznie) swoich podwładnych, że takie działania można
nazwać (łagodnie) „uczciwymi inaczej” stwierdzał, że to żaden problem jak są
frajerzy, którzy aż się proszą o to żeby na nich „zarobić” (cyt.).

PRZYPADKI DYREKTORA BURAKA - cz. 3 10-08-2001 13:09

[civic_vtec]

Część 3

Druga praca Dyrektora Buraka.
Podtytułem powinno być przysłowie: Głupi ma szczęście. Otóż Dyr. Burak
postanowił rozwijać dalej swoją karierę w tym celu podjął pracę w koncernie
działającym w sektorze przemysłu ciężkiego. Niestety nie było to jeszcze
stanowisko wyższego szczebla kierowniczego, nie było niestety również to
stanowisko średniego szczebla kierowniczego, a co gorsza w ogóle nie było to
stanowisko kierownicze. Prawdę mówiąc był w tym koncernie zwykłym robotnikiem
(w pierwszym okresie nawet niewykwalifikowanym, co oznaczało, że nie mógł
obsługiwać żadnych maszyn – poza miotłą i impulsownikiem kinetycznym potocznie
zwanym młotkiem). Pierwsze zdarzenie nawiązujące do w/w przysłowia miało
miejsce już na samym początku, w ustach Dyrektora Buraka brzmi mniej więcej
tak: „Wiesz jak ja tam zacząłem robić to jeszcze ciągle zapier.......łem w tym
burdelu (ekskluzywny lokal z Części 1) i pracowało się całe noce to jak rano
szłem (celowo nie poprawiam) do fabryki to byłem strasznie zje...ny. Ale trzeba
było tylko wytrzymać do 10 i w tedy była przerwa a po przerwie tak żeby mnie
nikt nie widział szedłem (będę zawsze poprawiał – płynniej się pisze) do
magazynu opakowań, chowałem się pod kartony i spałem. I tak przez kilka
miesięcy aż tu kur...a, kiedyś jakiś ch..j z kierownictwa łaził po firmie i
zauważył że coś wystaje spod kartonów. Zawołał kierownika zmiany i zrobił
alarm, że kogoś przygniotły kartony, niezły głupek, jak mnie spod tych kartonów
wyciągnęli to nie wiedziałem, o co chodzi – kupa ludzi i wszyscy krzyczą i
pytają się jak się czuję, to się zorientowałem, że oni wszyscy naprawdę myślą,
że mnie przygniotło. A wiesz, co było dalej ci debile dali mi wolne do końca
tygodnia i jeszcze ekstra szmal żebym nic nie mówił, bo te kartony nie były
zabezpieczone. Najlepsze jest to, że nikt się nie zastanowił jak mogły mnie
przygnieść puste tekturowe pudełka”.
Minęło kolejnych kilka miesięcy (lat?) i Dyr. Burak awansował – został
robotnikiem wykwalifikowanym i zaczął obsługiwać maszynę do spółki, na jednej
zmianie z innym obywatelem Niemiec rodem z Turcji. Maszyna była podobno bardzo
długa i duża i coś tam toczyła, a sterował nią „komputer” (prawdopodobnie
chodzi o jakieś przełączniki elektromechaniczne, jak to w tokarkach), który
obsługiwał nasz Dilbert-Dyzma wraz z kolegom. Szybko nasz innowator zauważył,
że do obsługi tej skomplikowanej maszynerii wystarczy jeden człowiek, z czym
całkowicie zgadzał się Helmut z Istambułu, więc podzielili swoją zmianę na
jeszcze krótsze dyżury i kiedy jeden pracował (obsługiwał komputer) drugi mógł
odespać noc (Turek też był na dorobku i pracował w restauracji). Tak obu
stachanowcom upływały dni, miesiące (lata?), aż tu któregoś dnia Dyr. Burak
leżąc spokojnie pod maszyną (jakimś blokiem głównym) zauważył wyciek oleju.
Wykombinował, więc sobie, że jak to zgłosi do kierownictwa to na pewno trzeba
będzie to naprawić, jak przyślą kogoś, kto to będzie naprawiał to maszyna
będzie nieczynna, czyli on nie będzie miał, co obsługiwać a więc zupełnie
legalnie będzie mógł robić to, co robi, czyli odpoczywać po przepracowanych
nocach. Jak wymyślił tak też zrobił. I co się okazuje przyszedł Dyrektor
Techniczny popatrzył i kazał natychmiast zatrzymać sprzęt, wyciek był na tyle
groźny, że groził poważnym uszkodzeniem całej tokarki wartej (podobno) miliony
marek. Nasz, Dyr. Burak został pochwalony (mało istotne) i (co ważniejsze)
nagrodzony – finansowo. Otrzymał premię w wysokości 5.000 DM, co stanowiło jego
blisko dwumiesięczne wynagrodzenie.
Dyr. Burak po dziś dzień z łezką w oku wspomina prace w owym koncernie i ciągle
podkreśla, że to dopiero była FIRMA, nie przemawiają do niego argumenty, że w/w
firma zbankrutowała na początku lat dziewięćdziesiątych. Podejrzewam również,
że wtedy Dyr. Burak po raz pierwszy spotkał się z Dilbertowskim zarządzaniem i
sporo sobie przyswoił.

PRZYPADKI DYREKTORA BURAKA - cz. 4 10-08-2001 16:22

[civic_vtec]

Część 4

Dyrektor Burak stawia pierwsze kroki w „wielkim biznesie”.
Dokładnie kroniki (okresy, w których Dyr. Burak mówi prawdę) nie podają, kiedy
ostatecznie zerwane zostały kontakty naszego, Dyzmy z branżą restauracyjno-
rozrywkową i metalurgiczną (w domyśle informatyczną – obsługa komputera). Fakt
faktem przełom lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych a szczególnie zmiany
w Polsce spowodował nagły przypływ genialnych pomysłów do głowy Buraka na
zrobienie interesu życia. Pierwszy i w konsekwencji ostatni (własny pomysł) to –

Firma Transportowa. Tradycyjnie jak Dyr. Burak pomyślał tak zrobił – kupił
samochód dostawczy (Mercedes z plandeką – lekko używany, co prawda, ale za to
długo, bo kilkanaście lat) i zaczął zdobywać trudny rynek na dzikim (wtedy
jeszcze) wschodzie. W zasadzie do końca nie jest jasne, co i gdzie woził, a
jedyne opowieści z tamtych czasów ograniczają się do barwnych relacji z pobytów
w agencjach (nie celnych), które wtedy powstawały jak grzyby po deszczu.
Zresztą z jego punktu widzenia miało to ekonomiczne uzasadnienie za jednorazową
(wcale nie wygórowaną) opłatą miał: nocleg (w tamtych czasach klient płacił za
noc a nie godzinę, podobno?), relaks, rozrywkę (jedyne zainteresowania do
dzisiaj) i miłe (czytaj niewymagające) towarzystwo.

W tym momencie w mojej opowieści pojawia się nowy bohater, nazwijmy go Wujek.
Wujek jest pracownikiem firmy do dzisiaj i można powiedzieć, że moim
przełożonym. Jest postacią równie istotną, choć oczywiście nie tak ważną jak
Dyr. Burak. Wujek będąc jeszcze studentem w latach siedemdziesiąt-osiemdziesiąt
uzyskał paszport i pozwolenie na wyjazd (w celach turystycznych oczywiście) do
RFN. Skwapliwie z niego skorzystał i po zwiedzeniu (w dwa dni) tego pięknego
kraju podjął pracę w firmie profilu, której nie będę opisywał, ponieważ jest to
Firma-Matka spółki, w której pracuję. Przygoda Wujka z pracą w tym
przedsiębiorstwie trwała dwa razy po trzy miesiące w przeciągu kilku lat w
trakcie wakacji. Po skończeniu studiów Wujek jak każdy przykładny obywatel PRL
podjął pracę w przedsiębiorstwie państwowym żeby oddać państwu, co jego
(sponsoring studiów). Już po rewolucji w roku 1989 Wujek wyczuwając szybką
dewaluację wartości nabywczej Marek Niemieckich postanowił po raz ostatni
wrócić do Państwa Krzyżackiego i zarobić, choć trochę twardej waluty, ot tak
żeby mieć, z czym wejść w kapitalizm. W zasadzie robił to samo, co zawsze, ale
o ile poprzednio żaden z właścicieli firmy ani żaden z Managerów nie zauważali
go to teraz żywo zaczęli wypytywać jak to teraz jest w Polsce: czy już można
otwierać firmy prywatne, czy są fachowcy tacy a tacy, czy to na przykład
problem założyć telefon, wynająć biura, halę produkcyjną. Wujek jako patriota
oczywiście przedstawił nasz kraj jako miejsce, w którym niedługo spełnią się
marzenia wszystkich kapitalistów i w ogóle krainę mlekiem i miodem płynącym, do
tego mlekiem i miodem bez właściciela i ten, kto będzie pierwszy to nachapie
się najwięcej (smutne jest to, że trochę w tym prawdy). Wujek popracował i
poopowiadał poczym wrócił do kraju nie przeczuwając nawet jak szybko i jak
bardzo zmieni się jego życie.

Cdn. (w poniedziałek – piszę to na bieżąco wspominając i obserwując, a przy tym
muszę jeszcze pracować, więc czasami mogą się pojawić dłuższe przerwy – często
wyjeżdżam)

PRZYPADKI DYREKTORA BURAKA - cz. 5 10-08-2001 11:40

[civic_vtec]

Część 5

Dyrektor Burak stawia pierwsze kroki w „wielkim biznesie” cd.

Tymczasem Dyr. Burak rozwijał nadal swoją firmę transportową.
W owym czasie rząd polski prowadził szeroko zakrojoną agitację wśród zachodnich
przedsiębiorców w celu przyciągnięcia kapitału do Rzeczypospolitej. Jeden z
konsulatów na terenie Państwa Krzyżackiego zorganizował spotkanie dla prezesów
firm myślących o inwestycjach w Polsce. I jak się domyślacie informacja ta
dotarła do Dyr. Buraka, no cóż w zasadzie spełniał wszystkie warunki –
niemiecki przedsiębiorca, prezes (szkoda, że jednoosobowej spółki, ale kto by
tam wnikał w takie drobiazgi) do tego posiadający kapitał (mercedesa opisałem
wyżej) i (co cenniejsze) wiedzę o realiach inwestycyjnych na wschodzie. Kiedyś
nad tym się zastanawiałem czy ja na jego miejscu zdecydowałbym się na taką
wizytę w konsulacie i doszedłem do wniosku, że bez wpływu środków odurzających
z pewnością – nie (maże to jest powód, dla którego to on a nie ja jest
dyrektorem). Ale to tylko dygresja (może niepotrzebna). Dość powiedzieć że Dyr.
Burak odpowiedział na ogłoszenie konsula i stanął pośród przedstawicieli takich
firm jak KLUDI (największy na świecie producent armatury), JADO (czołowy
niemiecki producent elektromechaniki i automatyki) jak równy między równymi. Na
spotkaniu tym zjawili się też dwaj spośród trzech współwłaścicieli firmy,
której losy opisuję. I cóż za zaskoczenie, Dyr. Burak został rozpoznany przez
jednego z nich jako przedsiębiorca z tego samego miasta (!!!). Po latach sprawa
się wyjaśniła – znajoma wydała się twarz Dyzmy. Swoją drogą jego wygląd jest
dość charakterystyczny (jak na warunki cywilizowanego kraju) – złoty sygnet,
(co najmniej jeden), kilka złotych bransolet (na obu nadgarstkach), no i do
kompletu złoty łańcuszek i lisie oczka, prawda, że szczególna charakteryzacja
jak na przedsiębiorcę. Ale wygląd o ile charakterystyczny jest, to w żadnym
razie nie tłumaczy skąd podejrzenie u mojego pryncypała, że spotkał Dyr. Buraka
w trakcie swojej działalności biznesowej. A tak naprawdę spotkał go w trakcie
wizyt w restauracji, w której Burak był kelnerem!!! (Wyroki boskie są
niezbadane). Co najciekawsze sam Dyr. Burak dopiero po latach zdał sobie sprawę
z okoliczności w których po raz pierwszy widział Waldka (tak będę określał
nowego bohatera – skoro Burak zniemczył swoje polskie imię to ja spolszczę
niemieckie Waldka). Tak, więc nieświadomi pomyłki (obaj) stanęli obok siebie i
wysłuchali, co do powiedzenia ma konsul na temat inwestycji w krainie mlekiem i
miodem płynącej. Instynkt, Dyr. Buraka podpowiedział mu, że jego potencjalny
partner w interesach ma szmal (nie mały) i poważnie myśli o inwestycji w
Polsce – w obu wypadkach nie mylił się. Kuł, więc żelazo póki gorące, opisał
(bez zbędnych szczegółów) tabor samochodowy, jakim dysponuje, i lata
doświadczeń na trudnym dla interesów polskim gruncie. Nie omieszkał również
napomknąć o znajomości języka polskiego (tak jakby nie było słychać, że mówi ze
wschodnim akcentem – do dzisiaj zresztą). Uwieńczył zaś negocjacje propozycją
podpisania kontraktu, w którym on (jego firma, przepraszam kompania
transportowa) świadczyłaby usługi przedsiębiorstwu Waldka, bo przecież coś tam
i z powrotem będzie woził. I niestety w tym wypadku się przeliczył.

Cdn.

PRZYPADKI DYREKTORA BURAKA - cz. 6 13-08-2001 15:45

[civic_vtec]

Część 6

Firma rusza.
Dyr. Burak przeliczył się, jeżeli chodzi o (z pewnością) lukratywny kontrakt na
transport, jednak jakby na otarcie łez Waldek zaproponował mu posadę prezesa
(!!!) w nowo powstającej spółce j.v. (jak to Burak mówił „joint”). Waldek
zaprosił Buraka do siebie do firmy pokazał mu, co i jak i powiedział, że w
Polsce tu i tu mieszka taki chłopak (właściwsze będzie określenie facet –
Wujek, a o nim tu mowa miał już lata studenckie za sobą), co kiedyś pracował w
Niemczech i mniej więcej wie, o co chodzi, więc dobrze będzie jak Dilbert-Dyzma
pojedzie i skontaktuje się z nim, a przy okazji dowie się jak od strony prawnej
wygląda założenie spółki i poszuka lokalizacji. Jako motywację otrzymał
fundusze na wikt i opierunek (nie małe) i co najważniejsze ze wszystkiego
MERCEDESA, a musicie wiedzieć, że dla Dyr. Buraka nie istnieje marka
przedniejsza niż PKS, (co starsi czytelnicy pamiętają pewnie „logo” na
autobusach PKS – prawda, że podobne?), był to jego wymarzony i wyśniony pojazd,
cudowna zabawka, wspaniała maskotka, najbardziej charakterystyczna oznaka
statusu społecznego z jaką kojarzy polaczek bogactwo, a do tego wszystkiego był
jego i tylko jego (no może nie zupełnie jego, ale tylko on mógł go używać i
tylko on decydował gdzie nim pojedzie). W tej sytuacji Burak ochoczo wyruszył
do „Polen” jednak postanowił przełożyć wizytę u Wujka i poszukiwanie
lokalizacji o jeden dzień. Powód, jakże oczywisty, co prawda bywał już
w „Polen” wielokrotnie, ale niestety nigdy nie znalazł (z przepracowania) czasu
na odwiedziny u rodziny. Teraz, kiedy już był prezesem mógł swobodnie
dysponować swoim czasem, no i nareszcie miał, co (Mercedesa) pokazać rodzinie
na wsi, tudzież innym kołchoźnikom w rodzinnym pegeerze. Wizyta była nadzwyczaj
udana – rodzina uwierzyła nie tylko w to, że Mercedes jest jego, ale (o naiwni)
również w to, że niedługo Burak wróci tu już z kapitałem i otworzy firmę,
jakiej nawet w „Pogodzie dla Bogaczy” nie widzieli. Notabene w to, że firma
jest jego własnością wierzą do dzisiaj, (co niektórzy).

Cdn. (jutro)

PRZYPADKI DYREKTORA BURAKA - cz. 7 14-08-2001 10:16

[civic_vtec]

Część 7

Wujek poznaje Dyr. Buraka (właściwie od niedawna Prezesa).
Pierwsze „widzenie” Wujka i Buraka odbyło się bez sensacji, co jak poznacie
bliżej Buraka już jest sensacją.
Prezes Dilbert-Dyzma wystąpił, a jakże w roli kumpla Waldka i łaskawie
zaoferował Wujkowi posadę (kierowniczą) w nowym koncern-holdingu, który wraz z
Waldkiem i „kilkoma jeszcze inwestorami” ma zamiar uruchomić niebawem. Wujek
owszem łaskawie wysłuchał i podziękował Prezesowi za propozycję potwierdzając,
że będzie oczekiwał na konkrety. Najciekawsze jest to, że Dyr. Burak wydał mu
się nawet rzeczowy (!!!) i godny zaufania (!!!), trochę tylko zdziwiło go że
był obywatelem Vaterlandu dopiero kilka lat a już tyle zapomniał z ojczystej
mowy. Bez przesady można powiedzieć, że do dzisiaj płaci za tamten błąd w
ocenie. A propos językowej ekwilibrystyki, Dyr. Buraka, co prawda nie zdołał
się on nauczyć języka, (w którym napisano „Moją Walkę”) w stopniu, który w
pełni pozwoliłby mu się z asymilować z Bawarczykami, ale nabrał tak
charakterystycznej maniery (charakterystycznej dla pewnej reprezentacji
polonii) „zapominania” polskich słów i zastępowania ich niemieckimi, nie zawsze
odpowiednikami. Nie rzadko w pierwszym okresie swojego pobytu na łonie
pierworodnej ojczyzny zadawał też pytanie: „Jak to się mówi po waszemu? (po
naszemu czyli po polsku).”
Po wykonaniu pierwszego polecenia Waldka (kontakt z Wujkiem) przystąpił do
wykonywania drugiego, rozpoczął szukanie miejsca, w którym można by
zlokalizować firmę. Rozpoczął oczywiście od miast wojewódzkich i ich
najbardziej reprezentacyjnych części, oczami wyobraźni widział siebie jako
nowego magnata, który jadąc swoim PKS-em jest z szacunkiem wytykany palcami
przez mieszczan. Waldek jednak szybko sprowadził go na ziemię i wyjaśnił, że
nie stawiają ani supermarketu ani butiku z ciuchami Diora tylko zakład
produkcyjny i potrzebują hali, najlepiej na zadupiu (będzie tania), i co gorsza
w pierwotnym założeniu nie będzie potrzebna nawet część biurowa (na początku),
a wystarczy tylko sanitarno-socjalny węzeł dla pracowników. Dyr. Burak nie mógł
uwierzyć!!!! Jak to nie będzie dwunastopiętrowego biurowca w centrum miasta i
stada sekretarek!?! Nie będzie nawet porządnego budynku biurowego przy hali
produkcyjnej. Trzeba pamiętać, że kiedy wyjeżdżał z PRL w kraju panowała moda
na kościelne budowanie w świeckim wydaniu (sześciopiętrowa plebania, a w jej
sąsiedztwie „ŚWIĄTYNIA” z nawą główną na 20-stu wiernych). Poza tym to już
ostateczny argument dla wyobraźni Buraka, ale nawet pegeer w jego rodzinnej
miejscowości miał „BIURA”, tak by się plebs nie mieszał z „Derektorami”. Cóż
chcąc nie chcąc musiał wysłuchać argumentów Waldka (a nawet udać, że je
rozumie), że na początku firma będzie miała charakter wyłącznie produkcyjny i
nie ma potrzeby budowania reprezentacyjnych gabinetów. Pogodzony z myślą, że
jego cudowny prezesowski gabinet, cały w marmurach odsuną się w bliżej
nieokreśloną przyszłość Dyr. Burak znalazł halę na terenie dawnego gospodarstwa
rolnego. Chciałoby się powiedzieć: Co się martwisz co się smucisz ze wsi jesteś
na wieś wrócisz.

Cdn.

PRZYPADKI DYREKTORA BURAKA - cz. 8 14-08-2001 16:33

[civic_vtec]

Część 8

Dyr. Burak i przypadek z ciężarówką.
Dyrektor Burak zadomowił się już na dobre w „swojej” firmie, co prawda była to
na początku właściwie manufaktura. Zatrudniała (ta manufaktura) około
dziesięciu osób w tym 8 kobiet, jednego mechanika do obsługi maszyn, Wujka
(wdepnął już w bagno) jako kierownika i oczywiście Prezesa (niedługo pojawię
się ja). Proces technologiczny jest (pisałem o tym wcześniej) niezwykle prosty –

przyjeżdża TIR z produktami biali murzyni robią z nimi to, czego nie opłaca
się robić w Marchii, bo tam za dużo trzeba płacić Rumunom, Turkom, Arabom,
krewnym Olisadebe i Polakom, po czym wraca z powrotem. W początkowym okresie
było tylko pięć maszyn, więc TIR zapełniał kalendarz produkcyjny na cały
tydzień, z reguły nie wyłączając sobót i niedziel. W soboty i niedziele firma
pracowała bynajmniej nie z potrzeby dotrzymania terminów, ale raczej z powodu
widzimisie Prezesa Buraka, w myśl, bowiem nowoczesnych zasad zarządzania
personelem uważał on, że jeżeli każe przychodzić pracownikom w dni wolne od
pracy to będą czuli przed nim respekt, (dlaczego!?!). No dobrze, ale miało być
o ciężarówce (stosunek do pracowników będzie często pojawiał się w tekście),
tak, więc w tamtym okresie w firmie transportowej (niemieckiej, a jakże, ale
nie Buraka), która podpisała kontrakt z Waldkiem na obsługę dostaw pracował
kierowca, który pochodził z Hiszpanii. Swego czasu Hiszpania też nie była
najbogatsza i jej obywatele wyjeżdżali za chlebem na wschód (z racji położenia
geograficznego). Jak na Hiszpana przystało miał gorący temperament i ciekawy
zwyczaj podjeżdżania pod firmę na piszczących kołach (wszystkich osiemnastu).
Przyznaję, że trzydziesto tonowa ciężarówka parkująca na parkingu firmowym w
obłoku dymu z rozgrzanych opon robi wrażenie. Tego dnia Burak siedział w swojej
kanciapie wraz z zapoznanym kilka miesięcy wcześniej oficerem Wojska Polskiego –

nazwijmy go Generałem, kiedy usłyszał od pracownika, że od strony Urzędu
Celnego zbliża się Hiszpan w swojej ciężarówce. Zwrócił się, więc do Generała
tymi słowy: „Choć a zobaczysz coś zajeb....ego. Kierowców, co robią takie
numery możesz zobaczyć tylko u mnie.” (dla niewtajemniczonych – wszyscy
oczywiście byli przez Buraka informowani o tym że nie tylko jedna ale i druga
firma jest jego własnością). Poszli, więc i stanęli przed firmą czekając na
obiecany przez Dyr. Buraka pokaz. Hiszpan faktycznie nadjechał z fasonem,
widząc, że ma publiczność docisnął jeszcze gaz i wszedł w zakręt na podjeździe.
Koła piszczą. Dym unosi się wokół samochodu. Naczepa się wypina. Przelatuje
obok Buraka i Generała. Wpada między samochody (niestety nie uszkodziła
Burakowego PKS-u). I uderza z impetem w ścianę hali produkcyjnej. Wybija dziurę
mniej więcej metr na metr (suma sumarum nic się nikomu nie stało). Burak i
Generał stoją jak skamieniali z rozdziawionymi gębami, wreszcie ten drugi
odzywa się: „Ja pier....lę skąd wiedziałeś !?!”. Burak niestety nie wiedział. A
właściwie nie podejrzewał, że coś takiego może się stać. I w zasadzie cofam
słowa o braku ofiar, uszczerbku (nie pierwszego) na umyśle doznał Dyr. Burak.

Cdn.

PRZYPADKI DYREKTORA BURAKA - cz. 9 16-08-2001 12:45

[civic_vtec]

Część 9

Dyr. Buraka walka ze stresem.
Przez całe dotychczasowe życie zawodowe Burak wykonywał czyjeś polecenia, nagle
ta sytuacja zmieniła się z dnia na dzień. Teraz to jego zadaniem było
kierowanie (zarządzanie) i wydawanie poleceń. Czego efektem był w pierwszej
fazie stan kompletnego zagubienia. Następnie była to bezsilność spowodowana
ograniczoną (zerową) wiedzą i całkowitym brakiem kompetencji. Obecnie Burak
jest pewną odmianą Rainmana żyjącego w wirtualnej rzeczywistości, którą sobie
sam stworzył. Ale cofnijmy się w przeszłość. Poniżej przytaczam jeden z
nowoczesnych standardów zarządzania:
Zarządzanie Produkcją –
Mechanik przychodzi do Buraka i mówi: „Panie Prezesie (tak Trzeba było się do
Buraka zwracać) maszyna się zepsuła.”
Burak: „Więc ją ku...wa napraw”.
Mechanik: „Tak, ale potrzebuję taką a taką część”.
Burak: „Dobra jutro ci przywiozę.”
Następnego dnia Mechanik przychodzi po obiecaną część (Burak oczywiście jej nie
kupił, bo zapomniał).
Burak: „Czego ku..wa znowu chcesz”.
Mechanik: „No właśnie ja eee.. Panie Prezesie eee.. przyszedłem po tą część do
maszyny eee.. co to się zepsuła.”
Burak: „Jaką część!?! Aha!?!” (tu olśnienie) i nagły zwrot akcji – „Co ty
ku..wa myślisz że ja nie mam co robić tylko jeździć i szukać jakiś pier....nych
części? Masz to naprawić bez nich a jak nie to cię wypier....lę i znajdę se
takiego co to potrafi naprawić bez nowych części!!!.”
Niektórym może się wydawać, że przesadziłem z liczbą wulgaryzmów, niestety nie,
a właściwie to mocno ją ograniczyłem, Dyr. Burak, bowiem pośród swoich
niezliczonych talentów ma jeden bardzo szczególny: Potrafi mówić całymi
zdaniami używając tylko przekleństw w różnych przypadkach i odmianach (ja
takiego daru nie mam, więc chcąc nie chcąc muszę stosować polszczyznę). Ze
szczególnym zaś upodobaniem stosuje ten swego rodzaju dialekt w stosunku do
swoich podwładnych (bez względu na stanowisko, wiek i co najbardziej chore
płeć). Pewnie mu się wydaje, że wzbudza tym powszechny respekt i szacunek (o
żałosny), a może myśli, że przez to przechodzi na bardziej nieformalną
(koleżeńską) stopę. A swoją drogą tą brakującą część kupił Wujek.
Miesiące mijały i nawet do Buraka zaczęło docierać, że nie nadaje się do tego,
co mu kazano robić (zarządzania, kierowania, reprezentowania, itp., itd.).
Stres związany z faktem, że uświadomił sobie, iż jest kompletnym idiotą i
prymitywem był tak duży, że Dyr. Burak marniał w oczach. Wreszcie wpadł na
cudowny pomysł postanowił codziennie zakładać „różowe okulary” w celu
upiększenia świata i siebie. A robił to w następujący (jakże prosty) sposób,
przychodził do firmy zamykał się w swojej kanciapie i upijał się (czasami do
nieprzytomności).

Cdn. (Po przeczytaniu tego, co napisałem zastanawiam się czy pisać dalej, bo
brzmi to dość niesmacznie i obawiam się, że dalej jest gorzej, absurdalny
horror z tragikomicznymi wątkami. Czekam na sugestie. I dziękuję za
dotychczasowe opinie.)

PRZYPADKI DYREKTORA BURAKA - cz. 10 17-08-2001 11:58

[civic_vtec]

Część 10

Dyr. Burak jako Kaowiec.

Zastanawiające – on pije gorzałę całymi dniami a ci z Helmutowa (centrali) nic.
Rozwiązanie zagadki bardzo ciekawe i proste (większość działań Buraka jest
nieskomplikowana) otóż Dyr. Burak nawiązał nieformalne stosunki ze wszystkimi,
którzy mają coś do powiedzenia w Firmie (tam nie tu, bo tu rządził tylko on).
Szybko się zorientował, że większość z Helmutów zna obraz Polski tylko z
opowiadań dziadków (żołnierzy Wermahtu), czyli ładne i tanie kobiety, wóda i
żarcie za darmo a w pesymistycznej wersji za niewielkie pieniądze. Większość
wizyt wyglądała, więc następująco: Burak odbiera gości z lotniska. Wiezie ich
do Hotelu (z reguły wynajmował od razu pokój dla siebie). Wieczorem poi ich
wódą, aż im bańki nosem wychodzą. Kolejny punkt programu to Dyskoteka. Jak się
chłopcy rozochocą hajda do burdelu zobaczyć co nasz kraj oferuje najlepszego
(towar ceniony w całej europie). Następnego dnia spanie do południa. Śniadanko
i wizyta kontrolna w firmie z reguły mają przed odlotem czas na kawę (jedynie
ci ciekawscy na dwu trzy minutowy spacer po hali). O czternastej wypad na
lotnisko. I życie wraca do normy. Kaowiec wraca do Firmy i na rozładowanie
nerwów wypija ćwiarteczkę (gwoli jasności dla młodszych czytelników Kaowiec to
relikt PRL był to człowiek, który na wczasach pracowniczych za zadanie miał
organizować przedstawicielom klasy robotniczej rozrywkę kulturalno-oświatową).
Schemat tych wizyt kontrolnych powtarzał się regularnie jakieś osiem lat, co
było potem to napisze później.
Przez te osiem lat raz tylko powiało sensacją. Sam Bóg postanowił nawiedzić
Buraka i zobaczyć jak zarządza jego szmalem. Wszyscy byli pewni, że nadszedł
kres jego błyskotliwej kariery. Znaki na niebie i ziemi na to wskazywały. Boss
nie chciał wieczornej kolacji, ani dyskoteki, ani (argument ostateczny)
burdelu. Mało tego prosto z lotniska kazał się przywieść do firmy. Następnego
dnia (o zgrozo) siedział w niej od rana, i zadawał niewygodne i bardzo trudne
pytania. Kto to jest ta kobieta w biurze (w tym czasie Burak postawił już sobie
zaczątek kompleksu biurowego)? Po co tyle osób obsługuje tą maszynę i w ogóle,
co to za maszyna. Czemu jest taki bałagan na hali? Dlaczego pracownicy nie mają
wody mineralnej? Czemu nie mają przerwy na śniadanie (najlepsze jest to że
zwykle mieli, ale Burak myślał że jak Boss zobaczy że kazał im pracować bez
przerwy to się ucieszy) itp. Itd. Burak był załamany wszystkie jego standardy
zarządzania personelem legły w gruzach. Uratowały go dwie rzeczy. Pierwsza
Burak konsekwentnie od początku przy zatrudnianiu nowych pracowników kierował
się jedną zasadą – nie ważne wykształcenie, doświadczenie, wiek i płeć, ważne
abyś nie mówił po niemiecku. I tak jako jedyny tłumacz występował on. Rozmowy
Boga z pracownikami wyglądały na przykład tak:
Bóg: „Czy czegoś wam brakuje”.
Pracownik: „Przydałyby się większe szatnie i więcej pryszniców”.
Tłumaczenie Dyr. Buraka: „Nie, wszystko mamy. W poprzedniej firmie, w której
pracowałem nie było nawet połowy tego, co tu.”
Bóg: „To dobrze wracaj proszę do pracy.”
Tłumaczenie Buraka: „Spi....dalaj do roboty.”
Generalnie obraz polskich pracowników (nie zapominajmy, że 90 % to prości
niewykształceni ludzie z małych miasteczek lub wsi), który przedstawiał
Krzyżakom Burak wyglądał mniej więcej tak: leń, złodziej i kombinator, który
cały czas zastanawia się jak nic nie robić a zarobić. Potwierdzenie tych słów
to fakt, że jeden z udziałowców znał tylko jedno polskie słowo (nie wcale nie
ku...wa, ani dziękuję, czy dzień dobry), to słowo to „leniwi”. A skąd, Dyr.
Burak odpowiadając na pytania, dlaczego to nie jest zrobione zawsze odpowiadał
(on wielki Niemiec), dlatego bo ci Polacy są tacy leniwi (całe zdanie mówił po
niemiecku niestety nie wiedział jak jest leniwi w języku Goethego).
Druga rzecz, która uratował Buraka to opowieść na osobny rozdział.
Tak sobie myślę i dochodzę do wniosku, że nudzić się u nas w Firmie jest
naprawdę trudno i to nawet, wtedy jak nie ma nic do roboty (w sensie
zawodowym).

Cdn.

PRZYPADKI DYREKTORA BURAKA - cz. 11 20-08-2001 13:33

[civic_vtec]

Część 11

Druga „rzecz”, która uratowała Dyr. Buraka.

Okazało się po (jakimś czasie), że Bóg też lubi skosztować, co nieco z
polskiego towaru eksportowego, a co już chyba jasne doświadczenie w organizacji
konsumpcji (tych „towarów”) Dyr. Burak miał niemałe. Tak, więc co wyszło po
jakimś czasie na jaw Bóg w czasie tamtej wizyty wykorzystał i (podobno) docenił
talenty Kaowca. Decyzja Boga była taka, że Burak dostaje kolejną szansę i
lepiej żeby teraz jej nie spieprzył. W zasadzie tylko z naszego punktu widzenia
wizyta w jakikolwiek sposób stanowiła zagrożenie dla posady Prezesa, tak
naprawdę Helmuty byli z niego zadowoleni (!!!) firma przynosiła zyski, a o to
przecież chodzi.
Kaowiec łoił gorzałę nadal i organizował wizyty dla Krzyżaków, które po jakimś
czasie zaczęły przypominać Sex wczasy. Zresztą często i bez specjalnego
skrępowania opowiadał o wyczynach swoich i swoich kolegów. Jedna z opowieści
brzmiała mniej więcej tak a dotyczyła, Dyr. Buraka i Boga (nie wiem czy było to
w czasie pamiętnej wizyty):
„No wiesz dobrze ochlaliśmy się wódy no i ku...wa wracamy do Hotelu i przy
drodze stoją ruskie ku....wy. Bóg się pyta ile kosztuje taka. To ja mówię, że
mu postawię (znając Buraka wydaje mi się to nieprawdopodobne, ale z drugiej
strony Tirówki chyba nie wystawiają faktur). No i wiesz na początku nie chciał,
ale ja mu mówię, że człowiek musi ku...wa wszystkiego w życiu spróbować. No i
wiesz w końcu się dał namówić. To ja sobie, myśle co tak będę stał i też sobie
jedną taką ruską ku...wę wziąłem (mam nadzieję że nie do Hotelu – czasem w nim
bywam i obsługa wie gdzie pracuję). A później to znaczy rano pojechaliśmy do
domu, (czyli do Vaterlandu). Wieczorem Bóg do mnie dzwoni i mówi, że go
strasznie jaja swędzą (!!!). No i ja tak sobie pomyślałem, że mnie w sumie też
(!!!). To od razu pojechaliśmy do lekarza, ku...wa jak ja się człowieku bałem,
że nas te dziwki czymś zaraziły. A wiesz, co się okazało, że to były zwykłe
mendy (!!!! Jak to zwykłe mendy?!!!! dla mnie byłoby czymś raczej niezwykłym
mieć mendy !!!). Najlepsze, że ten lekarz powiedział, że raz coś takiego
widział, a wiesz gdzie na zdjęciu w trakcie studiów (tu gromki śmiech) a nie u
pacjenta (znowu gromki śmiech).” Uprzedzałem wcześniej, że będzie niesmacznie i
nieprzyjemnie a gwarantuje, że to wcale nie jest jeszcze szczyt (a może
bardziej pasuje określenie – dno). Czasami jak widzę Boga, który (mnie z reguły
nie zauważa) to sobie myślę „Chłopie żebyś ty wiedział, co ja wiem” (i nie
tylko ja).

Cdn. (za kilka dni)

PRZYPADKI DYREKTORA BURAKA - cz. 12 22-08-2001 13:29

[civic_vtec]

Część 12

Dyrektor Burak zdobywa polski rynek.

Firma działała i rozwijała się (rozwój zawdzięczamy raczej koniunkturze na
rynku niż zarządzaniu Buraka). Mniej więcej w roku 1993 Dyr. Burak dostał
polecenie żeby sprawdzić, jaki potencjał może mieć rynek polski (dotychczas
wszyscy klienci pochodzili z Europy zachodniej). Dyr. Burak zabrał się ochoczo
do dzieła doszedł do wniosku, że nie ma potrzeby zatrudniać specjalistów od
reklamy, marketingu czy sprzedaży, cóż to dla niego wygospodarować trochę czasu
w ciągu dnia i trochę miejsca w głowie na zarządzanie strategią firmy w tych
działach (z produkcją i personelem przecież świetnie daje sobie radę). Nie
pomyślał też o zleceniu badań rynkowych, bo po prostu nie wiedział, że robi się
takie rzeczy (do dzisiaj nie wie). Przypominam, że Firma jest firmą usługową i
sprzedaje właściwie jeden jej rodzaj (gatunek?). Ci z czytelników, którzy
pracują w firmach o podobnym profilu wiedzą jak ciężko jest namówić kontrahenta
do płacenia (wcale nie mało) za coś, co i tak będzie działać bez naszej usługi.
Rozpoczął swoje działania od obmyślenia strategii wymyślił, więc po pierwsze,
hasło reklamowe, które brzmiało (to nie żart) „Usługa (tu wstawił nazwę usługi)
to jest to”. Geniusz!!!! Szkoda, że nie wystartował w „Reklamożercach”, (jeżeli
już w tedy to coś się odbywało) pewnie by wygrał, nie wiem, w jakiej kategorii
(znając jego szczęście – stworzyliby jakąś specjalnie dla niego). Drugi pomysł
na dotarcie do klienta, spenetrowanie rynku, wygryzienie konkurencji,
zwiększenie obrotu itp., itd. to były targi (do dzisiaj nie wieżę, że sam na to
wpadł, ale przyznaję, że jeszcze nie odkryłem, kto mu to podpowiedział).
Dlaczego nie wierzę ponieważ Dyr. Burak jest typem któremu się wydaje że do
zdobycia klienta wystarczy postawić tablicę z nazwą firmy na bramie wjazdowej.
No, ale wróćmy do targów, Burak zadzwonił, do Helmutowa i pochwalił się, że w
Polsce odbywają się targi branżowe i dobrze by było gdyby Firma tam zaistniała.
Waldek zgodził się (nie dał po sobie poznać, że nie wierzy w skuteczność targów
w wykonaniu Buraka) i wyznaczył budżet. Dyr. Burak szybko obliczył, że niestety
będzie musiał trochę ograniczyć zaplanowane wcześniej wydatki. Na co starczyło
Burakowi: Na najlepszy Hotel w Poznaniu (czytaj najdroższy), na gorzałę i
łyskacza dla klientów (no może odrobinkę też dla niego), o dziwo starczyło też
na kupienie powierzchni wystawowej, na reklamę w katalogu targowym (hasło w
końcu trzeba używać), na wynajęcie firmy wykonującej zabudowę. Na co Burakowi
nie starczyło: na architekta, który miał zrobić projekt (niestety Dyr. Burak,
uznał, że może go zastąpić) – dziwne, że nie dostał nagrody za najciekawszą
zabudowę, stoisko przypominało ciemną norę na tyle niewidoczną, że jedyni
goście Dyr. Buraka to był Waldek i któryś z Krzyżackich Manago (chyba
zabłądzili, bo nawet jakby ktoś chciał to i tak by nie znalazł). Kolejna,
rzecz, na którą nie starczyło forsy to Hostessy, najgorsze było to, że gdy żona
Buraka usłyszała o Hostessach to postanowiła wyruszyć wraz z nim (jako atrakcja
stoiska). To pozbawiło Buraka szansy skorzystania z usług Hostess w pierwszym
burdelu napotkanym po drodze (najgorsze, że on do dzisiaj myśli, że Hostessy
pracujące na targach i wystawach to prostytutki zatrudniane dla rozrywki
Prezesów i Dyrektorów).
Tak, więc te działania (nie bardzo wiem jak je nazwać) mające nacelu
zawojowanie polskiego rynku trwały w takiej formie (hasło reklamowe raz w
miesiącu w prasie branżowej, rzadko, ale za to na całą stronę + targi branżowe
raz w roku) przez trzy lata. Efekt: 2 klientów (słownie dwóch klientów) wartość
(nie mylić z zyskiem) kontraktów, które dla nich zrealizowano nie była nawet
równa kosztom jednorazowej edycji hasła w magazynie branżowym. Nawet Waldek i
Helmuty zauważyli, że coś jest chyba nie tak i postanowili wprowadzić zmiany.

Cdn. (w poniedziałek – znowu wyjazd).

PRZYPADKI DYREKTORA BURAKA - cz. 13 28-08-2001 09:24

[civic_vtec]

Część 13

Dyrektor Burak i Gacek.

Waldek i pozostali dwaj udziałowcy (przypominam, że Burak jako udziałowiec
występuje tylko w PGR-e) zaczęli okazywać pewne zaniepokojenie (trzeba
chłopakom przyznać, że mają nerwy ze stali) poczynaniami Dyr. Buraka. A on
przekonany o swojej bezkarności zachowywał się coraz bardziej irracjonalnie.
Aby przykłady irracjonalnego zachowania były bardziej przejrzyste muszę nazwać
pozostałych udziałowców (zgodnie, więc z tradycją spolszczam ich germańskie
imiona, od teraz jeden to Tomek a drugi Olek). Tak, więc któregoś dnia Tomek
postanowił przyjechać do Polski wraz ze Szwedzkim kontrahentem i pochwalić się
nową inwestycją, popełnił jednak dramatyczny w swoich skutkach błąd, a
właściwie kilka błędów. Błąd pierwszy - nie uprzedził nikogo o swoim zamiarze
odwiedzenia Firmy. Błąd drugi – kontrahent to była kobieta (i do tego ładna).
Błąd trzeci - kobieta była z pochodzenia polką i rozumiała nawet wiersze
Mickiewicza (bez tłumaczenia). To, co działo się później można nazwać
początkiem końca dla Buraczej wolności. Tomek i Pani Szwedka (tak ją nazwijmy)
zajechali, więc pod firmę, Wujek jak ich zobaczył to mało nie spadł z krzesła.
Wpadł do kanciapy Buraka i zaczął go cucić, (Dyr. Dyzma od wczesnych godzin
porannych walczył ze stresem) nie bardzo mu to wyszło, postanowił, więc
wystąpić w roli gospodarza. Tomek wprowadził Szwedkę, przedstawił ją Wujkowi, i
oczywiście spytał o Buraka.

Cdn. (jeszcze dzisiaj, mam coś pilnego do załatwienia)

PRZYPADKI DYREKTORA BURAKA - cz. 14 29-08-2001 13:36

[civic_vtec]

Część 14

Gacek przybywa.

Jak uradzili tak uczynili. Gacek został zatrudniony oficjalnie jako Dyrektor
Handlowy a nieoficjalnie jak się wszyscy domyślali był po prostu Cerberem,
który miał pilnować i donosić na Dyr. Buraka. To był rok 1995 lub 96 (pamięć
mam dobrą, ale krótką), zresztą to bez znaczenia za to istotne są jeszcze inne
zmiany, które nastąpiły. Po pierwsze odbyło się zebranie zarządu (drugie pod
względem wagi w historii firmy), obecny był stary członek zarządu, czyli Dyr.
Burak i pojawił się nowy, czyli Gacek. Zarząd uradził, iż od dzisiaj (po
konsultacji z prawnikami) spółka przestaje być j.v. a zostaje z o.o. (ZOO to
już było tam od dawna, teraz przynajmniej spełniono warunki formalne). Wiązało
się to ze zmianom wpisów do rejestru itp. itd. Dla Buraka w tych wszystkich
zmianach była istotna tylko jedna sprawa, – kto będzie występował na papierze
jako prezes On czy Gacek. Gwoli wyjaśnienia, nasz Bystrzacha szybko się
zorientował, że jedyna konsekwencja jego wybryków to nadzór nad jego osobą w
postaci Gacka. Niestety stało się najgorsze prezesem został Waldek (właściwie
najgorzej byłoby gdyby został Gacek, ale i tak to pierwsze potknięcie w
błyskotliwej karierze). Drugie potknięcie a właściwie to już bardziej
kwalifikuje się na upadek to fakt, iż Burak został mianowany Dyrektorem, ale
nie MANAGING Dyrektorem tylko Dyr. Ds. Produkcji!!!!! To był prawdziwy szok. Do
tego wcale nie był to koniec szykan („tych pie....nych Szwabów”), najgorsze (z
jego punktu widzenia) było przed nim. Otóż Gacek pierwszego dnia zajechał pod
firmę nowiutkim samochodem (na szczęście dla niego nie był to PKS – Burak z
pewnością porysowałby karoserie gwoździem), był to znak, że trzeba sprawdzić,
kiedy jest termin wykupu z leasingu jego PKS-u. I cóż za szczęście, już za
kilka miesięcy Burak dostanie nowiutkiego PKS-a. Od razu mu się humor poprawił,
bo przecież, kto będzie wiedział, że prezesem jest, kto inny (wizytówek
przecież nie będzie zmieniał, bo tyle mu zostało starych, a przecież to taki
wydatek drukować nowe), a jak go ludzie zobaczą w nowym PKS-ie to przecież nie
uwierzą w plotki o degradacji. Cierpliwie czekał, więc na wieści z Państwa
Krzyżackiego (no może, co jakiś czas przypominał, że leasing na PKS się kończy
i trzeba pomyśleć o nowym). Wreszcie nadszedł Wielki Dzień Burak pojechał do
Vaterlandu wszystkim oznajmiając (od kilku tygodni), że wróci nowym PKS-em.
Wrócił to fakt, ale po pierwsze nie taki wesoły jak wyjeżdżał, po drugie nie
nowym a dwuletnim, a po trzecie nie PKS-em!!!!!!! To był już drugi tak poważny
cios w bardzo krótkim czasie, Burak uznał, że skoro jest Gacek (zajmie się
robotą) to on może zacząć walczyć ze stresem. No i zaczął walczyć, w zasadzie z
małymi przerwami (na sen) przebywał całą dobę na orbicie. Gacek faktycznie
zabrał się ostro do roboty i raportował oraz donosił z małymi, przerwami (na
papierosa) przez całą dobę. Na efekty nie trzeba było długo czekać, odbyło się
walne i na półformalne zebranie zarządu (pierwsze pod względem wagi w historii
Firmy).

Cdn. (jutro)

PRZYPADKI DYREKTORA BURAKA - cz. 15 30-08-2001 12:52 (12:55)

[civic_vtec]

Część 15

Kariera Dyr. Buraka zawisła na włosku.

Po Gackowych raportach, których wiarygodność potwierdzał Tomek (mając w pamięci
niezapowiedzianą wizytę w Firmie), Waldek postanowił naradzić się i podjąć
decyzję, co do dalszych losów Buraka. Okazja po temu nadarzyła się w trakcie
wizyty zarządu (w komplecie) w okresie Świąt. Po tradycyjnym gadu-gadu o
niczym, ktoś postanowił (świnia jedna) napomknąć, że jest pewna drażliwa
kwestia, którą trzeba załatwić. Mało tego (gnida jedna) sprowokowała głosowanie
pod tytułem: „Zostawiamy Buraka w Firmie czy nie?”. Zasada głosowania w
zarządzie jest wyjątkowo głupia, do podjęcia decyzji potrzebna jest pełna
jednomyślność, ale (banda nazistów) postanowiła wyłączyć prawo do głosu Buraka.
A tak była spora szansa, że zarząd nie przegłosowałby dymisji naszego geniusza
zarządzania (instynkt samoobrony i zupełny brak poczucia wstydu to
charakterystyczne cechy Buraka). Scena, która miała miejsce później to jak
klasyk z wenezuelskich „dreszczowców”, Burak siedzi ze spuszczonym łbem, łzy mu
stają w oczach i słyszy jak każdy z jego kolegów członków głośno i wyraźnie
mówi „wyrzucić”, „wyrzucić”, „wyrzucić”.........itd. Burak kuli się w sobie,
prawie udało mu się zniknąć a w jego wypadku to prawdziwa sztuka (zwykle nawet
w ciemnościach złote łańcuszki i bransolety błyszczą ostrymi refleksami), chyba
zdaje sobie sprawę że to już koniec cudownej bajki, po prostu czar prysł. Jak
przez mgłę słyszy w oddali głos Waldka (jego zdanie jest ostateczne,
przysłowiowy gwóźdź do trumny): „A ja chcę mu dać jeszcze jedną szansę”. Burak
nie wierzy własnym uszom zaczyna nerwowo rozglądać się po pokoju i widzi, że
nie tylko on wybałusza oczy ze zdumienia. A więc jednak, znowu mu się
udało!!!!!! Po spotkaniu wychodzi z pokoju jak zbity pies, ale w duch utwierdza
się w przekonaniu, że po prostu jest naprawdę dobrym managerem i tylko Waldek
to dostrzegł (reszta to tłumoki). Cóż, dla nas wszystkich nadeszły nowe czasy
(jeszcze ciekawsze).

Cdn. (jutro)

RIFUNA list do czytelników 31-08-2001 11:24

[civic_vtec]

Witam wszystkich.
Dziękuję za opinie na temat mojej radosnej twórczości zarówno te pozytywne
(szczerze przyznaję, że mocno mnie zaskoczyły) i te negatywne (dzięki nim nie
popadam w samo zachwyt).
Przepraszam, ale niestety nie dam rady dzisiaj nic napisać (obowiązki), nie
chcę odpracowywać pańszczyzny i obiecuję, że w poniedziałek umieszczę nową
część (rano).
Jeszcze raz pozdrawiam wszystkich i dziękuję za zainteresowanie.

(Miłego weekendu)

[Gość: stranger]

Część 13 cd.

Wujek już zaczął wyjaśniać, że Dyr. Burak jest chwilowo niedysponowany, ale w
tym momencie w drzwiach „gabinetu” pojawił się nasz bohater. W pierwszej chwili
Tomek myślał, że to jakiś okrutny żart, ale gdy uświadomił sobie, że Burak
wystrzelił się w kosmos przy pomocy półlitrowej porcji wody ognistej to z
zaskoczenia aż zaniemówił. I to kolejny błąd, jaki popełnił biedny Helmut, on
zaniemówił a Dyr. Burak wręcz przeciwnie – gęba mu się nie zamykała. Ucałował
więc szarmancko damę i spojrzał jej głęboko w oczy po czym stwierdził że
dzisiaj w nocy to on jej pokaże (po pijaku Dyr. Burak staje się takim
prostakiem że Reymontowi by zabrakło słów żeby to opisać). Dyzma puścił do
Wujka oczko pod tytułem:, „Ale ze mnie zgrywus” (mówił po polsku przekonany o
tym, że Szwedka go nie rozumie). I miał rację kobieta myślała, że się
przesłyszała. A w to, że się nie przesłyszała uwierzyła dopiero przy kolacji,
kiedy Burak (wiedząc już, że Szwedka to Polka) złożył jej dwuznaczną (a raczej
jednoznaczną) propozycję. Jak się kończy żenująca historia, po pierwsze Burak
dostał w twarz (nie pierwszy raz), ale nic go to nie nauczyło jedna z jego
maksym brzmi: „Jak mi ktoś plunie w twarz to sobie mówię że to deszcz” (ciekawe
czy sam to wymyślił). Po drugie ta firma (szwedzka) jest naszym klientem do
dzisiaj (może Szwedka skorzystała z propozycji – raczej nie Burak by się
wszystkim pochwalił). Po trzecie i najważniejsze Waldek, Tomek i Olek uradzili,
że wyślą Gacka, czyli prawdziwego Krzyżaka, którego zadaniem będzie pilnowanie
tego farbowanego.

Cdn. (jutro)

[civic_vtec]

Część 16

Ścieżka kariery według Buraka.

Mimo wszelkich działań Buraka, które przeczyły jakimkolwiek możliwością rozwoju
Firmy, ta rozwijała i rozbudowywała się w najlepsze. Przed pojawieniem się
Gacka, Burak rozbudował administracje firmy (w sposób, który cechował każde
jego działanie – bezmyślnie) i otoczył się grupą popleczników. Tak, więc na
scenę wkroczyła drobna istota o prostym umyśle zwana dalej Karolą, w niedługim
czasie zostanie ona nominowana i wybrana przez Buraka na stanowisko Kierownika
działu Import-Eksport Drobne Kradzieże. Jedyne argumenty, które przemawiały za
obsadzeniem tego stanowiska przez tą istotę to fakt, iż jest jedną z
najstarszych (stażem) pracownic i najczęściej ze wszystkich zwraca się jak
trzeba, czyli per Panie Prezesie. Nie była to jednak najbardziej błyskotliwa
(błyskawiczna) kariera w historii Firmy (poza karierą, Dyr. Buraka oczywiście).
A z najszybszą karierą to było tak: Któregoś dnia Burak powalczył ze stresem w
swojej kanciapie a następnie wyruszył na hale produkcyjne w celu
poprzeszkadzania mechanikom i pomolestowania damskiej części załogi.
Przechadzał się, więc bez celu pomiędzy maszynami i paletami aż tu nagle
zmarszczył ze zdziwienia czoło, bo widzi, że jedna z palet jest opisana w
języku jego przodków (po krzyżacku), potoczył przekrwionym wzrokiem po hali i
wezwał kierownika zmiany: „Masz się dowiedzieć, kto to napisał i wysłać go
natychmiast do mojego gabinetu.” Blady strach padł na wszystkich pracowników,
bo jak wiadomo Burak przez wszystkie lata bardzo uważał żeby nie zatrudnić
nikogo, kto może się pochwalić znajomością krzyżackiego w stopniu
umożliwiającym komunikację, strach, więc było pomyśleć, co zrobi delikwentowi,
który przemycił tą zakazaną wiedzę na teren Firmy (ukrzyżuje? Raczej mało
prawdopodobne. Wyrzuci? Wręcz pewne). Kierownik zmiany stanął na wysokości
zadania odnalazł winowajczynie (to była kobieta) i doprowadził na próg
Buraczanego „gabinetu”, zastukał w drzwi i przystąpił do bicia rekordu w biegu
na sześćdziesiąt metrów na hali. Dziewczę usłyszało ryk spoza
drzwi: „Wejść!!!!”, więc weszło i stanęło tuż pod drzwiami. Burak siedział
rozparty w fotelu i trzymał w rękach dowód rzeczowy (kartkę z opisem palety),
jak na wytrawnego dochodzeniowca przystało zadał podchwytliwe pytanie: „Ty to
napisałaś?”, „Tak” wyszeptało dziewczę. „Czy wiesz, że to jest po krzyżacku?”,
znowu podchwytliwie zapytał Burak. „Tak” wyszeptało dziewczę. „To znaczy, że ty
musisz mówić po krzyżacku” zabłysną intelektem Burak. „Tak” dziewczę wyszeptało
ponownie ulubiony wyraz. „W takim razie od jutra już nie będziesz pracować,
(łzy stanęły w oczach dziewczęcia) na hali a zaczniesz w biurze (zdumienie i
wzruszenie odebrało jej głos) „, ale nie przeszkodziło jej w wyszeptaniu „Tak”.
Następnego dnia dziewczę stawiło się w biurze, Burak dopiero po dłuższej chwili
przypomniał sobie, po co miała tu przyjść. Fakt zaś, że główny księgowy akurat
wkroczył do pomieszczeń Buraka zdeterminował dalszą karierę Cichutkiej (takie
przezwisko będzie dla niej najbardziej odpowiednie) została księgową i jest nią
do dzisiaj.

Cdn. (przepraszam nie dałem rady wcześniej połączyć się z portalem, jutro
postaram się poprawić).

[civic_vtec]

Część 17

Kilka słów o Gacku.

Gacek jak już wspomniałem wcześniej jest strażnikiem moralności Dyr. Buraka. W
oficjalnej wersji występuje jako dyrektor handlowy (wizytówka), lub dyrektor
finansowy (osobiście nie widzi różnicy pomiędzy jednym i drugim pojęciem).
Trudno też, aby widział jego wykształcenie nie predysponuje go do tego w żadnym
wypadku. Nie jestem do końca pewien, czym kierował się Waldek zatrudniając
akurat Gacka, jedno jest pewne nie była to wiedza i na pewno nie było to
doświadczenie. Podejrzewam, że chodziło raczej o charakter i cechy osobiste,
Gacek, bowiem jest całkowitym przeciwieństwem Buraka, i nie ma w tym wcale
przesady. Burak nie potrafi sklecić zdania bez „łacińskiego” przerywnika, Gacek
nigdy nie przeklina. Jeden interesuje się tylko pornografią, drugi teatrem
(podobno z wykształcenia jest reżyserem) i literaturą. Ich cechy można by w ten
sposób wymieniać w nieskończoność przejdę jednak do konkretów. Pierwsze
spotkanie obu panów nastąpiło jeszcze w latach, kiedy Burak był sobie sam
sterem, kapitanem i okrętem a Gacek robił karierę w jakiejś niemieckiej
korporacji (kariera była podobno niesamowicie obiecująca), ale zdecydował się
pomóc staremu przyjacielowi (Waldkowi) i zgodził się na zesłanie do średniej
wielkości firmy na dzikim wschodzie. I co ciekawe (powoli zaczyna być to
regułą) on również twierdzi, że Burak zrobił na nim jak najbardziej pozytywne
wrażenie!!!!!! Te kontakty były na tyle krótkie, że nie zawiązała się między
nimi nić przyjaźni. W ogóle raczej nie odczuwali wobec siebie żadnych uczuć
wyższych (a może niższych). To chyba spowodowało, że Dyr. Burak postanowił
zagrać tradycyjną piłkę stosowaną w rozgrywkach z, Helmutami, czyli wóda,
dyskoteka i burdel. Jak łatwo było przewidzieć nic z tego nie wyszło, kilka
miesięcy później wpadł do biura z okrzykiem: „Gacek wczoraj w burdelu stracił
cnotę?!!!!”, ale nie wierzyłem w to wtedy i nie wierzę teraz (Gacek jest żonaty
i ma dziecko jak na prawiczka to nieźle). Po nie udanej próbie nawiązania
kumoterskich stosunków Burak z żalu (lub przyzwyczajenia) rozpoczął walkę ze
stresem. Gacek przez pierwsze dni był w takim szoku, że próbował udawać, iż nic
nie widzi, ale po jakimś czasie rozpoczął najpierw wysyłanie zaszyfrowanych
sygnałów a następnie już otwartym tekstem raportował o sytuacji na froncie
wschodnim. Jego meldunki były na tyle niewiarygodne, że Centrala nie dawała do
końca wiary swojemu agentowi. Z drugiej strony był przecież Dyr. Burak (twórca
i zarządca potęgi Firmy na trudnych rynkach wschodnich), który mówił na temat
swojej walki ze stresem zupełnie, co innego i dodatkowo twierdził, że raporty
Gacka mają tylko jeden cel: „Doprowadzić do jego zwolnienia i zajęcia jego
miejsca”. Cała sytuacja była po prostu absurdalna – dwóch równorzędnych
dyrektorów szczerze się nienawidzących i pomiędzy tym wszystkim my i kompletnie
zakręcony Krzyżacki zarząd. Przyznać trzeba Burakowi, że miał tupet i wygrał
swoją głupotą (ponownie), bo jak zachowuje się normalny człowiek prawie
wyrzucony (przez walkę ze stresem) z Firmy i do tego jeszcze pod bacznym okiem
agenta – przecież nie przebywa na orbicie od rana do wieczora. Tak, więc fakt,
iż Burak właśnie to robił (w rzeczywistości i w Gackowych raportach) wydawał
się Waldkowi nieprawdopodobny. Dla rozwiązania swoich wątpliwości postanowił
zrobić pewną rzecz (eksperyment).

Cdn. (jutro)

[civic_vtec]

Część 18

Eksperyment Waldka.

W celu zweryfikowania prawdomówności obu swoich dyrektorów Waldek postanowił
zwrócić się do swojego znajomego (nie chciał go zatrudnić do pilnowania obu
managerów). Znajomy Waldka to lekarz, spytał go, więc czy medycyna w krajach
wysokorozwiniętych jest na tyle rozwinięta żeby można było sprawdzić czy ktoś
spożywał alkohol (przy pomocy testów). Nie miał na myśli badania alko matem,
ale raczej testy na wzór sprawdzania czy dzieciak bierze „dragi”. Lekarz, choć
nie jest fachowcem w tej branży obiecał się dowiedzieć i dowiedział się, że są
testy, które pozwalają badać czy pacjent w okresie ostatnich kilkudziesięciu
dni walczył ze stresem, jedyna wada testów to fakt, że jeden kosztuje kilkaset
marek. No cóż, ale co warte śmieszne kilkaset marasków jak Waldek będzie miał
pewność, kto tu kłamie Burak czy Gacek.
Zawezwał, więc Buraka do Helmutowa i zaprowadził do lekarza, wcześniej lojalnie
go uprzedził, po co idą. Test oczywiście wykazał, że Buraka wóda w gardło nie
kole, niestety nie stwierdził czy Dyr. Burak pija często i czy dużo potwierdził
po prostu fakt, że pije. Waldek się zasępił i wymyślił bezwzględny zakaz
spożywania jakichkolwiek trunków przez Buraka. Powiedział, że jak mu zrobi
testy znowu po nowym roku to mają wykazać albo zero albo teraz to on już go
zwalnia na pewno. A żeby mu było łatwiej z tym walczyć to niech sobie znajdzie
jakieś hobby, na przykład tenis (o tym będzie później). Burak załamany
faktycznie zaczął grać w tenisa i przestał pić (przez chwilę). Cała historia
działa się pod koniec wakacji, ale już w pełni jesieni Burak ponownie rozpoczął
walkę ze stresem (nie przy pomocy tenisa). Burak pił, Gacek donosił, można
powiedzieć życie wróciło do normy. Waldek słuchał raportów i cierpliwie czekał
na styczeń i wyniki testów. Tymczasem w grudniu odbyła się kolejna rocznicowa
impreza w Firmie i po raz pierwszy został na nią zaproszony nasz felczer od
testów. Burak już był pogrążony po szyję i postanowił złapać się brzytwy.
Zastosował wobec Lekarza taktykę starego kaowca, czyli: wóda, dyskoteka,
burdel. Robił to bez przekonania mając w pamięci ostatnie porażki na polu
rozrywki, ale ku jego kompletnemu zaskoczeniu felczer połknął haczyk. Po kilku
godzinach łajdaczenia się Burak nieśmiało napomkną o testach i usłyszał to, na
co czekał: „Nie martw się” wybełkotał lekarz. Burak już trochę uspokojony
rzucił się w wir walki ze stresem i praktycznie do Bożego Narodzenia nie zszedł
z orbity. Gacek wiedząc o testach raportował jak najęty a Waldek czekał.
Wreszcie nadszedł dzień prawdy (testów) Burak stawił się w gabinecie oddał krew
i poszedł. Waldek dostał wyniki i zgłupiał, wynik był negatywny, czyli Burak
nie kłamał, z drugiej strony sam by przysiągł, że przez te pół roku widział
Buraka przynajmniej raz pod wpływem. Biedakowi nie przyszło do głowy, że kłamie
lekarz. A może po prostu chciał uwierzyć (przez wzgląd na starą przyjaźń), fakt
faktem obaj dyrektorzy pracują nadal a Waldek udaje, że wierzy jednemu i
drugiemu.

Cdn. (przepraszam za spóźnienie, kolejna część po weekendzie, niestety muszę
popracować)

[civic_vtec]

Część 19

Przypadki Dyr. Buraka ze sponsoringiem i nie tylko.

Burak jest typem, który często powtarza głośno zasłyszaną lub wymyśloną przez
siebie idiotyczną formułkę (frazes, przysłowie, głupotę). Do ulubionych
należy: „Nic,mnie tak nie cieszy jak czyjeś nieszczęście”. Co chyba nie jest
dziwne (dla tych którzy go znają) nie tylko bezwiednie ją powtarza, ale również
stosuje w życiu, co oznacza że jak tylko słyszy że komuś coś ukradziono lub że
ktoś sobie złamał nogę to zaraz do niego dzwoni i mówi: „Widzisz mówiłem że tak
będzie” (nawet w tedy gdy tak nie mówił). Burak przy całym prostactwie na
zewnątrz udaje filantropa (za cudze pieniądze) tak, więc sponsorował młodych
tenisistów, piłkarzy i pałac młodzieży. Sponsoring wyglądał w ten sposób że
brał z kasy firmy pieniądze z funduszu socjalnego i kosztem swoich pracowników
zgrywał przed wszystkimi dobrego wujka, wszem i wobec głosząc że to jego
prywatne pieniądze bo na Sponsoring z firmowych pieniędzy nie pozwalają
przepisy. Problem pojawił się, kiedy przyniósł kolejną fakturę za piłeczki
tenisowe (lub cokolwiek innego) a główny księgowy potrącił mu to z
wynagrodzenia. Burak przyleciał z pianą na ustach do gabinetu księgowego i
usłyszał, że z powodu ostatnich wypadków (opisanych wyżej) on, (czyli główny
księgowy) otrzymał od nich, (czyli Waldka i Helmutów) zakaz przyjmowania od
niego, (czyli Buraka) jakichkolwiek faktur, (czyli wstrzymano Sponsoring). Na
skutki tej decyzji nie trzeba było długo czekać po pierwsze Burak przestał
uprawiać swoje hobby (Tenis) a powód był prosty nie miał sponsora, po drugie
musiał przestać udawać dobrego wujka (ostatnia rzecz jak by mu przyszła do
głowy to dać na rozwój młodzieży jakiekolwiek prywatne pieniądze), po trzecie
wreszcie z treningów musiała zrezygnować żona i dzieci Buraka (dotychczas
rodzina państwa Burak korzystała z uciech sportowych za pieniądze Firmy).
Dodatkowo nastały ciężkie czasy dla Buraka z powodu ciągłych telefonów od
sponsorowanych wcześniej klubów i kółek młodzieżowych. Przez pierwsze miesiące
Burak kazał mówić, że go niema w firmie lub jest bardzo zajęty. Ale któryś z
bardziej nachalnych kierowników postanowił sprawdzić czy to, aby nie jakieś
kłamstwo sekretarki, i przyjechał do Firmy. Buraka zastał, ale niestety
(niestety dla kierownika) w trakcie walki ze stresem (a w zasadzie tuż po
walce). Wykazał się jednak odwagą (może bezmyślnością) i postanowił zapytać, co
ze sponsoringiem, na co usłyszał, że jest: „Głupim i zachłannym sk......m
któremu jak dać palec to on od razu wpi....li całą rękę razem z płucami. I
dlatego on, (czyli Dyr. Burak) nauczy go kultury i ukaże za chamstwo i więcej
nie da żadnych pieniędzy, ani jemu ani jego innym kumplom z pozostałych
klubów”. I to, w zaszadzie można nazwać końcem ery Sponsoring w Firmie.
Podsumowując trzeba powiedzieć, że Burak ma odkąd pamiętam problem z wydawaniem
jakichkolwiek pieniędzy, jeżeli przy okazji coś na tym nie zarobi i
powiedzenie „Robota zrobiona święta rzecz zapłacić” nie należy do jego
ulubionych. Żeby to bardziej zobrazować przytoczę historię, która zadarzyłą się
przed laty a której byłem świadkiem. W Firmie powstaje dość duża liczba
odpadków (liczona w tonach), z którymi od zawsze był problem. Wreszcie Wujek
znalazł małą firemke, która za nie wysoką opłatą zgodziła się wywozić odpadki.
Firemka prowadzona była przez dwóch braci, oba chłopaki miały po dwa metry
wzrostu i po sto dwadzieścia kilo mięśni. I cierpliwie znosiły zgrywanie przed
nimi przez Buraka wielkiego prezesa. Któregoś piątku, jak co tydzień jeden z
braci przyszedł do Buraka żeby ten mu podpisał fakturę Burak stwierdził, że
jemu jako właścicielowi (ciągle mu z tym właścicielem nie przeszło) należy się
procent od zleceń, które otrzymują bracia, na co usłyszał, że może Braci
pocałować w dupę (dosłownie). Burak poczerwieniał i powiedział, że dzisiaj nie
ma czasu na podpisywanie żadnych gów...nych faktur. Brat nie wzruszony poszedł
i wrócił za tydzień z dwoma fakturami, od sekretarki usłyszał, że Dyr. Burak
jest bardzo zajęty i nie ma dla niego czasu. Ni przejęty słowami sekretarki
wszedł do pokoju Buraka (nie pukając wcześniej) i kazał mu usiąść, Burak
widział po minie Brata, że żarty się skończyły, więc usiadł. Brat zaczął mówić
(nie podnosząc głosu): „Posłuchaj Debilu (zwrócił się do Buraka) miałem kiedyś
dubeltówkę, a mój sąsiad miał kundla, który ciągle ujadał. Więc poszedłem do
sąsiada i poprosiłem żeby uwiązał kundla za domem albo go zastrzelę. Sąsiad
kundla nie uwiązał, więc go zastrzeliłem (kundla), policja przyjechała i
zabrała mi dubeltówkę. Ale mój brat ma jeszcze jedną. Jak zaraz nie zapłacisz
mi za moją pracę Debilu to pojadę do domu wezmę tą drugą dubeltówkę i wrócę tu
a później ci odstrzelę jaja”. Obserwowałem całą scenę słuchałem przemowy brata
i zdałem sobie sprawę, że nawet irracjonalność tej sceny mnie nie dziwi (to był
kolejny znak, że trzeba zmienić pracę, zanim do końca oszaleję). Druga rzecz,
która do dzisiaj nie daje mi spokoju to czy Burak faktycznie w tedy ze strachu
tylko zbladł i się spocił. Fakt faktem poleciał do kasy i przyniósł szmalec i
nawet (wspaniałomyślnie) zrezygnował z faktur.

Cdn. (jutro)

[civic_vtec]

Niestety próbowałem umieścić kolejną część i nie udało mi się. Serwer jakby nie
przyjmował nie wiem też, co się stało z częścią nr, 19 bo przynajmniej u mnie
jest ona niewidoczna, ale chyba jest widoczna u was (civic_vtec umieścił ją na
wersji z całością). Mam nadzieję, że w poniedziałek rano będzie lepiej.
Korzystając z okazji chciałem powiedzieć, że to nie ja wpisuję te idiotyczne
puste wiadomości lub same tytuły robi to ktoś, kto również korzysta ze stałego
łącza w Szczecinie.

Pozdrawiam i życzę miłego weekendu

Rifun

PRZYPADKI DYREKTORA BURAKA 18-09-2001 13:20

[civic_vtec]

Część 20

Dyr. Burak i tragedia z PKS-em.

Jak pisałem wcześniej Burak nie dostał nowego PKS-a a niestety spadkowy
samochód z demobilu po Waldku. Cierpliwie jednak czekał na lepsze czasy i
przygotowywał grunt pod przekonanie Waldka do nowego furaka. W tym czasie
nowiutki samochód dostał Gacek (kolejny nowy w czasie krótkiej kariery) dla
Buraka to był cios, ale i dobry znak bo Waldek napomknął coś o tym że i dla
niego trzeba będzie coś kupić.
Zanim przejdę do dalszej części wątku z PKS-em, muszę wtrącić mały akapit
informacyjny. Otóż firma (ku zaskoczeniu moim i pozostałych pracowników)
prosperowała nadal i rozwijała się oraz zatrudniała nowych pracowników. I
nawiązując do nowych pracowników podejrzewam, iż prawdopodobnie Waldek nie dał
wiary Burakowi w to, że rynek polski jest mało obiecujący, jeżeli chodzi o
potencjalnych klientów i postanowił zatrudnić osobę odpowiedzialną za jego
rozwój. Tak w Firmie pojawiła się Mariola, dziewczyna trochę naiwna, ale
dobroduszna i na wskroś uczciwa. Pyzatym Mariola ma jeszcze jedną cechę, która
ni jak nie pasuje do naszej Firmy, otóż można ją określić mianem bogobojnej (w
dobrym tego słowa znaczeniu). I używając słowa bogobojna nie mam na myśli
dewotki leżącej krzyżem przed ołtarzem po dwie godziny rano i wieczorem, ale
myślę raczej o prostej (ludowej) uczciwości. Mariola, bowiem nie przeklinała i
bardzo nie lubiła, gdy ktoś w jej towarzystwie przeklinał (!!!!), nie uznawała
zdrad małżeńskich i w ogóle jakichkolwiek zdrad (!!!!), itp. itd. (wykrzykniki
nie oznaczają mojej dezaprobaty a podkreślają konflikt pomiędzy sposobem bycia
i życia Buraka i Marioli). Na szczęście dla niej Waldek jako jej przełożonego
wyznaczył Gacka. Nie przeszkodziło to Burakowi uznać ją za wroga numer jeden (w
końcu jej zadaniem było udowodnienie niekompetencji Buraka w jednej z dziedzin,
w której jest przecież ekspertem). Burak na początku tylko kopał pod Mariolą
doły i podkładał pod nogi kłody, ale już wkrótce miał przejść do otwartych
działań zbrojnych. O tym, że podkładane przez niego świnie nie przynosiły
efektów niech świadczy fakt, iż po roku Mariola złożyła u Waldka
zapotrzebowanie na pracownika do „swojego” działu, ponieważ sama nie mogła
sobie dać rady. Tak w firmie pojawił się student, którego nazwijmy: Młody. Od
tego czasu zaczęli stanowić zespół, który dla Buraka stał się celem numer jeden
(mogę im tylko współczuć, chociaż z drugiej strony dzięki temu pozostali
pracownicy mają większy spokój).
Wróćmy jednak do historii z PKS-em., Waldek nie chciał w żaden sposób
faworyzować Gacka powiedział wiec Burakowi, że on też dostanie nową furę. Burak
od razu zadzwonił do Stuttgartu (tam swoją fabrykę ma PKS) i zażyczył sobie
wysłanie katalogów oraz cenników. Szybko wybrał model, kolor, skóry, klimy,
felgi, komputery, i pozostałe gadżety poczym złożył zapotrzebowanie u Waldka.
Ten jak zobaczył cenę nowej zabawki to najpierw spadł z fotela, a później
zadzwonił do Buraka z informacją, że nawet w najbardziej szczodrej wersji nie
zamierzał przeznaczyć nawet połowy szmalu, który chce Burak na jego samochód.
Burak najpierw gorzko zapłakał i powalczył ze stresem przez jeden dzień poczym
przystąpił do walki o swoje. Po pierwsze zrezygnował z połowy wyposażenia i
obniżył model o jedną klasę. Waldek był nadal nie ugięty. Po drugie
zadeklarował, że różnicę pomiędzy planowanymi i rzeczywistymi kosztami pokryje
z własnej kieszeni. Waldek nadal był nie ugięty (wątpił w to, iż Burak dotrzyma
słowa i dopłaci swoją część). Wreszcie Burak wyskoczył w samolot i ruszył
błagać Waldka o spełnienie prośby o PKS. Jednym, z argumentów było że każdy
Polak marzy o tym żeby jeździć swoim PKS-em (skąd mu się to bierze !?). Prawda
(moim zdaniem) była trochę inna, prawdopodobnie (a wręcz na pewno) Burak zdążył
już się pochwalić wszystkim kumplom i rodzinie, że dostaje nową furę ze
Stuttgartu, i gdyby się przydarzyło, że nowy samochód jest innej marki niż ten
przedstawiony (model, kolor i wyposażenie można było ukryć) kumplom mogliby
pomyśleć, że jest kłamcą (dawno tak myśleli), lub, co gorsza stałby się
przedmiotem żartów (był od dawna). Waldek był tak długo męczony, że w końcu się
zgodził i Burak zamówił nowego PKS-a. Po odczekaniu czterech miesięcy nastąpił
długo oczekiwany dzień odbioru auta.

Cdn. (jutro, na pewno, przepraszam za spóźnienie)

PRZYPADKI DYREKTORA BURAKA - cz.21 01-10-2001 13:16

[civic_vtec]

Dyr. Burak i tragedia z PKS-em cd.

Zanim jednak Burak zajechał pod Firmę nowym samochodem to musiał przeżyć stresy
związane z „zawiścią” kolegów z pracy i okolicy. Od jakiegoś czasu (od trzech
miesięcy), kiedy było już wiadomo, że nowy furak (nie mylić z furą np. siana,
która byłaby bardziej na miejscu) to na pewno PKS a nie jakiś tam furak Wujek i
Młody przystąpili do realizacji planu pod kryptonimem „Zrób z Buraka kłębek
nerwów”. Plan był prosty i skuteczny, polegał na przeglądaniu prasy porannej i
podkreślaniu fosforyzującym flamastrem wszelkich informacji z rubryk: „Wczoraj
się zdarzyło”, „W nocy ukradli...”, „Napadli wczoraj...”, „Znowu ukradli...”.
Zasada podkreślania też była prosta, artykuł lub notatka prasowa musiała
zawierać słowa: „PKS”, a to swego rodzaju perełek (wytłuszczanych na czerwono)
należały informacje zawierające: „PKS”, „krzyżacki biznesmen”, turysta z
Helmutowa”, „PKS z krzyżackimi tablicami”. Do szczególnej kategorii Wujek i
Młody zaliczyli też opisy pobicia i zbrojnych napaści na Helmutów. Po dokonaniu
porannej prasówki Młody lub Wujek szedł z gazetą do gabinetu Burak poczym
otwierał ją na właściwej stronie (przymykając przy tym powieki, aby nie stracić
wzroku od blasku flamastra) i przekazywał Burakowi ze słowami: „Proszę się
lepiej zastanowić nad kupnem tego PKS-u, bo niech Pan Dyrektor zobaczy, co się
teraz w tym kraju wyrabia”. Burak przez pierwsze tygodnie znosił dzielnie te
hiobowe wieści o tym jak traktują w Polsce PKS-y i ich właścicieli, jednak
załamały go dwie rzeczy pierwsza to rozmowa z kolegą, który kiedyś miał PKS-a,
miał go do czasu aż staną przed szlabanem na przejeździe kolejowym i stał tak
nie zastanawiając się nad tym, że odkąd jeździ do swojej firmy przez ostatnie
dziesięć lat nigdy nie był on zamknięty (tory i tak już dawno ukradli i
wywieźli do skupu złomu). Ale to wszystko uświadomił sobie dopiero po
tygodniowym pobycie w szpitalu jak już wyszedł ze śpiączki. Błąd Burak polegał
na tym, że zapomniał, iż zgodnie z zasadą „Nic mnie tak nie cieszy jak cudze
nieszczęście” zadzwonił do swojego kumpla ze słowami: „A nie mówiłem ci
ku....wa żebyś nie kupował PKS-a”. Kumpel nie omieszkał teraz się odgryźć i
mało że nie pocieszył Buraka na przykład słowami: „Nie martw się przecież nie
kradną wszystkich PKS-ów” to powiedział: „założę się że ci go zapier....lą w
ciągu miesiąca”. Druga rzecz, która złamała Buraka to rozmowy z fachowcami od
alarmów i zabezpieczeń (generalnie wszyscy twierdzili, że żadne zabezpieczenie
nie pomoże i jak będą chcieli to i tak ukradną) dodatkowo Burak usłyszał
anegdotę o kciuku (dla czytelników, którzy nie znają: Facet założył sobie kod w
Audi, który można było wyłączyć tylko po przyłożeniu kciuka, więc jak się ockną
po ciosie w łeb pałką bejzbolową to nie miał i Audi i kciuka). Burak po jakimś
czasie zaczął chodzić i ogłaszać wszem i wobec że on ma w dupie czy ukradną czy
nie będzie jak ma być i nie ma zamiaru przejmować się czyimś gadaniem, no i
chyba faktycznie przestał się przejmować, bo mówił o kradzieży (ewentualnej)
PKS-u tylko sto – sto pięćdziesiąt razy dziennie. A nawet (podobno) zdarzało mu
się mówić o czymś innym.
No, ale wróćmy do dnia, w którym Państwo Burak w komplecie i z fasonem
zajechali pod Firmę nowym PKS-em, cała załoga chodziła w koło samochodu i
mówiła, jaki to on wspaniały i jaki ładny a co niektórzy dostąpili zaszczytu
przejażdżki. Pyzatym Pani Burakowa poinformowała wszystkich, że PKS to nie PKS
tylko ORKAN, (bo jest taki duży, czarny i ma taki groźny przód). Generalnie nic
wielkiego się nie wydarzyło przez następne kilka tygodni, Burak jeździł po
wszystkich kumplach i chwalił się jak jego firma prosperuje, że nawet sobie
kupił nowego PKS-a., Ale najważniejsze było dopiero przed rodziną państwa Burak
otóż na święta zaplanowane było rodzinne spotkanie połączone z weselem i przede
wszystkim cudowna okazja popisania się przed całym pegeerem Orkanem. I wtedy
zdarzyła się tragedia (jakiś tydzień przed występami gościnnymi w pegeerze),
rano do Firmy dotarła informacja, że PKS został ukradziony. Do południa agencje
doniosły, że nie tylko ukradziono furaka, ale i bagaże państwa Burak, ponadto
napadnięto i zmasakrowano Buraka, a Pani Burak ma pocięte nożem gardło,
Buraczątko zaś jest w szoku i pod opieką psychologów. W samo południe Burak
podjechał pod firmę (taksówką) i opowiedział z pierwszej ręki, co się
wydarzyło. Najpierw pokazał wszystkim rany, jakie odniósł w czasie walki:
podbite oko, połamane żebro i odbite nerki. Przyznam, że ja nic nie widziałem,
ale podobno Młody coś zauważył (moim zdaniem tak mówi, bo miał wyrzuty
sumienia – zaśmiał się jak usłyszał wiadomość o kradzieży). Podobne do moich
odczucia musiał mieć też lekarz dokonujący obdukcji, bo w raporcie nie
dołączono jej wyników. No, ale wszystkim było bardzo żal Pani Burakowej, której
poderżnięto gardło (w śledztwie okazało się, że tak właściwie to nie
poderżnięto jej gardła, bo właściwie to tylko przyłożono jej do szyi nóż a w
zasadzie to nie nóż a dłoń, – ale tak twardą, że była prawie jak maczeta). No i
na koniec Buraczątko (najbardziej poszkodowane), otóż sprawiało wrażenie jakby
przeżyło największą przygodą i nie mogło się doczekać powrotu do domu żeby o
wszystkim w szkole opowiedzieć. Nie chcę, aby czytelnicy odebrali mnie jako
zawistnego i pozbawionego uczuć wyższych drania (nie pochwalam tego, co
przydarzyło się Burakowi – nawet jemu) i twierdzę, że to było największe
skur....syństwo. Z drugiej jednak strony komizm sytuacji powalający: cała
rodzina Buraków ubrana na czarno i w czarnych okularach, Burak biegający z
kserowanymi portretami pamięciowymi złodziei, Pani Burak pochlipująca, co
chwila, że nie chodzi o tego PKS-a, ale biedne (generalnie roześmiane)
Buraczątko przeżyło taki szok. No i wreszcie miałem (podobnie jak wszyscy
pracownicy) dość słuchania, że „Wszyscy pierd....ni Polacy to pier...ni
złodziej włącznie ze mną i wszystkimi którzy tu pracuję. I tak w ogóle to
pewnie ktoś z nas nadał, złodzieją tą robotę. Bo my dobrze wiedzieliśmy, kiedy
Burak wraca do tego jeb...ego kraju pełnego pier...nych złodziei. A teraz do
tego nie żałujemy w ogóle, tego, co się stało i zajmujemy się swoimi sprawami
(pracą) tak jak by się nic nie wydarzyło. A w ogóle to nikt mu (po godzinach)
nie pomaga szukać tych jeb....nych skurw....nów, którzy mu ukradli Orkana.”
Tak, więc może jestem draniem bez serca, ale mam dość obrażania mnie i z czasem
odczuwam coraz większą radość z faktu, że Orkanem jeździ jakiś Burak na
Ukrainie.

Cdn. (Przepraszam za tak długą przerwę, ale wyjechałem na dłużej niż zwykle i
dość niespodziewanie a jak już wróciłem to niestety musiałem trochę popracować)

--------------------------------------------------------------------------------

PRZYPADKI DYREKTORA BURAKA - cz.22 09-10-2001 13:45

[civic_vtec]

Część 22

Wielkie Zmiany.

Otóż było to jakieś pół roku temu, okazało się mianowicie, że Firma wytraciła
już wszystkie rezerwy siły inercji, jaką jeszcze parła do przodu. I gdzieś tak
w Marcu Waldek i pozostali udziałowcy (Buraka to nie dotyczy, Gacka zresztą
też) przeżyli szok. Szok polegał na tym, że pierwszy raz od dziesięciu lat nie
przelane zostały na ich konto sumy, których się spodziewali, (które obiecywał
Burak i Gacek). Obaj dostali miesiąc czasu na to by znaleźć rozwiązanie i
Helmuty zapowiedzieli się z wizytą w Kwietniu poczym pojechali z powrotem.
Panikę, którą później nastąpiła można porównać tylko z tą ze stadionu Haisel
(nie wiem czy dobrze piszę). Oprócz poleceń wydanych bezpośrednio Burakowi i
Gackowi (tych dotyczących uleczenia kondycji finansowej Firmy) Waldek zażyczył
sobie od Głównego Księgowego zestawienia wydatków. Ale nie takiego zwykłego
(bilansu rocznego czy kwartalnego), ale chciał zobaczyć wszystkie wydatki,
których dokonali Burak i ten, który miał pilnować żeby Burak pracował, nie pił
i nie wydawał szmalu firmowego. Tak sobie myślę, że sam na to nie mógł wpaść i
podejrzewam, że pewnie ktoś mu delikatnie zasugerował taką wyrywkową kontrolę
(do dzisiaj nie mam pojęcia, kto to był). Fakt faktem Księgowy wykonał
polecenie bardzo skrupulatnie (od wielu już lat wkurzało go kupowanie na koszt
firmy wszystkiego). Pisząc wszystkiego nie przesadzam mam na myśli: papierosy,
gorzałę, sprzęt RTV i HiFi (jak kiedyś zestawił ile mamy telewizorów, wideo,
lodówek, kamer video i aparatów fotograficznym to się okazało, że jedyna firma
w Polsce, która ma więcej to Media Markt), sprzęt sportowy, ale również Burak
nie gardził płynami do naczyń i proszkiem do prania (był, bowiem przekonany, że
Firma powinna mu nie tylko opłacać mieszkanie w Polsce, ale również wyżywienie,
pranie i sprzątanie). Gacek na początku głośno komentował i ganił poczynania
Buraka, ale szybko został przez niego przeszkolony i docenił komfort życia bez
jakichkolwiek kosztów. Proceder ten w wykonaniu obu panów Dyrektorów trwał
latami (w wypadku Buraka lat dziesięć, w wypadku Gacka lat pięć). Waldek jak
zobaczył zestawienie wydatków to podobno prawie oszalał okazało się, bowiem
(sam byłem w szoku), że roczny koszt utrzymania Dyrektorów (pensje, premie,
mieszkania, samochody, telefony i faktury) jest wyższy niż koszty z tytułu
wynagrodzenia i ubezpieczenia (ZUS) 300 pracowników!!! Waldek nie wierzył w to,
co czyta, (bo i było to nieprawdopodobne), nie będę prał brudów publicznie
(zasada Pani Dulskiej), ale np. Burak potrafił przynieść w ciągu miesiąca
faktury na paliwo o wartości dwudziestu tysięcy złotych. Jak łatwo się domyślić
jeździł sporo (samochodem), ale nie 75 tysięcy kilometrów miesięcznie?!!!
Waldek z każdym punktem zestawienia Głównego Księgowego wariował coraz bardziej
(biedny, Helmut po dziesięciu latach zdał sobie sprawę że jest najnormalniej w
świecie okradany przez swoich rodaków). Szok był podwójny, bo ci, którzy kradli
przez dziesięć lat opowiadali, że „wszyscy Polacy to złodzieje i kombinatorzy”.
Tymczasem Obaj Dyrektorzy, (nieświadomi kontroli wewnętrznej przeprowadzanej
przez Waldka) rozpoczęli szukanie oszczędności.

Cdn. (przyznam szczerze, że trudno mi powiedzieć, kiedy, w tej chwili w Firmie
rozpoczął się tzw. „sezon”, a co się z tym niestety wiąże więcej pracy, a poza
tym zmiany, o których zacząłem pisać powyżej są aktualnie wprowadzane w życie i
mocno utrudniają nam wszystkim wegetację w Firmie)

P.S.
Wklejając tego posta przeczytałem poprzedniego, wcale nikogo nie olałem i
przepraszam tych którzy czekali obiecyję że nie będzie to czekanie na Godota
(tak się to chyba pisze).

PRZYPADKI DYREKTORA BURAKA - cz.23 18-10-2001 13:10

[civic_vtec]

Część 23

Wielkie Zmiany cd.

Rozpoczęli szukanie oszczędności każdy na sobie właściwy sposób. Co ciekawe
aktualnie znajdowali się w stanie wojny więc podejmowali decyzje w tych samych
sprawach bez konsultacji między sobą. Tak obserwowałem i nie wierzyłem w to, co
się dziej, mniej więcej po dwóch tygodniach wprowadzania reformy zacząłem
kupować poniedziałkową gazetę i przeglądać oferty pracy. W mojej ocenie nagłe
nasilenie debil-dilbertyzmu z taką mocą w tak krótkim czasie mogło oznaczać
tylko jedno: cios, którego Firma nie była w stanie znieść tym bardziej, że
koniunktura (w gospodarce) nie nastrajała optymistycznie. Niemniej jednak
panowie ochoczo zaczęli rozwiązywać problemy. Problem zbyt wysokich kosztów
produkcji (w głównej mierze były to koszty zatrudnienia pracowników) Panowie
hiper-managerowie „rozwiązali” następująco, Burak wyznaczył pięćdziesiąt osób
(kierował się oczywiście własnym widzimisie, a w zasadzie regułą pod
tytułem:, „która z pań kiedyś uległa Burakowym amorom zostaje, a która nie
zniosła molestowania i nie uległa bądź nie daj boże odpyskowała - wynocha”) i
zwolnił je w trybie natychmiastowym. Nie słuchając porad Głównego Księgowego.
kazał na wypowiedzeniach jako powód rozwiązania umowy napisać – likwidacja
stanowiska (co najmniej połowa zwolnionych pracowników pierwsze kroki z firmy
skierowała od razu do PIP-u, o tym dalej). Cóż Gacek tymczasem obserwował z
ironicznym uśmiechem oszczędności w wykonaniu Buraka i jak przystało na
Dyrektora Finansowego rozwiązał problem zbyt wysokich pensji i premii w jak się
okazało jeszcze „inteligentniejszy” sposób. Po pierwsze premie zostały
zlikwidowane (jakiekolwiek premie), po drugie wszelkie nadgodziny wypłacane
mechanikom i kierownikom zmian zostały zamienione na dni wolne. A muszę tu
zaznaczyć, że blisko 40 % wynagrodzenia tych Panów to właśnie nadgodziny
wypłacane w systemie kwartalnym. I tak z dnia nadzień okazało się, że ponad
połowa kluczowych (bardziej niż Burak i Ja, lub ktokolwiek w firmie) ze względu
na umiejętności pracowników jest na dwu lub trzy miesięcznych płatnych
urlopach. Okres był wtedy wakacyjny, więc nie trzeba było ich specjalnie
namawiać do urlopu, a poza tym chętnie i gremialnie na znak protestu złożyli
wnioski. Wujek przerażony tym, co wyprawiają dilbert-debile chętnie im te
wnioski podpisał. I wtedy zaczęło się prawdziwe piekło, bo „wakacje” się
skończyły, zlecenia przybywają, a niema ani mechaników, którzy uruchomią
maszyny (Gacek wysłał ich na urlop) ani wystarczającej liczby kobiet do obsługi
tych maszyn (Burak je wyrzucił). Zlecenia zawalane są jedno po drugim. Wujek na
siłę ściąga mechaników z urlopów (nie specjalnie się stara). W między czasie
szuka nowych kobiet, (co nie jest trudne, mając na względzie bezrobocie) i uczy
je obsługi maszyn, (co jest trudniejsze, mając na względzie, że ci, którzy je
potrafią obsługiwać są na urlopie). W to wszystko wpada PIP i inspektorzy z
ironicznym uśmiechem słuchają Buraka, który usiłuje im odpowiedzieć na pytanie
jak to możliwe, że zatrudnia właśnie pracowników na stanowiska, które zostały
zlikwidowane. Burdel na kółkach i chiński cyrk w jednym. Ale oczywiście to nie
koniec, bo oszczędności było więcej. Kolejny problem to rachunki za telefony i
korzystanie z Internetu. Po pierwsze zostały odebrane większości pracowników
telefony komórkowe i tu podobnie Burak kierował się nie wysokością rachunków a
ilością „szefów i prezesów” na godzinę, które padają z ust pracownika pod jego
adresem. A teraz numer stulecia w kwestii oszczędności. Część spośród nas
została pozbawiona możliwości korzystania z poczty elektronicznej, – ponieważ
rachunki za połączenia internetowe są za wysokie. Jak to usłyszałem to myślałem
że to jakiś idiotyczny żart. Że Burak jest głupi to wiedziałem, ale nie
podejrzewałem, że aż tak, niestety jest aż tak i w żaden sposób nie przyjmował
do wiadomości, że ilość kont nie ma żadnego wpływu na koszty połączeń a to z
prostego powodu, że firma ma wykupione stałe łącze i bez względu ilość i czas
połączeń koszt miesięczny jest taki sam. Notabene są w Firmie dwa komputery,
które używają połączeń modemowych. Są to komputery Buraka i Gacka, obaj, bowiem
Super-managerowie są święcie przekonani (w swej nieomylności), że dzięki temu
ich połączenia są szybsze. Informatyk, który podpowiedział Burakowi, że jeżeli
rachunki za Internet są wyższe to tylko z jego lub Gacka winy usłyszał: „Nie
wpie...laj się w nie swoje sprawy.” Niestety pomysły dotyczące oszczędności to
nie wszystko, ponieważ obaj dilbert-debile przystąpili do restrukturyzacji
Firmy mającej na celu podniesienie wydajności i jakości świadczonych usług.

Cdn. (przepraszam za długą przerwę, ale idiotyzmy, które, rozpocząłem opisywać
dzieją się w tej chwili i mniej lub bardziej dotykają mojej osoby, a to
utrudnia mi opisywanie ich na bieżąco.)

[levy]

Część 24

Wielkie Zmiany Zakończone, Rozpoczęła się Rewolucja.

Na efekt „restrukturyzacji” firmy w wykonaniu Buraka i Gacka nie trzeba było
długo czekać. W zasadzie tuż po wakacjach nie nadążaliśmy z niczym i z nikim.
Reklamacje płynęły równomiernym i szerokim strumieniem, w myśl zasady: zlecenie
= reklamacja. Cierpliwie przeglądałem Gazetę, co poniedziałek i jeszcze
cierpliwiej wysłuchiwałem idiotycznych pytań w trakcie rozmów kwalifikacyjnych
(mniej więcej po dwóch miesiącach uznałem, że jednak trzeba przeczekać z
Burakiem recesję na rynku pracy). Tym bardziej, że miarka się chyba wreszcie
przebrała (!!!!). Waldek błyskawicznie (jak na niego), bo już po trzech
miesiącach zorientował się, że liczba reklamacji nie jest normalna i chyba tam
(w Polen) znowu coś się dzieje. Wskoczył w pierwszy samolot i przybył do Polen.
Zaskoczenie Gacka i Buraka było gigantyczne, ale bynajmniej nie z powodu
nagłego nalotu Waldka, a z powodu przyczyny tego nalotu. Otóż nie mogli
uwierzyć, że Waldek nie jest w stanie zrozumieć, że na efekty (te pozytywne)
ich restrukturyzacji trzeba trochę poczekać. Mało tego Waldek zrobił coś, na co
obaj chłopcy zupełnie nie byli przygotowani, otóż zażyczył sobie rozmowy z
pracownikami firmy i do tego („skur........syn jeden”) nie życzył sobie
obecności obu Asów Zarządzania przy tych rozmowach. W zasadzie sięgając
pamięcią wstecz to jedyne, co chciał usłyszeć Waldek to potwierdzenie swoich
domysłów, że oba Helmuty (oryginał i farbowany) nie nadają się do robienia
tego, co robią. I chyba od kogoś to usłyszał, bo tak nagle jak przyjechał tak
samo nagle wyjechał. Chłopcy zaś (Asy Zarządzania) jeszcze przez parę dni
nerwowo się uśmiechali, ale zgodnie z prawem ewolucji (im organizm prostszy tym
łatwiej się przyzwyczaja do nowych warunków) szybko zapomnieli o dziwnej
wizycie. Fajno było (dla nich), ale nagle się gwałtownie skończyło, otóż
któregoś dnia Gacek przybył z wiadomością, że u Waldka w Helmutowie pracuje
jakiś nowy gościu, co to będzie nowym szefem fabryki, którą Waldek ma zamiar
kupić u Madziarów. Gackowy instynkt podpowiadał mu, że coś tu śmierdzi.
Natomiast Burak zupełnie nieświadomy zagrożenia wszem i wobec rozgłaszał, że
Waldek zatrudnił nowego i nawet go wyśle tu do „Polen” żeby on Burak go nauczył
jak się zarządza się firmą (Jezu!!!!! Skąd mu się to w głowie bierze). I stało
się, było to na przełomie września i października Waldek przybył ponownie, ale
nie sam razem z nim przyjechał nowy Krzyżak, tradycyjnie spolszczymy jego
Pruskie imię i od dziś będziemy go nazywać Jurek. Jurek został przedstawiony
jako Dyrektor ds. Logistyki (niezłe, naprawdę niezłe), jedynym, który wydawał
się w to wierzyć był Burak. Gacek przyjął to jako porażkę zamknął się u siebie
i tyle go widziałem. Burak za to jak to Burak zaczął przedstawienie pod
tytułem: „Ja tu ku...wa jestem Szefem”. I trafiła wreszcie kosa na kamień (lub,
jak kto woli cytat za Wujkiem: „No to trafił Chuj na większego od siebie”). Bo
Jurek pokazał pazury (a właściwie szpony). I dawno już tak wesoło w firmie nie
było.

Cdn. (Cóż nie będę nawet próbował tłumaczyć, dlaczego „ostatnio” nic nie
pisałem.)

[Gość: gabi]

za dużo sobie pozwalasz...kotku

[civic_vtec]

Ze względu na zarzut jaki gabi wyrazila powyzej oznajmiam:
- teksty zamieszczone w tym watku sa kopiami oryginalnych postow RIFUNa
- nie roszcze sobie zadnych praw autorskich do Dyr. Buraka i opowiesci o nim
- za zaistniale nieporozumienie przepraszam RIFUNa

[Gość: dlugopis]

Gabi nie sledzisz tego co sie dzieje w watku glownym. Byla na temat zebrania
calosci nawet mala dyskusja.
Jest to po prostu zebranie calosci do kupy, poniewaz glowny watek tak sie
rozrosl, ze trudno czasami sie tam poruszac.
civic_vtec dobrze robisz. Ja sie lacze z Niemiec i polaczenie z Polska mam do
dupy, gdyz ciagle sie rwie, wiec takie podsumowanie ulatwia mi czytanie tej
pasjonujacej historii.
Pozdro

[Gość: O_ski]

Dziś pierwszy raz to znalazłem ... Czy pomyśleliście o rzeszach tych, którzy
nie maja szczęścia dostępu do sieci ?! Przecież ktos powinien to wydac
drukiem ! Moim zdaniem Rifun składa to w dowolnym wydawnictwie i ma kontrakt w
kieszeni.

[Gość: jaeee]

Jestem w szoku... niesamowicie sie to czyta.. oprocz tego ze historia powala to
jeszcze autor swietnie pisze. To naprawde trzeba by wydrukowac! - moze wiecej
osob mialoby szanse zapoznac sie z dziejami dyrektora Buraka. Ale, ale, gdzie
ciag dalszy?? Nie moge sie doczekac. No i najwazniejsze pytanie - jak autor
znalazl sie w tej firmie??

[Gość: prawnik]

Gość portalu: O_ski napisał(a):
> Moim zdaniem Rifun składa to w dowolnym wydawnictwie i ma kontrakt w
> kieszeni.

Hehe... i proces na karku :)