nieśmiałość a praca

[Gość: painfully_shy]

hej wszystkim, mam prośbę. co byście radzili komuś, kto zawsze uważany był za
cudowne dziecko, za rok kończy studia na prestiżowej uczelni, zna bardzo
dobrze dwa języki obce, całkiem nieźle trzeci...nie ma żadnego doświadczenia
i nigdy w zasadzie nie pracował? nie zrozumcie mnie źle, nie chodzi o to, że
mam zbyt wysokie mniemanie o sobie i nie chcę pracowac. problem tkwi w
chorobliwej nieśmiałości, która nie pozwala mi wykonać telefonu i zapytać o
pracę a także w braku wiary w siebie- brak doświadczenia ergo brak szans na
zatrudnienie oraz totalnej niewiedzy co ja własciwie chcę w życiu robić i
poczucia, że w ciagu 4 lat studiów nie wiele sie nauczyłam, jeśli chodzi o
umiejętnosci praktyczne ergo nie ma zbyt wiele do zaoferowania.
proszę poradźcie, czuję sie jak mała dziewczynka, która nie chce/nie może
dorosnąć. i naprawdę to mnie przeraża... dodam tylko,że nieśmiałość przejawia
się także w obawie przed jakąkolwiek interakcją społeczną (np. zapytanie o
coś w sklepie, poznawanie nowych ludzi, spotkanie sąsiadów na korytarzu w
akademiku, upomnienie się o zwrot długu etc.) pozdrawiam!

[Gość: lynx]

teraz chyba troche za pozno, ale najlepiej bylo rozkrecic sie w jakis
organizacjach studenckich

mozesz poszukac pracy, ktora nie bedzie wymagala czestych kontaktow z ludzmi
(analityk, etc.);

ale chyba lepiej znalezc taka, ktora bedzie Cie wrecz do kontaktow mobilizowac.
windykacja na przyklad:)

a w ogole to warto chyba zajrzec do psychologa

[Gość: Piotrek]

Postaraj się o jakieś zajęcie gdzie są częste kontakty z ludżmi to
się przełamiesz. A wogóle skad jesteś?

[moim_zdaniem]

Najważniejsze to chcieć. Jeśli naprawde chcesz się przełamać, to idź do
biblioteki, i wypożycz sobie kilka książek psychologicznych nt jak uwierzyć w
sibie, itp. Osobiście uważam, że potrzeba ci przeczytania pół książki żeby
uwierzyć w swoje możliwości przy takich kwalifikacjach jakie posiadasz. Uwierz
w siebie, naprawdę. Ja po przeczytaniu 1 książki wziełam życie w swoje ręce i
własnie niebawem podpisuję kontrakt na pracę moich marzeń. Głowa do góry.
Powodzenia

[Gość: zuzu]

zdradź proszę, cóż to za cudowna lektura:)

[reenaa]

Witaj!
Miałam ten sam problem co Ty :) a jestem na 4 roku studiów. Te same kłopoty i
obawy przed kontaktem z drugim człowiekiem. Zaczęłam od wolontariatu, w jednym z
biur organizacji pozarządowej. Na początku sama myśl, że mam odebrać telefon czy
przyjąć kogoś w biurze napawał mnie strachem. Nawet mi się język w czasie rozmów
telefonicznych plątał, ale przepraszałam i mówiłam, że to moje pierwsze dni :) a
teraz po 6 miesiącach wszystko się zmieniło o 360 stopni :) Także polecam Ci
zacząć od takiego zajęcia, tym bardziej, że nie pracujesz pod presją i nikt nie
karci i nie patrzy na Ciebie krzywo. A skutki odczuwam również w życiu
prywatnym, nabrałam pewności siebie, a kontakty z ludzmi nie są już dla mnie
takim problemem :)
Skrobnij do mnie na maila gazetowego to pogadamy jak masz ochotę :-)
Pozdrawiam

[Gość: painfully_shy]

Dziękuję wszystkim za dobre rady! Problem polega na tym,że ja to wszystko wiem
i ciągle nie mogę się przełamać. Powtarzam sobie, że w końcu zacznę działać a
kiedy przychodzi "ten" moment, znów paraliżuje mnie nieśmiałość.T o przykre, bo
ludzie to przecież w gruncie rzeczy całkiem sympatyczne stworzonka...
dziękuję i pozdrawiam!

[Gość: karola]

Hej! Ja mialam to samo, w sumie to tak do końca z tej mojej nieśmiałości się nie wyleczyłam, ale próbuję!Właśnie skończyłam studia, przeszłam juz mnóstwo rozmów kwalifikacyjnych, zresztą jeszcze na studiach zaczęłam, i teraz juz się tego naprawdę nie boję, kwestia przyzwyczajenia.Nawet pracowałam na studiach w firmie, sama uwierzyć w to nie mogłam. Ta nieśmiala strona mnie buntowała sie, mówiła nie dasz sobie rady, a było ok!Ale pierwszym poważnym krokiem do przełamania nieśmiałości była praca ankietera-jak nie zastukasz do drzwi obcych ludzi, nie masz pieniążków. To naprawdę daje takiego kopa, że zapominasz o nieśmiałości.Musisz spróbować coś robić, cokolwiek, chociażby własnie wolontariat, coś, gdzie będziesz mieć kontakt z ludźmi. Ja kiedyś się bałam ludzi, potem odkryłam,że każdy człowiek, nawet pijak na ulicy, może być ciekawy. I wcale nie szukaj pracy gdzie kontakt z ludźmi jest ograniczony, wrecz przeciwnie! wychodż do ludzi a zobaczysz , jak wszystko samo się potoczy.
PS. Ale psychologa to warto odwiedzić, pomoże Ci trochę odbudować poczucie własnej wartości.Pozdrwaiam i zycze powodzenia!

[Gość: haerowiec]

Proponuje (mimo trafnych i skutecznych rad innych) zajrzec do psychologa i
zastanowic sie nad soba. Z tego co opisujesz problem jest powazny. Pracodawcy
to wyczuja. masz tyle lata, ze musisz sobie odpwiedziec na kilka pytan: kim
jestem? po co jestem na swiecie? dokad zmierzam? o co chodzi mi w zyciu?
dlaczego mam taki problem? Jezeli choc troche zdenerowowala cie moja wypowiedz,
to dobrze- to pierwsza reakcja, ktora moze cos zmienic. Czekaja cie zmiany,
nowe wyzwania...Powodzenia!

[Gość: brat]

Cześć, ciekawy temat tym bardziej, że zdajesz sobie z tego sprawę. Idz dalej i
wyobraź sobie co się stanie gdy np. nie zrobisz tego, czego oczekuje od Ciebie
ktoś na kim ci bardzo zależy, spoóźnisz się na spotkanie, nie odbierzesz
pieniędzy, które pożyczyłaś !!! Jak myślisz co ?
Pozdrawiam

[Gość: kijek]

painfully_shy ciesze się, że nie jestem sam, mam identyczne klopoty jak ty...
na 30 lipca wyznaczylem sobie date mojej śmierci...
pozdrawiam

[reenaa]

kijek nie daj sie zwariować, głowa do góry!!!

[Gość: dag]

proponuje skok na gleboka wode, gdzie bedziesz zdana tylko na siebie i zeby
przezyc bedziesz musiala sie przelamac. znam to z doswiadczenia, na poczatku
troche boli, ale skutkuje i daje satysfakcje , z czasem

[Gość: AKTI]

też tak miałam! wszystkie objawy. I czerwieniąc się, drżąc i bełkocąc,
przebrnęłam przez rozmowy kwalifikacyjne i pracuję. Przestałam się tym
przejmować, nie ważne co o mnie pomyslą. Czasem jeszcze obleję się rumieńcem i
wtedy staram sie obrócić to w żart. Postaraj sie na przekór sobie robić rzeczy
które Cię stresują, okaże się że to nie jest ani straszne, ani bolesne. Pomyśl
sobie czy Ty rozpamiętujesz cudze potknięcia? Inni też raczej tego nie robią.
Powodzenia i głowa do gory

[justinehh]

mój przypadek jest podobny, tylko nie jestem na prestiżowej uczelni i znam co
najwyżej półtora języka;żeby było śmiesznie, studiuję politologię z
dziennikarstwem i chwilowo nie mam pojęcia, co dalej

[niesmiali]

Strona dla nieśmiałych: www.niesmialosc.prv.pl/
Forum dla nieśmiałych: niesmialosc.actionmag.info/

[cham_i_prostak]

"A kto za młodu się bał, ten do końca będzie się bał..."

Stanisław Majda, poeta

[Gość: ola]

czesc, jakbym o sobie pare lat temu czytala... :) ja tez zawsze bylam niesmiala
i nie ciagnelo mnie do ludzi, bo nie umialam pierwsza zagadac, itp.
widzialam w twoim ip, ze chyba jestes na niemieckim uniwersytecie? moja
osobista rada: ucz sie od niemcow ich postawy. oni sie naprawde niczym nie
przejmuja, patrza przede wszystkim na siebie, biora co im sie nalezy, ale przy
tym jakos potrafia w tym swoim egoizmie nie krzywdzic innych. mam nadzieje, ze
mnie nikt nie zlinczuje za to co napisze, ale w polsce jakos ludzie potrafia
innych zdolowac, chocby za to ze sie im lepiej wiedzie. zawsze mialam wrazenie,
ze trzeba byc bardzo przebojowym, zeby sie przebic i nie dac zadeptac. a nie
zawsze ma sie na te przebojowosc ochote... na niemieckiej uczelni sie
jakos "odprezylam", nabralam pewnosci siebie, nie musze sie wszedzie pchac, bo
to co mi sie nalezy dostane, itd. a energie moge inwestowac w naprawde wazne
dla mnie rzeczy. polecam ci tez np. zrobic jakas praktyke/staz w firmie - mnie
to duzo dalo. tak jak ktos pisal, jak musisz cos zrobic to sie zbierzesz w
sobie i jakos to pojdzie. a potem jest juz coraz latwiej :)
pozdrawiam!