Złodziej w biurze

[charade]

Witam wszystkich :)

Mam taki oto problem. Pracuję w szanowanej instytucji budżetowej, w
kilkuosobowym dziale. Nigdy nie było problemów z kradzieżami, aż do niedawna.
Otóż jakiś miesiąc temu opuściłam biuro na kilka godzin, żeby załatwiać jakieś
sprawy poza nim i zostawiłam na biurku swoją apaszkę. Gdy wróciłam , po
apaszce nie było śladu. Rożne teorie powstały na temat tego, kto mógł ją wziąć
i dlaczego, nawet ktoś wpadł na pomysł, że ukradł ją jakiś ukryty fetyszysta,
aby upajać się jej zapachem ;) Wkurzona byłam strasznie, bo apaszka naprawdę
była ładna i bardzo ją lubiłam.
Sprawa ucichła, a tymczasem dziś znowu wyszłam z biura i powróciłam jakiś czas
potem po to, by odkryć, że brakuje maskotki, którą dostałam w prezencie
(prezent pracowy). No i przyznam, że mnie zamurowało. Apaszkę jeszcze można
ukraść, ale pluszaka ??? Upadła teoria o przybyszu z zewnątrz, teraz raczej
myślę, że zrobiłam to ta sama osoba, która mi buchnęła apaszkę. Stało się to
bowiem w identycznych okolicznościach i w obydwu przypadkach ofiarą kradzieży
padły rzeczy o małej w sumie wartości, ale za to estetyczne, ładne i fajne,
zwracające uwagę.
Jest kilka podejrzanych, na przykład nie da się nie zauważyć, że rzeczy giną
wtedy, kiedy w biurze przebywają pewne osoby, które nie są zatrudnione na
stałe i przychodzą od czasu do czasu. Nie jest to jednak oczywiście żaden
wyznacznik, bo ostatnio przybyło w dziale kilka nowych osób i może to być
każdy, bo nikt w sumie nie wygląda na infantylnego złodzieja. A zresztą, i tak
nikomu przecież nic nie udowodnię. Zastanawiam sie tylko, co taką osobą
kieruje ? To jest albo jakiś chory umysł i ma wewnętrzny przymus kradzieży,
kleptomania być może, albo jest to osoba pozbawiona skrupułów i po prostu
bierze sobie to, co się jej spodoba. Zabiera rzeczy ładne, ale niewiele warte,
może przez to ma poczucie "małej szkodliwości czynu" ? Doprawdy, ciężko mi to
zrozumieć, ale ludzie potrafią czasem mieć niezłego hopla. Moja mama
opowiadała, że u niej w pracy była szacowna i starszawa pani doktor, która co
prawda nie kradła, ale przetrząsała wszystkim babom torebki, nic przy tym nie
kradnąc. Kobiety zostawiały jej później w swoich torebkach kartki ze
złośliwymi komentarzami, na które ona reagowała totalną obrazą !
Wracają do sprawy kradzieży, zastanawiam się jaką obrać drogę. Mam wynieść do
domu wszystkie osobiste rzeczy, pamiątki i ozdoby ? Zastanawiam się, czy ta
osoba nie posunie się za jakiś czas dalej. Może mieliście podobną sytuację i
przychodzą Wam do głowy jakieś pomysły, jakby tu złodzieja złapać, przycisnąć,
cokolwiek.

[Gość: tomeczek]

charade napisała:

> Mam wynieść do
> domu wszystkie osobiste rzeczy, pamiątki i ozdoby ?

To jest tak oczywiste, że dziwię się, że o to pytasz.
1/ Mniej dupereli wala się po biurku, stole czy szufladach, łatwiej o porządek
2/ Mniej rzeczy do pilnowania ("ojej, gdzie zdjęcie mojej córeczki?! Aha, jest
tutaj pod superważnym sprawozdaniem sprzed 5 lat, które od tych 5 lat leży i
żółknie")
3/ Jeśli zginie ci osobisty drobiazg to współpracowacze powiedzą ci
prawdopodobnie "to trzeba było nie przynosić". Ale jeśli zginie już coś
służbowego, to wszyscy chętnie pomogą w poszukiwaniach (przedmiotu i/lub
kradzieja) ze strachu, że im też coś zginie.
Aha... Patrz, kto pomaga a kto nie. Ten kto najaktywniej i najgłośniej pomaga,
to prawdopodobnie złodziej :)

[spacecoyote]

> Mam wynieść do
> domu wszystkie osobiste rzeczy, pamiątki i ozdoby ?

Nie da sie. Nie mozesz przestac nosic fajnych apaszek, bo ktos ukradnie. Nie
mozesz przestac pic kawy z ulubionego kubeczka w obawie, ze kubeczek zginie.
Mozesz ograniczyc liczbe osobistych przedmiotow, ale nigdy nie wyeliminujesz
ryzyka kradziezy. Mozesz zamykac czesc rzeczy na klucz w szufladzie czy szafce,
kiedy wychodzisz (mnie sie nie chce), ale wszystkiego nie upilnujesz -
zwlaszcza, ze gina rzeczy, ktorych kradziezy nigdy bys nie przewidziala.

> Zastanawiam sie tylko, co taką osobą
> kieruje ? To jest albo jakiś chory umysł i ma wewnętrzny przymus kradzieży,
> kleptomania być może, albo jest to osoba pozbawiona skrupułów i po prostu
> bierze sobie to, co się jej spodoba.

Niektorzy ludzie po prostu nie mysla w kategoriach "To nie jest moje - ktos
inny za to zaplacil i nie moge tego wziac, bo to sie nazywa kradziez", tylko po
prostu biora sobie, co im sie pod reke nawinie. Mi ktos ukradl roslinke ozdobna
z ogrodka przed domem (nieogrodzony, taki miedzy chodnikiem a domem). Roslina
znikomej wartosci, ale ktos musial przechodzic i wyciagnac z ziemi, jakby byla
bezpanska. Dla mojego faceta (ja sie nie bawie w ogrodnictwo) oznaczalo to
koniecznosc pojechania do sklepu z roslinami, sadzenia od nowa itd, nie mowiac
juz o negatywnym wplywie na morale.

[charade]

Otóż to. Trudno pozbawić sie tych wszystkich przedmiotów, poza tym ja nie chcę.
Dostaje różne miłe drobiazgi od ludzi, którzy jeżdżą po świecie, a ponieważ
wiąże sie to z moja pracą, to zostawiam te rzeczy na biurku, żeby ładniej
wyglądało.

A co, jeśli wiem, która to osoba ? Nie jest zatrudniona na stałe i nie ma jej
zbyt często, ale czasem przychodzi. Teraz jest dylemat, jak nie dopuścić do
trzeciego razu. I jak dać jej do zrozumienia, że wiem, nie mówiąc wprost ?
(dowodów nie mam, ale wszystkie poszlaki wskazują na tę osobę).

spacecoyote napisała:

> Nie da sie. Nie mozesz przestac nosic fajnych apaszek, bo ktos ukradnie. Nie
> mozesz przestac pic kawy z ulubionego kubeczka w obawie, ze kubeczek zginie.
> Mozesz ograniczyc liczbe osobistych przedmiotow, ale nigdy nie wyeliminujesz
> ryzyka kradziezy. Mozesz zamykac czesc rzeczy na klucz w szufladzie czy
szafce,
>
> kiedy wychodzisz (mnie sie nie chce), ale wszystkiego nie upilnujesz -
> zwlaszcza, ze gina rzeczy, ktorych kradziezy nigdy bys nie przewidziala.

[Gość: Porfir Yebanoff]

charade napisała:

> Witam wszystkich :)
>
> Mam taki oto problem. Pracuję w szanowanej instytucji budżetowej, w
> kilkuosobowym dziale. Nigdy nie było problemów z kradzieżami, aż do niedawna.
> Otóż jakiś miesiąc temu opuściłam biuro na kilka godzin, żeby załatwiać jakieś
> sprawy poza nim i zostawiłam na biurku swoją apaszkę. Gdy wróciłam ,....

.....

Tiaaa. Przypomina mi to szok jaki przezylem gdy pierwszy raz do naszego biura
przyjechala na krotki kontrakt pewna Amerykanka w srednim wieku.
Ta szacowna niewiasta przytagala ze soba "oltarz polowy" na ktorym byly zdjecia
chyba 20 osob familii, male, duze i srednie figurki, maskotki i inne blizej nie
zidentyfikowane pierdemonki. Zajela poltora biurka i skarzyla sie potem, ze nie
ma gdzie klasc papierow :D
Moje zdumienie wzroslo jeszcze bardziej, gdy dowiedzialem sie ze niewiasta owa
przytargala zza oceanu w kontenerze okolo 5 ton (europejskich, nie
amerykanskich) bagazu osobistego, wlaczajac w to stol jadalny z kompletem 12
krzesel, do ktorego byla bardzo przywiazana :DD
Nie bierz tego do siebie, podaje to jako anegdotke (ale cale zdarzenie mialo
miejsce w pewnym kraju Europy okolo 5 lat temu), bardzo mnie zawsze dziwi
sklonnosc do gromadzenia rupieci w pracy. Ja mam najwyzej prywatny kubek, jesli
maszyna do kawy nie wydaje jednorazowych kubkow. Oczywiscie nie neguje Twojego
prawa do gromadzenia rzeczy w pracy :))

[charade]

Ciekawa sprawa... Tak jakby dyskutantów bardziej bulwersowało to, że ktoś może
trzymać w pracy jakieś prywatne rzeczy, niż to, że ktoś kradnie.

Bibelotów nie zbieram, po prostu je dostaję, traktuję jako miły gest i stawiam
je na półeczce nad biurkiem, żeby ofiarodawcom też było miło. Rozumiem, że
apaszki też nie mogę na chwilę położyć na biurku, bo to rzecz prywatna, nie na
miejscu w pracy, tak ?
A tak w ogóle to jakoś nie wzbudza mojego entuzjazmu odczłowieczone, zimne i
pozbawione całkiem prywatnych akcentów miejsce pracy, no ale oczywiście każdy
lubi co innego. Są ludzie, którzy uwielbiają open space, dla mnie to z lekka
przerażające miejsce.

[Gość: Blackforever]

Mi w jednej pracy zginął kubek, natomiast koleżankom zginęły discman, 2
telefony komórkowe i ksiązka do ekonomii, gdy wyszły do toalety i nikt nic nie
widział, nikt nic nie słyszał. W innej pracy (pracowałam w szkole) z zamykanej
na klucz osobistej szafki zginęła mi kawa

[news21]

Przede wszystkim popytaj, czy komuś jeszcze czegoś nie ukradziono.
Poszkodowanych może być więcej. Może ktoś jest podejrzewany.
Kradzieże w pracy zdarzają się bardzo często. Nierzadko kradną ludzie z pozoru
bardzo przyzwoici, nobliwi, utytułowani. Pilnuj pieniędzy.

[Gość: Porfir Yebanoff]

charade napisała:

> Ciekawa sprawa... Tak jakby dyskutantów bardziej bulwersowało to, że ktoś może
> trzymać w pracy jakieś prywatne rzeczy, niż to, że ktoś kradnie.
>
> Bibelotów nie zbieram, po prostu je dostaję, traktuję jako miły gest i stawiam
> je na półeczce nad biurkiem, żeby ofiarodawcom też było miło. Rozumiem, że
> apaszki też nie mogę na chwilę położyć na biurku, bo to rzecz prywatna, nie na
> miejscu w pracy, tak ?
> A tak w ogóle to jakoś nie wzbudza mojego entuzjazmu odczłowieczone, zimne i
> pozbawione całkiem prywatnych akcentów miejsce pracy, no ale oczywiście każdy
> lubi co innego. Są ludzie, którzy uwielbiają open space, dla mnie to z lekka
> przerażające miejsce.

Alez bynajmniej. Nie popieram kradziezy, wrecz przeciwnie, uwazam, ze
rozwiazania muzulmanskie z ucinaniem tego i owego nie sa wcale takie zle. Tyle
tylko ze jestem realista i zdaje sobie sprawe, ze w miejscu gdzie moga sie
zjawic przypadkowe osoby nie mozna liczyc na uczciwosc wszystkich, dlatego nie
zostawiam w takich miejscach rzeczy na ktorych mi zalezy.
Co do openspacow, tez sie zgadzam, nie lubie ich. Ale co zrovic? Arbeit macht
frei...... Cos jesc trzeba, a nie jestem managerem by miec sex-retarke i
gabinecik na najwyzszym pietrze :-D