Awans

[Gość: Kora]

Od jakiegos czasu mam traf do awansow, niech was nie zmyli pozytywny
wydzwiek tego slowa, poniewaz moje awanse nie sa pozadane, mianowicie
polegaja na zwalnianiu sie szefow i automatycznym awansie strukturalnym
mojej osoby co sie wiaze z poszerzeniem obowiazkow, zakresu
odpowiedzialnosci, wyzszym wymaganiom, stresem, ale niespecjalnie wyzszym
wynagrodzeniem.. Dwa razy ucieklam juz z firm, ktore zmuszaly mnie do pracy
powyzej moich aspiracji i samooceny.. byc moze nieslusznie, ale do dzisiaj
twierdze, ze na tych odpowiedzialnych stanowiskach nie bylam wlasciwa osoba
na wlasciwym miejscu. Wyjechalam za granice, zeby spokojnie realizowac sie
na podrzednym stanowisku, sadzilam ze bariera jezykowa dyskwalifikuje mnie z
grona osob ktorym powierza sie samodzielne stanowiska wymagajace duzej
inicjatywy i poswiecenia. A tu bum.. po roku pracy zwalnia sie szef i znowu
automatyczny "awans" o szczebel wyzej.. Tym razem oponowalam, ale
bezskutecznie, szef szefa przekonuje, ze dam sobie rade. Zastanawiam sie czy
to moja samoocena jest niewspolmiernie niska do umiejetnosci czy tez po
prostu jestem zyciowym kozlem ofiarnym, ktorego wykorzystuje sie w momentach
bez wyjscia ?(zanim znalezliby kogos nowego na zwalniajace sie miejsce
zrobilby sie niezly burdel, bo to okres robienia budzetu).
Jestem troche sfrustrowana, jestem na etapie zakladania rodziny, a nie
robienia kariery, nie mam sily juz spedzac wieczorow przy komputerze i
ksiazkach, wiecznych szkoleniach i na przekowywaniu samej siebie, ze to
wyjdzie mi kiedys na korzysc.
Przepraszam jesli kogos urazilam, wiem jak wyglada sytuacja na rynku pracy w
Polsce, ale sprobujcie sie wczuc w moja sytuacje. Czy to nienormalne, ze
wystarcza mi to co mam i nie mam wygorowanych aspiracji zawodowych?

[Gość: anita]

Gość portalu: Kora napisał(a):

Czy to nienormalne, ze
> wystarcza mi to co mam i nie mam wygorowanych aspiracji zawodowych?

Nie wiem, czy to jest normalne, czy nie. Wiem, że sama mogłabym się pod tym
zdaniem podpisać. Mnie na szczęście nikt nie proponuje awansu! Pozdrawiam i
życzę Ci powodzenia w życiu prywatnym, bo ono jest ważniejsze.

[Gość: unika]

Znam ten ból z własnego doświadczenia. Moi znajomi nazywają ten fenomen "ze
sprzątaczki na prezesa" i byłoby to nawet śmieszne, gdyby nie fakt, że
prawdziwe. W twoich dywagacjach są odpowiedzi na twoje dylematy. Dla mnie
kluczowe w ocenie takiej sytuacji są takie fakty:

Jeśli awansują mnie, ale nie chcą dać wynagrodzenia takiego, jak osobom na
równorzędnych stanowiskach albo poprzedniego pracownika na tym stanowisku -
coś tu nie gra. Wymyślają tysiące uzasadnień, ale sprawa i tak jest podejrzana.

Zależy im najbardziej na ciągłości pracy czyli tym, żeby nie było zastoju, nie
zrobił sie bałagan, żeby organizacja wywiązała sie ze swoich obowiazków - kto
to zrobi jest obojętne. Ważne, żeby zrobił dobrze, na czas i tanio w
dzisiejszych czasach. Jestem odpowiedzialna i rzetelna w tym co robię, więc
idealnie sie nadaję.

To jest wygodne dla niektórych że wsadzają mnie na stołek nie traktując
jednocześnie jako partnera. Ciesza się, ze będą mogli mną manipulować, że bede
zależna od nich (może liczą na moją wdzięczność) i nie obawiają sie mnie jako
konkurencji, bo uważają mnie w sumie za gatunek niższego rzędu, który z ich
łachy zaszedł tak wysoko.

PO wielu latach pracy i borykania sie z fenomenem jaki opisujesz, doszłam do
powyższych ustaleń i zrobiłam tak: Dobrze panowie, przyjmuję awans. Pracowałam
jak wół, ciężko i efektywnie - ku zadowoleniu szefostwa. W międzyczasie
wywalczyłam odpowiednie wynagrodzenie. W odpowiednim czasie (ustaliłam z góry,
kiedy, żeby nie dać sie odwieść od moich założeń) zostałam matką. Jestem
szczęśliwa jako kura domowa i spełniona zawodowo. Czego i tobie życzę.