Zwolnili mnie z pracy!

[jagoda_d]

W nowoczesny sposób: kurier przywiózł kopertę, w której było
wypowiedzenie (pracodawca ma siedzibę w stolicy, moje miejsce pracy
znajduje się w dużym mieście wojewódzkim). Miałam 25% szans, bo
wiadomo było, że ktoś zostanie odstrzelony. Bezpośredni przełożony
nawet nie próbował obronić mnie, chociaż typował kogoś innego. Mam
huśtawkę nastrojów: z jednej strony żal, bo zaangażowałam się w tę
robotę, plubiłam ją; z drugiej radość, że chociaż może mi być trudno
znaleźć nową pracę po zakończeniu wypowiedzenia pozostaje świadomość,
że współpracownicy zatęsknią za mną jak już odejdę, a kierownik
zrozumie, że warto mieć wpływ na to, z kim chce się na codzień
pracować?

Zwolnili mnie z pracy!

[stanley_fish]

Samo zjawisko ruchu w firmie nie jest takie negatywne. Sprawia, że pracownicy są
w "gotowości bojowej", wciąż się rozwijają i są atrakcyjni na rynku pracy.

zaraz! jakie zwolnienia z pracy?przeciez GW pisala

[Gość: shem]

Artykul o zwolnieniach z pracy jest zaskakujacy.
O jakich to wypowiedzeniach GW pisze?
Przeciez jeszcze kilka tygodni temu ukazywaly sie
artykuly opisujace sytuacje na polskim rynku pracy,
na ktorym to pracodawcy az blagali ludzi,zeby
podjeli u nich prace i ze wystarczylo tylko przyniesc swoje cv,
aby zostac zatrudnionym.
A teraz nagle GW publikuje artykul o zwolnieniach.
Spora zmiana.

[Gość: bezrobotny]

Rynek pracy nie uległ poprawie od lat 90tych.

[Gość: iza do stanleya]

Czy ja wiem... Może, ale czy nie pomyślałeś o tym, że mogą podkładać sobie
świnie? Walczyć ze sobą? że takie zagrożenie ze strony pracodawcy "ho ho nie
wiadomo kto wyleci, ale ktoś na pewno, bo już tu państwa za dużo" powoduje zanik
koleżeństwa?
Szef swego czasu w rozmowie w cztery oczy kazał mi donosić na kolegów. Gdy
odmówiłam, powiedziałam, że nie umiem i w życiu, zapytał od kogo dostaję
pieniądze - od niego czy od kolegów. Brrrr.
Niektórzy starają sie lepiej pracować, a inni lepiej sie podlizywać. W mojej
firmie dawnej (mnie już dawno tam nie ma) nie przetrwali najpiękniejsi ani
najmądrzejsi, tylko ci, którzy spełniali życzenioa szefa, a nawet starali się je
odgadywać.
Przepraszam za literówki. i dzięki, że czytasz moje teksty :)))))))))))))

[Gość: bezrobotny]

Do Iza
Poruszyłaś bardzo ważne aspekty zachowań w pracy. Brak pracy, ciągła
obawa o jej utratę, troska o pieniądze czyli byt szmacą ludzi.
Miernoty czuja sie zagrożone więc liża d szefostwu, donoszą. Dobrzy,
kreatywni i uczciwi są tu na przegranej pozycji.
Taka sytuacja jest na ręke pracodawcom. Wyznają stare komunistyczne
zasady: dziel i rządź. Wiele wody w Wiśle upłynie zanim przejmą tok
rozumowania bardziej światłych kapitalistów z Zachodu.

Naivety vs trust

[Gość: Earnest Pole]

"bardziej światłych kapitalistów z Zachodu" nie załamuj mnie... chyba, że masz na myśli Tocquville'a, to Ci daruję.
Iza Zasłona coraz lepsze teksty ma, chociaż z ciążą trochę przyfarmazoniła. Poza tym git materiał. Właśnie sęk w tym, żeby na poziom ogólności za bardzo nie wyskakiwać i nie mieszać jej z kosmetyką.
Nad własną "mobilnością" chyba każdy "pracownik" w depresji, czy nie, powinien się zastanowić. Czy jest to jego poważna karta w grze, czy ma znamiona histerycznej hamletyzacji. Nic jednak nie pomoże w sytuacjach, w których po prostu nie da się racjonalnie odpowiadać z pozycji wykształconego człowieka na zagrywki HRowca z poziomu podręcznika do psychologii społecznej dla studentów I roku innych kierunków humanistycznych. Jeśli Twoja pozycja w danej organizacji wymaga od Ciebie konfrontowania się w tym stylu (oczywiście mam na myśli wyłącznie wewnętrzne konfrontacje), to znak, że trzeba z takiej organizacji odejść, choćby prowadziło to do zachowań irracjonalnych i sięgania po zajęcia, które Twoją domeną być nie powinny. Trudno. Jeśli wymagamy, to wymagamy, jeśli nie, to nie, białe jest białe itd.. Każda rola wymaga aktorstwa, a każdy autentyzm zaangażowania emocjonalnego.

[torelek]

Nie uważacie, że w tym artykule autor przedstawia pracodawców jako osoby, które
tylko czekają jak "wydmuchać" pracownika? I do tego namawia do zachowań niezbyt
fair, a nawet nielegalnych, np. fikcyjne zwolnienie lekarskie.

[ezavv]

Witam, nasz "kwiat kierowniczy" zatrzymał się na chorych naukach
zarządzania z lat '80. Brak etyki, brak kindersztuby wychodzi, jak
słoma z butów. Przykładem "etycznych" zwolnień jest tepsa - na
przestrzeni kilku lat "dobrowolnie" odeszło z TP około trzydziestu
tysięcy pracowników. Nie są, nie były to miernoty - firma
postanowiła ograniczyć koszty zatrudnienia. Pracę zwolnionych ludzi
wykonują, za psie pieniądze, pracownicy firm outsourcingowych
(Agencji Pracy Tymczasowej - APT), od wielu lat ci sami ludzie,
tylko nazwy firm się zmieniają (przykład polskiej patologii). Po
części w rozumowaniu prawda - pokorne ciele (...), jednak nie
zawsze. Generalizując, zarządzający traktują pracownników za masę,
nie powiem, że za "rogate", które pozbawione jest rozumu.
Tylko "władzunia ma umysł zdolny do myślenia, ma inny żołądek od
mas. Przykre. Zniszczono ustalone, wypracowane przez lata systemy
zarządzania - postawiono na młodzież posiadającą wiedzę bez
doświadczenia niejednokrotnie. Mamy przykład arogancji wieku -
jesteś starszy to (...)

Utopia!

[Gość: Nocarriera]

To o czym piszesz jest piękne, ale nie spotykane. Gdyby pracownicy
walczyli o uznanie kierownictwa uczciwą i rzetelną pracą, a
pracodawcy odsiewali ziarno od plew na zasadzie: liczą się zdolni,
kreatywni, pracowici itd., byłabym w niewielkim stresie i miałabym
motywację do lepszego działania na polu tzw. kariery, poszłabym na
kolejne studia, nauczyła się kolejnego języka, tylko po co? Mój
wychowawca z liceum powtarzał, że liczy się "mierny, bierny, ale
wierny" czyli ten co lezie w d...pę szefowi, donosi, mataczy, robi
intrygi, zawsze sobie dobrze w życiu zawodowym poradzi. Pracowałam
10 lat w firmie, a jak wreszcie doszło w niej do zwolnień,
to "wyoutuowani" zostali najlepsi specjaliści i pracusie. Ktoś
powie, że pozbyto się ich, bo i tak mieli szansę na szybkie zdobycie
innej pracy ze względu na kompetencje, ale jak to się ma, do
cholery, do tzw. dobra firmy, o które powinno się dbać właśnie nie
zwalniając lecz zatrzymując ludzi wartościowych. A tak, zostały same
matoły, biurwy pijące kawkę, robiące łaskę petentom i szefostwu, że
wypiszą jakiś świstek, który mógłby wypełnić przedszkolak. Języków
się nie uczą (choć firma była gotowa za to płacić), studiów nie
kończą, ani nawet nie zaczynają, patrzą tylko na zegarki i jak już
dochodzi 16, startują z bloków aż się kurzy. Dawniej nie wierzyłam,
że zupełna miernota i leń może się ostać w firmie nawet w
największym kryzysie, ależ może! Donosząc na kolegów prawdziwie lub
fabrykując fakty i dowody, podkładając tzw. świnie, podlizując się
tak szefostwu, że ktoś z zewnątrz dostałby odruchu wymiotnego. To
możliwe, można być kretynem lub idiotką i świetnie sobie poczynać na
rynku pracy, a może to właśnie debilami są ci, którzy jeszcze wierzą
w uczciwość, fachowość zamiast zająć się podsłuchiwaniem pogawędek
kolegów w toalecie? Wystarczy przecież ukraść z sąsiedniego biurka
ważne papiery, które przypadkiem znajdują się "bez opieki" i zrobić
koledze koło du...y.

Konkurencja podstawą dobrej jakości pracy

[Gość: Miś]

Gość portalu: Nocarriera napisał(a):
> To o czym piszesz jest piękne, ale nie spotykane. Gdyby pracownicy
> walczyli o uznanie kierownictwa uczciwą i rzetelną pracą, a
> pracodawcy odsiewali ziarno od plew na zasadzie: liczą się zdolni,
> kreatywni, pracowici itd., byłabym w niewielkim stresie i miałabym
> motywację do lepszego działania na polu tzw. kariery.

Przemawia przez Ciebie pesymizm i zgorzknienie. Uważam, że nie jest
to dobra postawa w życiu.

Są źli szefowie faworyzujący tzw. biernych ale wiernych. Ale jeśli
firma toleruje takich szefów to można mieć niemal pewność, że trzeba
będzie szukać nowej pracy, bo zostanie ona wyeliminowana z rynku
przez lepsze firmy, które cenią pracowników o dobrej jakości pracy.
Pracowałem przez 22 lata w Stanach, kraju tzw. dzikiego kapitalizmu.
Wprawdzie zostałem w końcu 4 miesiące temu zwolniony, po raz
pierwszy w życiu. Ale sądzę, że powodem zwolnienia był fakt, że
skończyłem 62 lata, a w moim wydziale najstarszy pracownik, który
pozostał ma 55 lat.

Jedną z fundamentalnych zasad w Stanach jest zapewnienie istnienia
konkurencji na rynku. Konkurencja zapewnia dobrą jakość produktów i
usług, znacznie lepiej niż jakiekolwiek kontrole i przepisy. Dlatego
PRL i inne kraje socjalistyczne "zbankrutowały" i rozpadły się, że
był monopol firm państwowych. W efekcie wydajność pracy w znanych mi
firmach w PRL była średnio 25% podczas gdy w Stanach wynosi ona 80%
(80% czasu pracownik pracuje dla firmu, 20% czasu rozmawia z kolegą,
pije kawę, czyta wiadomości na Internecie itp).

[Gość: sos]

Sam napisałeś, że tak jest w Stanach. A nam do USA jeszcze daleko,
oj daleko!

[Gość: jacek226315]

Misiu Twierdzisz ,ze w Stanach wydajnosc wynosi 80% czy w tej
liczbie uwzgledniles wydajnosc murzynw i spanioli? Ja tez
doczlapalem do emerytury w stanach w duzej korporacji i bylo nas
bialych procz mnie trzech ,reszta to portorykanie,poludniwi
amerykanie i czarni, .Kochany jesli polska wydajnosc jest wg.Ciebie
25% to ich 5%

Wydajność pracy inżynierów w Stanach

[Gość: Miś]

Gość portalu: jacek226315 napisał(a):
> Misiu Twierdzisz ,ze w Stanach wydajnosc wynosi 80% czy w tej
> liczbie uwzgledniles wydajnosc murzynw i spanioli?

Te 80% to wyniki badań wydajności pracy inzynierów. Nie było tam
zróżnicowania rasowego. Znaczna część inżynierów w moim wydziale to
Chińczycy. Osobiście nie zauważyłem różnicy w wydajności pracy wśród
inżynierów i techników w zależności od koloru skóry czy kraju, z
którego pochodzą.

nie daj sie zwolnic

[diplomatica]

lepiej samemu odejsc od razu do innej pracy (w domniemaniu niby
lepszej)

mnie na razie tak sie udawalo przy czym nikt mnie nie chcial
zwolnic, a raczej w poprzedniej firmie szef nie chcial mnie puscic
do innej

Ku przestrodze!

[Gość: Kula]

A to taka opowieść życiowa: nie lituj się nad innymi, bo i tak cię
wydupczą. Ja zlitowałam się nad stażystką, nauczyłam jej
wszystkiego, a nie umiała nic - podając kawę dostawała trzęsawki rąk
i wpadała w histerię, nie wiedziała, jakim guzikiem przełączyć
rozmowę z centralki, nie obsługiwała faksu, kopiarki, była
kompletnie zielona. Musiałam wyrzeźbić ją począwszy od nauczenia
mówienia klientom "dzień dobry", poprzez odpowiedni ubiór i
prezencję, a miała być tylko recepcjonistką. Broniłam jej, kiedy
szefostwo chciało wywalić na twarz, wysłuchiwałam jej problemów z
szefem, matką, chłopakiem, migreną etc. Laska miała jednak coś,
czego zabrakło mi. Urodę. Urodą powoli, powoli przekonała do siebie
szefa (w końcu się do niej przyzwyczaił), a w końcu wkręciła do
firmy swojego chłopaka, który, choć nie miał odpowiednich
kwalifikacji (m.in. nie znał języka obcego, obsługi komputera itp.),
a mimo to wskoczył najpierw na pozycję mojego pracownika, a potem
wypchnął mnie poza firmę i tak stałam się "wesołą bezrobotną". Jakoś
sobie poradziłam. W ogólnym rozliczeniu cieszę się, że już tam nie
pracuję, bo otworzyły się przede mną nowe możliwości gdzie indziej,
ale pozostał niesmak i uprzedzenie do ludzi. Czasem kusi mnie
jeszcze, żeby komuś nowemu pomóc, ale zapala mi się czerwone
światełko i mijam go obojętnie. Nie chcę się angażować "uczuciowo" i
dostać kolejnego kopa w tyłek.

[Gość: jan2]

A jednak..nie ma tego złego coby ny dobre nie wyszło :-)I jeśli
wolni mi zasugerować...Trzeba o tym zapomieć, o ile to możliwe-bo
szkoda Zdrowia Pozdrawiam.

[Gość: INA]

Zgadzam się z Tobą "Kula".Ja miałam bardzo podobną sytuację w pracy.
Przyuczałam do zawodu nie jedną osobe a kilka osób, w tym koleżanki,
które przyszły świerze do pracy. Jedna z nich tak mi się
odwdzięczyła, że przez 8 lat, powtarzam przez OSIEM LAT!!! chodziła
DZIEŃ w DZIEŃ do pokoju naszej szefowiej i DZIEŃ W DZIEŃ nadawała na
mnie i na innych. Efekt był taki, że to ONA dostawała najwyższe
premie, nagrody, najwyższe podwyżki, bo przecież tylko ONA
najwydajniej pracowała. Dodam,, że nie ma dzieci a więc była osoba
tzw. dyspozycyjną, JEJ jedynym problemem to było co dziś mężusiowi
ugotowac na obiadek . Przez NIĄ też musialam zmienić pracę bo
wszystkie pozostałe koleżanki z działu tak skutecznie ustawiała
przeciwko mnie, łącznie później z nową szefową, że po prostu
zaszczuły mnie. Tylko wtedy nie wiedzialąm że to się nazywa mobbing.
Po krótkim czasie kiedy zmieniłam pracę , w tej samej instytucji,
zostalam całkowiecie zwolniona z pracy bo przyszło nowe szefostwo a
wiadomo nowa miotła itd. Tak więc zwolnienie z pracy zawdzięczam
właśnie tej mojej pseudo koleżnce, bo gdyby nie ONA pracowałamby tam
nadal, a tak już od 5 lat borykam się i ciągle szukam pracy, a lata
niestety lecą na moją niekorzyść. NIGDY w życiu JEJ tego nie
wybaczę i mam nadzieję że los ją odpowiednio wynagrodzi za podłość i
wyrachowanie i na pewno nie zapomnę tego, bo przez taką pseudo
koleżankę stracilam bardzo dobrą pracę.

[Gość: odpowiadka]

Niezwykle podobne wnioski mogę wyciągnąć na podstawie
swojej "kariery zawodowej" z tą różnicą, że to ja jako młoda ambitna
osoba, z głową przepełnioną wiedzą (jak rozpoczęłam pracę byłam na 5
roku studiów), oddawałam innym swoją wiedzą, uczyłam, prowadziłam
kursy, szkolenia, przygotowywałam dla nich różne materiały - i dla
osób indywidualnych i dla firmy - oczywiście zaniedbuując rodzinę i
malutkie dziecko. Od 3 lat jestem kopana w tyłek, zabrano mi moje
godziny odddając je zastępcy dyrektora, efekty mojej pracy
przywłaszczały sobie d...włazy, ciągle promowane są zachowania
przeciwko mojej osobie i różnego rodzaju podkopywania.
Mimo to chodzę uśmiechnięta! A to najbardziej ich wkurza.
Pracowałam przez rok w przemyśle w trybie 40h tygodniowo, gdyż
chciałam w łagodny sposób zmienić pracę rezygnując z tej pierwszej w
odpowiednim momencie (korzystnym finansowo dla mnie i mojej
rodziny). Niestety od chwili, gdy moja macierzysta jednostka pracy
dowiedziała się o mojej drugiej pracy, zadbała o to, bym nie mogła
łączyć obu prac układając mi przydział godzin tak, że musiałam
zrezygnować z jednej pracy...
Zrezygnowałam z tej drugiej ze względu na niższe wynagrodzenie...
- Mobbing - powiecie.
- Wiem - odpowiem - ale nie mam siły na to by walczyć...

Pozdrawiem wszystkich uczciwych pracowników i wierzą, że nadejdzie
czas na uczciwość wzglądem i nas, i tych, którzy nas krzywdzą.

P.S.
Sorki za potok słów nieco może chaotyczny ale pisany w dyżych
emocjach...

[Gość: Odpałka]

Mnie kopnęli w du...ę w najgorszym momencie - byłam w ciąży i czułam
pismo nosem, że coś już tam kombinują z moim stanowiskiem pracy.
Przykre było to, że to jedna baba się uparła, żeby mnie uwalić. Nie
mogła znieść, że mam męża i dziecko w drodze, a jej córeczka (którą
zresztą za ciężkie pieniądze wepnchęła do firmy, bo bidulka nie
umiała znaleźć sama pracy, więc mamusia załatwiła) odstraszała
petentów i nie była gwiazdą instytucji. Mamusia była z kolei znajomą
kogoś wyżej i dała mi popalić. Zorganizowała mi szybki mobbing,
który skończył się dla mnie problemami z utrzymaniem ciąży i
długomiesięcznym leżeniem w łóżku oraz stresem, który sprawił, że w
ciąży zamiast przytyć schudłam i rozchorowałam się ciężko, co
skończyło się również chorobą dziecka. Po powrocie do pracy, chyba
tylko po to, żeby usłyszeć, że powinnam się jak najszybciej
ewakuować, bo szykuje się na mnie długotrwała nagonka, do skutku.
Przypisano mi panienkę, którą miałam szkolić i nie owijano w
bawełnę, osoba ta miała mnie zepchnąć ze stołka. Byłam uczciwa do
końca, szkoliłam pannę, ale atmosfera pracy coraz bardziej
wykańczała mnie fizycznie i psychicznie. Po latach pracy zdawałam
sobie sprawę, że mój wysiłek, nadgodziny poświęcone firmie,
gorliwość i koleżeństwo (zawsze ukrywałam błędy koleżanek, ich
spóźnienia i różne wpadki) mogę o kant stołu potłuc. Widziałam, jak
świetnie czuje się w firmie koleżanka, która była kochanką zastępcy
prezesa. Jej ciążę potraktowano jako coś wyjątkowego i niemalże
noszono na rękach. Obrzydliwe było patrzenie, jak wszelkiej maści
dupolizy i donosiciele świetnie się mają, bez skrupułów i wyrzutów
sumienia wykorzystując swoją pozycję wynikającą nie z kompetencji, a
ze zwykłych układów z szefostwem. Odeszłam z firmy i wiecie co?
Znalazłam inną pracę. Cieszę się, bo nie oglądam już tych
prostytuujących się dla marnej stówki twarzy, nie mam do czynienia z
konfidentami, czyimiś kochankami, krewnymi wkręconymi po znajomości.
Ostatnio dowiedziałam się, że w mojej ex-firmie zmieniła się władza,
a nowi dają popalić teraz starym wyjadaczom organizując im podobne
piekiełko, które ja przeżywałam, niestety w samotności.

Zwolnili mnie z pracy!

[goodwater]

>>Zwalnianie z dnia na dzień, bez uprzedzenia - wygasa druga umowa o
>>pracę, trzeba się pozbyć pracownika, który nie daj Boże nabyłby
>>przywileje zatrudnionych na czas nieokreślony. To nieprzyjemna dla
>>obu stron chwila, więc najlepiej odwlekać ją jak najdłużej.
To dla mnie największe kur..o nie przedłużyć komuś umowy ostatniego
dnia (najlepiej przed końcem zmiany). Nie rozumiem takiego
zachowania, czy tu chodzi o to, że ktoś wiedząc wcześniej pójdzie na
L4? Przeciez może mieć wpisaną na L4 datę ostatniego dnia umowy.
Takie postępowanie jest nagminne niestety, a osoba zostaje na
lodzie, jeśli wcześniej nie miała żadych podejrzeń...

[Gość: Łukasz]

Wiesz co, wydaje sie ze mógłbym ci pomóc. Nie wiem co robiłaś
wcześniej dokładnie , ale ja właśnie wsółpracuje z firmą, która
wydaje mi się że z pewnościa chciała by współpracować z tobą, bo
jesteś osobą zdecydowaną, a przy tym perfekcyjną w tym co robisz.
Jeśli chcesz wiedzieć więcej to pisz na e-mail: [e-mail].
Pozdrawiam i do usłyszenia.

Lament o "wylewaniu" z pracy ....

[boewulf]

świadczy o efektywności polskich pracowników.

[Gość: Gosia]

A może nie o efektywność tu chodzi tylko wciąż wysokie bezrobocie,
kulejącą gospodarkę i sposób zarządzania rodem z PRL, a więc
faworyzowanie wszelkich znajomków i pociotków? Bo gdzie się nie
ruszę, to słyszę, że ktoś komuś coś załatwił, coś po znajomości itd.
Na palcach jednej ręki mogę policzyć ludzi, którzy znaleźli pracę
wskutek prawidłowej, uczciwej i opartej na kompetencjach rekrutacji.

Przeczytaj post "Misia"

[boewulf]

Jeżeli w Polsce ciągle mamy PRL, to jej gospodarka nie wytrzyma konkurencyjności
z innymi państwami i wcześniej czy później znajdziesz się bez pracy. Lepiej
zawczasu zmienić pracodawcę!

"Zalatw sobie zwolnienie"

[Gość: leif]

Przez podejscie wyrazajace sie m.in. w zalatwianiu zwolnienia 100 razy sie czlowiek zastanowi nim pracownika zatrudni. Propagowanie takiego cwaniactwa jest naganne.

Zwolnili mnie z pracy!

[Gość: gosc USA]

now wlasnie outplacement nie nazwalbym zwolnieniem monitorowanym a
raczej zwolnieniem ze wzgledu na slaba kondycje firmy. Jezeli
szefowie szykuja takie zwolnienia to nikt nie wie kto bedzie
zwolniony. Pracoowalem w Stanach w firmie elektronicznej, w pewnym
czsie zwolnili kilkunastu pracownikow bo firma bardzo kiepsko
szla,to byli swietni profesjonalisci i przy pomocy mojej firmy w
ciagu miesiaca tylko chyba dwoch nie dostalo pracy.Moja firma dala
im trzy miesieczne wynagrodzenie, i ci ludzie dostali w wiekszosci
lepiej platna praca, co bylo gorsze ze niestety stracili wysluge lat
oraz musieli zarabiac na platny urlop od nowa(zazwyczaj w pierwszym
roku pracy masz dwa tygodnie, od drugiego do piatego roku pracy trzy
tygodnie, pozniej 4 tygodnie)Sa to faktycznie straty. Wiec lay offs
sa tez problemem, w odroznieniu od wyrzucenia kogos z pracy za brak
kwalifikacji ktore jednak mozna wykryc w ciagu miesiaca. Tak wiec tu
sie nie wywala ludzi za brak kwalifikacji po roku czy dwoch pracy, w
ogole sie nie zatrudnia ludzi od razu tylko korzysta z tzw venders
czyli przyslanych przez head hunters i dopiero po pol roku firma
moze zlozyc oferte stalej pracy. Z drugiej strony tu nikt nikogo nie
wyrzuca na emeryture i ludzie pracuja nawet do 70tki.

U mnie jest 30 wakatów.... praca od zaraz

[Gość: dobrypracownik]

a za zwerbowanie nowego pracownika płacą nam po 100 zł.
Jesli pracownik wytrzyma do umowy na czas nieokreslony ( 3 mies. ),
to werbujący dostaje jeszcze 400 pln.
Minęły te czasy kiedy pracę znajdywało się tylko po znajomości.
Teraz po znajomości szuka się pracowników, a wymagania stawiane
kandydatom są wyjątkowo zaniżone ( nawet nie trzeba zaswiadczenia o
niekaralności ) - dlatego pełno jest u nas obiboków, tumanów,
wydziarganych " garów " po długoletnich wyrokach, niezrównowazonych
psychicznie, albo po operacjach głowy.
Żeby było smiesznie kazdemu dają 1800 na początek+ nadgodziny+premie.
Sam nie mogę uwierzyć w to, co piszę; ponieważ jeszcze 3 lata temu
mimo dobrego wykształcenia, wielu umiejętności, i bogatego
doswiadczenia sam musiałem garować na zasiłku przez prawie pół roku.
Cóż - czasy się zmieniają bardzo szybko.

[Gość: novembre]

To jeszcze mi napisz,
- 1800 brutto czy netto?
- w jakim miescie? Bo wiesz, w Ostrowcu beda cie po nogach calowac, ale w
Warszawie smiechem zabija..
- jaki typ pracy? biurowa 8h i do domu, przy tasmie, zmianowa?
- praca wymaga doswiadczenia?

No pisz pisz, moze dam ci sie zatrudnic.
Jesli mi bedzie praca odpowiadac ;).

novembre

[mijo81]

Ja też pracowałem w firmie która płaciła od 200 do 1000 zł za
zwerbowanie pracownika który wytrzymał dłużej niż 3 miesiące

[Gość: byłydobrypracownik]

Ze mną i z moją głową jest wszystko w porządku. U nas
nie jest tak fajnie i dlatego obecnie "garuję" na zasiłku,
nie z mojej winy. U nas zdarzają się pracodawcy oferujący
936 zł brutto lub niewiele więcej.

dyrdymały

[Gość: since1977]

bzdury, bzdury, bzdury, bzdury, bzdury, bzdury, bzdury, bzdury,
bzdury, jeśli teraz ktoś zwalnia pracownika jest samobójcą ( z
wyjątkiem dyscyplinarek etc po C2H5OH itp.

Zwolnili mnie z pracy!

[Gość: Jagoda]

Może wreszcie dziennikarze zajęliby sie nieuczciwymi pracodawcami,
takimi jak wielkie korporacje, które zwolnily mnie z pracy 1) raz
dlatego, ze szef wyjechal zagranicę i nie bylo dla mnie miejsca
wsród paru tysięcy pracujących 2) drugi raz, gdy prezes zarządu
przyznal, że dobrze pracuję, ale mu się nie podobam. Za
porozumienie stron płacił mi przez parę miesięcy pensję 3) a trzeci
raz byłam mobbingowana przez emerytkę (wiekiem) na wysokim
stanowisku. Czy to wszystko nie jest jakimś koszmarem ? Dlaczego
dziennikarze boją się o tym pisać ? Dlaczego nie piszą o tym, że
nikt nie chce NADAL zatrudniać czterdziesto i
pięćdziesięciolatków ? Bo sami dziennikarze boją się być wylani
przez swojego szefa, czyli Panią Agorę czy też innego zachodniego
WIELKIEGO SZEFA ? ? Dziennikarze ! Odpiszcie !

Szpicluj, donoś, właź w d... - nie zwolnią cię !!

[kapitan_stopczyk]

Takie cechy sie dużo bardziej liczą nić kompetencja, wiedza i
kwalifikację.
Bo to Polska.
Wylecisz wtedy kiedy trafisz na wiekszą szuje od siebie samego.

-------------------------------------------------------
- Czy jest pan gotów stać na straży porządku prawnego odnowionej,
demokratycznej Rzeczypospolitej Polskiej?
- Bezapelacyjnie. Do samego końca. Mojego lub jej.

[Gość: Łapówka]

Ja jestem z pokolenia urodzonego pod koniec lat 70. Dopadły mnie
jeszcze resztki socjalizmu, w domu wkładano mi do głowy, nieraz
paskiem, że nie ma nic gorszego jak donoszenie na innych i
wchodzenie w tyłek jakiejkolwiek formie władzy. Kojarzę, jak przez
mgłę Stan Wojenny, sama doświadczyłam w podstawówce "prześladowań",
kiedy na akademii ku czci Lenina zapomniałam tekstu wiersza, co
uznano (poważnie!) za formę dywersji. Była oczywiście i kara. No i
uważne przypatrywanie się mnie i mojej rodzinie. Od dziecka wiem, że
donoszenie na innych jest gorsze niż ku....stwo i złodziejstwo, że
to poniżej godności człowieka, który się czegoś takiego podejmuje. I
nie mogę się nadziwić, że teraz, kiedy od kilkunastu lat już nie
jesteśmy PRL-em, ludzie upatrują swój sukces właśnie w podpieprzaniu
innych, włażeniu w tyłek komu się da i gdzie się da. Mój telefon ma
podobny numer, co pewien oddział ZUS. Ludzie często się mylą.
Dzwonią i donoszą na swoich kolegów. Jedna pani chciała rozmawiać z
kimś z kontroli, bo jej koleżanka podejrzanie długo jest na
zwolnieniu, ręce mi po prostu opadły. No, żeby takie fakty chciał
jeszcze sprawdzać pracodawca, ale żeby znajoma znajomej? Inny
przykład: wózek dziecięcy stojący na korytarzu przeszkadzał cieciowi
sprzątającemu w moim bloku. Mimo, że widuje mnie codziennie, nie
zwrócił mi uwagi, tylko napisał donos do spółdzielni, że nielegalnie
składuję menele przed drzwiami utrudniając mu pracę. Sąsiad robił
remont - wyrzucił gruz do śmietnika, nie zamówił
kontenera, "życzliwy" sąsiad zadzwonił do spółdzielni mieszkaniowej,
zleciały się jakieś krzykliwe baby i straszyły sąsiada sądem,
że "zaśmieca śmietnik, który jest dobrem publicznym". Mój pracodawca
miał jednego tygodnia podejrzanie wiele kontroli - wpadła mu do
chaty policja, potem CBS, następnie firmę zlustrowali mu Urząd
Skarbowy, Inspekcja Pracy i Inspekcja Sanitarna. Pomijam fakt
czyjejś winy, ale jak można tak żyć wbijając szpile innym? I nie
mając z tego wymiernych korzyści tylko chorą satysfakcję. Co
ciekawe...niektórzy wprost mówią o tym, że na kogoś donieśli. Kiedyś
takie rzeczy ukrywano, była to jednak działalność wstydliwa, a o
kapusiach żartowano, że kończą na dnie Wisły w betonowych butach.
Dziś otwarcie popiera się takie działania - donieś na kogoś zanim
doniesie na ciebie. Znajomy uczy dzieci, aby donosiły na kolegów i
nikt tego nie zwalcza w szkole, ba, w klasie to normalne, że ktoś
kogoś podpieprzył. Włażenie w dupę w celach finansowych lub ku
tworzeniu tzw. układów, torowaniu sobie kariery to dziś
całkiem "normalne". Co się dzieje? Kiedy dotknęły mnie kłopoty,
usłyszałam, że muszę sobie radzić sama, bo życie jest brutalne i
słabsze ogniwa odpadają z całego łańcucha, nie ma się też co litować
nad frajerami i nieudacznikami. Coś lub ktoś zabił w nas wrażliwość,
która powoduje, że ciągle jeszcze rajcują nas takie sporty jak
donosicielstwo, wazeliniarstwo i dupowłazizm, wyścig szczurów etc.
Straszne jest patrzenie, jak jedni ludzie spychają innych z
przepaści, jak wbijają im ostatni gwóźdź do trumny, z uśmiechem i
przeświadczeniem, że czynią sobie dobrze, a czynienie sobie dobrze
jest najwyższym dobrem i moralnością, inni zaś to stado baranów,
kwestią więc sprytu i samozaparcia jest wypchnąć tych innych na
rzeź, samemu pozostając w zagrodzie, lub, co więcej, będąc
rzeźnikiem. Nie o taką demokrację i zachodni styl życia mi chodziło.
Nie o to walczyły też poprzednie pokolenia.

a to k.... Polska wlasnie!Rzekl poeta..

[Gość: aleksy1978]

[Gość: ninia]

Bo tu jest Polska.
I dlatego po podobnych doswiadczeniach postanowilam nie pracowac w Polsce. Teraz
jestem w UK, mam normalna biurowa prace, normalnie oplacana. Jesli zdarzy sie
tak, ze zniesie mnie do innego kraju, chetnie zdobede nowe doswiadczenia. Ale
jeden kraj jest dla mnie przekeslony ze wzgledu na to, jak niski obowiazuje w
nim poziom szacunku dla czowieka - ten kraj to Polska wlasnie.
Moge wpasc z wizyta do rodziny, znajomych. Ale zyc w niej, pracowac...?
Dziekuje, nie skorzystam.

Zwolnili mnie z pracy!

[Gość: Pracodawca]

Artykuł wpisuje się w powszechny stereotyp: jeśli pracodawca zwalnia
pracownika, to jest to z pewnościa zły niedobry szef krzywdzący
niewinną ofiarę. Tymczasem rzeczywistość nie jest czarnobiała. Z
kilkunastoletnich juz obserwacji w obu rolach tj. pracodawcy i
pracownika mam takie wnioski: Jeśli pracownik ma postawę
roszczeniową i do tego donosi, a nadto za roszczeniami nie idzie
chociaż szczera chęć rzetelnej pracy, szef (jeśli jest mądry) nie ma
innego wyjścia. Taka czarna owca potrafi zepsuć nawet najlepszy
zespół.
Jeśli szef polega na donosach i tworzy atmosferę szczucia i
wewnętrznej konkurecji, jego szef (oberszef) powinien go wylać, a
pracownicy powinni sami szukać innej pracy. To nie boli. Nie ma dla
firmy gorszej prognozy jak wewnętrzne gierki. Prawdziwa gra to
konkurowanie o klienta i ta właśnie gra jedynie ma sens.
Przypadki pośrednie czyli średni szef i średni pracownik dają szansę
porozumienia się - tak w przypadku zwolnienia, jak i pozostania w
pracy. W pewnym momencie któraś ze stron może dojśc do wniosku, że
nie jest nam po drodze. To ludzkie i nie ma się co obruszać, nawet
małżeństwa czasem się rozwodzą.
Na koniec dodam, że to wielki wstyd opisywać w poważnej gazecie
nieuczciwe tricki pracowników wobec pracodawców. Tzw. rosnąca
świadomość pracowników skutkuje tym, że pracodawcy nie chcą zawierać
umów na czas nieograniczony etc. Bo te tricki kosztują pracodawcę, a
więc również kolegów i koleżanki z pracy. Może jakaś promocja
uczciwości w GW by się przydała? Pytam chyba retorycznie ...

ankietowani kierownicy byli na ogół autokratami :)

[mazda1f]

Zwolnili mnie z pracy!

[Gość: mała]

nieprawdą jest ze można sie ustrzec od skutków nie przyjęcia korespondencji
zawierającej wypowiedzenie, wystarczy, iz pracownik mogł sie zapoznać, miał taką
możliwosc, a że nie odebrał listu bo nie chciał to nie chroni go przed
rozpoczęciem biegu wypowiedzenia, wg przepisow zostanie to uznane za doręczone
ze wszystkimi skutkami, wiem co piszę -pracuję w sądzie

Zwolnili mnie z pracy!

[Gość: xl]

To prawda, że w dzisiejszych czasach liczy się
donosicielstwo i wazeliniarstwo. Znam takich i im powodzi
się bardzo dobrze. Mają wykształcenie podstawowe, panienka z
gościem prowadzą podwójne powszechnie akceptowane życie, mimo
że mają swoje rodziny / wszyscy o tym wiedzą, tylko nie
zainteresowani /. Roznoszą różne plotki, aby odwrócić uwagę
od siebie. Mnie zwolnili z pracy, a oni po kolei donoszą
na innych. Kradną, robią przekręty a następnego dnia lecą
do biura uprzejmie donieść , że ktoś ukradł itp. To
obrzydliwe. Jednak oni chyba nie mają sumienia. Żal mi
ich , nie zazdroszczę im zawziętości, chciwości, pazerności
i złośliwości. Co ci ludzie z tego mają ?