Pracodawca patrzy na metrykę

Inicjatywa i niezależność to atuty doświadczenia

[l005]

Jeden fragment wywiadu, ten dotyczący własnej dziełalności jest według mnie
szczególnie ważny. Po paru dekadach pracy powinniśmy nabyć umiejętności które
dają możliwość unikalnego spojżenia na to czym zajmowaliśmy się, np na rynki,
technologie, itp. To daje ludziom drogę do indywidualnej działalności. Nie
czakasz aż ktoś ci zaproponuje pracę ale ty proponujesz co możesz osiągnąć albo
zostajesz swoim własnym pracodawcą. Oczywiście pod warunkiem że przez całą
karierę dbaliśmy o własny rozwój bo jak w wieku 50+ trzeba się uczyć od nowa to
takiego pracownika albo eksperta nikt nie potrzebuje ponieważ pracodawcy mają
pulę wykształconych i gotowych do pracy. Przynajmniej w USA powszechna jest
działalność indywidualna po 50+. Ludzie często chętnie biorą wcześniejsze
emerytury z markowych firm aby pójść samemu w nowym kierunku. Co prawda w
systemie amerykańskim jest to stosunkowo łatwo zrobić zwłaszcza gdy w czasie
kariery zbudowało się swój network ludzi. Pracować wtedy można ile zdrowie
pozwala a głównie ile chce się samemu dla przyjemności bo na ogół tacy ludzie
mają wystarczająco dużo pieniędzy aby spędzać czas jak zechcą. Myślę że do
takiego stanu rzeczy powinniście dążyć w Polsce. Człowiek powinnien od dziecka
być nauczony liczenia tylko na siebie i dbania o własny rozwój przez całe życie.

[Gość: int]

Z Polski wyjechałem w 1998r, kiedy wszystko zaczynało się sypać. Gazety były
pełne ogłoszeń "wiek do 35 lat". Chciałem wtedy zostać kontrolerem ruchu
lotniczego, więc wysłałem CV na ogłoszenie w GW. Po kilku dniach telefon z
Warszawy: proszę podac nam dokładna date urodzenia. Podałem. Po kilku dniach
przyszedł list: Pańskie podanie zostało rozpatrzone negatywnie. Juz wtedy dano
mi do zrozumienia, że jestem za stary, a miałem...30 lat. Wyjechałem do USA. Już
po roku pobytu i podszlifowaniu języka zdałem egzamin na kontrolera i spełniłem
marzenie. Spełniło się coś, czego w Polsce nie mógłbym osiągnąć.
Od czasu, dla zabawy wysyłałem CV do odpowiedniej agencji zajmującej sie naborem
na takie stanowisko w Polsce. Zawsze przychodziły odmowne odpowiedzi. Pisałem
też do podobnych instytucji w normalnych krajach EU zachodniej, i, o dziwo -
zapraszali na rozmowy ! Jakoś tu nie przeszkadzał im mój wiek. Za rok wracam z
USA, ale chce nadal wykonywać moją pracę. Niestety - nie będę mógł robić tego w
Polsce...
Jestem po rozmowach z kontrolą ruchu lotniczego w pewnym zachodnim kraju, są
gotowi zatrudnić mnie od ręki i moje 40+ czy nawet 60+ nie jest żadną przeszkodą...

[Gość: adioscompanieros]

Zgadzam się z przedmówcą. Sama mam prawie 41 lat. Przez 17 lat pracowałam w
branży od referenta do menedżera. ZNAM BRANŻĘ JAK WŁASNĄ KIESZEŃ.Zrezygnowałam
sama z powodu mobbingu. Mimo wielu ogłoszeń nie zostałam zatrudniona przez
żadnego pracodawcę, ale...Odkryłam co mogę robić wykorzystując swoje
doświadczenie.Pogadałam z kilkoma ludźmi, oni pogadali z innymi ludźmi. Efekt?
Mam przesłać SWÓJ AUTORSKI PROJEKT DO OCENY w kontekście patronatu nad moim
projektem.Myślę nad pozyskaniem unijnych dotacji, z takim patronatem powinnam je
uzyskać. A więc myślę, że ten rok będzie dla mnie przełomowy. Nie rozstaję się z
branżą, wręcz przeciwnie, będę się rozwijać i będę niezależna:) Pozdrawiam
wszystkich.

Może to problem młodego HR u pracodawców?

[ugenwillla]

Skoro większość rekruterów ma po 20, góra 30 lat, to wydaje się im,
że człowiek 50 letni stoi nad grobem, musi mieć raka albo demencję i
tylko siłą woli zwłókł się na rozmowę kwalifikacyjną po zażyciu
opakowania śrdoków przeciwbólowych? Jak osoba w tym wieku może
ocenić przydatność wieloletniego doświadczenia skoro sama ma 2 - 3
lata praktyki zawodowej? Jak może wiedzieć czego się spodziewać po
starszym pracowniku, jeżeli w swoim zawodowym życiu spotyka tylko
samych młodych i "kreatywnych"? Wyobrażam sobie, że gdyby pani czy
pan od HR miał 50 lat, to nie wygłaszałby tak lekko opinii, że
starzy się do niczego nie nadają, mają same minusy z punktu widzenia
pracodawcy, może znalażłoby się też parę plusów, np. przywiązanie do
firmy, wiarygodność, sumienność, brak obciążenia małymi dziećmi i
problemami rodzinnymi, atut bogatego życiowego doświadczenia? Ale we
wszystkich "nowoczesnych" firmach i korporacjach HR zaludniają
podfrufajki, które ławto i bezrefleksyjnie przekreślają czyjej cv,
bo "stary" i sięgają po młodego, bo będzie fajniejszym kolegą, bo
będzie "pasował do zespołu", bo będzie z kim tańczyć na imprezie
integracyjnej. Tylko jak to zmienić?

[Gość: Etap X]

Co tu dużo mówic. Oto etapy kariery według podręczników HR. Ostatni
etap to wiek 43-50 lat.
www.architekcikariery.pl/jakie-sa-fazy-kariery,178,2,34.html

Ostatni etap, brrr...

[johnny_p]

Gość portalu: Etap X napisał(a):

> Co tu dużo mówic. Oto etapy kariery według podręczników HR. Ostatni
> etap to wiek 43-50 lat.

I tak nieźle, w informatyce starość zaczyna się po 35.
A co po 50? Odstrzał?

Tańczenie na imprezie integracyjnej (50+)

[johnny_p]

ugenwillla napisała:

> ...sięgają po młodego, bo będzie fajniejszym kolegą, bo
> będzie "pasował do zespołu", bo będzie z kim tańczyć na imprezie
> integracyjnej.

Mam 50+ i czaczę z figurami zatańczę - pozytywne doświadczenie z ostatniego sylwestra, również z młódkami :-)
Natomiast dyskotekowy "taniec maszyny do szycia" mnie nie interesuje.

Ja myślę, że młodzi nie przewidują osobistego przekroczenia czterdziestki. A potem się obudzą z ręką w nocmiku i zaczną uprawiać kontrpropagandę. Ale będzie za późno, młodzi ich wyśmieją.

[Gość: mrówa]

Nie wiem ile masz lat, ale z postu wnioskuję że jakieś 10-12.
Poważna firma to nie agencja towarzyska, nie zatrudnia się osób
tylko dlatego że są fajne, miłe i dobrze tańczą. Firma ma osiągać
zyski, a pracownik jest po to żeby te zyski przynosić.
Naprawde nie znam firmy (mówię o poważnych instytucjach, nie
urzędach) która lekkomyślnie naraziłaby sie na straty zatrudniając
niekompetentna osobę tylko dlatego, że ładnie tańczy. Nie bądź
smieszna.
Takie zarzuty łatwo tłumacza nieudolność, brak kwalifikacji, bo
zawsze można zrzucić winę na dyskryminację zamiast poważnie pomyśleć
nad przyczynami.
Do rekrutacji 2-3 lata doświadczenia w zupełności wystarczą.
Zwłaszcza jeśli rekrutuje sie wciąż na te same stanowiska. Śmieszy
mnie też podział na "starych" po 50-tce i 18-letnie "podfruwajki"
tak jakby pomiędzy nimi była już tylko próżnia. Ja mam 27 lat i od 4
lat zajmuję sie właśnie rekrutacją. Do której grupy mam siebie
zaliczyć?
PS. Walcząc ze stereotypami dotyczącycmi starszych spychasz je na
inne grupy - np. młodych rodziców (obciążenie małymi dziećmi,
problemy rodzinne). Sama widzisz, że jednak jest to fakt, że każda
grupa wiekowa ma pewne ograniczenia. Tylko że własnych nie widzisz a
cudze owszem.

[Gość: do mrowa]

koles ja bym cie z tego stanowiska rekrutacyjnego natychmiast
zwolnil,chociazby za to ze nie umiesz czytac! zobacz co ci
przedmowca napisal?gdy bedziesz 40-latkiem juz bedziesz mial
problemy,bo tez bedzie inaczej - bardziej nowoczesnie;a ty widac,ze
glab jestes i nie potrafisz sie uczyc,wiec ci zadne kursy
kwalifikacyjne nie pomoga;masz 27 lat,to moze zostan kochajcym
inaczej i obys milosci w zyciu nie zaznal! wez swoich rodzicow co
cie splodzili wyrzuc na smietnik

a ty głupi jesteś i głupi zostaniesz

[Gość: 38 - latka]

jedyne czym się popisujesz na tym forum to obrażanie innych i brak
zrozumienia problemu, na który odpowiadasz, jak na HR-owca zupełny
brak empatii i czytania ze zrozumieniem - cv tak pewnie też tak
czytasz i gó... widzisz, współczuję twojej firmie - jesteś typowym
przykładem zarozumiałego młodego pawiana, który myśli że zawsze
będzie młody i rozchwytywany a ironii czy przenośni wyczuć to już
nie potrafii. Żałosne. Obyś stracił pracę w wieku 49 lat i znaleźć
następnej już nigdy nie mógł.

Pracodawca patrzy na metrykę

[Gość: xyz]

jesli u was w Polsce pracodawca zada w aplikacji(podaniu)abyscie
podali swoj wiek,albo wasz nr socjalny(nie wiem jak to sie u was
nazywa?) - to jest to bezprawne lamanie waszych praw obywatela,a
ironia jest,ze to sa firmy z tych panstw,gdzie tego nie mozna robic;
ale tak jest wszedzie i nieswiadomi imigranci tego doswiadczaja
tez,oprocz tego,ze jest mnostwo przepisow biurokratycznych - jednym
slowem:ludzie ludziom caly czas gotuja ten los

[Gość: do xyz]

Homo homini Lupus! im mlodszy tym glupszy!Dzieki Bogu ten tok myslenia mlodych
lupus dotyczy tylko Polski

Pracodawca patrzy na metrykę

[Gość: Romek z Anglii]

Szanowna Pani Krystyno,
Mam 54 lata. Jestem inzynierem-elektronikiem. Caly czas w zawodzie. Jak
zaczynalem to byly na rynku procesory 4-bitowe!!!!!!.
Ostatnie 10 lat to same zakrety i te same problemy, co Pani ma. Byli i sa ciagle
pracodawcy w Polsce, ktorzy mowili, badz mowia o drewnianych jesionkach......
Od 1 lipca 2008 jestem w Anglii, w firmie realizujacej przodujace technologie
swiatowe w telekomunikacji. Ze wzgledu na tajemnice sluzbowa nie moge ujawnic
nazwy. Prace znalazlem przez Internet. Byla to 9-ta propozycja pracy z UE, ktora
zakonczyla sie podpisaniem umowy o prace. Wczesniej bylem w 8-miu firmach (w
ciagu roku) z Anglii, Irlandii, Belgii i Norwegii, odbylem rozmowy
kwalifikacyjne i nawet egzaminy, ale bez powodzenia. Jednak wiedzialem, ze w
tych rozmowach nie bylem zajacem - byli po prostu lepsi kandydaci. Pracodawcy
byli na tyle uczciwi, ze kazdy przedstawil bardzo obszerne uzasadnienie.
Nawiasem mowiac, to wykonalem juz dwie prace dla pracodawcy, ktory mnie odrzucil
wczesniej, a teraz podpisal umowe z moja firma - troche sie zdziwil, jak mnie
zobaczyl.
Tu w Anglii pracuja brzydcy i ladni, b. mlodzi i tacy jak my tez ciagle mlodzi i
bardzo silni, nie tylko wiedza.
Jest Pani wspaniala kobieta. Moze by tak zmienic otoczenie? W koncu Unia
Europejska jest b. duza. Ja jak juz bez Polski nie moge wytrzymac, to zawsze
mnie puszcza na kilka dni. Trafilem na dobra atmosfere w pracy, koledzy w duzym
przekroju wiekowym, roznych narodowosci.
W okolicach Londynu jest nas sporo takich dinozaurow niedobitych, calkiem dobrze
wyksztalconych. Wszyscy ktorych znam jakos sobie radza. W Polsce to nawet na
posade rzadowa nie ma szans czlowiek w naszym wieku. Jak spelnia wszystkie
kryteria, najwyzej go zwolnia.
Jest tutaj "b. wiekowy" inzynier spawalnictwa podwodnego zwolniony przez ostatni
rzad z posady w spolce skarbu panstwa - pracuje w British Petroleum, ale nie na
stacji benzynowej, tylko w biurze konstrukcyjnym.
Inny kolega-samochodziarz, troche co prawda mlodszy, pracuje u Bentleya w biurze
rozwoju konstrukcji.
Moze zrobie w tym roku dobry uczynek. Inzynier z Mielca pracuje w kolejach
brytyjskich jako konduktor. Chca go do biura konstrukcyjnego - jest swietnym
mechanikiem. Broni sie rekami i nogami, bo mowi ze ze wzgledu na wiek nie da
rady. Ja go namawiam ze wszystkich sil - moze sie uda...........
Mysle ze to jest jakis pomysl...............
Jak by Pani sie zdecydowala, to na pewno pojdzie latwiej niz Polsce. Tylko znowu
pokazemy, ze tylko poza Polska potrafia nas docenic.
Wszystkim Rodakom, a szczegolnie tym 50+ zycze samych sukcesow w Nowym Roku.
Wierze w Pania i zycze wyboru wlasciwej drogi.

Pozdrawiam,

Romek

PS. Nie mam polskich liter w komputerze.

[Gość: emi]

Ciekawa jestem co panienka od HR (27 lat) napisze za 3 lata jak już
przekroczy granicę starości? Może honorowo sama się poda do dymisji?

[monia420]

Ja właśnie do tej panienki z HR chciałam dwa słowa. Nie mam nic przeciwko firmom
rekrutacyjnym i rekruterom. Wkurza mnie tylko, gdy idę na interview i widzę
osobę dwudziestoletnią, która nie ma doświadczenia w pracy z różnymi
pracodawcami, na różnych stanowiskach, a ogłoszenia traktuje jak wyrocznię.Sama
mam 30 lat, dwoje dzieci niedorosłych i to jest główna determinanta moich
decyzji. Źle się czuję udowadniając dwudziestolatce bez zobowiązań, że dam radę
udźwignąć obowiązki zawodowe i prywatne. Zdecydowanie lepiej rozmawia mi się z
osobami, które wiedzą o co chodzi w życiu...właśnie w tej branży 50+ to jest mój
idealny typ.

Pracodawca patrzy na metrykę

[agap25]

„Aktywne poszukiwanie pracy”
Skóra cierpnie mi na te słowa. Czy można być bardziej aktywnym niż
ja byłam? Nie wiem. Czy można być aktywnym z pomocą biura pracy? Nie!
Miałam założone konta na kilku portalach poszukiwania pracy. Kilka
innych przeglądałam codziennie.
Penetrowałam Trzeci Sektor, czyli organizacje pozarządowe. Brałam
udział w ich konferencjach i szkoleniach. Byłam na wolontariacie w
trzech stowarzyszeniach, z opcją, że jak tylko pojawią się jakieś
pieniądze, mam w nich udział. Próbowałam sama napisać program dla
siebie, ale dobry doradca nie jest biegłym księgowym, a tego
wymagają programy.
Jednak polecam tą metodę, bo nie jest się samemu, coś się robi, ma
się dostęp do różnych informacji. W końcu jakiś program ruszył i
pracuję w nim na umowę. Tak się właśnie w programach i III Sektorze
pracuje- od programu do programu, na umowy.
Panie w biurze pracy nie wiedzą, co to jest III Sektor.
Nie mają pojęcia o rekrutacjach w trybie konkursowym do organów
administracji, której same są częścią. Te oferty też sama
wyszukiwałam. Nigdy nie było między mną a „prowadzącą mnie” panią z
urzędu rozmowy, o jakie stanowiska się staram, dlaczego, i gdzie
jeszcze ich szukać. Raz zapisałam się sama do doradcy zawodowego,
burząc cały biurowy światek, bo bez skierowania! Nic mi zresztą nie
pomogli. Takie instytucje jak CIS, WOES odkrywałam sama. Trochę
pomogła mi pani z wojewódzkiego ośrodka doradztwa zawodowego,
przynajmniej ze mną rozmawiała. Długo. O mnie.
Nikt nie zapytał mnie ani razu, czy mam z czego żyć, czy nie
potrzebuję choćby prac interwencyjnych. Odnoszę wrażenie, jakby
temat czy ma się z czego żyć jest wstydliwy i panie boją się go
poruszyć. Rozmowa o tym, co to jest depresja i że trzeba ją leczyć
bo człowiek sobie nie poradzi, w ogóle przekracza pojęcie służb
zatrudnienia. A opanowanie depresji bezrobotnego to podstawa, bez
tego większość działań jest nieskuteczna. Sam widok biura
pracy, „przerabianych” wedle liter alfabetu tłumów ludzi wpędza w
depresję. Jak tam wchodziłam to od razu wpadałam w wyuczoną
bezradność. Wejść, odczekać swoje, dać papiery, podpisać, wyjść.
Odreagować i wrócić do swego aktywnego poszukiwania pracy. Od nowa
wierzyć w jego sens. Bardzo chciałam z kimś porozmawiać o moich
planach, projektach, czy jest sens aplikować na te stanowiska, czy
inne, jakie są faktyczne wymagania pracodawców, jakie niepisane
obyczaje, itp. Czasami wciskano mi jakąś ofertę, bo wizyta bez
oferty nie mieści się w pojęciu urzędnika, choćby wcale do klienta
nie pasowała. Choć przyjmują mężczyzn, mam zadzwonić i zapytać, czy
przyjmą kobietę. Pani urzędnik tego zrobić nie może, choć na
korytarzu pustka, nikt za mną nie czeka.
Prawie każda oferta wymaga znajomości języka. Język się rozwija i
dla takiego mamuta jak ja przydałby się kurs odświeżający. Ale w
myśl przepisów to nie wystarcza by sfinansować mi taki kurs. Choć
swoich lat nie cofnę, język mogłabym odświeżyć. Podobnie z kursem
pedagogicznym. ¾ ofert go wymaga. Ale to też nie jest podstawa.
Byłam gotowa do myśli o podjęciu własnej działalności, ale też
chciałabym z kimś o tym pogadać. Nie wiem z kim. Trzeba przeszukać
wiele stron internetowych, umieć odróżnić firmy, stowarzyszenia,
instytucje które pomagają ludziom od tych, którym chodzi tylko o
unijne pieniądze, doszukać się wszystkiego samemu i zweryfikować te
informacje- boleśnie, na własnej skórze. Mając na karku depresję
bezrobotnego i stres w rodzinie. I jeszcze trzeba zanieść pani z
biura pracy jakiś dowód odmowy z internetowej rekrutacji, żeby jak
najszybciej od niej wyjść bez dyskusji. A potem okularami ni do
dali, ni do bliży przestudiować na ścianie 2 płachty z ofertą
szkoleń i kombinować, czy coś się dla siebie nie znajdzie. O ile
moja koncepcja zatrudnienia siebie jest dobra, bo nikt mi jej nie
zweryfikuje.

Bardzo gorzkie ale prawdziwe

[Gość: Górka]

W Polsce urzędy pracy służą jedynie do dystrybucji zasiłku i
statystyki bezrobocia, po za tym panie urzędniczki mają PRL-owskie
podejście do problemu i do pracy, najważniejsze są papierki,
decyzje, kwitki i pozbycie się kłopotu czyli przepędzenie petenta bo
przecież w pracy przeszkadza! Smutne to bo człowiek zostaje sam ze
swoim problemem, odbija się od drzwi do drzwi i wyje z bezradności i
niemożności. Niestety, jeżeli nie znajdziesz sobie pracy na wolnym
rynku, nie ma co liczyć na jakieś inne wyjścia, wszelkie kursy i
szkolenia dla bezrobotnych organizowane sa głównie po to aby
zarobili szkolący, bezrobotnym raczej w niczym nie pomogą bo ile
można słuchać o zakładaniu działalności gospodarczej skoro i tak nie
ma się pomysłu i pieniędzy? Podobnie z programami 40+, 50+ ... czy
ktoś po takim kursie znalazł pracę, dowiedział się czegoś
przydatnego w szukaniu pracy? Wątpię ...

[Gość: aneczka]

Coś się zmienia?
gazetapraca.pl/gazetapraca/1,90439,6104299,40_letni_pracownik__To_cudownie.html

Pracodawca patrzy na metrykę

[Gość: mm]

Jestem 50+ i co??? I co dalej?? Pracuję całe 34 lata nieprzerwanie
(no dobrze 2+2 czyli ok 4 lat / wychowawczym). Mam doswiadczenie
pracy w dużych liczących się z-dach pracy. I co??? Zeszłam na
dalszy plan. Rządzą młodzi. I niby pracuję w znaczącym, ważnym
dziale w firmie, wykonuję od paru miesięcy śmieszne czynności
(zostałam od poważnych odsunięta). Moimi powaznymi zajęła się młoda
osoba. Ja juz chyba nie umiem tego co umiałam przez parę lat!!!
hihihi... Mimo dobrej znajomości środowiska Windows i wielu innych
czynności koniecznych do wykonywania powaznych prac. I umysł u mnie
nie stary :)Dyrektorowi, kierownikowi (oczywiscie są to d. młodsze
osoby) nie pasuje ktoś kto oceni b. realne sytuację i pyta o
podwyżkę (bo zakład ma zyski) i nie chce pracowac powyżej 8 h bez
zapłaty - jescze niedawno pracowałam, (a młody będzie, bo o pracę
trudno, i jest jest mało kreatywny, robi to co mu każą, bez
inwencji twórczej, bez komentarzy, i nie madrzejszy od szefa,
przynajmniej tego , jak narazie , nie pokazuje). Nie znoszę
zakłamania, nie potrafię kłamać ani lawirować, czyli tak naprawdę
jestem normalna (ale nie na te czasy). To też "wada" ludzi z 50+.
Zeszłam na drugi moze 4-ty plan, czuję się jakbym zaczynała pracę ,
a pracodawca pewnie liczy, ze się sama zwolnię lub wykorkuję ze
znużenia i niezadowolenia.
A jeśli chciałabym zmienić pracę to przeszkadza 50+!!! Pozostaje
wegetacja!!! i uwstecznianie się , bo juz nawet nie chce mi sie
mysleć. Staje się dla mnie nieważne czy pracuję dobrze czy źle.Jakoś
to ciagnę... Muszę przeciez zapłacić rachunki. Gdybym mogła
zmieniłabym te pracę "w trzy miga".
Pozdrawiam wszystkich 50+++++

Pracodawca patrzy na metrykę

[Gość: darek]

same slogany truizmy , żadnych konkretów,a życie kosztuje.

Pracodawca patrzy na metrykę

[Gość: angelika691@gazeta]

Klika miesięcy temu miałam dyrektorke w wieku 26 lat ( ja mam 40l).
Panienka juz po kilku dniach pracy dała mi do zrozumienia, co o
mnie mysli.Była to praca w niewielkim oddziale banku. Bylam
swiadkiem całej serii ochów i achow pani dyrektor na temat swojej
koleżnaki w wieku 21 lat ( pani dyr. była zachwycona jej
powieszchownością ). Aż podczas któregoś dnia usłyszałam jak w
mojej obecności padły słowa, fajnie Paulina ,że ty jesteś bo Z TĄ
PANIA TO CHYBA BYM SAMA NIE WYTRZYMAŁA.sic!!!. Z pobłażliwością też
obserwowałam jak stara się walczyć ze sobą ze steroetypami na
temat " ludzi starszych" i jak jej cięzko to idzie.Ponieważ miałam
lepsze wyniki sprzedażowe w stosunku do swojej koleżanki zajmującej
równorzędne stanowisko- moja pani dyr. wymyśliła, że mam jej
przekazać 5 klientów ( chodziło o produkty wysokomarżowe -
rozliczenie prowizyjne) którzy trafią do banku z ulicy- powód moje
stanowisko jest bardziej widoczne od dzwi wejściowych. Było jeszcze
kilka podobnych sytuacji. Ja wysnułam z tego jeden wniosek,
częstokroć ci rzekomo " młodzi" mają w głowie więcej stereotypów i
uprzedzeń, niż starsi.
Nawiasem mówiąc wcale nie czuję się staro, nie brak mi pomysłów i
energii, nie boje się ani komputera ani nowości. Rzuciłam te pracę,
bo cenie sobie empatie w pracy i dobre stosunki, świeżość umysłu -
a te go po prostu tam nie było. Obecnie jestem 2 miesiąc bez
zatrudnienia- złożyłam wniosek do PUP o dofinansowanie do otwarcia
działalności gospodarczej, czekam na decyzję (.. i mocno sie
denerwuje, bo bardzo mi zależy na tym aby to wypaliło ). W między
czasie miałam kilka propozycji pracy, ale wynagrodzenie mi zupełnie
nie odpowiadało. Myślę, że najważniejsze jest podejście do życia,
konstruktywny plani konsekwentne trzymanie się go. Wiek to sprawa
drugorzędna. Po prostu trzeba uwierzyć w siebie i nie poddawać sie
czarnym myslom.TAK TRZYMAJCIE !!

[Gość: Gość]

Jeśli mogę spytać. Czym konkretnie zamierzasz się zajmować,w ramach
działalności gospodarczej ?

[angelika691]

tym samym co robiłam w pracy :)