Praca i kryzys - boicie się zwolnienia??

[marmur-kova]

Do tej pory, jak byla mowa o kryzysie ekonomicznym gdziekolwiek i w
jakiejkolwiek postaci, bagatelizowalam i nie zastanawialam sie nad tym
zbytnio, bylam pewna, ze albo to Polske ominie (jak upieralo sie z poczatku
wielu politykow i analitykow) albo dotknie w bardzo malym stopniu. Juz
zupelnie sie nie martwilam o prace. Dzis jednak doszly mnie sluchy, ze w
naszej firmie maja byc ciecia etatowe, co wiecej – z kazdego oddzialu w calej
Polsce ma odejsc po kilka osob. Przyznam, ze mam niezlego stresa, zwlaszcza
jako matka trojki dzieci, ktora na dobitek niedawno wrocila z macierzynskiego
i juz zupelnie niedawno z chorobowego. Zaczelam sie bac, ze bede jedna z tych
osob do odstrzalu... Pogloski o zwolnieniach to tylko ploty, probuje to sobie
tlumaczyc, ale i tak stres mnie poteznie zzera. Jak to jest w innych firmach,
w waszych pracach? Gazety gazetami, statystyki i dane sobie, ale in fact, czy
zauwazyliscie albo odczuliscie na wlasnej skorze stutki kryzysu? Boicie sie
realnie o prace, slyszeliscie ze ktos juz stracil przez kryzys etat...?

[fastkalasanty]

Każda branża odczuwa to inaczej. Ja wiem czy jest sens stresować się na zapas?
Ja się nie boję, i nikt z moich znajomych nie został odesłany na zieloną trawkę.

[Gość: malpp]

Ja tak myślałem - że nie ma sensu stresować się na zapas. Może i nie
było, ale mogłem wcześniej się za czymś rozejrzeć. Tymczasem tydzień
temu usłyszałem, że mam pakować manatki. Oczywiście z zachowaniem
okresu wypowiedzenia itd. Powód? Że jestem kiepski, krótko mówiąc.
Tak samo 7 innych osób. Z nieoficjalnych źródeł (i z logiki własnej)
wiem, że po prostu budżet nie wytrzymuje już.

Kryzys się zaczął.

[rozbojniczekk]

a ja cie rozumiem. nie stracilam pracy, ale o podwyzce o ktorej byla mowa
jeszcze przed kryzysem moge pomarzyc ;(;( trzy osoby ktore u nas pracowaly na
umowe na czas okreslony wylecialy, tzn. nie przedluzyli z nimi umow (jedna
dziewczyna dwa dni po wyrzuceniu dowiedziala sie ze jest w ciazy, terz maja ja
przywrocic do pracy). troche sie zaczynam obawiac, zwlaszcza, ze ciecia sa
zauwazalne na przyklad w tej materii ze szefowa np. zrezygnowala z kateringu dla
nas :(

Ja się nie boję zwolnień - szukam pracy od 5 mies.

[alexanderson]

[marmur-kova]

Ja zaczynam szalec ze strachu, zwlaszcza ze robi sie mega napieta atmosfera,
wyzszy szczebel podenerwowany, wszyscy wszystkim parza na rece, mam wrazenie, ze
kazdy czeka na cudze potkniecie zeby odetchnac "uffff, nie udalo sie jej,
skwasila, w razie czego to ona wyleci, bo na tle jej bledu ja sie lepiej
prezentuje". Jakis absurd za absurdem po prostu... Kierowniczka, ktora dfo
niedawna byla wyrozumiala, naraz zaczela krzywo na mnie patrzec, kiedy ja
poprosilam o wczesniejsze wyjscie po syna (zadzwonili ze szkoly, ze sie zle
poczul, a nie moga go samego puscic do domu, bo szkola za niego odpowiada).
Ech... Nie moge spac przez to.

[vittoria_1]

Ja własnie straciłam pracę w szkole językowej. Szef tłumaczył się właśnie
kryzysem, ludzi nie stać na kursy itd. Czułam od dawna, że coś się kroi,
podobnie jak Ty, marmur-kova, nie mogłam spać, jeść itd. Cała ta sytuacja odbiła
się na mnie maksymalnie. Schudłam 8 kilo, nabawiłam się wrzodów, straciłam chęć
życia.

[fastkalasanty]

Na mózg Ci padło?? Przez stratę pracy?? A co, myślałaś, że będziesz w jednym
miejscu zarabiać na chlebek przez resztę życia? No proszę Cię. Na zachodzie
przeciętny człowiek przekwalifikowuje sie kilkakrotnie w ciągu całego życia, a
to jest własnie polskie myślenie rodem z PRL – znaleźć sobie ciepłą posadkę i
pracować w niej jako ta święta krowa nienaruszalna aż do emerytury... Znajdziesz
ina prace, nie rób z siebie ofiary.

[vittoria_1]

Mam nie robić z siebie ofiary? Nie muszę. Nawet mi się nie chce. Nic mi się nie
chce, nawet wychodzić z domu.

[rozbojniczekk]

vittoria, przykro mi... :( ale przeciez w branzy jezykowej powinnas znalesc
latwo prace... zacznij szukac, nie zamartwiaj sie, zadbaj troche o siebie,
zrelaksuj... idz na spacer, nie zaszywaj sie w czterech scianach. wez recepte od
lekarza, wytlucz wrzody Polprazolem, zrob sobie jakas przyjemnosc, nie ogladaj
sie ze nie masz kasy :( wyciagnij zaskorniaki i idz do kosmetyczki... bo to jak
mowisz to brzmi jak depresja :(

[panistrusia]

Kosmetyczka ma wyleczyć z depresji?

[lolek_do_kfadratu]

Kobietę - tak. :)

Mnie już zwolnili...

[Gość: Alex]

5 minut i było po sprawie. "Proszę wszystko zostawić i opuścić
miejsce pracy. Pańskie rzeczy przyślemy pocztą..."

[Gość: koni]

alex wiem ze moze to traumatyczne przezycie ale opowiedz troche otym gdzie tak
zwalniaja?

[Gość: Trabant]

Do "koni": ten sposob zwolnienia - mimo umowy na czas nieokreslony wylatujesz
tego samego dnia jest praktykowany w call center o nazwie SITEL w Warszawie.

[Gość: Ferrari]

Głupoty chrzanisz panie rozklekotany "trabant" (a może raczej
panie "rozbita toyota"?)

W Sitelu nikt nigdy pracy z dnia na dzień nie stracił... chyba że w
trybie dyscyplinarnym po uprzednim na to "zapracowaniu" (czy tak
własnie było też z tOBĄ?).

Lecz się człowieku na nogi bo na łysą głowę już za późno!

A ja Cię rozumiem, jak cholera!

[Gość: Lawina]

Syty głodnego nie zrozumie, co nie? I te rady w stylu: "nie rób z
siebie ofiary", dobre sobie...Powiem Ci, że nic tak mnie nie
zdołowało, jak utrata pracy po 8 latach "wiernej służby", a
nastąpiło to w najgorszym możliwym dla mnie momencie i tylko ciąża
wydłużyła ten okres oczekiwania "na wyrok". Postąpiono ze mną
obrzydliwie i wtedy nie było żadnego kryzysu. Najpierw mamiono mnie,
że jeśli mimo ciąży nadal utrzymam tempo i nie dam nikomu odczuć, że
wkrótce urodzę i mnie jakiś czas nie będzie, a potem jak najszybciej
powrócę do pracy, to moja pozycja w firmie będzie nadal
niezachwiana. Niestety, byłam naiwną kretynką, która uwierzyła, że
po latach uczciwej pracy ma prawo do odrobiny życia prywatnego czyli
do urodzenia dziecka po 30-tce. I co się okazało? W ciąży nie
chodziłam na zwolnienia, urlop macierzyński wykorzystałam częściowo
jeszcze przed urodzeniem, a potem szybciutko powróciłam, żeby tylko
nikomu nie być ciężarem. A po 3 miesiącach poleciałam z etatu na
pół, żeby w końcu usłyszeć, że dla mnie tu nie ma miejsca. Ale nie
to było najgorsze, rodzina mi kompletnie nie współczuła, wręcz
zwalili winę na mnie za sytuację. Mąż mnie przestał szanować, jak
chciałam coś kupić do domu, to mnie powalał tekstami w stylu:
pieniądze nie rosną na drzewach, idź sobie zarób. Tak więc przeszłam
najgorsze chwile, bo nie mogłam liczyć na nikogo, dosłownie, i to
mnie nauczyło, że maksyma: umiesz liczyć, licz na siebie, jest jak
najbardziej aktualna. Moje koleżanki przechodziły podobne klimaty,
tyle, że ich rodziny bardziej się maskowały w swoim sadyzmie. Tzw.
opóźnione przybijanie gwoździa do trumny. Dlatego rozumiem Cię, jak
nikt chyba, bo uwierz, tak naprawdę jesteś w swoim kłopocie sama, a
inni prędzej czy później wyleją swoje pretensje i żale, jak to sobie
nie radzisz. Przykre.

[koril1]

Kobiety!!! dlaczego dajecie sie tak ponizac, matki ich dzieci!!!!! moze dlatego
wybralam zycie i faceta zzagranica:))))

[Gość: :)]

vittoria_1, poza spacerami i wizytą u kosmetyczki, warto wybrać się do lekarza.
Wiele wskazuje na to,że masz depresję- to jednak musi stwierdzić ostatecznie
specjalista. Sytuacja z pracą była bardzo stresująca i czasami po prostu
człowiek musi porozmawiać ze specjalistą i skorzystać z lekarstw, by wrócić do
dobrej formy. Życzę dużo zdrowia!

[iberia.pl]

nie boje sie.Mam ten komfort, ze z roznych wzgledow jestem jedna z
ostatnich osob do zwolnienia.

[Gość: ehhh]

1. Koleżanka była na stażu 7 m-cy w banku. Nie została zatrudniona jak jej to wczesniej obiecali.
2. Druga znajoma pracuje w dziale handlowym- stal. Poleciało 3 handlowców
3. Branża sanitarna- 2 przedstawicielom nie przedłuzono umów, dział handlowy tez redukuje sie powoli...
4. Ogólnopolska firma zbankrutowała, z dnia na dzien kolezanka straciła pracę- z reszta umowa jej sie kończy więc nawet odprawy nie dostanie...
5. Nieruchomości- nie przedłuzona umowa po okresie próbnym
6. Pracy szukam od 3 miesięcy. Podczas rozmów kwalifikacyjnych czasem jest poruszany ten temat i pracodawcy tez mówia, że w rózny sposób sie zetknęli ze skutkami kryzysu... Ten szit jest i bedzie jeszcze długo...

[Gość: Nairb]

W moim mieście od 2 miesięcy zwalnia jedna spółka developerska,
dochodzą mnie wieści, że w sumie może to być kilkadziesiąt do stu
osób (każdego z małym 1-2 lata stażem pracy oraz osoby zatrudnione
na czas określony). To jest ciekawe, bo oni bardzo dużo realizują w
całej Polsce, ale z tego co wiem chodzi o słabą dostępność kredytów
i cięcie kosztów. Zwalnia jeszcze fabryka łożysk tocznych, część
pracowników produkcyjnych, ale podobno nie są to jakieś porażające
liczby. O innych firmach nie wiem, ale około 1/3 moich znajomych nie
ma pracy (wyższe wykształcenie, różne branże). Z tym, że mówimy o
małym 200 tys. mieście, gdzie większość stanowisk załatwia się po
znajomości albo po układach partyjnych. Jak ktoś nie siedzi w takich
klimatach to ma słabo...

[Gość: as]

Iskra Kielce? Skanska/Exbud czy jak ich tam teraz zwal?

[Gość: tynka548]

a co powiedzie, w mieście niespełna 70 tys.
jeden zakład 200 osób poszło-chlodnice
2. 40 osób zzowlnionych, ( 400) do zwolnienia w lutym
3. 1200 osób zwolnionych

To nie bajka -ale fakty.

[Gość: delta2jordan]

W moim mieście od 2 miesięcy zwalnia jedna spółka developerska,
dochodzą mnie wieści, że w sumie może to być kilkadziesiąt do stu
osób (każdego z małym 1-2 lata stażem pracy oraz osoby zatrudnione
na czas określony). To jest ciekawe, bo oni bardzo dużo realizują w
całej Polsce, ale z tego co wiem chodzi o słabą dostępność kredytów
i cięcie kosztów. Zwalnia jeszcze fabryka łożysk tocznych, część
pracowników produkcyjnych, ale podobno nie są to jakieś porażające
liczby. O innych firmach nie wiem, ale około 1/3 moich znajomych nie
ma pracy (wyższe wykształcenie, różne branże). Z tym, że mówimy o
małym 200 tys. mieście, gdzie większość stanowisk załatwia się po
znajomości albo po układach partyjnych. Jak ktoś nie siedzi w takich
klimatach to ma słabo...

Przedmówca chyba pisał właśnie o Kielcach, analogia nie do przeoczenia :)

[Gość: Nairb]

Yes, Kielce. Wiem na pewno o Echo Investment - polecieli wszyscy moi
znajomi i oni donoszą kolejne newsy o zwolnieniach. Kolega z Iskry
mówi, że u nich będą lekkie cięcia w produkcji itd. itd. Ale w K-
cach była bryndza z pracą nawet jak nie było kryzysu, teraz to już
zwyczajnie jest dno i nikt nie puka od spodu ;)

[Gość: koni]

zwą chyba

Ten kryzys jest mocno przereklamowany

[Gość: wolny ptak]

A już zupełnie w głowie mi się nie mieści, że likwidowane są kursy
językowe (vide jedna z wypowiedzi). Jeszcze bym zrozumiał, że
jakiemuś prowincjonalnemu dilerowi nie schodzą luksusowe samochody i
nie inwestuje w sprzedawców/handlowców. Poza tym zawsze można
pracować ma własny rachunek, wtedy nikt człowieka nie zwolni.

[Gość: ...]

ale placisz 800zl zusu co miesiac - oczywiscie takze na wlasny rachunek.

[Gość: Magda]

Przez pierwsze 2 lata jakieś 300 zł jeżeli w ciągu ostatnich 5 lat nie
prowadziło się własnej działalności i nie świadczy się usług dla byłego
pracodawcy. Tyle czasu powinno wystarczyc aby rokręcic interes i było stac na
płacenie 800 zł ZUSu.

[hella_79]

Gość portalu: wolny ptak napisał(a):

Poza tym zawsze można
> pracować ma własny rachunek, wtedy nikt człowieka nie zwolni.

ale klienci moga ociagać sie z płaceniem bądź nie płacić wcale, lub też mogą zamówienia przestać spływać, bo ludzie/formy będą miały mniejsze pieniadze na wydatki. z pracą na własny rachunek też nie jest tak różowo.

[Gość: koni]

wiecej empatii i mniej przemadrzalstwa niekawe co zrobisz jak twaja branze
dopadnie kryzys i sam bedziesz musial dac sobie wymowienie przedsiebiorczy kolego.

[jakw]

Gość portalu: wolny ptak napisał(a):

> A już zupełnie w głowie mi się nie mieści, że likwidowane są kursy
> językowe (vide jedna z wypowiedzi).
Mój mąż właśnie szuka pracy. U mnie w firmie zapowiadają zwolnienia.
W związku z tym mam pewne wątpliwości czy aby na pewno stać nas na
angielski dla córki. Gdyby to chodziło o mnie to na pewno bym
żadnego kursu sobie w tym momencie nie opłacała. Zawsze kilka stów
do przodu.

[avital84]

Jasne, że ludzie tracą pracę. Powoli zaczynają się cięcia w każdej
branży, bo wszystko jest ze sobą powiązane. Moja znajomą, która jest
przedsiębiorcą zastanawia się nad zamknięciem zakładu co będzie
związane ze zwolnieniem wszystkich pracowników. W oddziale banku
mojego kolegi zwolniono 70 osób zajmujących się hipotekami. Z tego
co słyszę od znajomych to w większości firm są mniejsze lub większe
cięcia niestety.

A kryzysu to jeszcze nie ma. On dopiero będzie.

[Gość: wolny ptak]

> A kryzysu to jeszcze nie ma. On dopiero będzie.

I to jest właśnie jeden z odcieni polactwa. Sianie defetyzmu i
niepokoju w każdej sytuacji, żeby tylko innych zdołować (ale dołować
się razem zawsze raźniej, prawda? Polacy lubują się we wzajemnym
wspieraniu w niedoli: "Jest źle, ale będzie jeszcze gorzej"). A
prawda jest taka, że inteligentny człowiek kryzys czy inny sryzys
wykorzysta na swoją korzyść.
I jeszcze jedna nauczka: nie pracować w molochach, gdzie jest się
jednym z 70 trybików.

[nessuno]

Gość portalu: wolny ptak napisał(a):

> I jeszcze jedna nauczka: nie pracować w molochach, gdzie jest się
> jednym z 70 trybików.

Niekoniecznie.Ja rok temu straciłem pracę.Pracowałem u takiej rury,która miała
swoją pracownię reklamową.Gdy zaczynałem kilka lat wcześniej,był to zwyczajny
kurnik,klita,gdzie ciężko się było poruszać.Przy mnie,dzięki mojemu wielkiemu
zaangażowaniu,ofiarności,ba,zaślepieniu nawet rura rozwinęła skrzydła,kupiła
sobie auto,zaczęły się wyjazdy kilka razy w roku,bo było stać,jeleń zasuwał,jak
dziki.Potem rura musiała zmienić miejsce działalności,jeleń nowe miejsce sam
przygotowywał,robił adaptacje i był cymes.Po zakończonych pracach rura
stwierdziła,że już niepotrzebny jestem i na zbity pysk wywaliła z dnia na
dzień.A były nas tylko 2 trybiki,ja i kumpelka.Rura nie miała żadnych
skrupułów.Dziś życzę jej,żeby jej firma jako pierwsza padła w
kryzysie.Reklama,Warszawa ul.Obozowa.

[strasznyzdzich]

Kryzys? Jaki kryzys? Ja dostałem podwyżkę.

[Gość: kryzysantek]

Nio pewnie posiołem jesteś tam zawsze się dba

[Gość: Abi]

Do kolegi, który chwali się podwyżką w tym wątku: Stary, nie masz
klasy, wypisując takie teksty w tym miejscu. Nie sztuką jest się
chwalić wśród ludzi, którzy się boją czy mają kłopoty. Jak jesteś
taki cwaniak to załóż bloga i opisz receptę na sukces. Tutaj jesteś
nie na miejscu.

[Gość: alamakota]

Jak to nie na miejscu?
Przedstawia swoj kawalek rzeczywistosci. Widocznie nie wszedzie zwalniaja.

[Gość: killer]

mozesz tez dostac w zeby,tylko daj namiar

[Gość: m]

Straszny Zdzich jest pewnie posłem :p

[hella_79]

ja dostałam podwyżkę a dwa miesiace później wszystko się rypło i aktualnie zasilam szeregi bezrobotnych ;P
w życiu różnie bywa...

[Gość: koni]

ja tez i awans stanowiskowy tez ale co z tego jak jest kryzys i zaraz moge wyleciec?

[Gość: anna]

Ja straciłam pracę z końcem grudnia, ja i jeszcze kilka osób
teoretycznie nie w związku z kryzysem ale ze stratą dużego klienta.
Ale to wszystko jest powiązane ze sobą. Wiem ze większość tych ludzi
którzy odeszli ze mną ma już pracę, ja też zaczynam od poniedziałku.
Ale kryzys tak mnie przeraził ze zeszłam z oczekiwać finansowych.
Wciąz nie wiem czy dobrze zrobiłam ale trudno.
Wiem ze fakty mówią same za siebie, a panika jest podsycana
dodatkowo przez media. chyba kazdy kto czyta prase, słucha radia,
rozmawia z ludzmi ma pietra. :/

[Gość: MisOr]

Jedno jest pewne - do odstrzalu jestes pierwsza ...

[Gość: Baska]

Ja sie nie boje, dostalam wlasnie umowe na czas nieokreslony i nagrode finansowa, dodatkowo udalo sie uzyskac dofinansowanie na szkolenie podnoszace kwalifikacje. Ale pracuje w branzy, gdzie - niestety - praca zawsze bedzie, tj. w dziedzinie uzaleznien.

Zastanów się, czy możesz na kogoś liczyć...

[Gość: Gaudia]

Sprawa jest prosta: pracujemy, żeby żyć. Przynajmniej tak jest w
naszym niezamożnym kraju. Jeśli masz Męża, który utrzyma Ciebie i
Wasze Dzieci, to pół biedy. Pomyśl, że zawsze może trafić się ktoś,
kto ma gorzej. Taka na przykład samotna matka, na dodatek bez
rodziców do pomocy i użerająca się z eksmałżonkiem alimenciarzem.
Wbrew pozorom to wcale nie margines, ale coraz częstszy obrazek
stosunków rodzinnych. Jeśli Twój Mąż ma tzw. dobry fach, zarabia na
tyle, że wystarczy Wam na rachunki i podstawowe potrzeby, to
naprawdę nie ma sensu się gryźć. Pomyśl o tych, którzy pracują, a
nie mają własnego mieszkania, tylko wynajmują i mogą w jednej chwili
wylądować na bruku, jeśli nie zapłacą za kolejny miesiąc, bo
wylądowali na zielonej trawce; o samotnych singlach w obcym mieście,
bez pomocy najbliższych, bo na znajomych w przypadku utraty pracy, a
tym bardziej kryzysu i masowych zwolnień nie ma co liczyć, wtedy
bowiem trwa klasyczna walka o przetrwanie. Bardzo istotne jest
wsparcie najbliższych osób, ja na przykład nie mogę liczyć na mojego
męża, bo choć jesteśmy razem, on od dawna (a może od zawsze) wyznaje
zasadę, że każdy powinien martwić się o siebie - to raz, a dwa -
górą jest ten, komu uda się wyciągnąć i skorzystać najwięcej. Zatem
trwa między nami odwieczna walka o to, kto tym razem zapłaci
rachunki, kto za zakupy, a ja czuję się na straconej pozycji, bo
jako osoba nauczona odpowiedzialności, dla której spóźnianie się np.
z czynszem to wstyd jak beret, zawsze pierwsza się wychylam i
reguluję wszystkie zobowiązania, a potem muszę żebrać o pieniądze od
męża, a że tego nie lubię, to wiecznie jestem bez grosza. Pytanie:
po co taki związek, odpowiedź banalna: żeby dzieci tak jak ja nie
czuły się gorsze i odrzucone z powodu rodziców, co ja odczuwałam
przez całe dzieciństwo, bo rodzice się rozeszli. Mnie
zawsze "pocieszają" i motywują osoby, które mają gorzej, to znak, że
jeszcze nie jest za późno na wyjście z trudnej sytuacji.

[Gość: koni]

to niezla bryndza wspolczuje gaudia niezla matnia ja juz bym wolal sam w
kartonie niz z takim egoistycznym niedojzalym k.....m, to jest legalna
prostytucja jestem zdruzgotany to gorsze niz recesja.

[Gość: EMi]

Kobieto! Ja jestem takim dzieckiem rodziców, którzy się nienawidzili i do
dzisiaj im nie przeszło. Walka o pieniądze i o to, kto ma co zapłacić była na
porządku dziennym. Matka przez lata całe nie mogła się dowiedzieć ile ojciec
zarabia, bo uważał, że to jego sprawa...

Prawdę mówiąc marzyłam, że rodzice się rozchodzą i wreszcie będzie u nas spokój.
W myślach nawet przeprowadzałam mamę, mnie i rodzeństwo do mniejszego i
ciasnego mieszkania babci wspaniałomyślnie zostawiając nasze mieszkanie ojcu...

Oczywiście, kiedy dorosłam, mój stosunek do instytucji rodziny, małżeństwa itd.
pozostał bardzo negatywny.

Więc kobieto, dla dobra dzieci to Ty możesz próbować ratować swoje małżeństwo
albo je rozwiązać. Ale to, co robisz, to na pewno nie jest dla dobra dzieci.

Trochę nie na temat - ale nie mogłam się powstrzymać, bo wygląda na to
zmierzacie prosto w przepaść

[Gość: m]

Nie, nie boję się, mimo tego, że pracuję w nieruchomościach na
etacie.
Mam dwie ręce i dwie nogi i jeszcze jedną ważną rzecz - wiarę w
siebie i zdolność do logicznego myślenia.
Jak to mówią, gdy bóg zamyka drzwi, to otwiera okno. :)
Poza tym nie lubię swojej pracy i nawet bym się ucieszyła
zwolnieniem, chwilkę chociaż byłabym woooooolna jak ptak ;)
Oczywiście przyjdą wtedy czasy życia od do, ale już niejedno
przeszłam i jak patrzę w tył, to już niewielu spraw się boję.

[Gość: m]

Jak tak czytam wypowiedzi ludzi, którzy się boją, to mam wrażenie,
że niektórzy albo nie wyszli z syndromu niewolnika albo już nigdy z
niego nie wyjdą. Cóż. Pozostaje współczuć wyuczonej takiej właśnie
mentalności.
Drrrrrrrrrrrrrrrżyyyyyyjcie :p

[Gość: Nairb]

Szczerze mówiąc, głupio piszesz o tym "syndromie niewolnika", bo
prawda jest taka, że każda z piszących tu osób znajdzie jakieś
wyjście z sytuacji - prędzej czy później. Forum z założenia pozwala
się wygadać ludziom i znaleźć poradę/pocieszenie/towarzystwo (choćby
wirtualne). Nie można zapropogramować ludzi na myślenie tylko
pozytywne, bo to jest sztuczne. Fałszu każdy ma dosyć na co dzień.
Moim zdaniem ludzie sobie ponarzekają tutaj, a potem ruszą do
agencji HR/założą własną działalność/wyjadą za granicę i będą żyć
dalej. Mają prawo przez chwilę czuć się źle jak stracą pracę. No
kurczę nie każ im się cieszyć w takiej chwili.

[Gość: m]

Wiesz co? Nie każę nikomu się cieszyć w chwili zwolnienia. Pisałam
przecież, że wiem, jakie są konsekwencje. Chociażby chwilowa utrata
płynności finansowej. Ale pisałam też o tym, że trzeba w siebie
wierzyć i wierzyć w to, że to nie koniec świata.
Wiesz, ja ja nie miałam wystarczająco wysokiej pensji, to szukałam
dodatkowej pracy. Znalazłam ją. Najpierw znalazłam swój atut, a
później go użyłam. Zaszłam do paru knajp i podpytałam się, czy nie
potrzebują dobrego jedzenia łatwego do przechowywania i do
odgrzania. I wiesz co? Pozwalało mi to wyjść na prostą.
wielu z nas ma takie atuty, ja mam taki, że dobrze gotuję i jestem
operatywna. I tyle. O tym pisałam. Nie o tym, że mamy być fałszywi i
uśmiechać się, jak nam źle.
Nie jestem robotem...

[Gość: Nairb]

Myślę, że fajnie to załatwiłaś. I że takich przykładów ludzie
powinni podawać więcej. Właśnie po to, żeby dawać nadzieję chwilowo
strapionym. Utrata pracy jest pierońsko bolesna i dołująca, ale z
tego się wychodzi. Jestem 13-sty rok na rynku pracy i w Polsce był
zawsze kryzys - mniejszy lub większy. Wszyscy moi znajomi
przynajmniej raz stracili pracę w życiu. Rekordzista 8 razy przed
32. rokiem życia (bardzo fajny i mądry facet - zaliczył: likwidacje,
reorganizacje, zmiany właścicieli itp.). I wszyscy z tego wychodzili
i wychodzą.

[jakw]

Gość portalu: m napisał(a):

> Chociażby chwilowa utrata płynności finansowej.
W przypadku nabranych kredytów (a ludzie w ostatnich latach dużo
brali) ta chwilowa utrata płynności finansowej może się skończyć
wizytą komornika.

[Gość: CZK]

wiesz jak byłem młodym jednoosobowym oddziałem to tez się nie bałem, teraz jak
mam dzieci, rachunki to się boje to się nazywa odpowiedzialność a strach dopinguje

[Gość: koni]

CZK dobrze goda

[Gość: koni]

mam to samo m. a przez okno to mozna daleko poleciec

[Gość: pti]

nawet w branzy farmceutycznej gdzie kasy mnóstwo zwalniają - w mojej firmie
zredukowano kilkanaście osób i nie wiadomo czy to wystarczy
ale nie ma sie co obawiać - w trakcie kryzysu tez mozna znaleźć prace
poz tym jak to wczesniej ktos napisal to nie te czasy ze na jednym etacie do
emerytury

[Gość: bezrobotny]

U nas tez zwolnili juz ok 50 % zalogi (250 z 500 osob). Pozostali na produkcji
maja postojowe 2 tyg ( w ciagu 2 miesiecy 6 tyg postojowego). Umyslowi maja
przez 3 miesiace brac bezplatny jeden dzien urlopu na tydzien ( czyli 20 % mniej
kasy). Miasto 50 tys. Ja tez szukam pracy juz 1,5 miesiaca - nalazie bez
odpowiedzi (mgr. inzynier)
Jeszt kiepsko, ale to dopiero poczatek , bedzie jeszcze gorzej

Raczej nie mozemy sie doczekac

[fakej]

Zakładając, że nie ma się jakiejś pracy swoich marzeń to na zwolnieniu grupowym
można nieźle zarobić.
Po pierwsze kilkumiesięczna odprawa czyli jednorazowo dostaje się do łapy kasę
na którą trzeba odkładać nawet parę lat. Po drugie w zależności od kraju gdzie
się pracuje można sobie nieraz nieźle żyć przez jakiś czas po takim zwolnieniu.
Jak się zatrudnia w firmach które grupowo zwalniają ludzi a potem zatrudnia w
nowych o podobnym profilu w innym kraju to na gruncie: odprawa->zasiłek
(opcjonalnie)->pakiet relokacyjny można niezły surfing uprawiać, choć jest to
jednak spora dawka adrenaliny.

[jurek.powiatowy]

Niestety, pogłoski o zwolnieniach docierają wszędzie. Sam nie wiem na ile brać
to na poważnie a na ile jest to efekt plotek.
W każdym bądź razie, nie obawiam się dopóki nie ma pierwszych zwolnień w firmie.

U mnie w pracy już się zaczęło

[Gość: oko]

jakieś 3 miesiące temu ogłoszono program dobrowolnych odejść, a ponadto nie
podpisują kolejnych umów jeśli komuś skończyła się na czas określony. W sumie ma
odejść ponad 300 osób. Całe szczęście nie dotyczy to mojego działu i raczej
patrze optymistycznie... jest jeszcze dużo roboty do zrobienia którą ktoś musi
zrobić.

[Gość: zona]

wczoraj moj maz zostal zwolniony. wrocław. stracil prace jak wielu jego znajomch z branzy inzynierskiej. Budzety firm nie wytrzymuja, zagraniczne firmy zamykaja odzzialy w Polsce. Prace znajdzie na pewno ale juz nie za te pieniadze, ktore pozwalaly nam zyc na poziomie mimo sporego kredytu na mieszkanie. ja jestem poczatkujaca nauczycielka z pensja 800 zl. A tak chcielismy miec dziecko... :(

[Gość: karina]

We Wrocławiu jak widzę zaczyna się robić nieciekawie. Ja pracuję w
branży szkoleniowej, a wiadomo na czym firmy oszczędzają (nie wnikam
czy słusznie czy niesłusznie, ale tak jest) - na szkoleniach dla
pracowników. Na razie poleciała jedna osoba, z która najłatwiej było
się rozstać, ale na tym się chyba nie skończy.

[Gość: zona]

firma mojego meza tez prowadzila liczne szkolenia dla inzynierow z programow inzynierskich. u konkurencji to samo, firmy nie kupuja nowych wersji programow a wiec nie wysylaja ludzi na szkolenia. Zapowiadaja sie ciezkie czasy.

[Gość: Smutna]

Kochani, może to trochę nie na temat, ale i na temat. Przez miesiąc
byłam w Grecji (służbowy wyjazd). Od początku byłam zasmucona, a
wręcz zaskoczona tym, co się tam działo. Na własne oczy widziałam,
jak kraj, który wydawał mi się "rajem" popada prawie że w ruinę:
bezrobocie ( w jednym z miast 50%(sic!!!)), strajki, drożyzna, nie
wspominając o zamieszkach, które wybuchły z powodu ogromnego
niezadowolenia społeczeństwa z sytuacji w tym kraju (śmierć chłopca
była "iskrą"). Ja też widzę, że "macki" kryzysu powoli docierają do
nas... .

[Gość: Zed]

Branża IT. Właśnie zmieniłem pracę, ale miałem dużego farta, bo odszedłem z poprzedniej firmy bez znalezienia nowej pracy.

Przyzwyczaiłem się do "tłustych lat", bo 1.5 roku temu w ciągu miesiąca zebrałem 3 oferty (z czego 2 bardzo dobre). Oprócz tych 3 ofert, jedna z bardzo znanych firm zagranicznych wydzwaniała do mnie codziennie aby podtrzymać zainteresowanie - musieli jakieś komisje rekrutacyjne potworzyć z osobami z zagranicy. Generalnie do wyboru do koloru!

Te czasy nawet w IT odeszły chyba zupełnie w zapomnienie. Pracując jeszcze w poprzedniej firmie, rozsyłałem seryjnie życiorysy pod koniec tamtego roku, ale odpowiedzi było raczej niewiele. Poszedłem na kilka rozmów, ale okazało się że większość tych stanowisk była jednak tylko luźno powiązana z IT (i bardzo kiepsko płatne). Były dwie firmy, które mnie bardzo interesowały, ale u nich rekrutacja wydłużała się niesamowicie (2 miesiące!). Ostatecznie jedna z tych firm stwierdziła, że jestem zbyt wysoko wykwalifikowany (!), a druga nie odezwała się, choć wyglądało na to, że jestem dokładnie tym, kogo poszukują i że konkurencji nie mam.

Rozmawiałem też o pracy w jednej z małych firm informatycznych. Firma miała dwa różne obszary działalności i akurat do obu obszarów nieźle pasowałem. Dyrektor uznał to za dużą moją zaletę. Moje żądania nie zrobiły na nim wrażenia, ale zaczął negocjować od 70% mojej stawki. Ostatecznie stwierdziliśmy, że lepiej bym najpierw napisał test merytoryczny. Test merytoryczny rozwiązałem bez problemu, co wywołało totalną konsternację dwóch dyrektorów. Po nerwowym oczekiwaniu aż zakończę pisać, zostałem nieomal wyproszony za drzwi z obietnicą odpowiedzi w ciągu dwóch dni. Nie odpowiedzieli.

Ostatecznie znalazłem odpowiednią firmę w styczniu, i nawet otrzymałem z grubsza tyle ile chciałem, ale to był fart - akurat znałem bardzo dobrze jedną z mało popularnych technologii, a cała praca toczy się wyłącznie wokół tej technologii.

Podsumowując, kryzys dotyka jak najbardziej IT, na rynku jest mała płynność (mało osób gotowych odejść -> mało zwalniających się stanowisk, plus mało nowych stanowisk), a firmom zależy bardziej na niskiej pensji niż na jakości pracy. Zapewne chcąc nadrobić jakość dużą presją na pracownikach :(.

[ajakubas]

Witam,
Ok. 5 miesięcy temu firma, w której był zatrudniony mój małżonek stwierdziła, że
pakuje manatki i wszyscy pracownicy zostaną zwolnieni (ok. 15 osób). Większość z
nich miała 6 miesięczne okresy wypowiedzenia, które właśnie się kończą. 3 z nich
ma już pracę na kontrakt (osoby zarządzające), 3 założyło własną działalność
gospodarczą, reszta szuka pracy...Mój małżonek należy do grona, które założyło
działalność. Zaczął ją rozkręcać dopiero w grudniu, gdyż mniej więcej do tego
czasu był mamiony obietnicami zatrudnienia przez były zarząd dotychczasowej
firmy (zresztą tak jak pozostałe osoby). Aktualnie próbuje walczyć o kontrakty
(branża informatyczna), no i muszę przyznać coś mu tam wychodzi (szczęście
początkującego???). Muszę dodać, że mamy kredyt na 800000 PLN. Ja jestem na
macierzyńskim...i nie za bardzo mogę zadziałać zawodowo... Dodam, że całą
sytuację traktuję jako kolejne doświadczenie życiowe (trudne). Jak nam nie
wyjdzie to będziemy musieli dokonać wyprzedaży "dóbr" i spłacić w pierwszej
kolejności bank. A potem zaczynać od nowa... Ale może jednak nam wyjdzie i nigdy
więcej w życiu mój małżonek nie będzie musiał pracować na etacie i bać się o
jego utratę... teraz wszystko zależy od niego...

[Gość: kitolek27]

Ja straciłam pracę w połowie grudnia. Firma zbankrutowała. Całe
szczęście długo nie musiałam szukać i od lutego idę do nowej pracy.

[ajakubas]

Mam nadzieję, że chociaż na takich samych warunkach... Jak rozchodzi się wieść o
kryzysie, to od razu spadają na łeb na szyję wynagrodzenia... Życzę powodzenia w
nowej pracy.

[Gość: Kitolek27]

Autor: ajakubas 30.01.09, 17:17 Mam nadzieję, że chociaż na takich
samych warunkach... Jak rozchodzi się wieść o
kryzysie, to od razu spadają na łeb na szyję wynagrodzenia... Życzę
powodzenia w
nowej pracy.

Warunki troszkę gorsze jak w poprzedniej pracy. Na pierwszej
rozmowie było pięknie i kolorowo, a już na drugiej zaczęli kręcić i
dali mi niższe wynagrodzenie. Nieststy z pracą jest ciężko więc
długo się nie zastanawiałam.
Pozdrawiam

[Gość: Jacyk]

Ja pracuje nie na Etacie - IT i muszę cię zmartwić nie jest różowo - odchodzi
kluczowy klient i w plecy mamy od 2 miesięcy. Na etacie możesz mieć 0 zł jak
wywalą w firmie można mieć dożo na minusie jak nie idzie.....

[ajakubas]

Zgadza się, nie jest prosto... Mój małżonek pisze oprogramowanie na
zamówienie... Pracuje teraz po 12 godzin 7 dni w tygodniu (sorry w niedzielę 5)
i nie wychodzi jak na razie na to co miał na etacie... Ale trzeba się jakoś
ratować...

[Gość: kiik]

trzeba było nie brać kredytu na 800000 pln była byś spokojniejsza

[Gość: MILO]

Brat stracił pracę, firma zawiesiła działalność - branża produkcyjna. Na
szczęście znalazł inną, ale tak szybko jak się spodziewał, a warunki takie, jak
proponowano 3-lata temu.

Wiem też, że część branży odzieżowej ma problemy, np. pewna firma z poznania
zwolniła 60 kobiet/wiek 40-50 lat... Nie będzie im łatwo.

[hella_79]

ja poleciałam razem z dwoma innymi osobami z małej, prywatnej firmy. z 9 osób zostało 6.
no i ja sobie pytania pt "dlaczego ja?" nie zadawałam, jest jasne jak słońce - w trudnych czasach na pewno na bruk nie wyrzuci sie najbliższej rodziny.
poza tym lecą ci, co mają najkrótszy staż, umowy na czas określony i, jak było w mojej firmie, ci, którzy w ocenie szefa poradzą sobie najlepiej na rynku pracy

Moja historia - na szczęscie brak kredytu

[Gość: Darku]

Od przeszło 2 lat miałem w domu gadki weźmy kredyt kupmy dom, bo wszyscy tak
robią znajomi. Ja na to że jak znajomi mieszkają na 35 metrach w 4 osoby to nie
mają wyjścia, a my mamy 150 metrów na 3 sztuki to po co mi garb na 20-30 lat.
Nie chciałem stracić wolności za śniadanie na tarasie jedzona 2 razy w miesiącu
przez 3 miesiące w roku. Jakoś tak ukochałem sobie wolność, mogę szefowi
powiedzieć że jest głupi palant jak przegnie i nie skarzę rodziny na głodówkę,
mogę kupić całkiem drogie rzeczy pod wpływem impulsu, mogę jeździć w ciepłe
kraje jak mi chęć na palmę przyjdzie. A znajomi wytykani przez małżonkę? Na
imprezach tylko o kursie franka, spredach i prowizjach ze strachem w oczach i
wykończonymi na pól domami. Nawet Ci bogaci bo akurat okazało się że kumpel
deweloper z b.bogatego robi się biedniutki.
Czy kryzys już jest? Tak jest. Spadają dochody - brak fuch coraz więcej ludzi
traci swoje wysokie posady lub tną im wypłaty np. z 50.000 na 20.000 dla nich to
tragedia, nie będzie za co żyć.

A ja sobie dziękuję że nie podpisałem na siebie wyroku na 30 lat, bo i tak
dochodze do wniosku że na stare lata w Polsce za zimno

"Darku" - madry jestes: brak kredytu

[Gość: XYZ]

No wlasnie podstawa to zadbac o swoja wolnosc, a nie jak w przypadku kredytow na
30 lat robienie z siebie niewolnika dla tych paru metrow kwadratowych. To mi
przypomina moja historie: mnie i moja druga polowke tez rodzina (w sensie
ciotki, matka; mezczyzni nie bo madrzejsi) cisneli o to, zebysmy sobie kupili
.... dom, bo nasze mieszkanie (60 m kw!!!) jest dla naszej malej rodzinki za
male :-) A my sie postawilismy, ze nie. No to mojej rodzinie wyszla
prowincjonalna mentalnosc i powiedzieli, ze jestesmy skapi i szkoda dzieci, bo
mamy przeciez mamy jakies pieniazki na koncie a te reszte (tak ok. 150.000
:-))))) ) to dolozymy z tego kredytu. Dobrze ze nie wzielismy zadnego kredytu...
I co sie stalo ? Wiec juz w polowie wrzesnia 2008 - potezny kop w "4litery" - u
mojego najgorszego w zyciu pracodawcy firmy SITEL w W-wie, gdzie zreszta panowal
straszny wyzysk i chamstwo. Dzieki temu, ze nie mielismy zadnych zobowiazan u
bankow moglismy wypiac sie na Warszawke i wyjechac do Niemiec. I teraz zarabiam
3 razy wiecej miesiecznie, wiec mozna cos zaoszczedzic na "czarna godzine" a
poza tym atmosfera lepsza niz w SITEL.
Podstawa wiec: zadnych kredytow na 30 lat, to glupota, bo robi sie z siebie
niewolnikow ! Przy polskich pensjach to mozna sobie pozwolic na kredyt
maksymalnie 5 lat a jako singielek to moze na 2-3 lata.

[Gość: ABC]

Naprawdę teraz zarabiasz 3 razy więcej miesięcznie?
To teraz aż tyle można zarobić robiąc laski niemcom?

Czyli to jednak SITEL (najlepsze Call Center w Polsce) kopnęło cIĘ
w "4litery" a nie na odwrót. Nawet chyba wiem czemu :)

ŻAL mi ciebie trolu.
Get a life!

Zawistny troll "ABC" na forum

[Gość: Darku]

Pewnie, ze jeszcze sie zarabia wiecej w starych krajach UE i pewnie jeszcze
dlugo beda spore roznice w zarobkach pomiedzy Polska a krajami starej Unii
(niestety lub na szczescie), zawistny trolu z SITEL. Po stylu domyslam sie kto
to pisze, jeszcze cie nie wyleczono z twojej choroby psychicznej, czlowieku ?
Niestety, jak nie wezmiesz swoich lekow psychotropowych, to biegasz po firmie a
pracownicy przed toba uciekaja ze strachu. Zmien psychiatre (i myj czesciej
wlosy, blagam). Zrob to chociaz dla pracownikow, ktorzy tam zostali, bo inaczej
ta firma przy takiej polityce personalnej niedlugo upadnie i zostaniesz bez
pracy. To straszna firma, juz wiele miesiecy tam nie pracuje a caly czas mnie
przesladuja.... A jak sie dowiedzieli ze mam znowu prace to nie mam spokoju:
wysylaja maile itd. Nie wiem czy to nadaje sie do zlozenia skargi na policje ?
Wiec ODRADZAM wszystkim prace w firmie SITEL w Warszawce. Zycze wszystkim,
ktorzy zostali w Polsce, aby nie nie pracowali u takiego pracodawcy jakim jest
SITEL, firma wyzyskujaca i pioraca mozgi. Mam nadzieje, ze my pracownicy
"najemni" jakos przetrzymamy ten kryzys, niezaleznie od tego czy istnieje on
naprawde czy tylko w mediach. Szkoda, ze teraz niestety znowu chciwi pracodawcy
beda starali sie wykorzystac sytuacje i beda proponowac nizsze zarobki, wiem
bowiem z relacji znajomego, ktory zmienial prace w koncu grudnia 2008 w
Poznaniu, ze dostal pensje o 300 zloty mniejsza niz u poprzedniego. I chyba on w
koncu tez wyemigruje.