W TRAWIE PISZCZY?

[filomena1]

Co? cos piszczy....
Wypatruje,czekam i czekam, wygladam, nadsluchuje.....
Mial ktos ? juz rekach ten kwartalnik "W GORACH"?
wyczytal co piszczy w trawie?

W TRAWIE PISZCZY? ;°))))

[filomena1]

;°))))
Piszczaca
Filomena Pierwsza

[natla]

Jasne! Świetnie się czyta i duma jakaś nachodzi człeka, że to ktoś
znajomy Gratulacje!!!

[graga211]

Boziuniu, a ja nie wiedzialam co i dlaczego tak piszczy w tych moich Beskidach,
a tu prosze, nasza Filcia z nosem w chmurach!
O, przepraszam: "W górach".
Gratulacje za tekst oraz fotki.
Buzi, cium, cium!

[filomena1]

Powinno byc "w sniegupiszczy, ze hohoho"
Jak juz gdzies wpsomnialam dziekuje za pomoc, za cierpliwosc, za uwagi wszelakie. Kazda uwage
uwazam za konstruktywna, bo z kazdej wyciagam wnioski , aby poprawic , udoskonalic nastepne "dzielo".
W tym akurat przypadku , naprawde wiele zawdzieczam temu forum i jego uczestniczkom.
serdeczne dzieki.

[p.a.d.a.l.c.o.w.a]

graga211 napisała:

> a tu prosze, nasza Filcia z nosem w chmurach!
> O, przepraszam: "W górach".
> Gratulacje za tekst oraz fotki.
Gdzie można przytać ten tekst oraz zobaczyć fotki tekst ilustrujące ?

[natla]

Leć na pocztę.

[filomena1]

natla napisała:

> Leć na pocztę.

;°)))) cos TY ;°))) w EMPIKU, w ksiegarni, papierowe wydanie jest naprawde bardzo udane.

[p.a.d.a.l.c.o.w.a]

a skąd miała to Graga ? z MPIKU ?

[filomena1]

jasne, graga i natla tez, wersja papierowa ma wiecej detali i piekne zdjecia w duzym formacie. Kosztuje
7,50 ... kwartalnik. publikacje tam sa honorowe, bez wynagrodzenia. za to jakosc duza.

[natla]

Nie wiem, może, ja mam obiecane przez kioskarkę.

[tyrtyr]

W jakiej walucie płacimy? Czy aby nie w takiej ?))))
www.snb.ch/d/banknoten/aktuelle_serie/aktuelle_serie.html

[tyrtyr]

To ten ?
www.turnia.pl/aktualnosci/2425.php_kwartalnik_turystyczny_w_gorach_nr_1_-11-_-_zima_2007

[tyrtyr]

Nie ma was........

[malwina52]

chyba ten
jakas wersja netowa by sie tu przydala,
namiastka ale zawsze cos, a tak wypada
tylko powtorzyc za tymi co czytali
gratulacje Fil

"W górach" nr2, wiosna

[graga211]

Fil, a moze podasz link? Nie wszyscy zainteresowani znajda kwartalnik, a
niezainteresowani i tak nie zagladaja tutaj.

[filomena1]

jesli ktos znany i zauafany napisze do mnie lub do natli to oczywiscie.
Nie chcialabym jednak pochopnie tracic tutaj anonimowosc. Byloby to nierowno.
Wy anonimowi , a ja juz nie. Musialabym koniecznie zmienic nika - imie . Jak by nie bylo to forum jest
publiczne i dostepne dla kazdego, co i slusznie.
Miedzy nami mowiac, to dla chcacego nic trudnego ?

[filomena1]

tyrtyr,
zgadza sie, wlasnie w odpowiedzi na ten numer i artykul w nim o Zdobyciu Matterhornu przez legende
polskiego alpinizmu Pana St. Biel, wyslalam do pisma moje opowiadanie.
Obecnie poproszono mnie o reprtaz o ratownictwie gorskim do nastepnego numeru, ktory
przygotowuje.
Dlatego bardzo zalezalo mi na waszych opiniach, uwagach, komentarzach.
np. o czym chcielibyscie sie dowiedziec i co was interesuje, jako zwyklych czytelnikow , niekoniecznie
alpinistow. Liczylam na Was.
Ale widze, ze na imie Filomena, ciagle jeszcze skora cierpnie i wystepuje alergia, a woda zalega usta, a
pioro przestaje pisac, klawiatura strajkuje, komp odmawia wspolpracy.

[natla]

Czy Ty nie przesadzasz? Widzisz przecież jaki "tumiwisizm" u nas panuje, więc
nie dziw się, że dla wielu z nas przeczytanie ze zrozumieniem i wydanie opinii,
może się przedłużyć )No właśnie, ja też nie wysłałam Ci krytyki. Może jak się
dziś dotlenie, to zaczne myśleć

[sagittarius954]

Dzięki za odpowiedź Fil)
wyobraź sobie ,że ja zupełnie dobrze znoszę twoje pisanie )) Na forum też .
Znalazłem i ten drugi artykuł ,ale nieraz mysl jest szybsza od zrozumienia , tak
i u mnie . Wkleiłem nie zastanawiając się pierwszy, a później miałem rozdrapy,
czy aby źle nie odbierzesz tej mojej, jakby nie było, bezmyslnej natarczywości .
Z drugiej strony , jesteś już rozpoznawalna poprzez druk swoich reportazy ? to i
dobrze a przecież to forum jest dostepne dla licznych, choć nieliczni zapewne tu
zaglądają .
Tylko nie wiem dlaczego tak domagasz się oceny , zostaw ją w spokoju . Ona sama
przyjdzie, gdy ludzie będą tu zaglądali i wklejali dalsze wątki i posty o tym co
was łączy .
Dla mnie góry są tajemnicze i tkwi w nich nieznana siła,a może ja sobie to
wmawiam . O wspinaczkach muszę już zapomnieć i nie wiem czy uda mi się jeszcze
raz , jeden raz udać się w kierunku gór , żeby choć popatrzeć na to co dla mnie
niezdobyte i tajemnicze . Pozostanę czytelnikiem , bez względu na to czy masz na
imię Klara, Filomena czy Po prostu Bożena ) Tak wogóle to przyjemne pochwalić
sie w towarzystwie znajomością, choćby internetową, z taką grupą kobiet.)

Sagi tyrtyr

[filomena1]

No widzisz, ja takze odpowiadam na tekst a nie na osobe, czy to Sagi czy TyrTyr.
Masz racje.
Nie, ja nie domagam sie oceny. Nic błędniejszego.
Spodziewałam sie komentarzy, jak tutaj sie pisze do gazetowych artykulow.
Komenatrz taki pozwolilby mi odcztac oczekiwania, i zainteresowania czytelnika.
KOmentarz kazdy, krytyczny takze. Krytyka jest dla mnie kosntruktywna. To ja wyciagam z komentarzy
przydatne mi wnioski. Pomocne na przyszłosc,
Skoro tu sie tyle komentuje, opiniuje, no to w czym rzecz?
W tym, ze to Filomena?
bo gdyby to to byla forumowa Ixinska, aaaaaaaaaaaaaa to co innego. Prawda?
Zatem czytaj te Bozenke,

PS, na priv adres otrzymalam jedna uwage ostra i krytyczna, z tego tu forum,i bardzo za nia jestem
wdzieczna,

[filomena1]

Zatem czytaj te Bozenke,
;°)))))))))))))))

Opowiadanie Filomeny, o którym tu mowa. Cz.1.

[natla]

CZTERY ŚWIATY, JEDNA ŚCIANA

Opowiadanie z Matterhornu oparte na wydarzeniach prawdziwych które miały
miejsce jesienią 2006 roku

AREK

Weszliśmy do chatki, gdy zaczęło zmierzchać. Bardzo się pomyliliśmy, wpisując
wczoraj w księdze pamiątkowej: "Jutro wchodzimy na szczyt i schodzimy do
schroniska Hörnli.* Nie będzie drugiego noclegu w Solvayu*". Dziewczyny
zakrzątnęły się. Po sześciu osobach, które tu również spędziły ostatnią noc, a
dziś o świcie zaraz po nas zeszły do schroniska Hörnli, nie zostało
najmniejszego śladu. Wszystko zastaliśmy w idealnym porządku, poskładane przez
nas koce na czterech łóżkach były nietknięte, takie jak zostawiliśmy tego
ranka. Czuło się chłód. Niebo zaciągnęło się gęstymi chmurami. Zapowiadane
załamanie pogody nadeszło prędzej niż przewidywaliśmy. Wilgotność zwiększała
się z każdą chwilą i dawała o sobie znać przenikającym zimnem. Tydzień temu w
Dolomitach mieliśmy pogodę na blachę, a wejście na trzytysięcznik nie zmęczyło
tak dziewcząt. Gocha dawała sobie świetnie radę. Dziś wykończyła nas
koncentracja oraz napięcie nerwów i mięśni przy każdym ruchu nogą, tak przy
wejściu jak i zejściu. Oddychało się ciężko i z trudem. Tam na szczycie przez
15 minut satysfakcja znieczuliła i przyćmiła trud i jego skutki. Teraz nie
tylko ja bez sił opadłem na łóżko głęboko oddychając, Mariusz także.
Za oknem zaczęło prószyć.
- Nie ma co, jutro zdecydujemy co dalej - powiedziałem. - Dziś i tak niczego
nie wymyślimy. Napijmy się gorącej herbaty. Zasłużyliśmy.
Ola wyjęła z plecaka czekoladę, kabanosy, pumpernikiel. Niewiele tego -
pomyślałem, lecz nie powiedziałem głośno. Jeden, dwa dni nie umrzemy z głodu.
Ile dni przyjdzie nam tu czekać na słońce i błękit nieba?
- Arku, nie dumaj. Pij teraz póki ciepłe - Ola podała mi parujący kubek.
- Słuchajcie - zaczęła Gocha uśmiechnięta jak zawsze - jeszcze nie mogę
uwierzyć, że wreszcie udało mi się wejść na tę górę. Kiedy rok temu byliśmy
tutaj ten wystający skalny róg - horn nie chciał nas wpuścić na swój grzbiet.
Wyraźnie nie chciał. Dziś mu się nie udało i nareszcie wleźliśmy mu na kark.
Jest nasz!
- Jest naszym pierwszym wspólnym czterotysięcznikiem - uściślił Mariusz.
- To kiedy następny?
- Gocha, jeszcze nie myślimy o następnym, jeszcze nie jesteśmy w domu - nie
miałem odwagi powiedzieć jej, że nie wiem jeszcze, jak i kiedy zejdziemy do wsi
Zermatt. Musimy wypocząć, przede wszystkim wyspać się. Jutro jakoś to będzie,
coś zdecydujemy.
Nie mogłem zasnąć. Cały czas rozważałem, co im powiedzieć o świcie. Przeczekać
tutaj to załamnie pogody? W końcu trochę przymusowego postu nie zaszkodzi, a z
pragnienia nie umrzemy, przecież możemy stopić śnieg. Ale jeśli to potrwa
tydzień? Nie. Na pewno nie. Jutro będzie wszystko dobrze... Teraz spać! Spać.
Jak dobrze jest móc spać leżąc. Sen to lekarstwo. Przykryłem kocem Olę w
śpiworze. Spała. Naciągnąłem także na siebie koc. Mariusz i Gocha spali
trzymając się za ręce. Wszyscy byli zadowoleni z wejścia na szczyt. Mnie
chodziło po głowie, co czeka nas jutro? Śnieg? Deszcz? Mgła? Błękit nieba? I
wreszcie, dobre walisejskie piwo w Zermatt? Do Warki mu wprawdzie daleko, ale
rok temu bardzo nam smakowało, chociaż nie było powodu do radości. Spać, spać!
Teraz muszę spać...
Cholera! Nie mogę zasnąć. Człowiek ciągle musi coś wybierać. Stoję wobec ryzyka
podjęcia decyzji, wybrania optymalnej opcji. Jakiś lęk zakradł się w moją
duszę, sam nie wiedziałem, czego się bałem. Czym jest strach? Nigdy go nie
odczuwałem tak dotkliwie. Zawsze mi się wszystko udawało, wszystko było łatwe i
proste. Teraz męczyło mnie, co ja nazajutrz im powiem. Nie mogłem wczoraj
powiedzieć, że powinniśmy byli zejść do schorniska, zamiast wchodzić na szczyt.
Koniecznie chcieli wejść w tym roku. Wybraliśmy najłatwiejszą drogę granią
Hörnli, ale kto przypuszczał, że zajmie nam to aż tyle czasu, że zmiana pogody
będzie o kilka godzin wcześniej?...no i to zimno.... nie.... teraz już nie ma
co roztrząsać tamtych decyzji. Musimy dojść do schroniska zanim pogoda całkiem
się sknoci.
Świta. Chyba się zdrzemnąłem. To dobrze, oni także spali. Mariusz obudził się
pierwszy, zagotował w koherze trochę wody. Resztkę. Ale woda to nie problem. Na
zewnątrz przyprószyło na biało, teraz chyba pada deszcz. Zjedliśmy po kromce
pumpernikla z jakimś serem. Dziewczyny poskładały koce, my śpiwory. Wszyscy
jesteśmy zgodni, że musimy schodzić. Na siebie wkładamy wszystko, co mamy do
ubrania i jeszcze na to wdziewamy kurtki.
- Nie zapomnijcie raków - przypominałem. - Zaraz trzeba będzie je założyć. Mamy
tylko dwa placaki, w które wszystko musi się zmieścić, choć jakoś tego jakby
było mniej. Żarcia jest mało. Za mało, by tu siedzieć tydzień - ba, 3 dni
nawet! Przesądza sprawę sms od Jurka z Warszawy, że od jutra pogoda się jeszcze
bardziej pogorszy. Zatem ponownie rozważamy - albo schodzimy natychmiast, albo
czekamy o głodzie i chłodzie.... Wszyscy zdecydowali się na wyjście. Nie wiem
sam, czy spadł mi kamień z serca czy na serce. Mariusz zarzucił już plecak na
ramiona i czeka. Dziewczyny zakładają kaski i latarki czołowe. Zamknąwszy drzwi
chatki poczułem jakiś niepokój. A może lepiej tu poczekać?
- No, chodźcie. Nie guzdrajcie się - pośpiesza Mariusz.
Mariusz jest graczem, pokerzystą. Także życiowym, zawsze lawiruje między
możliwym i niemożliwym. Dla niego igranie z losem jest normą. Jak zawsze idę
pierwszy, za mną Ola, Gocha i Mariusz ostatni. Psiakrew, nic nie
widać. "Czołówka" nie rozprasza mgły, dlatego z kieszeni kurtki wyjmuję
dodatkową latarkę, ale ona również daje blade światło i nie mogę znaleźć
szlaku, którym tu przyszliśmy. Chyba przegapiliśmy skręt w lewo na trawers.
Przedwczoraj wchodziliśmy najłatwiejszym wariantem, więc teraz staram się iść
na wyczucie tą samą drogą. Śnieg przykrył ślady, co nie ułatwia schodzenia.
Kamienie są niestabilne, jest krucho i ślisko. Już dzień, nawet południe, a my
posuwamy się w "mleku" krok za krokiem. Boże, jak ten czas leci! W tym tempie
nie dojdziemy do schroniska. Poczułem jak drżą mi mięśnie ud i łydek. To chyba
pierwszy raz w życiu, hm... ze zmączenia? To niemożliwe, aby strach mnie
obleciał? Niepokój nie sprzyja w górach. Odpędzam te myśli. Chwilami widoczność
poprawia się i możemy, chociaż ciągle powoli, ale za to odważniej, schodzić w
dół . Wreszcie zjeżdżamy wszyscy po kolei ze stanowiska.
Już czwarta po południu, a szaro jak o zmierzchu. Dziewczyny są zmęczone.
Wiążemy się linami. Pytałem przedtem, ale nikt nie chciał liny. Teraz
koniecznie musimy się asekurować. Zaczyna się pionowe zejście z pomocą lin i
poręczy. Staramy się schodzić z lotną asekuracją, choć czasem trzeba się
zatrzymać na stanowisku i asekurować sztywno. Akurat stoimy na małym występie
skalnym, gdzie mieścimy się w trójkę. Mariusz jest kilka metrów nad naszymi
głowami. Czekamy na niego bezskutecznie. Gocha woła Mariusza. Ola się niepokoi,
a ja nie rozumiem i zadaję sobie pytanie: na co on czeka ? Błagamy Mariusza,
aby się pośpieszył, czas naprawdę nas nagli. Widoczność jest coraz gorsza.
- Mariusz !!! Złaź wreszcie - wrzeszczy Gocha.
No, to ładny "bal", pomyślałem, bo zrobiło się ciemnawo. W dole przez chwilę
wyłoniło się z mgły schronisko. Uff- odetchąłem. Mamy je tak blisko, bez mała
na rzut kamieniem. Bez Mariusza nie możemy się ruszyć dalej. Zapada zmrok.
Patrząc na Mariusza, próbuję zadzwonić do niego, on zachowuje się, jakby nas
słyszał.
Cholera!! Chyba jego bateria się rozładowała. Jest coraz ciemniej... W dole
widzimy światła w schornisku oraz w namiotach. Dajemy im znaki latarkami.
Odpowiadają nam. Posyłam SOS. Gochy telefon jeszcze ma dobre baterie. Numer
telefonu do schroniska jest zapamietany w telefonie u Mariusza. Postanwiam
alarmować 112. Siada bateria. Na szczęście meldunek przyjęto, gdyż jeszcze
odbieramy odpowiedź. Maariuusz!!- wrzeszczymy c

[natla]

cd.
Maariuusz!!- wrzeszczymy cała trojką. - Mariusz, pomoc wezwana, zaraz tu będą
po nas. Mariusz macha do nas ręką, ale tak jakoś bez entuzjazmu, jakby od
niechcenia.

[natla]

MARIUSZ

Nie mam sił wrzeszczeć i tłumaczyć im, że nie mogę zrobić kroku, też nie mogę
patrzeć w doł. Co się ze mną stało? Przysiadłem na występie skalnym. Coś się ze
mną dzieje dziwnego. Nogi mam jak z waty, nie jestem w stanie opuszczać się w
doł, lina mi ciaży i przeszkadza, a przecież nie mogę się odwiązać. Niebo jest
już granatowe, Gocha czeka, Arek głośno ponagla. Palce mi zgrabiały z zimna.
Dopiero połowa września, a zimno i wilgoć jest nieznośna i dlaczego tak szybko
robi się ciemno?
Po ki diabeł się tu pchałem? Wiedziałem, że to najbardziej zdradziecka góra w
Alpach, wiedziałem, że zejście jest podwokroć trudniejsze niż wejście,
wiedziałem, że pogoda nie jest sprzyjająca. Wejść na Matterhorn to jest
wyzwanie, to jest coś! To się liczy, zawsze marzyłem należeć do grona zdobywców
tej sławnej góry. Wszystkie drogi prowadzące na ten szczyt są trudne, nawet
jeżeli mówi się, że są łatwiejsze. Ta góra jest kapryśna i nieprzyjazna. Jak
każdy alpejski czterotysięcznik wymaga dobrej kondyncji i aklimatyzacji,
dodatkowo obycia w niełatwym i kruchym skalnym terenie, a także zmysłu
orientacji. Szkoda, że dla wprawki nie spróbowaliśmy najpierw ujarzmić tego
sąsiada obok trzyipółtysięcznika. A tak, to postawiliśmy wszystko na jedną
kartę. To chyba Arek krzyczy i Ola, Gocha także. O co im właściwie chodzi?
Wymachują rękami i dają znaki latarkami. Coś się stało? Ten szum w uszach i w
głowie jest nieznośny. Och, Tato przebacz mi. Nigdy nie słuchałem Twoich
ostrzeżeń... Dlaczego mnie nie nauczyłeś ostrożności? Wybacz mi, wiem, uczyłeś,
ale ja z przekory uwielbiam ryzykować. Ryzyko zawsze mnie pociągało. Gdy miałem
coś do wyboru, to wybierałem co najtrudniejsze, co mniej prawdopodobne. Chyba
już to zrozumiałeś. W końcu jak długo można uczyć syna, mam prawie 25 lat,
Tato. Wiesz, po co właziłem na te skały? Po co zaraz po maturze pchałem się na
Elbrus i Mt.Blanc? Chciałem sobie i innym udowodnić, że wszystko potafię. Nie
było dla mnie rzeczy niemożliwych, brak było tylko chęci, toteż gdy już coś
chciałem, to bez względu na okoliczności musiłem to zrobić. Tak było z
nurkowaniem zimą pod lodem. Nie. To nie ambicja, tej zawsze zazdrościłem innym,
to chyba jakaś potrzeba nabrania wartości popychała mnie do ryzykownych
wyczynów. A teraz? Bardzo chcę zejść na dół, te 10 - 13 metrów i już być blisko
Gosi. Chcę i nie mogę się przełamać. Boli mnie głowa, doskwiera jakiś nieznany
mi ucisk na skroniach. Szum w uszach przeszkadza mi usłyszeć, co oni do mnie
wołają, a nogi kompletnie odmawiają posłuszeństwa. Robi się coraz wilgotniej i
zimniej. Chyba muszę przesiedzieć tu do świtu. Zdrzemnę się i odpocznę, a rano
wszystko będzie dobrze. Powieki są takie ciężkie, nigdy nie myślałem, że mogą
aż tyle ważyć. Nie mogę ich otworzyć, zresztą i tak już chwilę temu zapadł
wieczór. Dreszcze trzęsą mną coraz mocniej. Tato, podaj mi koc. Przytulimy się
do siebie i będzie nam cieplej. Dlaczego nic nie mówisz? Pocałowałeś mnie, czy
mi się zdawało? Ostatni raz pocałowałeś i uściskałeś mnie w Boże Narodzenie.
Jak przyjemnie jest czuć Twoją obecność, teraz zdrzemniemy się, a jutro
będziemy w schronisku pili grzane wino. Lubisz przecież grzańca. Nie gniewaj
się już na mnie. Obiecuję się zmienić. Dobranoc Tato... Dobranoc Gosiu...

[natla]

OLA
Gdy blady świt wyłonił skalne szczyty wstąpiły w nas nadzieje na lepszą pogodę.
Szarość dookoła, zimno i wilgoć dawały się we znaki. Bardzo byłam zmarznięta,
zdrętwiałe ręce trzymałam w kieszeni kurtki. Piecioplaczaste rękawiczki na
wiele się nie zdały, niestety.
Przegadaliśmy całą noc, nawet śpiewaliśmy, starając się nie zasnąć. Mariusz na
pewno nas słyszał. Teraz chyba się zdrzemnął, bo nie odpowiada żadnym znakiem.
Światła w schronisku i w namiotach jeszcze się nie zapaliły. Nikt nie odpowiada
na nasze rozpaczliwe sygnały latarkami. Aż dziw, że tak pojemne są baterie.
Lekki powiew rozwiał trochę chmury, w których tkwimy od wczoraj. Arek
zdecydował się wrócić do Mariusza. Niepokoję się o nich obu. Przekonałam się,
że ścianka w hali była dziecinną zabwką, a wejście na Mt. Blanc wymaga "tylko"
wprawy w chodzeniu w rakach po śniegu. Tutaj na kruchej skale pod stopami czuję
niepweność z każdym krokiem, a napięte mięśnie często dostają drgawek. Jestem
potwornie zmęczona, niewyspana i "zimna". Chłód przeszywa mnie do szpiku kości,
boli mnie wszytko. Całą noc walczyliśmy ze snem, a teraz nie ma jak walczyć z
zimnem. Nachodzą mnie złe myśli, które staram się odpędzić, ale skurcz w gardle
utrudnia przełknięcie śliny. To chyba lęk łapie mnie za gardło.
Bateria telefonu jeszcze całkiem nie wysiadła. Jest 5 rano, postanawiam
ponownie wzywać pomocy. Arek bierze tę krótszą linę i wspina się do Mariusza.
Widzę, jak z trudem pokonuje każde pół metra. Jego wyczerpanie jest widoczne.
Bacznie obserwujemy z Gochą każdy jego rozważny krok w górę, jak w spowolnionym
filmie. Mam wrażenie, że rozmawia z Mariuszem i tłumaczy mu sytuację, w jakiej
jesteśmy.
Arek wraca sam. Przewiązany liną, której drugi koniec odciął przy Mariuszu.
Potrzebujemy tę linę.
- Mariusz zasłabł. Jest pół przytomny- krzyczy do nas Arek i rzuca linę.
Opuszczając nogę lewą do następnego kroku, zahaczył rakiem o spodnie...
Poślizgnął się drugą nogą na kamieniu przykrytym śniegiem... i wrzasnął -
łapcie linę! Kompletnie osłupiałe i zaskoczone, nieprzygotowane na taką
sytuację, natychmiast obie łapiemy linę. Zmarznięte dłonie w rękawiczkach
pięciopalczastych z trudem ją utrzymują. Coś szarpnęło. Wołamy: Arek! Arek!
Cisza. Pociągamy za linę, która lekko poddała się nam. Arek z pewnością złapał
się czekanem zatrzymał na półce na trawersie poniżej. Zaraz do niego zejdziemy.
Zbieramy nasze plecaki, linę i postanawiamy najostrożniej posuwać się w dół,
aby dojść do Arka. Gocha milczy, "zacięła się". Wiem, że myśli o Mariuszu. Nie
patrzymy w jego stronę. Zmęcznenie jakby się ulotniło. Musimy jak najszybciej
dojść do Arka i następnie do schroniska, żeby sprowadzić pomoc dla Mariusza.
Spostrzegam jakiś ruch wokół schroniska i światła. Odpowiadamy latarkami. -
Aaaarek - Areeeeeek - wrzeszczę z całej siły. -AREEEEEEEEK! Chyba drgnął. Na
śniegu jest wyraźnie widoczny jak na dłoni. Tak, poruszył lewą nogą, O Boże...
Miej go w swojej opiece... Boże, czy zapomniałeś o nas? Nie, to my
zapomnięliśmy o Tobie.

Opowiadanie Filomeny. Zakończenie.

[natla]

GOCHA

Godziny ciągną się jak wieczność. Zdrzemnęłyśmy się z Olą wtulone w siebie na
jednym szpitalnym łóżku. Nie zgasiłyśmy światła, w pokoju panował półmrok. Co
chwila któraś z pielęgniarek zagląda do nas pod jakimś pretekstem. Dziwią się,
że leżymy w jednym łóżku. Drugie pozostało puste z odkrytą kołdrą, jakby leżał
w nim ktoś niewidzialny. Nie. A może jakby czekało na kogoś? Mariuszu, czekam
na Ciebie.
- Siostro. Czy naszych chłopców już przywieziono? - pytam po angielsku. -
Słyszałam helikopter. - Pielęgniarka potrząsnęła przecząco głową.
Zatem nadal czekanie. O Panie Boże, daj mi cierpliwości. Mariuszu, dlaczego tak
mnie niepokoisz. Tymczasem Ola przysnęła wtulona w moje ramię. Mnie ogarnął
jakiś dziwny lęk. Pieką mnie palce lewej dłoni. Są skaleczone i lekko
odmrożone. Z trudem biorę szklankę do ręki. Palce odmawiają mi posłuszeństwa.
To minie, to przejdzie natychmiast z Twoim pojawieniem się tutaj. Kiedyś
wreszcie skończy się ten koszmarny sen. Od wczorajszej nocy wiem, że jesteśmy
dla siebie bardzo ważni. W przeciagu tych czterech dni z przyjaźni zrodziła się
bliskość, bez której teraz nie wyobrażam sobie życia. O, cierpliwości, spłyń na
mnie. Dlaczego tak długo każesz na siebie czekać. Dlaczego ani Arka, ani Ciebie
jeszcze tu nie ma?!
W miejscu gdzie z Olą spotkałyśmy ratowników można było widzieć was obu.
Siedziałeś bez ruchu, tam u góry na skale, skulony i bezradny. Helikopter i
ratownicy na pewno zaraz do was dotarli. Od samego początku, od pomysłu wyparwy
na ten cholerny Matterhorn miałeś rację mówiąc, że to potwornie zimna góra.
Zimna, dosłownie i w przenośni. Wiem, że uparłam się na tę wyprawę, no i na
wejście na szczyt. Nie powiedziałam ci jednak dlaczego. Nie miałam odwagi
powiedzieć ci prawdy. Nie miałam też ochoty smutkami psuć tego, co akurat
zaczęliśmy. Chciałam opowiedzieć ci wówczas, gdy zmordowani zejściem ze
szczytu, zadowoleni, leżelismy w śpiworach w chatce. Chciałam się jakoś
wytłumaczyć, usprawiedliwić... Tam 400 m od szczytu... Te dwa lata przyjaźni są
chwilką wobec ostatnich dni. To była nie tylko wspinaczka na szczyt
Matterhornu. To była nasza droga do uczucia, którego jeszcze nie potrafię
opisać ani nawet sprecyzować. Właśnie pielęgniarka mierzy nam temperaturę,
ponownie potrząsa głową, ma ponury wyraz twarzy.
Wszystkim nam zależało na tej wyprawie. Rozumiem też ciebie, że po tym jak
wszedłeś na Elbrus, który wydał ci się tak łatwo osiągalny, jak i Mt. Blanc,
zdobycie tak trudnej technicznie góry było kolejnym wyzwaniem...
Już szósta rano. Ktoś powiedział, że szczęśliwi czasu nie liczą. Jestem
szcześliwa, bo mam ciebie, chociaż nie wiem na jak długo Ty będziesz miał mnie,
nie wiem ile i co przede mną, jaka przyszłość przed nami. Każda chwila bez
ciebie jest strasznie długa i ciągnie się w nieskończoność. W tę noc, tam na
skale, mimo że dzieliło nas niespełna 10 metrów i tylko lina łączyła, czułam
blisokość kontaktu z tobą. Teraz dzieli nas niepokój i dramatyczna troska o
ciebie. Ktoś lekko zapukał do drzwi.
Poraził mnie widok umundurowanych mężczyzn... Łzy napłynęły do oczu... Ola
wytrącona ze snu cała drżała... Nasi chłopcy są ciągle tam... Zwiozą ich lada
chwila, gdy tylko mgłę rozwieje wiatr. Nie dopuszczam do siebie najgorszego,
choć jest oczywistością.
Powstrzymuję łzy i przytulam Olę.



( *Schronisko Hörnli 3260 m n.p.m.
*Solvay chata 4003 m n.p.m.
Szczyt Mattrehorn 4477 m n.p.m.
Wieś Zermatt 1620 m n.p.m. )

[filomena1]

"Twoje slowo jest lampa dla moich stop i swiatlem na mojej sciezce" (Ps.119[105])
img141.imageshack.us/img141/8155/hpim1759ol1.jpg
img216.imageshack.us/img216/4184/hpim1770qp5.jpg

[czarny.humor]

No, no Fil!!
Oczywiście nie można o tym opowiadaniu powiedziać, że jest ładne, czt piękne. To nie te kryteria!
Ale mocno wciąga, porusza i jest bardzo, bardzo intrygujące.
Dobrze się czyta, a konczy własnie wtedy, gdy nabierasz rozpędu i chcesz więcej i więcej.

Przeczytałem z przyjemnością i nadal o nim myślę.

))

[filomena1]

Czarny. dzieki za poswięconą uwagę.
Tak. opowiadanie miało na celu zmusic do zastanowienia. do pomyślenia o ryzyku, odpowiedzialności.
dylematu decyzji, i wreszcie ratownictwa. Czy można było chłopcow uratowac? dlaaczego zwlekano?
Moralny problem ryzyka ratownikow.
Czy musza oni. maja obowiazek podjac to samo ryzyko , ktore podjeli wspinacze? np. w ich ocenie w
ramach granicy ryzyka. a w ocenie ratownikow juz poza?
Gdzie jest granica ryzyka i odpowiedzialnosci. wlasnej i za kogos. za siebie kolego i ... w efekcie
ratownikow....??
Masz racje. C-H, ze jest niedosyt i az prosi sie o druga czesc,
Moze dopisze. nie wiem,,, hihihi,czekam na natchnienie. :°)))

[czarny.humor]

To ja dziękuję za bardzo interesujące opowiadanie. ))

Mnie się to niedopowiedzenie podoba. Pewnie zastanawiasz się nad dopisaniem odczuc i rozterek ludzi w schronisku!?
Ale, czy ja wiem? Może lepiej tę kwestię zostawic na inne opowiadanie? Tu ten pozorny brak zakonczenia zostawia naprawdę ogrom miejsca na własne przemyślenia. Te aspekty, o których mówisz narzucają sie same, ale jeszcze jest ta miłość, jest przyjaźn... I w dodatku czytelnik zostaje w niepewności, ale jednak może mieć jeszcze nadzieję, że wszystko skończyło się dobrze, bo jednak chłopcy opowiadają o sobie. Jak dopiszesz schronisko, to pewnie nie uda się zachować tej dającej do myślenia, dręczącej niepewności.

Chce się jeszcze i jeszcze, ale jednak ... dla mnie, jest to utwór kapitalnie skończony.


))

[graga211]

Popieram Czarnego. Czytelnikowi trzeba dac troche wsobody na wlasne
dopowiedzenia, bo dobra rzecz to taka, ktora pobudza do myslenia, w ktorej
ciagle cos nowego znajdujemy.
To jak z obrazem - zbyt dokladne szczegoly robia z niego kicz.
To jak z pokarmem - dokladnie rozdrobniona papka nie smakuje....

[e-baba]

Filomeno, poczytałam, gratuluję druku tekstu.
Nie wypowiadam się w kwestii jego oceny, której oczekujesz, bo staram sie nie
zabierać glosu w kwestiach na których się nie znam, choć uważam, iż pasjonaci
takich ekstremalnych sportów, uprawianych grupowo (wspólna lina musi wywoływać
odpowiedzialność za innych) są nie tylko w swych działaniach, ale i w sposobie
myślenia bardziej dojrzali. Dodam tylko, że moim zdaniem, dobrze, że ten tekst
ma takie a nie inne zakończenie - niedopowiedzenia zostawiają miejsce dla
wyobraźni.

[filomena1]

e-baba napisała:


> Nie wypowiadam się w kwestii jego oceny, której oczekujesz,


E Babo, pisalam juz tutaj , bodaj kilka razy, ze nie o ocene mi idzie. Nie
poslalam opowiadania na konkurs, i nie traktuje Was jako jurorow.

Owszem , oczekiwalam dyskusji nad postaciami oraz nad problemami , ktore
poruszylam. Wydawalo mi sie, ale jak widze tylko wydawalo, ze poruszam caly
ogorm problemow etycznych, moralnych, kolezenskich, i milosnych.
Wydawalo mi sie , ze postawilam conajmniej dwadziescia znakow zapytania?
Owszem, E babo, oczekiwalam , ze te pytania padna, ze pogadamy o problemie, a
nie o ocenie opowiadania. Nie bedzie ze mnie zaden Hemingwey, wiec oceny
mozemy zapomniec.

Czarny H, tak, zakonczenie takie mialo byc, musialo byc takie. Przyznam sie,
ze nie myslalam o czesci dalszej tak ja Ty podejrzewasz.
MOja druga czesc, to ...... to problem ratownictwa. Ratowanie zycia stawijac
jako cene inne zycie.
Problem odpowiedzialnosci za siebie, kolegow , rodzicow (rodzine) i
ratownikow. Problem ryzykanctwa, lekkomyslnosci, arogancji wobec ostrzezen i
upomnien. Brak pokory wobec ludzi i przyrody.

Dziekuje serdecznie za wasza uwage i czas poswiecony.
Pozdrawiam
Fil.1

[e-baba]

filomena1 napisała:
> Nie bedzie ze mnie zaden Hemingwey, wiec oceny mozemy zapomniec.

Filomeno, byc może źle zroumialam twoje intencje, myślałam, że oczekujesz
wypowiedzi na temat tekstu.
A odnośnie Twoich oczekiwań nad postaciami i problemami, ktore poruszyłas w
tekście - uważam, że opisane przez Ciebie postacie wykazały się wielkim brakiem
nieodpowiedzialności. Niestety, problematyka zwiazana z alpinizmem jest mi
zupełnie obca, ale sądzę, iż ja - jako zupełny laik - zachowałabym się przy
schodzeniu bardziej odpowiedzialnie. Dla mnie podjęte przez Twoich bohaterów
decyzje były błędne. W sumie przeciez pozostawili Mariusza samego sobie (a ktos
powinien przy nim być, by nie pozwolić mu zasnać i zamarznąć), nie zadbali, aby
w każdym ich telefonie znajdował się numer schroniska itp. Cała ta wyprawa, jak
odczytuję twój tekst - to arogancja wobec sił przyrody.
A problem ratownictwa... Ciekawi mnie, jak ujmiesz ten temat i jakie masz w tej
kwestii zdanie. Dla mnie ratownicy górscy to wspaniali ludzie, dla ktorych nie
mam wprost słów uznania. I może dlatego tak mnie zdenerwowała postawa tych
mlodych ludzi, ktorzy podejmują błędne decyzje a poźniej oczekują na ratunek ze
strony ratowników. Dla mnie oczekiwanie, iż dla spełnienia ambicji jednych
(zdobyć kolejną górę) mają ryzykować swoje zdrowie i zycie ratownicy - jest po
prostu niezrozumiałe. Owszem, kiedy np. zejdzie lawina - obowiązkiem ratowników
jest udzielanie wszelkiej pomocy. Ale dlaczego mają oni płacić za czyjąś
bezmyslność?
Naprawdę, gorąco podziwiam zaangażowanie tych wspaniałych ludzi - więc ciekawi
mnie, jak Ty ujmiesz ten temat.
Pozdrówka.

[filomena1]

E -Babo, dziekuje wypowiedz. Tak, masz racje, Ci mlodzi ludzie byli aroganccy wobec przyrody, wobec
gor. Nie wiedzieli co to pokora. A moze wiedzieli, tylko zlekcewazyli?
Ratownicy maja ciezkie zadanie, musze podjac decyzje , czy ida w takie samo ryzyko jak osoby
wolajace o ratunek ? czy czekaja az ryzyko minie? Bywa, ze mlodzi ludzie, wolaja o pomoc, ale gdy po
chwili odwoluja prosbe i chca ambitnie sami sobie dac rade, Czasem kosztuje taka ambicja wiecej niz
wezwanie pomocy.
Owszem, nie chcialabym pisac czegos banalnego. Zbeletryzowac tego tez nie moge, gdyz to juz musi
byc dokument,
Jeszcze raz dziekuje wszystkim za czas i wypowiedzi, Naprawde jestem Wam wszystkim bardzo
wdzieczna.
Zycze Wesolych Swiat Wiosennych i Przezyc z okazji Wielkiej Nocy,

Z alpejskimi pozdrowieniami

Filomena Pierwsza

[tofika]

[tofika]

Szklana piramida na Klein Matterhorn - szczyt marzeń czy głupoty?
Kate Connolly

wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80281,4562454.html
ta wiadomosc niestety niepokoi mnie,
pamietam jak zachowywac w gorach..
gdy szlysmy zdobyc Giewont, pamietam jak cichutko trzeba
zachowywac w gorch,
a teraz ta wiadomosc?
natomiast na mont ewerest odbedzie sie na wysokosci 5000 mnpm
koncert chareytatywny -szczytny cel.. ale gory nie lubia
gdy im zakloca ktos ich tajemnicza cisze..skutki moga byc