Scenka z dialogami

[anula001]

Lece na ryneczek po mandarynki, jablka i takie tam.
Podchodzi facet:

On; dzien dobry, czy jest pani zainteresowana 31-letnim kawalerem?
Ja: yyy? (musialam miec nader inteligentny wyraz twarzy)
On: no pytam czy jest pani mna zainteresowana?
Ja: ale co, zeby tak sobie pogadac na ulicy?
On; nie, ja jestem kawalerem.
Ja: a to kawalerowie nie rozmawiaja?
On: yyyy?
Ja: przepraszam, spiesze sie.


DDDDDDDDDDDDDDDDDDDDD

Ludzie, faceci to doprawdy dziwne stworzonka a jakie to
kochaneDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDD Jakem Anula chyba ksiazke zaczne
pisacDDDDDDDDDDDDDD

[cafe_girl]

i sobie poszłaś? no weź...

[anula001]

no wzielam i poszlam za niski byl)) i desperados chyba jakis)

[altu]

a wy w jednym języku rozmawialiście/
bo moze są jakieś nowe dziwne idiomy, i za bardzo mogłaś się nie połapać?
[nie to, zebym wątpiła, lub, co gorsze, negowała, twój english ale.. próbuje tłumaczyć tego ewentualnego kawalera ]

hm.. może oni nie z Marsa, tylko z jeszcze-dalej ?

[anula001]

Scenka odbywala sie w j. polskim

[tapatik]

To pewnie te mandarynki tak na niego podziałały.

[raknor]

> a to kawalerowie nie rozmawiaja?
No załatwiłaś go

A potem się pojawiają postu typu: Czemu w Polsce faceci nie zagadują kobiet na
ulicy w kawiarni itp

[anula001]

hahha, no zalatwilam, bo mowil jakby sie z choinki urwal)

PS ja nie zakladam takich postow

[raknor]

To co mówił to porażka
No ale trafił się odważny zawodnik, może lepiej jakby podszedł i po prostu się
pouśmiechał ?

[yggdrassill]

e tam ja czasem zagadywałem na ulicy
no nie tak akurat jak ten gosc

[9b9]

Bo to był Kawaler Maltański.
Bo na pewno nie Kawaler Orderu Uśmiechu. Chociaż...

[raknor]

I poległ jak niemieckie rycerstwo pod Grunwaldem już przy pierwszym pytaniu
A takiego kozaka zgrywał

[9b9]

Bo trafił na dobrą (w te klocki) kobietę
A może glocki, who knows
BTW pod Grunwaldem polegli szpitalnicy, nie maltańczycy.
Przynajmniej in gremio)

[shirlie]

moze chcial sie przytulic ale bal sie o tym mowic wprost abys nie
pomyslala ze chodzi mu tylko o jedno hihihi

proszę. kilka scenek :) i pytanie do Panów też :)

[phimamdosc]

lecę na pociąg do Krakowa. Dworzec Centralny Warszawa.
naokoło dziwne pustki jak nigdy, a za mną szybkim krokiem podąża pan.
myślę sobie - matko boska, ewidentnie za mną! chce mi zwinąć torebkę
jak nic. plecaczka wszak by nie udźwignął.
przytuliłam torebkę. lecę dalej.
pan zalatuje mi drogę bokiem. na oko trzydzieści parę lat.
z przemiłym uśmiechem entuzjastycznie: - ja bardzo panią
przepraszam, chciałem tylko powiedzieć, że ma pani piękną pupę!

...."wziął" mnie z zaskoczenia normalnie podziękowałam miło i
szurnęłam na pociąg.

Kraków. lecę [cholera, bez przerwy się spieszę czy jak] do bankomatu.
naprzeciwko mnie pan pi razy oko w moim wieku. idzie prosto na mnie
wpatrzony w mój dekolt. ciepło było. tak wpatrzony, że.. przysięgam,
aż mi się głupio zrobiło. marzyłam o chwili, kiedy go minę i
rozejdziemy sie romantycznie w najdalsze strony świata. po czym pan
zbliżył się na pół metra już, zatarasował mi drogę i równie
entuzjatycznie co pan wspomniany wyżej acz mniej kulturalnie orzekł:
"ale cycki!"
dżizas. spłonęłam. i zamiast wygarnąć jak ten głupek zarumieniona po
cebulki włosów, powiedziałam 'dziękuję' i zmyknęłam jak najszybciej
się dało.

Wołomin. idę do znajomych na film. bezczelnie ściągnęli Szklaną
Pułapkę 4 i kazali przyjść oglądać. czasem się słucham, idę więc
po drodze w planach sklep - wino i czekolada.
idę. chłodny wieczór. zawijam w płaszczyku, włoski przyczesane,
żadnej pupy ani ... ekhem.. piersi nie widać, spoko.
w drugą stronę jedzie pan. na rowerze. mija mnie. zawraca.
'przepraszam panią, czy ja mogłbym zaprosić panią na kawę?'
Boże. zawsze lubiłam rowerzystów. też jeżdżę
'przykro mi, ale jestem umówiona, więc raczej nie'
pan: 'a czy mógłbym jeszcze kiedyś spróbować?' - czy coś w tym stylu.
moja odpowiedź pozytywna była i czym prędzej znalazłam sklep.
bezpiecznam!

sklep. dwóch panów zakupiło piwa i powoli otwierają. w sklepie w
dalszym ciągu. ja kupuję co miałam kupić, po czym słyszę za
sobą "Boże, jak te kobiety teraz pięknie pachną..." wypowiedziane
naprawdę sympatycznie
jak zwykle moja reakcja identyczna. podziękowanie, miły uśmiech,
żarcik jakiś, zmyknięcie.
przed tymże sklepem. trzech około 30-latków zaczyna swoje piwa.
jeden: oj, zaczyna padać, parasoleczka by się pani przydała
ja: jest, jest - i klepię się po torebce, w której grzecznie
spoczywa parasolka.
jeden: to może... otworzę? - mruczącym tonem

))
szczerze - rzadko umiem się odgryźć. tylko i wyłącznie kiedy widzę,
że ktoś prawi tego typu rzeczy w celach konkretnych. wtedy jak
najbardziej. ostro jak brzytwą i nie ma przebacz.
tu było li i wyłącznie zabawowe, można się uśmiechnąć, podziękować,
zażartować i bez żadnych złych emocji pójść dalej.

pytanie natomiast do kolegów na Szklanej P.4 było - o co chodzi?
coś takiego mam nagminnie. ani ja piękna, ani modelka, 'o co cho'?
- bo Tobie jest fajnie coś takiego powiedzieć - usłyszałam - bo
normalnie zareagujesz, podroczysz się, uśmiechniesz.

to miłe. naprawdę.

jak to jest, Panowie? zaczepiacie częściej dziewczyny ewidentnie
sympatyczne czy ewidentnie piękne? wiem, wiem, to się nie musi
wykluczać. chociaż działam na swoim przykładzie, więc mimo wszystko
musi

i żeby nie było - kocham swojego Mężczyznę

dobrego wieczorka, Waleczne Serce w tv. mrau.

[toradel]

ja pamiętam jedną taka scenkę, bladym świtem wybrałam sie na
targowisko w swojej mieścinie, dola mialam przegłębokiego, było
cholernie zimno, deszcz zacinał, a ja kręciłam sie wkoło tych samych
stoisk z jakimis kapciami czy coś tam i nagle jakis facet-sprzedawca
mówi " wie pani, bo my tu z kolegami tak panią obserwujemy, pani ma
taki fajny tyłek,...ale prosze się nie denerwować, tak szczerze,
super pupa" wcale się nie denerowałam, ino śmiechem wybuchłam
szczerym i humor od razu mi sie poprawił

[dwajezyki]

dorzucę swoje 3 gr...

- Hi (uśmiech), czy mówisz po angielsku?
- Kaleczę (uśmiecham się)

Dalej dużo moich i jego pytań-odpowiedzi.

Wytrwały jest. Ciągle pyta, kiedy będę w Warszawie. Ostatnio
bywam rzadziej. Nawet nie wiem, jak poprawnie napisać jego
imię. Wymówić umiem. Ciekawe, kiedy się spotkamy. Za miesiąc?