Druga szansa

[scriptus]

Czytam tera książkę "Druga szansa, mężczyźni, kobiety i dzieci dziesięć lat po
rozwodzie.
Jestem dopiero w połowie, ale polecam tę lekturę wszystkim. zwłaszcza tym,
którzy decydują sie na demontaż swojego małżeństwa, ponieważ są nieszczęśliwi
i spodziewają się "zamknąć" przeszłość, oraz tym, którzy sie wahają -
naprawiać związek, czy się rozwodzić.

Czy ktoś z Was przeczytał tę książkę?? ciekawi mnie, jak to odebraliście.

[zrezygnowanyy]

z opisu:
www.gwp.pl/product/2152.html
wyglada konkretnie, ja juz sobie zamowilem bo czuje ze lepiej zebym to przeczytal.

[mola1971]

Tej książki nie czytała, ale dzięki za polecenie. Na pewno znajdę i przeczytam.
Ja z kolei mogę polecić to:
www.medicon.pl/4145.html
Choć to jest lektura raczej dla tych, którzy rozwód mają za sobą i pierwsze małżeństwo zamknięte.

[wiosenka.pl]

Fajnie, że polecacie książki, mnie różnego rodzaju poradniki też
swego czasu bardzo pomogły inaczej spojrzeć na pewne sprawy i chyba
powrócę do tego typu lektur. Niestety dużo jest na rynku takich
płytkich, szablonowych pozycji z wyświechtanymi, nic nie wnoszącymi
sloganami, dlatego też warto polecać sobie te głębsze, bardziej
refleksyjne i wartościowe, nawet jeśli tylko subiektywnie tak je
oceniamy. Mnie dopada skleroza, ale jak sobie przypomnę, to też coś
dorzucę od siebie. Żałuję też, że takie pozycje rzadko mozna spotkać
w bibliotekach.

[plujeczka]

kurne ksiazka pewnie fajna ale u mnie krucho z e wzrokiem, praca z
komputerem i stres zrobiły swoje, czytam tylko gazety i to niesttey
wybiórczo bo wieczorem nawet okulary nie pomagaja ale Wam zycze
miłej lektury.

[jarkoni]

Plujeczko, ja przed komputerem i w pracy, i, z własnej chęci, też w domu. Coraz
mniej widzę, mam już za krótką rękę do oddalania od oczu pomniejszych tekstów
Czuję, że czas na okularki do czytania i komputera.
Głupie co powiem, ale fajnie, że nie tylko ja mam kłopoty ze wzrokiem.
Zbieram się z tymi okularami już od roku..
Scri, podpaliłem się na tą książkę, najpierw książka, a do niej obowiązkowo
okularki..

[scriptus]

Dobrze jest przyjąć jakieś kryteria, kiedy się jest wygranym, a kiedy przegranym
w życiu. Ustalić co chcemy osiągnąć i z żelazną konsekwencja to realizować.

[notting_hill]

Ja czytałam.
Zaraz po rozwodzie. Pamiętam, że szalenie mnie ta lektura przygnębiła
(o ile to było wtedy możliwe, bo i tak byłam na dnie), bo odbierała
właściwie nadzieję, że będzie jeszcze normalnie.
Powinnam chyba przeczytać ją jeszcze raz z perspektywy czasu, który
upłynął, ale zwyczajnie nie mam odwagi.

[teuta1]

Kupiłam, przeczytałam, efekt taki, że nie mogę spać...

[mmarusia]

teuta1 napisała:

> Kupiłam, przeczytałam, efekt taki, że nie mogę spać...

Dlaczego nie mozesz spac???
Waham sie nad zakupem,gdyz u mnie krucho z kasa,a jak jeszcze mam po
przeczytaniu wpasc w doline...?

U mnie jest tak,ze maz sie wyprowadzil miesiac temu,zeby nabrac
dystansu,pomyslec i odpoczac.Nie wiadomo czy bedziemy razem czy nie.
Czytac ta ksiazke?Moze mezowi na Mikolaja kupic?

[scriptus]

Jeszcze nie doczytałem, ale generalnie z badań opisanych w książce wynika, że po
rozwodzie dużo trudniej ułożyć sobie życie ludziom starszym (co mnie dziwi, bo
przeciez sa bardziej doświadczeni) i tej stronie porzuconej, łatwiej sobie radzą
ci, którzy porzucają partnera, choć tez niekoniecznie, bo znaczna część z nich
nie jest w stanie utworzyć juz trwałego związku. Łatwiej jest również ludziom o
wyższym statusie edukacyjnym i materialnym. Może ta książka przygnębiać, bowiem
wykazuje, że znaczna część rozwodników pozostaje z głębokimi, niezanikającymi
pomimo upływu 10 lub 15 lat ranami w psychice. Wykazuje również, że w rozbitych
rodzinach doskonała większość ludzi (zarówno dorosłych jak i dzieci), to
przegrani, których życie w rezultacie rozwodu sie pogorszyło. Wygrywają
nieliczni, głównie ci, którzy postanowili o rozwodzie, bowiem rozwód najczęśćiej
jest decyzją jednostronną, rzadko wspólną.

Nic,czytam dalej...
Na razie jestem potencjalnym przegranym, porzucony biały mężczyzna po 50 o
średnim statusie materialnym, mam wszelkie szanse zostać na starość zgorzkniałym
samotnym tetrykiem ))).

[alinawk]

> Na razie jestem potencjalnym przegranym, porzucony biały
mężczyzna po 50 o
> średnim statusie materialnym, mam wszelkie szanse zostać na
starość zgorzkniały
> m
> samotnym tetrykiem ))).

Nie przejmuj się, głowa do góry, sa tacy co mają gorzej. Na
przykład porzucone białe kobiety po 50 o mizernym statusie
materialnym .

Wygrana ? Przegrana?

[a.niech.to]

Wyszłam za mąż za przemocowca w wieku 21 lat? Wygrałam? Przegrałam?
Rozeszłam się z przemocowcem i zdradzaczem po 27 latach pożycia.
Wygrałam? Przegrałam?
Przede mną jakieś 20 lat samotnego życia. Nie twierdzę, że w moim
wieku nie można wejść w związek. Problem tkwi w jego jakości, a
zdesperowana nie jestem.
Wygram? Przegram?
DD

[panda_zielona]

a.niech.to napisała:
> Przede mną jakieś 20 lat samotnego życia. Nie twierdzę, że w moim
> wieku nie można wejść w związek. Problem tkwi w jego jakości, a
> zdesperowana nie jestem.

Kolejna szansa może się zdarzyć niespodziewanie.Nawet osobie blisko
siedemdziesiątki.Przyklad?proszę bardzo:Mama mojej koleżanki będąca
od lat dwudziestu sama własnie wyszła za mąż i to za faceta o kilka
lat młodszego.A poznali się nomen omen w aeroklubie.Jej dzieci
spełniając jej marzenie zafundowały na urodziny skok ze
spadochronem ,a on był tam instruktorem.Jaki to będzie zwiazek
trudno powiedzieć,ale jak widać na miłośc nigdy nie jest za późno

[a.niech.to]

panda_zielona napisała:

> Mama mojej koleżanki będąca
> od lat dwudziestu sama własnie wyszła za mąż i to za faceta o
kilka
> lat młodszego.A poznali się nomen omen w aeroklubie.
Rozejrzę się za jakimś klubem jeździeckim...Hi! Byle nie padło na
konia...

[mola1971]

a.niech.to napisała:
> Rozejrzę się za jakimś klubem jeździeckim...Hi! Byle nie padło na
> konia...


A.niech.to, Ty mnie kobieto niemal za każdym razem rozbrajasz

[a.niech.to]

mola1971 napisała:

> a.niech.to napisała:
> > Rozejrzę się za jakimś klubem jeździeckim...Hi! Byle nie padło
na
> > konia...
>
>
> A.niech.to, Ty mnie kobieto niemal za każdym razem rozbrajasz
Ciężkozbrojny też mógłby być.

[mola1971]

scriptus napisał:
> Nic,czytam dalej...
> Na razie jestem potencjalnym przegranym, porzucony biały mężczyzna po 50 o
> średnim statusie materialnym, mam wszelkie szanse zostać na starość zgorzkniały
> m
> samotnym tetrykiem ))).

Scri, to rzuć w cholerę tą książkę )))
Eeee, skoro ta książka taka dołująca jest to ja jej jednak nie ruszę.
Za to polecam Ci tą książkę, do której link podałam wyżej. To jest z kolei bomba optymizmu.

[scriptus]

Mi w tej chwili nie jest potrzebny optymizm, tylko wiedza o zagrożeniach.
Napisałem, że jestem potencjalnym przegranym, bo tak pisza w książce opierając
się na statystyce. Ja raczej jestem nietuzinkowym człowiekiem, na ogół nie
pasuja do mnie statystyki i stereotypy. Jedno wiem, że z samotnością problemu
miał nie będę, choć, zgodnie ze statystyką, należę do grupy ryzyka
Dobrze jest wiedzieć, co się potencjalnie dzieje z takimi jak ja, bo wtedy można
podjąć mądre postępowanie zaradcze.

[mola1971]

Scri, ja rozumiem że Ty typ rozumowo - statystyczny jesteś, ale rzuć w cholerę tą statystykę bo to droga donikąd jest. Wszystko zależy od naszego podejścia do tematu. Jeśli ktoś założy, że mu się nie uda (choćby sugerując się statystyką) to na bank mu się nie uda. Na zasadzie samospełniającej się przepowiedni.
Gdybym ja kierowała się statystykami to już dawno bym palnęła sobie w łeb A że we wszelkich dziedzinach wymykam się statystykom to mam je w głębokim poważaniu Nie będą mi tu jakieś głupie statystyki mojego życia układać

[z_mazur]

Ja tam wierzę statystyce.
Chociaż oczywiście istotna jest umiejętność interpretacji danych
statystycznych.

Ja zostałem porzucony, ale z perspetywy paru lat od rozstania,
patrzę na to porzucenie jak na drugą szansę od losu.

Powiem szczerze, że nie przypominam sobie żeby kiedykolwiek życie
dawało mi tyle satysfakcji i frajdy co teraz.

hmmm

[kicia031]

mi dojcie do siebie zajelo circa 8 lat...
bylam juz w nowym powaznym zwiazku, ale wciaz odzywaly sie dawne
rany.

I tak naprawde blizny pozostaja na zawsze.

[makili]

> Na razie jestem potencjalnym przegranym, porzucony biały mężczyzna
po 50 o
> średnim statusie materialnym, mam wszelkie szanse zostać na
starość zgorzkniały
> m
> samotnym tetrykiem ))).
...i pomyśleć, że miałam ochotę przeczytać, ale wygląda mi, na
podstawie tego co piszesz, że potencjalnie jestem w tej samej
grupie...i NIE GODZĘ się na to!!! Mój wrodzony optymizm pozwolił mi
przetrwać najgorsze i nie poddać się depresyjnym nastrojom, choć
bywało (i bywa, niestety) różnie...ale chyba na przygnębiającą
lekturę gotowa nie jestem...zwłaszcza taką, która, choćby tylko
statystycznie, wyznacza mi miejsce w szeregu! Może (nadal) jestem
naiwna, ale wolę wierzyć, że mam wpływ na przeżycie tego co mi
jeszce zostało

[scriptus]

Napisałem - potencjalnym - na podstawie statystyk.
Ten przegrywa, kto przestaje walczyć i się poddaje. Ja jestem zdeterminowanym
żelaznym długodystansowcem i nie poddam się nigdy póki świadomie istnieję, nawet
w najgorszej depresji i najbardziej beznadziejnym położeniu będę "kąsał"
przeciwnika lub "rozwalał" problem i dążył w kierunku celu.
Ważniejsze, niż osobiste wnioski z tej książki sa dla mnie wnioski dotyczące
dzieci. Ja, jako pierwszy rozwodnik w rodzinie i gronie znajomych nie miałem o
tym pojęcia a teraz fakt nagle dotyczy moich dzieci. Muszę zatem się dowiedzieć,
co czują dzieci rozwiedzionych rodziców, o czym nie chca mówić i myśleć, jak im
pomóc, jak złagodzić to cierpienie, jakich błędów się wystrzegać.

[makili]

scriptus napisał:

> Napisałem - potencjalnym - na podstawie statystyk.
> Ten przegrywa, kto przestaje walczyć i się poddaje. Ja jestem
zdeterminowanym
> żelaznym długodystansowcem i nie poddam się nigdy póki świadomie
istnieję, nawe
> t
> w najgorszej depresji i najbardziej beznadziejnym położeniu
będę "kąsał"
> przeciwnika lub "rozwalał" problem i dążył w kierunku celu.

O i to jest postawa, która mi się podoba - moze dlatego, że mam
podobną naturę...łatwo się nie poddaję

> Ważniejsze, niż osobiste wnioski z tej książki sa dla mnie wnioski
dotyczące
> dzieci. Ja, jako pierwszy rozwodnik w rodzinie i gronie znajomych
nie miałem o
> tym pojęcia a teraz fakt nagle dotyczy moich dzieci. Muszę zatem
się dowiedzieć
> ,
> co czują dzieci rozwiedzionych rodziców, o czym nie chca mówić i
myśleć, jak im
> pomóc, jak złagodzić to cierpienie, jakich błędów się wystrzegać

Moje dzieci są na szczęście dorosłe, co nie zmienia faktu, że
rozwalił im się świat (dla starszego syna było to wyjątkowo trudne,
bo tatuś oznajmił swoją decyzję o tym, że zaczyna nowe życie na
miesiąc przed jego własnym ślubem)... To czego ja się nauczyłam: dla
naszych dzieci dalej OBOJE jesteśmy rodzicami (nawet jeśli nia
akceptują naszych poczynań), że o tym co mnie boli mogę pogadać z
przyjaciółmi (choć w moim przypadku też nie mam osób o podobnych
doświadczeniach), a nie z dzieckiem, nawet najbardziej dorosłym...

[kasiapfk]

Mam ksiażkę, czytałam: jest zdecydowanie pesymistyczna w wyrazie
jeśli jest się stroną porzucaną/rodzicem z dziećmi itp.
Ale: oczywioście pisana jest z perspektywy paru lat wstecz (gdy
rodziny patchworkowe nie były tak popularne) i perspektywy USA
(zdaje się albo GB, jakaś zdecydowanie inna społecznosć niż PL). No
i z perspektywy tradycyjnie pojmowanej rodziny.
Inna sprawa, że zwróciło moją uwagę to, że są wygrani i przegrani.
Kiedyś bałam się, że jestem tą przegraną. Teraz mam zupełnie inne
spojrzenie na rozwód z moim eks. Zależy jak się na to spojrzy.
Inna rzecz, że od "awantury" minęły prawie 2 lata - a ja sobie życie
poukładałam najlepiej jak mogę i chcę. I jestem zadowolona Ja bym
książkę poleciła tym, którzy rezygnują z rodziny nie wyczerpawszy
wszystkich metod uzdrowienia związku i odchodzą myśląc, że z kimś
innym będzie im lepiej. A tu kubełek wody na głowę.
Książkę mam. Mogę pożyczyć. Opłata: dwa uśmiechy na forum
k.

[cleer13]

A ja tam bez ksiązek wiem jedno: już nigdy nie pozwolę,żebym przez
jakiegoś ... powiedzmy ... poparańca , cierpiała.
Więc jeśli zdarzy się ktoś z kim można będzie pójśc do kina czy na
kawę, proszę bardzo, ale o żadnych uczuciach nie ma mowy. Nigdy
więcej...
Może mi to kiedys przejdzie, ale będę sie bronić przed
jakimkolwiek "zaćmieniem" umysłu ze wszystkich sił.
Myślę,że to zależy przede wszystkim od tego z jakiego powodu związek
się rozpadł: jesli oboje dochdza do wniosku,że po prostu nie wyszło,
to można dawać sobie kolejną szanse. A jeśli ma się uczucie,że
dawało się uczucia, zaufanie, rezygnacje z wielu spraw w imię
kompromisu i chwili radości, a w zamian dostawałało się klamstwa,
zdrady i cyniczne wykorzystywanie dla wygody, to poczucie krzywdy i
własnej głupoty jest zbyt bolesną nauczką.

[nadia3008]

W pełni sie zgadzam!

[scriptus]

Też piszą o tym w tej książce.
Ludzie, którzy przeżyli traume rozwodu i przedrozwodową zwyczajnie się boją
wchodzić w jakiekolwiek związki emocjonalne.
Przyznam się, że prawdopodobnie mnie tez to dotyczy.

[mola1971]

Bo na gotowość na nowy związek trzeba czasu.
Ja jeszcze tej gotowości nie mam, ale już zaczynam czuć, że powoli ten czas gotowości się do mnie zbliża

Chwała Bogu!

[tricolour]

[mola1971]

[jarkoni]

I dobrze

[rybak]

A stłuczcież wreszcie do diaska ten termometr! Znaczy - dajcie sobie spokój z
tymi mądrościami książkowymi! Normalnie stado masochistów się zebrało i tera się
wzajem nakręcają - że nic, ino w życiu się im nie udaje i na pewno nigdy się już
nie uda! Tymczasem... Uda są od czego i do czego innego! O!
;D
70 procent ludzi na świecie się rozwodzi. I większość sobie chwali z czasem tę
decyzję - swoją lub cudzą. Wziął sfrustrowany pseudonaukowiec-marketingowiec
napisał książkę, dopisał sobie do dorobku, wziął za nią niewąską kasę, wydał na
kobiety, wino i śpiew, a wy nie dość, że ciężko zarobione pieniądze na to
marnujecie, to jeszcze się potem tymi bzdetami gryziecie...
Jak dzieci, naprawdę, jak dzieci))

Się nie martwcie tak o przyszłe swe losy w tym kontekście. Wśród moich
SZCZĘŚLIWYCH znajomych NIE MA nierozwiedzionych - w swoim czasie. Rekordzista -
przyjaciel mój serdeczny - rozstał się był z kobietą (bo to zła kobieta była
- przy okazji matką jego dwójki dzieci, a teraz ma kolejną dwójkę w kolejnym
związku i jest przeszczęśliwy - mając całą tę gromadkę) Obie jego kobiety -
przeszła i obecna - też sobie, co najlepsze, taki stan rzeczy mocno chwalą.
Spoko - każdemu swoje w swoim czasie. Mnie tam czyjeś jedno zdanie gdzieś
przeczytane - a mądre - ostatnio utkwiło we łbie zakutym solidnie - jak kto lubi
cierpieć, to se piekło z życia zrobi nawet jak mu same płatki róż pod nogi to
życie sypie.
O - bite i wykorzystywane przez bydlaków nazywających się mężczyznami kobiety,
maltretowani psychicznie i gnojeni prawnie czy finansowo przez jakieś
wyrachowane raszple - durnowaci faceci, ale PRZEDE WSZYSTKIM dzieci poobijane
przez rozwody - to JEST problem. NASZ. Nas wszystkich tu i nie tylko tu.
A tym, czy sobie życie ułożycie jeszcze PO rozwodach - to sobie różnych ...
części anatomicznych nie zawracajcie. UŁOŻYCIE! Zapewniam zdecydowaną większość
z Was. Każda porozwodowa potwora w końcu... znajdzie swego wdzięcznego
amatora.Lub amatorkę. No chyba że tak naprawdę wcale mu(jej)- owej potworze -
na tym nie zależy - żeby ktoś ją (jego) znalazł.
Tak se tylko myślę.

[mola1971]

Jak zawsze (no prawie ) masz Rybaku rację

[naya]

Pięknie powiedziane, i mądrze. Ale ja chyba jestem tą potworą, na którą żaden amator się nie znajdzie. Sprawdzone i przetestowane przez lata. Nic, tylko łbem o ścianę tłuc.
Ponowne ułożenie sobie życia to czasem tylko nasze (moje) pobożne życzenie. Co nie zmienia faktu, że podoba mi się to co napisałeś.)

[woman-in-blue]

Swiete slowa Rybaku Dzieki za glos rozsadku. Czlowiek jest istota
stadna i wczesniej czy pozniej trafi swoj na swego. Chyba, ze ktos chce
byc sam, bo tak lubi.

[kalpa]

Powiem o swoim doświadczeniu- z M. mieliśmy rozejścia i powroty, były tkz.
zdrady itp- generalnie ja miałam więcej determinacji, bo byłam bardziej
przywiązana, lub kochałam mocniej jak kto woli. I NIE ŻAŁUJE, ŻE SIE
ZDECYDOWAŁAM NA T WSZYSTKIE "SCALANIA NA NOWO", bo w końcu do mnie dotarło, że
jednak nic innego niż do tej pory nam sie nie uda- nie da rady, z innej gliny
jesteśmy. Ale... miałam 100% pewności, że to dobra decyzja i M. tez. dzięki temu
nie ma we mnie nadzieji, lub pretensji, że może jeszcze by sie dało, że zbyt
pochopnie sie rozeszliśmy itp.
I druga rzecz- ból związany z poczuciem bycia niekochana wystarczająco mocno
przez M. włożyłam do archiwum związanego z małżeństwem z M. To należy do tego
rozdziału i w nim pozostaje. Nie przenoszę tego na innych mężczyzn i juz.
I szczerze mówiąc nie boje się nowych związków, nawet mi się przytrafiły nowe
uniesienia, ale jakoś nie rozwinęły się w coś dłuższego. I też trochę bolało,
kiedy trzeba było się rozstać
Zabrzmi to może górnolotnie, ale mam odwagę pokochać następnego mężczyznę i
budować z nim związek- nawet, jeśli będzie trwał tylko jakiś czas. Patrząc na
doświadczenia swoje i innych bardzo długoletnie związki, w których miłość
kwitnie cały czas zdarzają się rzadziej, niż związki krótsze. czy to oznacza, że
te krótsze gorsze i mniej wartościowe? Moim zdaniem nie. Miłość, która trwa
choćby tylko chwile rozwija serce i duszę. Kochałam M. bardzo- wydawało mi się,
że nie dam rady nikogo innego, ale... ku mojemu zdziwieniu mogę
A M. kocham już inaczej- i to też jest dla mnie piękne, bo staliśmy sie
przyjaciółmi. Nawet jeśli nasze drogi zupełnie się rozejdą to pozostanie o nim
dobre wspomnienie i uczucie, które jest tylko dla niego, za te wszystkie lata i
trudy, które razem przeszliśmy. I czuję, ze tego następnego pokocham jeszcze
bardziej i dojrzalej. A jeśli okaże się, ze ta relacja się skończy, to ja będę
dojrzalsza i mądrzejsza o kolejne doświadczenia i uczucia i sądzę, ze nadal będę
w stanie kochać. Choć oczywiście życzę sobie pięknej, uczuciowej relacji na całe
życie

[jarkoni]

Bardzo ładnie napisane.
Sam życzyłbym sobie/nam, że rozstać się jako przyjaciele..
Jest połowicznie, nie jesteśmy sobie wrogami, jesteśmy sobie obojętni

[sbelatka]

Spodziewam się, że ja ją pzreczytałam
co prawda nie pamiętam początku tytułu "Druga szansa.." ale reszta
się zgadza.

jezeli to ta - to wrażenia mialam okropne. I po jej pzreczytaniu
spakowałam książkę i przekazałam na ręce exa, ktory to miał pomysł
na nowe zycie..

Się zmartwiłam tym czego się dowiedziałam..
ale ponieważ nie mogłam już nic zrobić w sprawie unikanięcia
zdarzenia pt. rozwód - więc uznalam, ze zrobię co potrafię żeby
mlode wyszły z tej zawieruchy jak najmniej pokaleczone.. i już...

bo wszak jeśli nie mozna czegoś zmienic...

ale masz rację scriptus...NIM sie podejmie tę decyzję - warto ją
przeczytać....

[spokojnazawsze]

Książkę chętnie przecztam, dlaczego nie dowiedzieć się czegoś więcej
o sobie, choć każdy związek jest inny, więc raczej trudno o jakieś
statystyczne ujęcie. Myśląc o sobie w kategoriach wygrana/przegrana
z prespektywy dziesięciu lat sądzę, że raczej jestem wygrana. Miałam
32 lata, kiedy się rozwiodłam i wydawało się, że świat otworem
przedemną stoi. Tak było, dziecko dosyć szybko złapało psychiczny
pion, ja też, awans w pracy, a wiec trochę kasy więcej, więc nowy
samochód. Itd.Potem się zaczęły drugie szanse i tutaj już wcale nie
szło mi tak dbrze. Pierwsza druga szansa, taki plaster na rany,
okazała się totalną porażką. Facet zdominowany przez mamę,
chorobliwie zazdrosny i nie uznający zadnych form sprzeciwu.
Uciekłam szybciutko. Druga, drugaszansa, facet intelektualista, z
poczuciem humoru, ale wieczny kawaler, a właściwie chłopiec, który
nie miał zamiaru zostać mężczyzną. No i trzecia druga szansa.
Najdłuższy i najlepsza. Facet opiekuńczy, czuły, serdeczny, zaradny,
zakochany we mnie do szaleństwa, ja w nim zresztą też. Wszystko by
pewnie grało, gdyby nie to, ze pan miał na drugim końcu całkiem
legalną żonę i trójke jakże uroczych dzieciaczków.Zaczeła się więc u
niego wojna rozwodowa, rozwód w najohydniejszym stylu, w wykonaniu
obydwu stron.Poznałam więc nowe oblicze mojego ukochanego i również
szybko uciekłam. Tyle tylko, ze tu już byłam skopana emocjonalnie i
to bardzo. Ale mój znajomy terapeuta, który często mnie naprostowuje
na własciwie myślenie, powiedział, że przeżyłam coś, czego inni
czasami nie sa w stanie przeżyć, doznać. Przeżyłam miłość i wiem, że
jestem do tego uczucia zdolna, a nie jest to dane kazdemu. Dlatego
więc czekam na kolejna czwarta-drugą szanse)) I raczej czuje się
wygrana, bo mam w sobie potencjał spokoju, radości życia i dnia
codziennego, dystans do siebie i świata. Więc pewnie kiedyś trafi mi
się ta ostatnia już "druga szansa"

[kalpa]

Spokojnazawsze_ super napisane, dzięki za to
Ja miałam tez fajne przeżycie, choć był to raptem krótki romans, bo... okazało
się, że super hero nie jest wolny, jak deklarował, ale ma... nadal żonę. Oki,
pomyślałam, stało się, mam dobre doświadczenie. Podziękowaliśmy sobie za piękne
chwile- i... chwile mi zajęło żeby dojść do siebie. A potem stwierdziłam, ze
warto było przeżyć ten romans, bo zobaczyłam siebie inna, taka, jaka chciałam
zawsze być, a przy M. mi się nie udawało. I uznałam to za ogromny zysk dla samej
siebie, że potrafię tak się czuć, przeżywać itp. jestem o wiele bogatsza w
doświadczenie.
I jak już ochłonęłam, pozbierałam się i złapałam pion, stwierdziłam, że nadal
mogę i mam ochotę na dalsze życie, nowe relacje i nową... miłość

[mariola.maria]

Witam, ksiązke cztałam już jakiś czas temu.
Również po rozwodzie, który miał miejsce daaawno temu.
Moje przemyslenia oparte na własnych doświadczeniach i obserwacji
innych:

jeżeli rozwód nastepuje w wyniku : "po prostu juz nie CHCĘ z nim/nia
byc" - to jakoś leci.
Mnie osobiście było od rozwodu rewelacyjnie. Choc nadal utrzymuje z
byłym kontakt ( wspólne dziecko) to za kazdym razem jak pomysle, że
to nie ja jestem jego żona i nie musze z nim mieszkać, to taka
radość mnie bierze, że mam pokłady cierpliwości do niego ,
taaaakiewielkie jak nidgy w małżeństwie !!!

Jeżeli rozwód jest z powodu: "chciałabym byc z toba, ale nie z takim
jak jestes tylko z innym, więc ponieważ się nie zmieniasz to
odchodzę" - To juz gorzej.
Mam dookoła przykłady, że gorzej ludziom, gorzej dzieciom i nowe
związki też sie nie udają.

Może mało jasno to napisałam, po prostu wydaje mi się, że sukces w
życiu po rozwodzie zalezy od tego czy sami NAPRAWDE zakończyliśmy
związek (i nie potrzeba do tego czegokolwiek od byłego partnera)

Również zaobserwowałam, że im bardziej jesteśmy zależni od rodziców
( czy to finansowo czy emocjonalnie) to związki gorzej sie udaja.
Lektura forów GW tylko to potwierdza...

[scriptus]

Jeśli uwaznie przeczytałas książkę, to autorka mało zajmuje się tym, jak jest
małżonkom po rozwodzie, i słusznie. Jeśli się rozwiedli, to dobrze im tak, nie
jest sprawą kluczowej wagi, jak sie czują po rozwodzie, bowiem popełnili go na
własne życzenie. Choc może szkoda troche tych skrzywdzonych w wyniku rozwodu
stron, ale one też ponoszą część winy, począwszy od widziały gały co brały, po
różne grzechy małżeńskie.
Najwięcej uwagi autorka poświęca wpływowi rozwodu na dzieci, wykazująć, że ten
wpływ jest zły niemal zawsze. Dzieci rozwodowe maja znacznie niższe życiowe
osiągnięcia, znacznie gorszy start od tych żyjących w pełnych rodzinach. Taki
sąd prezentuję od dawna, jescze przed przeczytaniem książki, na dzień dzisiejszy
rzeczą drugorzędną jest czy mi, albo mojej żonie jest dobrze w małżeństwie,
zatnę zęby i przetrzymam, na rozwiązanie tych problemów będziemy mieli czas w
przyszłości. Najpierw obowiązki a potem zabawa. Na razie najważniejszy jest los
dzieci.

[mariola.maria]

Im rodzice w lepszej kondycji
emocjonalnej /życiowej / "związkowej" / finansowej / zawodowej i co
tam jeszcze ..tym los dzieci lepszy.
jak sie chce uszczęśliwić dziecko, to zadbać o siebie, znaleźc super
partnera, chodzic uśmiechnietym i zadowolonym i modliś sie, żeby ex
sobie ułożył/a życie jak najlepiej.
Zawsze działa.

[scriptus]

Doczytałem książkę, wnioski piorunujące.
Okazuje się że w znakomitej większości przypadków, dla znakomitej większości
ludzi, rozwód nic nie poprawia, a raczej pogarsza. Jeśli rodzina liczy trzy,
cztery lub więcej osób, to wygraną w wyniku rozwodu z tej liczby jest co
najwyżej jedna osoba, a i to nie zawsze, reszta cierpi. Na dodatek, jak wynika z
tej książki, bardzo często to cierpienie nie maleje z upływem czasu. Autorzy
stwierdzili liczne wady opieki naprzemiennej, a także, jak poważne skutki niesie
wyłączenie wskutek rozwodu z wychowania dzieci ojca .