pytania-już innne

[amar86]

witam.jestem tu nowa,ale regularnie was czytam.dobrze,że
jesteście.dziś mija miesiąc,jak mąż powiedział,że chce odejść.smutny
to był miesiąc-szok,niedowierzanie.o wszystkim juz pisaliscie.ale
przynajmniej dość kłamstw męża,mojego szarpania się i fałszywch prób
ratowania związku(z jego strony).nadal boli.czasem bardzo.przede mną
rozwód-jak to ogarnąć?nie mam ,,twardych''dowodów na jego romans. i
stąd pytania:
1.czy mozecie polecic dobrego i niedrogiego detektywa w poznaniu?
2.jakie mogą byc alimenty na 1 dziecko przy jego zarobkach 10 tys?
3.czy licza sie wszyskie zródla dochodu do alimentów?on ma trzy.
a bardziej po ludzku-on ma romans i odchodzi,a jest teraz
wredny,oschły, protekcjonalny i obcy.dlaczego?wyrzuty sumienia?,chęć
odcięcia się od starego życia? to zawsze tak?pozdrawiam

[ef.endir]

hmm.... po pierwsze to boli chyba zawsze i nic nie da się na to poradzić. Ale na
pocieszenie mogę powiedzieć, że w trakcie rozwodu okazuję się, że ten/ta to nie
ta sama osoba z którą zamierzaliśmy być do końca życia, więc zaczynamy na rozwód
patrzeć inaczej. Detektywa nie znam, tym bardziej z Poznania.
A co do alimentów..... nie ma tak prosto, że jak zarabia 10 tys to będzie tyle a
jak 2 to tyle. Sąd zapyta Ciebie i jego o koszty utrzymania dziecka. A potem
podzieli to przez 2 i takie będą alimenty - oczywiście to w wielkim uproszczeniu.
A najważniejsze - zajmij się tym życie co przed Tobą a nie tym, co właśnie się
skończyło.
powodzenia

[nangaparbat3]

amar86 napisała:

> a bardziej po ludzku-on ma romans i odchodzi,a jest teraz
> wredny,oschły, protekcjonalny i obcy.dlaczego?wyrzuty sumienia?,chęć
> odcięcia się od starego życia? to zawsze tak?pozdrawiam

Może nie zawsze, ale prawie zawsze. Wg mnie chodzi o ratowanie wlasnego dobrego
wizerunku.

[amar86]

najpierw romans,potem kłamstwa,na końcu-po rozmowie o rozstaniu
nagle z dnia na dzień arogancja,atak lub ignorowanie,obcość,
podniesiony głos,traktowanie z wyższością jak dziecka,odcięcie się
kompletne ...itd.to sposoby na ratowanie wlasnego dobrego
wizerunku????????wiem,powinnam zając się soba.ale to dopiero miesiąc
i wydaje mi się,że jak zrozumiem,to bedzie mniej boleć.to bylo 18
razem

[nangaparbat3]

No tak, gdzieś pomiedzy jest wmowienie sobie, ze to wszystko Twoja wina i on ma
świete prawo wyżywac sie na Tobie. Własnie tak jakos to dziala.
No i stoisz mu teraz na drodze do szczęscia.

[morekac]

Wg mnie chodzi o ratowanie wlasnego dobrego
> wizerunku.
>
Ostatecznie ktoś musi być winny. Więc trzeba poszukać tej winy i
nawet ją wyolbrzymić.

[nusia_135]

amar86 - jesteśmy w bardzo podobnej sytuacji i schemat działania
męża ten sam. Więc rozumiem jak boli. Mój jednak nie ma dość odwagi
aby odejść więc ja podjęłam decyzje o rozwodzie. Mam dość życia w
trójkącie i wmawiania wszystkim w koło że wszystko sobie ubzdurałam
jako ta chora z zazdrości żona. U mnie trwa to już od 3 miesięcy -
stąd być może w tej chwili moja siła i determinacja. Wcześniej nie
byłam w stanie podjąć pewnych decyzji. Nie mogłam uwierzyć . Jeśli
chcesz pogadać- napisz na priva, jestem z tych samych okolic -
łatwiej będzie przejść przez to wszystko.

[yazaman]

Jesteś widocznym na codzień wyrzutem sumienia!

Nie zachowałaś się 'z klasą' czyli nie powiedziałaś: "ok, to moja
wina, nie dałam Ci szczęścia, nie było Ci w życiu tak dobrze jak na
to zasługujesz, proszę Cię tylko o jedno - bądź szczęśliwy."

Zakładam, że nie - więc co się dziwisz?
I do tego jeszcze wnioskuję z Twojego pytania będziesz żądała od
niego jakiś alimentów może, co nie?

No właśnie...

A tak poważnie - trzymaj się dzielnie!!! - właśnie zaczynasz
poznawać prawdziwą naturę człowieka, z którym żyłaś tyle lat, nie
będzie to łatwe...

[amar86]

witaj.ja tez probowalam 3 miesiace ratować,ale szansa była tylko
pozorna.tez nie wytrzymalam zycia w trojkącie.podziwiam Twoją odwagę.
trudno opisac te skrajne uczucia,których sie doswiadcza w takiej
sytuacji-od nadziei do zwątpienia.staram sie teraz pozbierać,ale
jest różnie,raz lepej,raz gorzej.chętnie pogadam.odezwę
się.pozdrawiam

[bozka45]

... tak mi sie przynajmniej wydaje. Psychika męska tak działa. Silne
mechanizmy obronne. Te z niższej półki. Bo zdadzacz wszak
człowiekiem z wyższej pólki moralności być nie może! Chyba by świat
stał na głowie!
Mój raptownie czaczął zionąć nienawiścią, ale jaką!!!!! gdy
powiedziałam o jego zdradzie jego rodzinie - najbliższym. Naiwnie
sądziłam, że pomogą mi walczyć o jego duszę! Tymczasem rodzina,
która od lat po cichu miała mnie za czarną owcę, przyjęła zdradzacza
w swoje objęcia. I okrzyknęła (na lewo i prawo) że to ja jestem
winna. A on? Ma prawo do szczęscia, bo ktoby z takim brudasem,
zrzędą wytrzymał. I wyszły wszystkie szydła z worka. Cechy
wspóluzależnienia mojej tesciowej (teść alkoholik i przemocowiec),
jej bezkrytyczny stosunek do syna... Graja w swoim cyrku. Wspierają
ojca moich dzieci, który odgrywa (i chyba sam w to wierzy)że jest
ofiarą...
A mnie... Mnie boli ta jego nienawiść, niesprawiedliwość tego
uczucia, bo tkwię i opiekuję się jego dziećmi, córkami, które kochał
ponad wszystko.. W które sie wpatrywał, gdy spały, którym pisał w
pamietnikach "wierszyki"- zawsze bedziesz dla taty kochaną córeczką".

" Nic nie może przecież wiecznie trwać..." Tylko przykrto, że kończy
się bez klasy, bez szacunku. To nie mój scenariusz. Najbardziej
szkoda mi córek (20 i 14 l.), że to widzą. Z rodziców płynie siła. A
ojciec ich siły pozbawia.