tęsknota za normalnością

[kasiar74]

poza wszystkim tj stanem rozżalenia, poczuciem pustki czuję wielką tęsknotę
za normalnością i dzieki temu mam nadzieję, bo wiem że walczę o lepsze jutro,
że nie zyje złudzeniami, ze może nie teraz nie za rok, może za 10 lat
spotkam kogoś z kim bedzie mi dobrze, komu będę mogła w pełni ufać, smiac
sie do łez i nie będzie między nami stać przeszłość, urazy, zdrazy, niechęć

[1madzia]

Niestety Kasiu, optymizmu nie wniosę w ten wątek, jako kobieta "na rozdrożu",
którą też targają takowe dziwaczne tęsknoty. Nawet postanowiłam iść im na
przeciw i spotkałam się z 3 potencjalnymi kandydatami (nie na raz, z każdym
osobno - dla ścisłości). Aby sytuacja była przejrzysta dla nich i dla bywalców
tego forum - spotkania dokonały się w miejscach publicznych, nawet z lekka
przeludnionych, w towarzystwie małej czarnej lub zielonej herbaty. Pierwszy
facet, jak wyczuł mój przewrażliwiony zmysł węchu, skłonny jest (albo będzie)
do nadmiernej degustacji mocnych trunków, więc skasowałam go szybciutko z
pamięci. Drugi - stary kawaler po 40-stce - wydał się podejrzany w aspekcie
swojej niezłomnej cnoty. Trzeci, po dziobie od razu było widać, że miłośnik
przemocy rodzinnej, więc we mnie natychmiast uaktywnił się syndrom ucieczki.
Cóż się dziwić: rozwodnicy! Kto się rozstaje z facetem-ideałem?!
Pomysł z okazaniem na randce odpisu wyroku sądowego jest wielce uzasadniony
szczególnie, gdy rozwód nastąpił z winy delikwenta.

Przez parę dni śmiałam się ze swojej głupoty. Doszłam do wniosku, że tak
elokwentnego, oczytanego i o szerokich horyzontach faceta - jak mój jeszcze-
mąż - nie znajdę...

Ale Ty - Kasiu, młoda i sympatyczna, masz jeszcze wszystko - co najlepsze -
przed sobą. I tego Ci życzę ))))

[nicky7]

Czy Kasia - młoda i sympatyczna ma wszystko przed sobą, bo nie popełniła jeszcze
żadnego rozdrożnego spotkania? czy dlatego, że jeszcze ma nadzieję, że może być
dobrze i normalnie?

ja jeszcze nie dojrzałam do marzeń o normalności. zaczynam dopiero uświadamiać
sobie, że już nie ma :MY, że zostałam JA. i że dla niej warto może się
uśmiechnąć, odetchnąć, zrobić zdjęcie chrabąszczowi...a co ma się stać, będzie.
Jak mówi Bardzo Ważna Osoba, samotność to wybór, [we właściwym momencie]
postanawiasz, że jej nie ma i ona... znika.

uśmiecham się Dziewczyny

Może 3 razy to mało...

[tricolour]

... i trzeba próbować dalej.

Poza tym czego oczekujemy od 40 letniego strarego kawalera, czy 40-letniej
starej panny? Że to skarby przypadkim ominięte? Marne szanse - raczej ludzie z
poważnymi wadami na życiowych partnerów.
Co do parchatego dzioba, to można było sobie zażyczyć fotę przed spotkaniem,
coby mniej sie przerazić na spotkaniu... też to przeżyłem.

Kiedyś nawet był taki wątek o netowych randkach i tam można było poczytać z
jakiego powodu skreślaliśmy kandydatów...

)

[1madzia]

Zdjęcie widziałam i owszem, ale nie wiedzieć czemu nie oddawało wiernie
rzeczywistości. Może aparat miał zepsuty?

[kasiar74]

madziu ja się nie łudze że juz że zaraz, mam tylko nadzieje że kiedys może..a
teraz jestem sama i oswajam swoją samotność, wyznaczam sobie jakies cele i
dobrze mi z tym wszystkim, nawet wykazuje optymizm jesli chodzi o moje kontakty
z mężem na płaszczyźnie wychowywania dziecka

[1madzia]

))))

[der1974]

Nie szukaj na siłę tylko żyj z dnia na dzień. Ja mam taki plan bynajmniej. Teraz czekam dnia kiedy żona się wyprowadzi. A potem przegryzę swoje emocję. Ale nie chcę nic na siłę. Chcę poznać siebie. Chcę nauczyć się jeździć na snowboardzie, choć jestem wyjątkowym łamagą. Będę chodził do kina i do teatru. Niech ta codzienność będzie naszą normalnością. A co ma być to będzie i tak. Chcę w to wierzyć, choć też się boję, że będę płakał i rozpaczał.

[kasiar74]

to jest jasne że nie ma sensu szukać na siłę co wcale nie znaczy że nie mogę
mieć nadziei, prawda?

[123d2]

a ja wierzę i mam nadzieję.Jeszcze zaświeci słońce i dla mnie i dla Ciebie i
dla innych - rozwódek też.

[der1974]

I dla rozwiedzionych chłopów chyba też zaświeci słońce?

[crazysoma]

jak ostatnio odbieralam z sadu odpis wyroku i ugody - niezly mam zryw od
grudnia - stwierdzilam, ze takich jak ja jest wiecej - plci mieszanej.
wiec moze to poczatek kolejnych roszad?
pozdrawiam

[misbaskerwill]

> Będę chodził do kina i do teatru.

Hmm. A ja mam z tym akurat problem. Ostatnio chciałem się wybrać na "Last Days"
- o rozpaczy i samobójstwie pewnego muzyka, film nastrojem pasował do mojego))

Ale...tyle lat chodziłem tylko z nią...
I zrezygnowałem z kina - film obejrzę kiedyś w domu lub pracy po godzinach(.

Co do reszty - zgadzam się)). Ja wróciłem do grania muzyki, uczę się
francuskiego i... wciąż tylko nie wybrałem jakiegoś mocnego sport do uprawiania,
ale na razie zwycięża lenistwo...
A szkoda - bo w zdrowym ciele - zdrowy duch. Mój szef od razu powiedział, bym
się wybrał na dowolny sport walki - to najlepiej odstresowuje. A ja się wciąż
leniuchuję i się "zapadam" coraz bardziej((

Bracie! Rower!!!

[tricolour]

Wiem, co mówię.
Jak masz trochę grosza, to odżałuj z półtora (lub więcej) tysiąca i kup rower
taki jaki Ci się podoba. Będziesz miał frajdę z jazdy, lepsze samopoczucie i
kilka niezłych lasek na podobnym sprzęcie. Zabierz ulubioną muzę i masz gotowe
tematy na rozpoczęcie rozmowy z jakąś usportowioną damą.

Panie bardzo lubią gości uprawiających sporty, a rower jest mało wyczerpujący
więc na początek jest w sam raz.

[misbaskerwill]

Szkoda, że to takie drogie...
A na dobry początek taki z marketu nie wystarczy?))))
Rozumiem, że "na laski" to na pewno się taki nie nada, ale ja to bym dla
sportu pojeździł)))

A tak serio - już zaczynam odkładać na jakiś tani i dobry model, tylko do Q.N.
czy ta POGODA to u nas na pewno na rower się nadaje??? Bo mieszkanie mam za małe
by sobie jeździć))

Wystarczy z marketu...

[tricolour]

... oczywista rzecz tym bardziej, że te z marketu nieźle wyglądają. Hamulce
tarczowe, przerzutki, chrom itp. Nieźle wygląda, ale jakość kiepska. Kiedy
kupiłem taki za 400 zł, to pięknie wyglądał, ale po 3000km (jeden sezon)
normalnie sie rozleciał. No... nie każdy robi takie dystanse, ale kiedy wracałem
do normalnosci, to odkryłem w sobie żyłkę systematyczności, pracowitości,
umiejętności planowania i osiągania celów... a rower jest wymarzony do takich spraw.

Co do pogody, to nie musi byc super słońce - takie nawet przeszkadza. Wystarczy
jak nie pada.

)

[misbaskerwill]

Dzięki za spokojną i dokładną odpowiedź. Spodziewałem się raczej czegoś ostrego,
typu "jak tak podchodzisz do sprawy, to kup_se lepiej papier toaletowy i udawaj
że jeździsz na rolkach"))

> ...do normalnosci, to odkryłem w sobie żyłkę systematyczności, pracowitości,
> umiejętności planowania i osiągania celów... a rower jest wymarzony do takich
> spraw.

Dobrze rozumiem o czym mówisz)
Teraz już na pewno rozejrzę się za rowerem.

Hm...

[tricolour]

... zaciekawiłeś mnie. Czy sprawiam wrażenie, że zawsze muszę dokopać? Bo takie
słuchy mnie dochodzą... ale też dochodzą i inne.

Proszę o odpowiedź.

[misbaskerwill]

> ... zaciekawiłeś mnie. Czy sprawiam wrażenie, że zawsze muszę dokopać?

Wybacz))
To po prostu była zwykle typowa reakcja moich kolegów, którzy chwalili się tym,
że jak jeszcze dokupią hamulce firmy X za 700 zł i kierownicę firmy Y za 1200 zł
to będą już mogli spokojnie jeździć na swoim rowerze Z za 5900 zł
W sumie nic dziwnego, że jak się takiemu powie, że mógłby od razu sobie
pojeździć za 500 zł, to poobrzuca obelgami))
To nie miało być osobiste)))

Dzięki...

[tricolour]

... znów wyłazi ze mnie pępek świata... ale nic to.

Chrzanić gości, co maja rowery za tysiące złotych - zapomnieli od czego
zaczynali. Być może też sobie kupisz kierownicę za dwa tysiące i złoty łańcuch,
ale po kolei...
Zresztą takiego drogiego cuda nie zostawisz pod sklepem, bo zaraz zniknie i to
jest rzeczowy argument przeciw drogim rowerom. Jak podrapiesz tani, to wielkiego
kłopotu nie ma.

Nie o to chodzi żeby szpanować rowerem. On jest tylko narzędziem. Celem są...
kobiety i każdego Twojego kolegę z drogim rowerem cholera jasna weźmie gdy
zobaczy Twoją nową towarzyszkę... Nie może być inaczej - pęknie z zazdrości, że
Ci się wiedzie.

)

[1madzia]

ale facet na drogim rowerze, nigdy nie wie za czym czy za kim ogląda się piękna
kobieta i czy np. nie myśli: "Takie próchno na takim fajnym rowerze..."

Tani rower nie stwarza takich dwuznaczności...

[der1974]

Ja właśnie od miesiąca jeżdżę na takim rowerze z marketu i bardzo mnie to odstresowuje w tym trudnym okresie. Zaraz też się wybieram. Polecam rower każdemu.

[kasiar74]

hm ciekawe co mysla sobie faceci o samotnej kobiecie za która pedałuje w kasku
i ochraniaczach 7=letnia dziewczynka

[screen]

albo za biegającą za rowerem albo biegnącą 100m w tyle za 7-mio latkiem

[screen]

Ja dzisiaj miałam przyjemność poczuć ulgę, że jestem sama.
Wybrałam się z koleżanką i dziecmi na spacer i co 15 min, dzwonił jej mąż aby
zapytać gdzie jest, co robi i kiedy będzie w domu. Myślałam, że mnie trafi!!!

[der1974]

Chyba pomyślą tylko, że fajna mama z niej musi być.

Ja tak pedałuję z moją 7 letnią córką.

[der1974]

Dla mnie normalność się zacznie jak małżonka sie wyprowadzi. Wczoraj
zakomunikowaliśmy dzieciom nasze plany więc sprawa się definitywnie zamknęła.
To odarcie z ostatnich złudzeń było. Dziś o dziwo ulgę czuję, a nie stres. Tak
czy owak muszę z nią wytrzymać jeszcze jakieś 3 tygodnie. Dopiero potem zacznie
się dla mnie normalność, rozumiana jako samotność i prawdziwe przegryzanie
swoich uczuć związanych z rozstaniem.

Ale i tak wierzę, że kolejny rok bez niej będzie rokiem lepszym niż gdybym był
z nią. Jest to moja wiara i właśnie jak się wyprowadzi będzie weryfikowana.

[kasiar74]

dla mnie drugi miesiąc samotnego bycia z dzickiem, pierwszy jakis taki dziwny,
teraz juz spokojnie spię, czuje luz i wraca radość życia i jestem dobrej
myśli, lepiej samotnie niż z osobą u boku która nie szanuje, oszukuje. Teraz z
mężem rozmwiam juz spokojnie i pewnie bedziemy mieli normlaniejszy uklad teraz
niz wczesniej, dziwny jest ten świat

[asia4x]

Ja na początku strasznie bałam się samotnego mieszkania, ale rzeczywistość
okazała się dużo mniej przerażająca niż wyobrażenia. Oczywiście bardzo często
odczuwam brak bliskiej osoby u swego boku, ale są też dni, że cieszę się
samotnością i spokojem. Najgorsze chyba są samotne weekendy i wieczory, ale
myślę, ze i do tego z czasem przywyknę.

[misbaskerwill]

> zakomunikowaliśmy dzieciom nasze plany więc sprawa się definitywnie zamknęła.
> To odarcie z ostatnich złudzeń było. Dziś o dziwo ulgę czuję, a nie stres. Tak
> czy owak muszę z nią wytrzymać jeszcze jakieś 3 tygodnie. Dopiero potem

gratuluję))) Na pewno wytrzymasz))

[der1974]

Misiu! A mam jakieś wyjście? Ale nie ukrywam, żę się boję.

[libra22]

Fajny wątek. I tak się wpasował w moje osttanie nastroje.
Ja zatęskniłam za swoim eks (odszedł, ale ciągle się nie rozwodzimy) i za
zwyczajnym byciem. Więc może i dobrze, że dziś dał mi popis swoich nerwów i
wrzasku na mnie i przypomniał, dlaczego nie bylismy szczęśliwi. Od razu
tęsknota mi przeszła. Z drugiej strony zazdroszczę takim ludziom, którzy
uważają, że wina leży po stronie innych ( w tym przypadku po mojej wg niego)-
to zwalnia z wielu rzeczy. Ale może on tak się zachowuje, bo trudno mu znieść
poczucie winy, że odszedł i zostawił syna?

Co do "wybrakowanych" osób po 40 i rozwodników. Na przypadku swoim i mojego eks
powiem, że po prostu nam nie wyszło - oczywiście mamy wady, ale są
to "normalne" wady, a nie przemoc czy alkoholizm. Mój eks na pewno dla jakiejś
kobiety, którą pokocha będzie bardzo fajnym mężem.
I ostatnio czasem mi smutno, że nie umieliśmy być tacy dla siebie.

[kasiar74]

też mam podobne odczucia, co ty libro, wiem że z meżem sie bardzo kochalismy i
że teraz osobno jestesmy lepszymi ludźmi niz jak jestesmy razem, dlatego pewnie
rozwod bedzie turbo kulturalny ale tez jest nadzieja że w innym duecie bedzie
nam lepiej

Kasiu, dawno tu nie byłam

[hela74]

ale jak pamiętam, ty sie pogodziłaś z mężem. Czyli coś się zmieniło?

[kasiar74]

niestety

[akacjax]

No poweru to nie mam zbytniego.
Faktem podjęłam "próbę" remontu-co nbyło nie do załatwienia lata
Ale zawiesiłam się na drobiazgach.
Nie mam pod ręką "złotej rączki". A ja niestety po prostu nie umiem posugiwac się wiertarką. I nie mam ochoty tego się uczyć. Poproszenie znajomych jest teraz trudne-bo-mężowie koleżanek-hihi znacie opowieści o pomocy sąsiedzkiej-strach prosić. Znajomi m.-jakoś nie bardzo chca się pokazywać u mnie. Inni-uważają, że pomoc wymaga rewanżu....

A poza tym jeszcze do mnie nie dotarło, że m. się wyprowadził. Moze po tym remoncie i po przemeblowaniu?
Ja mam spokój, ale dzieci-zwłaszcza jedno-to, z którym ojciec utrzymuje pozorny kontakt w wielkim rozchwianiu emocjonalnym.
Może lepiej rozstawać się gdy dzieci małe?